King Of The Moon : ตอน ปรัชญาแห่งการเกิดใหม่

เป็นนิยายที่กระผม คุณ Yufaritus , Zuszizro ร่วมกันแต่งขึ้นครับ พวกเรากำลังระดมความคิดเพื่อที่จะสร้างสุดยอดแห่งนิย ายอยู่

สำหรับกระผมจะเขียนบทนำก่อนนะครับ ส่วนตอนที่ 1 ไปขอกับคุณ Zuszizro หรือจะให้กระผมเป็นคนส่งก็ได้แต่อาจจะนานหน่อยเพราะต ้องหาเวลาเข้าบอร์ด


บทนำ


_____เปรี๊ยงงงงงงงงง ในวันที่ฟ้าผ่า ณ เทือกเขายามราตรีที่มืดมิด บรรรรรู สุนัขป่าหอนกันระงมในค่ำคืบ่งบอกว่าวันนี้คือวันแห่ง หายนะ และ.........................ในปราสาทลอยฟ้าอันเป็นน ิรันดร์ที่ลอยอยู่เหนือทะเลนับหมื่นเมตรซึ่งกล่าวกัน ว่าเป็นของซาตาน กระแสลมแรงดุจดั่งพายุพัดกระหน่ำจากรอบทิศทาง ขณะนี้ในใจกลางแห่งปราสาทลอยฟ้าที่ซึ่งมืดมิดและว่าง เปล่ากำลังเกิดการต่อสู้........
_____“นี่คงเป็นอีกครั้งสินะที่เราเผชิญหน้ากัน..... ..........โครนอส!!!!!!!!!!!” ผู้ซึ่งกล่าวประโยคนี้คือบุรุษชราลึกลับภายใต้นามของ อีริพแม็ว!!!!! ผู้มีร่างสูงใหญ่ถึง 235 ซม. ใบหน้าเหี่ยวย่นไว้หนวดเครายาวรุงรังกำลังมองตรงมายั งบุรุษผู้สง่างามสูง 222 ซม. ผมสีทองคำขาวและนัยน์ตาสีม่วงสวมชุดหรูหราระดับราชาเ ทพ
_____“ไม่........สำหรับเจ้าข้าคือ คลอเลียส .........ความจริงข้าไม่ได้ตั้งใจจะมาปรากฏกายที่นี่ หรอกเพราะข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสงครามอันไร้ความ หมายของเทพและมาร...........เพียงแต่ว่านี่คือลิขิต. ........เป็นลิขิตที่ว่าปราสาทลอยฟ้าแห่งนี้จะพินาศล งด้วยอำนาจของ.........เหล่าทวยเทพ” บุรุษที่ชื่อคลอเลียสตอบ อีริพแม็วจ้องมองด้วยความโกรธแค้นแต่ก็กลับตาลง
_____“หึหึหึ ทุกอย่างจะเป็นไปตามประสงค์ของ องค์พระผู้ทำลาย นี่คือการเสื่อมสลายของปราสาทแห่งนี้ ข้าก็ยินดีแต่ว่า........” อีริพแม็วกล่าว
_____“บัดนี้บุตรคนล่าสุดของซาตานซึ่งอายุจะครบ 10 ขวบในวันนี้ ผู้ซึ่งจะนำพาความหายนะมาสูเราเหล่าสาวกก็จะถูกทำลาย ด้วย หึหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” อีริพแม็วกล่าวและแล้ว บรึ่มมมมมมมมมม บรึ่มมมม บรึ่มมมมม...............ปราสาทลอยฟ้าอันยิ่งใหญ่ซึ่ งถูกลำแสงสีทองของเหล่าเทพเจ้านับแสนก็ค่อยๆล่วงลงมา สู่ใจกลางแห่งมหาสมุทรแปซิฟิก คลื่นยักษ์ที่เกิดจากแรงกระแทกของปราสาทมหึมาสูงนับพ ันเมตรได้ขายาวงกว้างขึ้น แต่ทว่าคลื่นยักษ์เหล่านั้นกลับสงบลงอย่างน่าอัศจรรย ์ นี่คือการย้อนเวลาหรือ..............และ............ .บนฟากฟ้าในยามราตรีที่มืดมิด บัดนี้บุรุษร่างสูงผู้สง่างามนามว่าคลอเลียสกำลังอุ้ มเด็กอายุสิบขวบคนหนึ่งอยู่ที่อุ้งมือทั้งสองข้าง สีผมของเด็กคนนั้นเป็นสีเขียวบานเย็นและใบหน้าที่สวย งามไร้เดียงสานั้นกำลังหลับตาสนิท
_____“เด็กน้อยเอ๋ย..........เจ้าคือผู้กุมชะตาของโล กไว้............เจ้าคือผู้ซึ่งถือกำเนิดเพื่อปกป้อง แสงศักดิ์สิทธิ์แห่งจันทรา...........บัดนี้ข้า เทพแห่งเวลาโครนอสไม่มีความจำเป็นใดๆที่จะต้องเข้าแท รกแซงความเป็นอยู่ของมวลมนุษย์แล้ว..........และข้าจ ะขมมอบหน้าที่นี้ให้กับใครซักคนผู้สมควร........ยูฟา ริตัส.......” คลอเลียสกล่าวและจากนั้นก็ลอยหายไปในหมู่ดาวบนฟากฟ้า ที่กำลังสงบนิ่ง................................

