Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
06 Nov 2006, 00:58
| #1 (permalink) |
| สมาชิก TG แรกเริ่ม    โพส: 216  ดาวโหลด: 146 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า:  | ตำนานดาบRagnarok : Phoenix Symphony - บทเพลงแห่งนกฟินิกส์ ตำนานดาบRagnarok Phoenix Symphony: บทเพลงแห่งนกฟินิกส์ แสงดาวเหนือเมืองพรอนเทร่าสาดส่องลงมาบนพื้นถนนที่ปู ด้วยหินอ่อนสีขาว ผู้คนทั้งหลายอยู่ใต้นิทราแห่งราตรี มีเพียงแสงจากตะเกียงดวงน้อยๆที่สาดส่องไปรอบๆ ลมอ่อนๆโชยมาเบาๆ หอบเอาเศษกระดาษที่ติดอยู่บนกระดานข่าวกลางเมือง ปลิวมาอย่างช้าๆ แกรก ๆ... กระดาษนั้นลอยไปติดเท้าของชายผู้หนึ่ง ที่เดินมาตามถนนในยามวิกาลเช่นนี้ เขาก้มลงเก็บกระดาษแผ่นนั้นแล้วอ่านอย่างช้าๆ " เราขอเชิญชวนทุกท่าน ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงเข้าไปร่วมงานของอาณาจักรรูน มิดกั้น ที่ 12 ปีเราจะจัดเสียครั้งหนึ่ง เพื่อขอบคุณนักรบผู้กล้าหาญ ที่เสียสละชีพในการรบกับปิศาจ และสำหรับปีนี้เพื่อขอบคุณ เทพสงครามด้วยเช่นกัน งานนั้นจะจัดที่ปราสาทแห่งเมืองพรอนเทร่า ในวันที่ 30ธันวาคม ซึ่งตรงกับวันสิ้นปี ซึ่งงานนี้จะเริ่มขึ้นหลังอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปเสีย ภายในงาน เราได้เตรียมอาหารหลากรสไว้รอท่านอยู่แล้ว และมีวงดนตรีอันยิ่งใหญ่จากเมืองโคโมโด คอยขับกล่อมพวกท่าน ขอเชิญทุกท่านได้รื่นเริงเต้นรำในงานแห่งนี้ให้สนุก อนึ่ง ขอให้พวกท่านแต่งกายให้สุภาพและเรียบร้อย พนักงานคาฟร้าและทหารรวมไปถึงอัศวิน สามารถแต่งชุดเครื่องแบบไปร่วมงานได้ Runemidgand King " เขาอ่านมันอยู่พักหนึ่งก่อนจะบ่นกับตัวเองเบาๆ "....... ใกล้จะสิ้นปีแล้วสินะ " และแล้วเขาก็บรรจงเดินไปยังใจกลางเมืองพรอนเทร่า แล้วติดประกาศนั้นไว้เช่นเดิม แสงไฟจากตะเกียงสะท้อนร่าง ภายใต้แสงของตะเกียงนั้น ชุดเกราะของเขานั้นดูออกเป็นสีส้มน้อยๆ แต่ก็ไม่เท่ากับผมสีแดงที่อยู่บนหัวของเขา " 7ปีแล้วสินะที่เจ้านั้น.............. " เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป ในเงาแห่งราตรี --------------------------------------- ผ่างงงงงงงง!!!! เสียงฆ้องดังขึ้น นั้นหมายถึงว่านี้เป็นเช้าวันใหม่แล้ว เหล่าทหารและอัศวินแต่ทว่าหน้าที่ในวันนี้ของพวกเขาต ่างออกจากเดิม ในยามปกติแล้วพวกเขามีหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้แก่ เมือง แต่เนื่องจากอีกไม่กี่วันเมืองพรอนเทร่าก็จะเข้าสู่ง านฉลองอันยิ่งใหญ่แล้ว พวกเขาจึงมีหน้าที่จะต้องช่วยเตรียมงาน เหล่าทหารทุกคนล้วนมีงานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่างเลย