เรียงความเรื่องแม่





เมื่อถึงเดือนสิงหาคม เชื่อว่าหลายคนคงกำลังมีความคิดอยู่ในใจว่าปีนี้จะทำ อะไรเพื่อแม่ดี จะซื้อของขวัญของฝากชิ้นใดไปให้แม่ โดยเฉพาะคนที่ต้องจากบ้านจากครอบครัวมาเพื่อการเรียน การงาน ไม่ค่อยมีเวลาแห่งความอบอุ่นให้กับครอบครัวมากนักก็ไ ด้โอกาสดีที่จะกลับบ้านไปหาแม่ และเยี่ยมญาติผู้ใหญ่บุพการีผู้มีพระคุณทั้งหลาย
เมือพูดถึงแม่ เชื่อว่าหลายคนคงมีความทรงจำดี ๆ ในวัยเรียน โดยเฉพาะในช่วงที่ใกล้ถึงเทศกาลต่าง ๆ ครูมักจะมอบหมายให้นักเรียนเขียนเรียงความเกี่ยวกับเ รื่องราวในช่วงนั้นเสมอ ถ้าวันเด็กก็เขียนเรื่องโตขึ้นอยากเป็นอะไร วันสุนทรภู่ก็ประกวดการแต่งกลอน และแน่นอนว่าในเดือนสิงหาคมก็ต้องมีการเขียนเรียงควา มเรื่องแม่ ซึ่งไม่รูว่านักเรียน นักศึกษาในปัจจุบันเขายังมีการประกวดบทความเหล่านี้อ ยู่อีกหรือไม่
มีบทความฉบับหนึ่งที่เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับแม่แล้ว ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดในสมัยที่เรียนอยู่ในระ ดับมัธยม แม้ว่าระยะเวลาจะผ่านมานานเป็น 10 ปีแต่ยังจำบทความครั้งนั้นได้แม้จะจำได้ไม่ละเอียดแต ่ก็สามารถจับเนื้อหาสาระและใจความสำคัญของบทความนั้น ได้ มันเป็นเรื่องราวของเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอมักโดนเ พื่อน ๆ ล้อเลียนว่าเป็นลูกของผู้หญิงขายบริการ และแม่ของเธอกำลังใช้ชีวิตในวาระสุดท้ายของการเผชิญก ับโรคร้ายที่เป็นที่รังเกียจของสังคม
บทความเรื่องแม่ของเธอเขียนไม่ยาวมากแต่เมื่อเธออ่าน บทความของเธอทำเอาทุกคนในห้องต้องเงียบกริบแทบไม่ได้ ยินแม้แต่เสียงหายใจ เธอพาดหัวบทความว่า "วาระสุดท้ายของความรัก" ฉันใช้ชีวิตอยู่กับแม่และยาย เรามีด้วยกัน 3 คนฉันไม่เคยรู้เลยว่าพ่อฉันเป็นใคร ฉันสัมผัสความรักจากยายมากกว่าจากแม่ฉันเสียอีกเพราะ แม่ฉันจะนอนช่วงกลางวันและทำงานในช่วงกลางคืน แม่ของฉันเป็นนักร้องยายบอกว่าแม่ร้องเพลงเพราะมากแล ะเป็นนักร้องอยู่ห้องอาหารแห่งหนึ่ง
แม้ฉันจะได้ยินเสียงร้องเพลงของแม่ไม่กี่ครั้งแต่ฉัน ก็มั่นใจในสิ่งที่ยายบอกว่าแม่ร้องเพลงเพราะ แม่เป็นคนเดียวที่หาเงินมาให้ฉันและยายได้กินอยู่อย่ างไม่ขาดแคลนและฉันได้มีโอกาสเรียนในวันนี้ จนเมื่อ 2 ปีที่ผ่านมาแม่เริ่มมีสุขภาพที่ย่ำแย่ลงทุกวัน จนล่าสุดแม่ของฉันต้องนอนกับที่ลุกไปไหนไม่ได้ ฉันไม่รู้หรอกว่าแม่เป็นอะไรแต่คนข้างบ้านและเพื่อน ๆ มักแสดงท่าทีรังเกียจเวลาเจอแม่ของฉัน ซึ่งบางครั้งท่าทีเหล่านั้นก็เกิดขึ้นกับฉันและยายด้ วย
วันนี้แม่ของฉันนอนให้ฉันได้กอดทุกคืน ฉันเห็นแม่ร้องไห้ ฉันและยายก็ร้องไห้ตามไปด้วยแต่ยายก็บอกฉันว่า "วาระสุดท้ายของความรักเดินทางมาถึงแล้ว" แม่คงอยู่กับฉันได้อีกไม่นาน ฉันดีใจที่ได้อาบน้ำให้แม่ ป้อนข้าวให้แม่ แม้ฉันไม่รู้ว่าเวลาเหล่านี้จะเหลืออีกกี่วันแต่ฉันจ ะให้ดีที่สุด ฉันสัญญาว่ากับแม่ว่าจะดูแลยายเป็นอย่างดีที่สุดในวั นที่แม่ไม่อยู่ นี่คือบทความเรื่องแม่ของฉัน สาวน้อยอ่านจบพร้อมน้ำตาเต็มแผ่นกระดาษ ผู้ชายอกสามศอกอย่างผมและเพื่อนอีกหลายคนต่างก็กลั้น น้ำตาไว้ไม่ไหวเช่นกัน
นี่คือมุมองความรักเล็ก ๆ ที่ยังตราตรึงในใจผมทำให้ผมต้องเขียนบทความนี้เพื่อใ ห้ตัวเองและท่านผู้อ่านได้ตั้งคำถามกับตัวเองว่าคุณย ังจำบทความเรื่องแม่ได้อีกไหม และเขียนว่าอย่างไร ได้ทำตามที่เขียนไว้แล้วหรือยัง เวลาที่ผ่านไปทุกวันอาจไม่มีคำว่าพรุ่งนี้สำหรับคนที ่คิดว่า ค่อยทำ เดี๋ยวก่อน พรุ่งนี้ก็ได้
รักแม่แค่เป็นคนดีและแสดงออกซึ่งความรักที่คุณมี เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว วันนี้คุณได้ทำสิ่งเหล่านี้แล้วหรือยัง