_____หกปีต่อจากนั้น และนี่คือปี ค.ศ. 1506 อาณาจักรอันเฟื่องฟูของ........Lord Mandes (ลอร์ด แมนเดส) เทพมรณะได้รุ่งเรื่องถึงขีดสุดในห้วงอวกาศอันไกลโพ้น ภายหลังจากที่เขาขี้รถเทียมมังกรหนีการตามล่าเมื่อ 700 ปีก่อน และบัดนี้เทพมรณะอาจคิดการร้ายอะไรอยู่หรือไม่ก็ได้ แต่ทว่า............ในนรกที่แสนมืดมิดมียมทูตตนหนึ่ง ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นบุตรของซาตานชื่อ Mirus (ไมรัส) กระทำตัวชั่วช้าดุจปิศาจและได้ออกล่าทำลายชีวิตผู้คน จำนวนมากแต่ในที่สุดก็หายสาบสูญไปในสงครามเทพเจ้าเมื ่อสิบปีก่อน ไม่แน่ว่าไมรัสยังไม่ได้หายไปไหน แต่เขากำลังวางแผนสุดเลวร้ายอยู่เท่านั้น

_____และที่เกาะลอยฟ้านอกอวกาศที่เหมือนสวรรค์อันสงบ ยูฟาริตัส บุตรคนล่าสุดของซาตานที่เทพแห่งเวลาโครนอสช่วยไว้ก่อ นที่ปราสาทลอยฟ้าจะจมทะเลไป บัดนี้เข้าได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์แล้ว ผมสีเขียบบานเย็น นัยน์ตาสีทองและใบหน้างดงามพร้อมด้วยส่วนสูงพอดี 180 ซม. ได้ออกเดินอย่างสง่างามผ่านทุ่งดอกไม้เจ็ดสีเพื่อเข้ าสู่มหาวิหารอันใหญ่โตและอลังการ สวบ สวบ สวบ ถึงแม้จะย่างเท้าย่ำดอกไม้แต่ว่าดอกไม่เหล่านั้นก็มิ ได้เหี่ยวเฉาแต่อย่างใด มันยังคงสภาพเดิมอยู่เสมือเสมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้แล ะ................ผู้ที่ยืนรอเขาอยู่หน้าวิหารคือราช าเทพโครนอส ผู้มีร่างสูง 222 ซม. ผมสีทองคำขาวและใบหน้าสง่างาม ยูฟาริตัสเดินมาถึงจุดนี้ก็หยุดและนั่งลงที่พื้น
_____“...........ท่านอาจารย์...........มีเหตุอันใด หรือขอรับที่เรียกข้ามาหา” ยูฟาริตัสพูดขึ้นพรางเงยหน้าขึ้นมองคลอเลียสหรือราชา เทพโครนอส
_____“ถึงเวลาแล้ว..............ศิษย์รัก........... .ที่เจ้าจะลงไปเผชิญโลกภายนอก.........” คลอเลียสกล่าว
_____“แต่ว่าท่านอาจารย์.............ข้ายังไม่อาจบอ กว่าตัวเองสำเร็จวิชาจากท่าน......” ยูฟาริตัสพูดแต่คลอเลียสเดินลงมาหาอย่างช้าๆและสง่าง าม
_____“ใช่........