อัศวินถูกใช้งานให้ต้องมาช่วยกันขนของเข้าไม่ต่างจาก กรรมกรเสียเท่าไหร แต่สำหรับการจัดงานที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ก็ถือว่าเป็นเร ื่องที่คุ้มเสียเหลือเกิน นั้นรวมไปถึง ฟินิกซ์ ที่เป็นถึงราชองครักษ์ด้วย อันที่จริงแล้วเขางานยุ่งที่สุดในบรรดาอัศวินเลยก็ว่ าได้ หน้าที่หลักๆของเขาก็คือ การตรวจดูรายการของ ตรงกับจำนวนยอดที่ส่งมาให้เขารึเปล่า อีกทั้งต้องตรวจดูว่ามีวัตถุต้องสงสัยเข้ามาบ้างรึเป ล่า แน่นอน มันไม่ใช่งานที่น่าอภิรมย์เสียเท่าไหรเลย สำหรับอัศวินที่ต้องคอยแกว่งดาบต้องมาทำแบบนี้ครึ่งค ่อนวันมันก็น่าเบื่อพอแล้ว “ ข้าวจากพาย่อน 300 เกวียน....... ครบ เนื้อหมูจากโมรอค...203เกวียน....... ครบ........... ” ฟินิกซ์ จนรายการลงบันทึกอย่างช้าๆ ด้วยความเหลืออด “ โว้ยยย ทำไมงานแบบนี้ต้องมาให้ อัศวินทำฟ่ะ!! ไปให้แบล็กสมิท ไม่ก็ อัลเคมิส หรือไม่ก็พ่อค้าทำก็ด้ายนี้หว่า!!!! พนักงานคาฟร้าก็มี อ้ากกกก ” เสียงหนึ่งแทรกเข้ามาทันใด “ อย่างว่าหละนะ พวกที่ใช้กำลังถูกเอามาใช้สมองมากๆก็ต้องบ้าแบบนี้นั ้นหละ ” คำดูถูกพร้อมเสียงอันคุ้นหูยิ่งทำให้เขายิ่งหงุดหงิด มากขึ้นไปอีกแต่นี้มันก็ใกล้งานเทศกาลแล้วจะชกต่อยกั นตอนนี้ก็คงไม่เหมาะ ฟินิกซ์จึงได้แต่มองค้อนไปยัง ครูเซเดอร์ นักรบแห่งศาสนจักร คนหนึ่ง “ แกก็หุบปากไปเลย ซิกาชู เพราะว่าวันนี้ คาโคริไม่ว่างหรอกฉันถึงมาทำแบบนี้หน่ะ ชิ ” ฟินิกส์ตอบอย่างเซ็งๆ ซึ่งนั้นเปิดโอกาศให้ ซิกาชูได้โต้กลับมา “ อ้าวเหรอ~ แล้วไอ้ตัวขี้หลีตัวไหนบอกกับคาโคริว่า ‘ อ้อไม่เป็นไรหรอกงานง่ายๆแบบนี้เดี้ยวผมทำเองก็ได้คร ับ~~~ ’ ” ซิกาชูเลียนเสียงของ ฟินิกส์ซะเหมือน แล้วไหนจะทำท่าทางเหมือนประจบประแจงอีก.... มันยิ่งกวนโมโหเข้าไปอีก “ เออ.......ๆๆ เข้าใจแล้ว มีธุระอะไรอีกหละ คุณอัศวินของศาสนจักรแห่ง อิสลูด ?? ” ยิ่งต่อปากต่อคำยิ่งยาวฟินิกส์เลยตัดเข้าเรื่องงานเอ าดื้อๆ “ เอาปลามาส่งหน่ะ ทางนี้เองก็จับปลาได้เยอะเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่างานอย่างงี้จะเหมาะกับนายมากกว่านะ ‘ไอ้นกขนร่วง~’ ” ปึด........ เชืองฟางแห่งความอดทนเส้นสุดท้ายหลุดกระจุย ฟินิกส์หักดินสอทิ้งแล้ว เปิดเวทีโต้วาทีแต่โดยไว “ หนวกหูเฟ้ย ถ้าแกว่างมากนักหละก็ หัดไปควงสาวมาเดินซะบ้างไม่ใช่ ถือว่าตนเป็นใหญ่ แล้วจะพูดจาสั่งสอนชาวบ้านนะเฟ้ย ‘ไอ้นักดาบแห้ว!!’ ” “ แกมันก็ไม่ต่างกันหรอกเว้ยย!! ” ทั้งสอง จ้องตาแยกเขี้ยวขึ้นขู่กับทำตัวเหมือนจะกัดกันให้ได้ จน ชาโดว์กับวิงก์ต้องเดินมาห้ามมวย “ โธ่พี่! หยุดทะเลากันได้แล้ว ” วิงก์พูดกับทั้งสองคนก่อนจะพูดต่อ “ พี่ทั้งสองมันก็แห้วพอๆกันนั้นหละน่า ” หัวหน้าอัศวิน กับ นักรบแห่งศาสนจักร ไปหลบมุมมืดๆ เอานิ้วจิ้มเล่นกำพื้นแล้วพูดด้วยเสียงอันหดหู่ “ แห้ว... แห้ว..... ” (คำนี้ทำร้ายจิตใจของทั้งสองคนมากเลยเหะ วิงก์คิด) “ งั้นเอางี้ ไอ้นกขนร่วง! มาตัดสินกันเลยดีกว่า!! ” ซิกาชูโพล่งขึ้นมา ก่อนจะแหกปากตะโกนประกาศไปในรัศมี 20กิโลเมตร “นักรบแห่งศาสนจักร มันคนใดหาคู่ควงไปเต้นรำ มันผู้นั้นจะต้องถูกปลดประจำการรรร!!!!!!!!!!!!!!!!! ” ปลดประจำการ ปลดประจำการ~~~ ปลดประจำการ~~~~~ เสียง เสียงสะท้อนยิ่งตอกย้ำความชัดเจนนี้คือคำท้าทาย มีความหมายเป็นนัยว่า ในอีก 2 วันซึ่งเป็นวันงานถ้าใครหา สาวมาเป็นคู่ควงในงานนี้ได้มันก็ไม่คู่ควรกับ การเป็นนักรบแห่งศาสนจักร ทางด้านฟินิกซ์เองก็ไม่ยอมแพ้ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตะเบ็งออกไปเต็มเสียง “ อัศวิน ผู้ใดที่ไม่อาจหาคู่ควงไปเต้นรำในงานได้ มันผู้นั้นก็ไม่คู่ควรกับการเป็นอัศวิน ต้องถูกปลดประจำการเช่นกัน!!!!!!!!!!!!!!!!! ” ปลดประจำการ ปลดประจำการ~~~ ปลดประจำการ~~~~~ ปลดประจำการร!!!!!!!!! เสียงสะท้อนของฟินิกส์ดังก้องยิ่งกว่านี้คือการประกา ศศึกอย่างแท้จริง สำหรับฟินิกซ์แล้วนี้มันหมายความว่า ถ้าหาสาวมาควงไม่ใด้ ใน2วัน ก็ไม่ต้องมาเป็นอัศวินกันได้แล้ว ! ประกาศสงครามหาสาว - -‘’ เรื่องวุ่นๆเกิดขึ้นจนได้ อย่างไรเสียมันกลับเพิ่มสีสันให้กับงานนี้เป็นอย่างม าก จากปากต่อปาก ยิ่งทำให้เรื่องเล่าแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้นมันก็ยิ่งเพี้ยนอีก ว่าเจ้าชายน้อยแห่งเมืองพรอนเทร่ากำลังหาคู่ในงานนี้ โดยแฝงตัวเป็นพวกอัศวิน หรือไม่ก็ เจ้าชายจากต่างแดนกำลังหาคู่ แต่ที่เพี้ยนที่สุดก็คือ ราชองค์รักษ์กำลังหาคู่ควงไปเต้นรำอยู่ อัศวินแห่งเมืองพรอนเทร่าพูดแล้วไม่คืนคำ วาจาที่ลั่นออกไปแล้วไม่อาจหวนคืน แน่นอนสำหรับหัวหน้าอัศวินพูดคำไหนย่อมเป็นคำนั้น ฟินิกส์บังคับให้ทุกคนกรอกใบลาออกพร้อมประทับตราของห ัวหน้าอัศวินไว้ล่วงหน้า (รวมไปถึงนักดาบยศพิเศษ อย่างวิงก์ด้วย) ใครหาคู่ไม่ได้โดนเด้งออกจากงานแน่นอน (แต่มีคนเดียวที่ฟินิกส์บังคับไม่ได้ก็คือ ชาโดว์) เช่นเดียวกัน หัวหน้านักรบแห่งศาสนจักร ถือว่าความสัจเป็นคุณธรรมข้อหนึ่งทีคู่ควรกับ ครูเซเดอร์ เขาพร้อมที่จะไล่นักรบผู้ที่ไร้คู่ควงในงานทิ้งอย่าง ไร้ความปราณี อย่างไรเสียงทั้ง อัศวิน และนักรบแห่งศาสนจักรก็ไม่ได้ละหน้าที่หลักไปแต่อย่า งใด เพียงแต่พวกเขาต้องเหนื่อยยิ่งขึ้น เนื่องจากต้องประเจียดเวลาพักออกไป เกี้ยวพาราศี สาวๆในเมือง ผู้ใดแต่งงานไปแล้วก็ถือว่ามีบุญคุ้มหัวแล้ว “ อื้มม..... ไม้แท้จาก