และนี่คือหลักสูตรสุดท้ายของข้า... .......นั่นคือการที่เจ้าสามารถใช่วิชาที่เรียนมาได้ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการไหน ที่สำคัญ ในโลกนี้ยังมีปิศาจหรือเทพที่ชั่วร้ายอีกมากมาย เจ้าควรทดสอบตนเองในสถานการจริงจึงจะถือว่าสำเร็จวิช าแล้ว” คลอเลียสตอบ
_____“แต่ว่าท่านอาจารย์.........ข้าคิดว่าฝีมือข้าใ นตอนนี้ยังไม่อาจสู้รบกับใครได้หรอก......ดังนั้นขอท ่าน” ยูฟาริตัสพูดไม่ทันจบแต่คลอเลียสผู้เป็นอาจารย์ก็แทร ก
_____“ศิษย์รัก............เจ้ารู้มั้ยว่าในอดีตข้าเ คยมีลูกศิษย์เช่นเจ้ามากมาย ส่วนใหญ่พวกเขาจะไม่กล้าเผชิญโลกในครั้งแรกๆแต่ว่าไม ่ว่ายังไงพวกเขาก็เติบโตเป็นผู้เก่งกล้าได้ ข้าคิดว่าถึงเวลาของเจ้าแล้ว...........ศิษย์รักที่เ จ้าจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งต่างๆในโลกโดยเฉพาะอย่างยิ ่ง......ซาตานพ่อของเจ้า.........ฉะนั้นขอให้จำไว้เถ ิดว่า.......ไม่มีสิ่งใดคงทนถาวรดังเช่นเวลาที่เจ้าเ ป็นศิษย์รักของข้าก็ย่อมถึงคราวสิ้นสุดลงเมื่อเจ้าจะ ลงไปเผชิญโลกกว้าง.......” คลอเลียสกล่าวและแล้วประตูแห่งเวลาก็ถูกเปิดขึ้น มันเป็นบันใดสีรุ่งที่จะนำทางไปสู่โลกนั่นเอง
_____“ครับ.....งั้นศิษย์ขอกราบลาท่านอาจารย์ ณ ที่นี่..........” ยูฟาริตัสกล่าวก่อนที่จะล่คลอเลียสและเดินย่ำดอกไม้เ จ็ดสีและเข้าไปในประตูสีรุ่ง จากนั้นประตูสีรุ่งก็อันตรธานหายไปท่ามกลางดอกไม้เจ็ ดสี มหาวิหารย์และกลุ่มดาวที่ส่องสว่างในจักรวาลที่อยู่ร ายรอบเกาะลอยฟ้าแห่งนี้
_____“ชาตาได้ลิขิตเอาไว้แล้ว..........หลังจากนี้เจ ้าจะต้องเผชิญกับชะตาลิขิตซึ่งเป็นผลตามมาจากการปฏิบ ัติของเจ้าอีกมาก..........ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ ้าจะใช้ความรู้ในด้านใด ยูฟาริตัส เจ้ามีโอกาสที่จะเป็นได้ทั้งเทพและมารในร่างเดียวกัน แต่..............ไม่ว่ายังไงข้าก็เป็นได้แค่เวลาที่ ค่อยๆไหลเวียนไปเท่านั้น............” คลอเลียสกล่าวและเดินเข้าวิหารไป ณ ใจกลางแห่งเกาะลอยฟ้าซึ่งตั่งอยู่นอกอวกาศแห่งนี้

นี่คือภาพประกอบนิยายที่คุณ Yufaritus วาดครับ

หลังจากใช้เวาลอ่านสักครู่ก็อ่านจบก็สนุกดีนะครับ แหะๆๆ



/me เออว่าแต่คุณลาบอร์ดไปแล้วมิใช่หรือ งงงิ

สมกับเป็นซาตานจริงๆ(คำชมน่อ)

บก.อนุญาติแล้ว กระผมจึงจำต้องเขียนต่อ (บก. Yufaritus)

บทที่ 1 บุรุษในชุดคลุมดำ

_____หนึ่งเดือนต่อมาหลังจากที่ยูฟาริตัสออกจากเกาะข องโครนอสและที่นี่คือ กรีซ ในป่าแห่งหนึ่งซึ่งเป็นป่ารก ลึกเข้าไปก็จะเป็นโพลงไม้ขนาดมหึมาซึ่งขณะนี้กลุ่มโจ รมารวมกลุ่มกันอยู่ที่นี่ในยามที่ตะวันใกล้ลับขอบฟ้า แต่ทว่าโจรพวกนี้ได้จับตัวประกันที่เป็นเด็กผู้หญิงม าด้วย
_____“ว้ายยยย!!!!” เด็กผู้หญิงร้องขึ้นเมื่อถูกโจรคนหนึ่งกำลังฉุดกระชา ก
_____“หุบปากนะ เดี๋ยวฆ่าซะหรอก” โจรตะโกน
_____“เอาน่า ที่นี่ก็ไม่มีใครผ่านไปมาอยู่แล้ว เราจะปล่อยให้นังเด็กนี่ร้องก็ไม่เป็นไร”
_____“หุบปากนะ ข้ารำคาญมันนี่” โจรเถียงกัน
_____“เอาเถอะ ข้าว่ายังไงซะมันก็ใกล้ค่ำ หลังจากกินอาหารแล้วข้าว่าเรามาเล่นสนุกกับนังเด็กนี ่ก็ไม่เลวนะหึหึ” “เอ่อ ถูกของแก ข้าว่าเล่นตอนนี้เลยเป็นไง” ว่าแล้วโจรคนหนึ่งก็เดินตรงมายังเด็กสาวที่กัลังหวาด กลัว
_____“ไงจ๊ะสาวน้อย หึหึหึ คงกลัวข้าล่ะสิ........ไม่เป็นไรหรอกเพราะข้าจะทำให้ เจ้าสนุกที่สุดในโลกเลยหึหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่า” โจรคนนั้นพูด ว่าแล้วก็ชักมีดออกมาและค่อยๆบรรจงตัดเสื้อผ้าของเด็ กสาว เปรี๊ยยงงงงงงงง
_____“อ๊ากกกกกก มือข้า!!!!!” โจรร้องลั่นเพราะมือถูกอะไรบังอย่างฟันใส่จนเป็นแผลล ึกและ.........ในโพรงที่มืดมิด บุรุษผู้หนึ่งก็ค่อยๆลุกขึ้น เขาคือยูฟาริตัสนั่นเองผู้มีผมสีเขียวอมฟ้าและนัยน์ต าสีทองและสวมชุดคลุมสีดำที่เก่าๆจนดูน่ากลัวราวพ่อมด หรือปีศาจ เด็กสาวเมื่อเห็นดังนั้นก็หวาดกลัว
_____“กะ.....แกเป็นใคร มาที่นี่ตั่งแต่เมื่อไร!!!!!” โจรที่แตกตื่นพากันพูดและมองไปยังที่เดียวกัน
_____“หึ ก็ก่อนที่พวกแกจะมานั่นแหละ” ยูฟาริตัสตอบอย่างเยือกเย็น
_____“หนอย แกใช่มั้ยที่เป็นคนฟันมือข้า!!!!” โจรคนหนึ่งตะโกน
_____“จะว่าไปก็ใช่ ข้าแค่ทนไม่ได้กับการกระทำอันทุเรศของพวกแกเท่านั้น” ยูฟาริตัสตอบและแล้วกลุ่มโจรก็ชักอาวุธเข้าล้อมรอบ
_____“โฮ่.......ข้าว่าเรามาพูดกันดีๆดีกว่านะ ข้าจะให้แกมีชีวิตรอดแต่มีข้อแม้” โจรคนหนึ่งกล่าว
_____"ข้อแม้รึ" ยูฟาริตัสพูดขึ้น
_____“ก็ใช่สิโว้ย!!!!!ข้าจะขอตัดแขนแกซักข้างก่อนน่ ะสิ!!!!!” โจรตะโกนว่าแล้วก็ฟาดขวานลงมาแต่ทว่า เปรี๊ยงงงงงงง ฟ้าผ่าอีกครั้งและขวานของโจรคนนี้แตกละเอียดเป็นชินๆ ทุกคนถึงกับตะลึง
_____“กะ แก!!!!!!” โจรตะโกนขึ้นอีกครั้ง
_____“หึหึหึ การฆ่าคนอาจจะไม่ดีเสมอไป แต่ว่าพวกแกก็ฆ่าคนมามากนะ ดังนั้นจะให้ข้าฆ่าพวกแกเพื่อไถ่บาปให้พวกนั้นก็น่าจ ะดี” ยูฟาริตัสกล่าว
_____“หนอยเจ้าบ้า!!!!!คิดว่าจะทำได้รึ!!!!!” โจรตะโกนและทั้งหมดก็ออกอาวุธไปที่ยูฟ้าริตัสซึ่งบุร ุษรูปงามผู้นี้ก็ค่อยๆหลับตาลงอย่างเยือกเย็น เปรี๊ยงงงงงงงงงง ฟ้าผ่าครั้งที่สามและร่างของเหล่าโจรก็กระเด็นกระดอย ออกไปจนหมด
_____“เขา........ไม่ได้ขยับซักนิ้ว........ปิศาจ... ....” เด็กสาวคิดในใจและยูฟาริตัสก็หันมามองเธอด้วยนัยน์ตา สีทองที่ดูเยือกเย็นนั้น
_____“ไม่เป็นไรแล้ว.........เจ้ามากับข้า......ข้าจ ะพาไปส่งที่หมู่บ้าน” ยูฟาริตัสกล่าว เด็กสาวไม่มีทางเลือกจึงต้องทำตามซึ่งยูฟาริตัสก็เอา เสื้อคลุมดำที่ดูเหมือนของพ่อมดมาให้เธอสวมและเดินทา งออกไปจากที่นั่น

_____บนยอดเขาที่สูงที่สุดอันเป็นที่ตั่งของวิหารเก่ าๆของเทพซูส ในยามค่ำคืนที่มีดวงดาวเปล่งประกายเต็มฟ้า บุรุษผมสีน้ำตาลผู้หนึ่งที่สวมชุดยาวเมือนชุดของนักบ วชเดินออกมายังลานโล่งหน้าวิหารและแหงนหน้าขึ้นมองไป ยังกลุ่มดาวที่เปล่งประกายบนฟ้า
_____“อื่ม......ดาวเหนือทำมุมกับดาวกางเขนใต้ กลุ่มดาวประจำสิบสองราศีก็เคลื่อนผิดไปจากปกติ...... ..อื่ม ลักษณะนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน ยังกับว่ารางมรณะจะเกิดขึ้น.......”บุรุษหนุ่มผมสีน้ ำตาลผู้นี่กล่าวและข้างหลังบุรุษผู้นี้ก็มีกลุ่มนักบ าชกลุ่มหนึ่งเดินมาหา
_____“ท่านซีรอน..........” กลุ่มนักบวชเอ่ยขึ้น บุรุษผมสีน้ำตาลผู้นี้จึงหันมาเผยให้เห็นนัยน์ตาสีเข ียวที่ดูเป็นประกาย
_____“พวกเจ้าเองรึ.......นักบวชแห่งเอเธน่า” ซีรอนกล่าวขึ้น
_____“ครับ ว่าแต่รางบอกเหตุที่ปรากฏบนดวงดาวคืออะไรกันแน่ครับ” กลุ่มนักบวชถาม
_____“ข้าเองก็ยังบอกไม่ได้ การที่ดาวเหนือทำมุมกับดาวกางเขนใต้เป็นรูปไม้กางเขน กลับหัวเป็นปรากฏการณ์ที่ข้าและบรรพบุรุษไม่เคยพบมาก ่อน มันอาจหมายถึงรางร้าย.......ที่เทพเจ้าเท่านั้นที่คว รจะรู้” ซีรอนกล่าวและเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวต่อไป และ................

อะไรสูง อ้อ ตัวละครเหรอ ว่าแต่คุณเกิดวันที่ 16 กันยายน เรอะ บังเอิญจริงๆเพราะผมก็เกิดวันนั้นพอดี

โอ๊ะ โทษทีครับที่ดองนาน คุณ Yufaritus งั้นต่อ

_____ที่หมู่บ้านซึ่งรกและห่างไกลความเจริญ ยูฟาริตัสเดินทางมายังหมู่บ้านโทรมๆกับเด็กสาวผมบรอน นัยน์ตาสีเทา เขาสังเกตเห็นว่าหมู่บ้านแห่งนี่เงียบผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้ตั้งข้อสงสัยอะไร แต่ด็กหญิงที่เดินมากับยูฟาริตัสตอนนี้รู้สึกเกรงในย ูฟาริตัสเป็นอย่างมาก
_____“เอ่อท่าน.......” เด็กสาวเอ่ยขึ้นและเธอก็หลบหน้ายูฟาริตัสด้วยความอาย
_____“มีอะไรเรอะ” ยูฟาริตัสถาม
_____“เอ่อ........ข้าชื่อว่าเอลด้า ส่วนท่านเป็นใครและชื่ออะไรคะ” เด็กสาวถามด้วยความกล้า
_____“หึ ข้าชือยูฟาริตัส ข้าน่ะไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็นใคร ที่รู้ก็แค่ตอนนี้ข้ากำลังเร่ร่อนไปเรื่อยๆเหนื่อยที ่ไหนก็พักที่นั่น ว่าแต่ว่าเจ้าน่ะทำไมจึงถูกโจรพวกนั้นจับตัวไปได้” ยูฟาริตัสกล่าว
_____“ข้า.........ก็แค่หนีจากความโหดร้ายเท่านั้น” เด็กสาวตอบด้วยท่าทีเศร้า
_____“เหรอ...........” ยูฟาริตัสตอบและมองหน้าเด็กสาวด้วยความห่วงใยแต่ทว่า ตุบตุบตุบตุบ เสียงฝีเท้าของเหล่าชาวบ้านดังขึ้นมา พรึบ ไม่นานนักยูฟาริตัสก็ถูกล้อมรอบโดยเหล่าชาวบ้าน
_____“เฮ้ แกน่ะ แกเป็นใคร” ชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้น
_____“ข้าน่ะเหรอ.......ก็ไม่รู้สินะ.......จะว่าเป็ นคนหลงทางก็ได้.........” ยูฟาริตัสตอบ
_____“เอลด้า!!!!! มานี่เร็วเข้า!!!!!” เสียงชายชราคนหนึ่งประกาศเรียก เด็กสาวจึงวิ่งไปรวมกลุ่มทั้งที่ใจไม่อยาก
_____“ส่วนแกน่ะ รีบออกไปจากที่นี่ซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับคนนอก ไป!!!!” เหล่าชาวบ้านยืนกรานขับไล่
_____“หึ ช่างไม่รู้บุญคุณกันเลยนะ........ข้าเป็นคนช่วยเด็กผ ู้หญิงคนนั้นจากพวกโจรนะ” ยูฟาริตัสกล่าวแต่ทว่าพวกชาวบ้านไม่มีท่าทีสนใจ
_____“ไม่ต้องมามากเรื่อง หากแกอยู่ที่นี่ ชาวบ้านทุกคนจะไม่เหลือ ดันนั้นรีบออกไปจะดีกว่าหรือว่าจะให้ใช้กำลัง!!!!!” ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกน
_____“หึ ได้.......ไอ้ข้าก็ไม่ค่อยถนัดไปยุ่งเรื่องชาวบ้านนั กหรอก.........ตอนนี้ข้ารู้มาว่า โครนอส โอ๊ะ....... คลอเลียสกำลังทดสอบข้า......งั้นไปล่ะ” ยูฟาริตัสกล่าวและเดินจากไปแต่โดยดีแต่ทว่าสายตาของเ ด็กสาวนามว่าเอลด้ายังคงจ้องมองบุรุษลึกลับขณะย่างเด ินจนลับสายตา
_____“........ผู้ที่จะมาปลดปล่อย.....ใช่แล้ว...... เขาคือผู้ที่จะมาปลดปล่อย” เด็กสาวพูดพึมพำกับตัวเอง

_____โบรวววววววว เสียงหมาหอนดังขึ้นในช่วงพระจันทร์เต็มดวง ยูฟาริตัสซึ่งนอนพิงรับแสงจันทร์ยามเที่ยงคืนอยู่บนต ้นไม้ต้าสูงใหญ่จ้อมมองไปยังดวงจันทร์กลมโตดวงนั้นพล างนึกถึงเรื่องเก่าๆที่ผ่านมา.............
_____“พ่อ.........ตั้งแต่เกิดมาจนถึงบัดนี้เรายังไม ่เคยเห็นพ่อชัดๆเลยซักครั้ง ส่วนใหญ่จะเห็นอยู่บนบัลลังก์หลังม่าน.......เป็นชาย ร่างสูงใหญ่ผมยาวสลวย........พ่อเป็นใครกันแน่...... ลูซิเฟอร์ผู้ที่ถูกพระเจ้าขับไล่ลงมาจากสวรรค์รึ.... ....ใช่ พ่อเลี่ยงเรามาโดยที่ไม่เคยสัมผัสเราเลย ส่วนใหญ่ก็มีแต่จะให้ตาแก่แวมไพร์ชื่ออีริพแม็วนั่นด ูแลและสอนเรามาตลอดจนกระทั่ง........” ยูฟาริตัสเพ่งมองดวงจันทร์
_____“ปราสาทลอยฟ้าพังทลายลงโดยฝีมือของเทพเจ้า..... ...ตอนนั้นเราอาจจะตายไปแล้วแต่ท่านอาจารย์.......คล อเลียสมาช่วยเราไว้.......ทั้งๆที่ท่านบอกว่าท่านไม่ เกี้ยวกับกองทัพเทพที่มาบุกปราสาท......แต่ทำไมท่านจ ึงไปอยู่ที่นั่นตอนนั้น.......” ยูฟาริตัสคิดหนักขึ้นไปอีก
_____“ช่างเถอะ..........หากท่านคือราชาเทพโครนอสจริ ง ก็ไม่น่าแปลกที่ท่านจะไม่เกี่ยวกับการบุกปราสาทครั้ง นั้น.........เพราะว่าโครนอสก็เป็นแค่อดีตราชาเทพ” ยูฟาริตัสคิดและทันใดนั้นเอง โหววววววววววว....... เสียงร้องโหยหวนฟังดูน่าขนลุกก็ดังขึ้น และมันดังแผ่วมาจากหมู่บ้านพร้อมกับเสียงหมาหอนดังระ งม
_____“นั่นมัน........” ยูฟาริตัสพึมพำ

ครับ เดี่ยวหาเวลาว่างๆก่อน

คนแต่งคนแรกคือข้างบนน่ะครับ Yufaritus ส่วนกระทู้นี้ผมร่วมมือกับเค้าในการแต่ง อีกกระทู้เหรอครับ คุณ Yufaritus เขาจงใจเอาออกไปด้วยเหตุผลบางอย่างน่ะครับ ผมเองก็งง ว่าแต่ก็มีต่อนิดหน่อย

ตอนที่ 2 หมู่บ้านที่เงียบเหงา
_____ณ หมาวิหารอธีน่าอันยิ่งใหญ่ ภายในคือห้องโถงขนาดมหึมาที่ผนังเรียงรายด้วยเสาหินแ กะสลักมากมาย เบื้องหน้ามีบัลลังก์มหึมาและก็มีบุรุษสวมชุดคลุมยาว นั่งอยู่บนบัลลังก์ ผมสีน้ำตาลนั่นสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าที่รอดผ่านมาจ ากหน้าต่าง
_____“ท่านซีรอน” เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้น และเมื่อนั้นเขาก็ปรากฏตัวมาอยู่หน้าทางเข้าห้องโถงน ี้ เป็นบุรุษสวมชุดคลุมสีขาวและดูเหมือนว่าใต้ชุดคลุมนั ้นจะซ่อนเกราะสีทองเอาไว้
_____“มีอะไรรึ โรคุส......” ซีรอนถาม
_____“ข้าคิดว่าตอนนี้พวกเรายังไม่พร้อมที่จะรับมือก ับ.......กองทัพอันยิ่งใหญ่ของเทพจ้าวนรกฮาเดส...... และอีกอย่างยังมีรางบอกเหตุถึงตัวกาลกินีอีกด้วย” โรคุสตอบ
_____“หมายความว่าเจ้ารู้แล้วรึว่ารางร้ายนั่นหมายถึ งอะไร” ซีรอนถามขึ้น
_____“ครับ แต่ก็ไม่แน่เสมอไป.........สัญลักษณ์ไม้กางเขนกลับหั วนี้หมายถึงสัญลักษณ์ของซาตาน.........มันหมายถึงนิม ิดแห่งความชั่วร้ายโดยแท้จริง และ.........ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงล่ะก็ หากว่าตัวกาลกิณีนี้ไปอยู่ฝ่ายฮาเดส.........พวกเราผ ู้พิทักษ์เทพีอธีน่าก็มีแต่จะพ่าย” โรคุสตอบ
_____“เหลวไหล.........พวกเราไม่แพ้หรอก........ตราบ ใดที่เทพีแห่งสงครามของพวกเรายังอยู่ที่นี่เพื่อเตรี ยมทำศึกสงคราม.......พวกเราก็จะไม่แพ้แม้ว่าตัวกาลกิ ณีนั้นจะเป็นซาตานก็เถอะ” ซีรอนพูดขึ้นอย่างมั่นใจ แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณยังคงส่องทะลุหน้าต่างจากดวงอา ทิตย์ที่เจิดจรัสอยู่และหลังวิหารมหึมาก็มีเทวรูปของ เทพีอธีน่าผู้ยิ่งใหญ่ตั่งอยู่

โพสต์เล่นๆ เป็นตอนหนึ่งของนิยาย แต่เป็นตอนกลางๆเรื่อง