พาย่อน........ 70 เกวียนครบ ” ฟินิกส์ยังคงทำหน้าที่ตรวจของเข้าออกของเมือง อย่างรัดกุม งานแบบนี้สำหรับเขาแล้วไม่ค่อยถนัดเท่าไหรได้แต่หวัง ว่า คาโคริจะรีบกลับมาโดยไว วันนี้เขายังไม่ได้ขอหญิงสาวคนใดไปในงานเต้นรำเลย ถ้าไม่รีบอย่างน้อยๆในเมืองพรอนเทร่าจะต้องถูกลูกน้อ งตัวเองแย่งสาวๆไปหมดแล้วแน่ “ ขอโทษที่ให้รอนะ ฟินิกส์ ” คำภาวนาได้ผล!! คาโคริกลับมาแล้ว “ อ้าว กลับมาแล้วเหรอ ” ฟินิกส์ตีหน้ายิ้มๆ ให้กับเด็กสาวผมสีดำยาวสลวยจนถึงเอว “ เหนื่อยมั้ย ขอโทษนะจ๊ะ เดี้ยวที่เหลือฉันทำให้เองนะ ” เธอกล่าวด้วยเสียงสดใสร่าเริง ฟินิกส์เองก็ทำเทห์ ก่อนจะตอบกลับ “ ไม่หรอกงานแค่นี้สบายมากๆ “ เด็กสาวหันไปรอบๆ ครู่หนึ่งด้วยความแปลกใจทำไมในเมืองดูคึกคักกว่าที่ค วร “ นี้ มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่าเนี้ย? ตอนเราเข้าเมือง มีคนขอเราไปเต้นรำตั้งหลายคน ส่วนใหญ่เป็นอัศวินด้วย ” ฟินิกส์หลบสายตาคาโคริแล้วตอบคำถามเธอด้วยด้วยเสียงส ั่น “ เอ....... ไม่รู้สิน้า.......... เหะๆ ” ถึงแม้ว่าคาโคริยังข้องใจอยู่ก็เถอะแต่ยังไงก็ตามเธอ รับสมุดโน๊ตมาจากฟินิกส์ แล้วทำงานแทน นี้เป็นโอกาศสำหรับเขาแล้ว ถึงแม้ว่าจะเย็นแล้วก็ตามทีเถอะ เขาตัดสินใจจะลองตระเวนไปหาในเมืองก่อน เริ่มจากใจกลางเมืองพรอนเทร่า อัศวินผมแดงเจอเหยื่อแต่โดยไว “ น้องสาว ครับ!! ” เด็กหนุ่มทักทายเต็มเสียงกับสาวสวยคนแรกแล้วไม่รอช้า ที่จะถามเธอ “ ไม่ทราบว่าน้องจะไปเต้นรำกับพี่ในงานอีกสองวันได้ไหม ครับ? ” เด็กสาวตีหน้าบูด ก่อนจะตบฟินิส์เข้าให้ฉาดนึงเสียก่อน “ ฉันเกลียดคนหน้าม่อแบบเธอที่สุดเลย! ” รายที่หนึ่งเดินจากเด็กหนุ่มผมแดง แถมด้วยรอยตบฉาดใหญ่ที่บนหน้าด้านๆของเขา แต่ความหวังของเขายังไม่หมด เมื่อหญิงสาวคนต่อไปเดินผ่านมา “ พี่สาวครับ!!! ” ฟินิส์ทักหญิงสาวที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเขาเล็กน้อยเธอ หยุดลงในทันทีเปิดโอกาศให้เขาชวนแล้ว “ ไม่ทราบว่า...... “ ยังไม่ทันพูดจบ ฟินิกส์ก็เห็นเท้าของเธอเหวี่ยงเข้ามาที่หน้าของเขา “ ป้ากกกกกกกกกกกก!!!! ” เด็กหนุ่มไถลไปตามแรงถีบของMonkหญิงผู้นั้นซ้ำด้วยเส ียงตะโกนด่าแบบแม่ค้าปากปลาล้า “ ใครพี่แกว่ะ ไอ้แก่!!!!!!! ” รายที่สองจากไปพร้อมกับรอยตีนที่ประทับบนหน้าเขา ในที่สุดเขาก็ได้สัจธรรมข้อนึงมา “ อย่ายุ่งกับ Monkหญิงเลยจะดีกว่า ” หลักจากเช็ดรอยบาทาออกจากหน้าของเขาแล้วเขาก็มองเห็น หญิงสาวรายต่อไปแล้ว คราวนี้ฟินิกส์เปลี่ยนกลยุทธ์เล็กน้อย คราวนี้เขาเข้าไปทักทายอย่างสุภาพ “ ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาไหมครับ ?? ” เธอหยุดแล้วตอบฟินิกส์กลับอย่างนุ่มนวล “ ได้ค่ะ มีอะไรให้ฉันช่วยเหรอค่ะ ?? ” ได้ผลอย่างน้อยก็เป็นผู้หญิงคนแรกในวันนี้ที่ยอมคุยก ับเขาดีๆ!! อัศวินหนุ่มไม่รอช้าพูดเข้าเรื่องแต่โดยไว “ คือว่าอีกสองวัน ที่ปราสาทจะจัดงานหน่ะครับ ไม่ทราบว่าคุณจะมาเป็นคู่เต้นรำกับผมในงานได้ไหมครับ ?? ” เด็กสาวมีทีท่าเขินอายเล็กน้อย สงสัยว่าสเนห์ของเขาจะได้ผลแล้วเขารอฟังคำตอบอย่างใจ จดใจจ่อ “ ขอโทษนะค่ะ คือว่ามีคนชวนฉันไปแล้วหน่ะค่ะ ต้องขอโทษจริงๆนะค่ะ ” คำปฎิเศษอันนุ่มนวลเล่นเอาหัวใจของฟินิกส์แทบสลาย เธอเดินจากเขาไปอย่างช้าๆ แต่เขาไม่ยอมแพ้รายที่ 4 นี้หละ!! เขาไม่รอช้ามองหาหญิงสาวคนที่ 4 และในที่สุดก็เจอจนได้!! เธอคนนี้ไว้ผมยาวสลวยจนเกือบถึงพื้นผิวสีขาวเนียนใบห น้าจิ้มลิ้มน่ารัก ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม “ สวัสดีครับน้องสาว คือว่า……. ” ฟินิกส์เข้าไปทักทายอย่างแจ่มใส “ มีอะไรเหรอ ฮ้า~~~~ ” (เสียงห้าวสุดๆ) อัศวินผมแดงหยุดนิ่งไปชั่ววินาทีนึงก่อนจะหยิบดาบคู่ ใจออกมาออกแรงโบวอิ่งบาช ใส่ไอ้ประเทืองตัวนี้ให้ติดกำแพงไปสุดแรง เสียงหายใจหอบแฮ่กๆ ตามมาติดๆ เมื่อคิดว่าจะต้องเต้นรำกับ.... แค่คิดก็ขนพองสยองเกล้าแล้ววว -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l -- ‘ –-l เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน ในที่สุดนี้ก็เที่ยงคืนจนได้ แสงริบหรี่ตะเกียงในเมืองไหวน้อยๆ ในกลางคืนที่แสนเงียบเหงาเช่นนี้ อัศวินผมแดงย่างเท้าไปตามทางเดินที่มีเพียงเสียงฝีเท ้า ของตัวเขาเองเท่านั้น ช่างเงียบเสียเหลือเกิน ทุกคนต่างหลับสนิทไม่เว้นแม้กระทั่งทหารยาม ในฐานะหัวหน้าอัศวิน และองค์รักษ์ฝ่ายขวา ควรที่จะปลุกทหารขึ้นมาแล้วต่อว่า ไม่ก็ลงโทษทางวินัยเสียให้เข็ด แต่ว่าอัศวินผมแดงคนนี้กลับเพียงแค่ยิ้มแล้ว แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเดินผ่านพวกเขาไป เลยออกมาจากประตูทางใต้มาซักหน่อย ฟินิกซ์ปัดฝุ่นรอบๆหินที่หนึ่งเพื่อให้เป็นที่นั่งให ้แก่เขา “ วันนี้ไม่มีดวงจันทร์...สินะ “ เขาแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอก และแสงจันทร์ มีเพียงแค่ถนนแห่งดวงดาวที่ทอดยาวอยู่บนท้องฟ้าในนาม ของ ทางช้างเผือก และหันเลยไปอีกนิดนึง “ กลุ่มดาว ฟินิกซ์...... ” เขาเอื้อมมือไปที่กลุ่มดาวที่เรียงกันเป็นรูปนกไฟในต ำนานที่ไร้ซึ่งความตาย ดวงตาเขาจับจ้องไปยังกลุ่มดาวเหล่านั้น ในใจได้เพียงนึกถึงอดีต และที่มาของชื่อตัวเอง ‘ นกที่ฟื้นขึ้นมาจากความตายได้เสมอ....... ’ ในหัวของเขามีเสียงของเด็กสาวก้องอยู่ในหัว ‘ เหมือนกับเธอเลยนะ ’ “ ทำไมหละ ” เขาในอดีตถามหญิงสาวที่นั่งถัดจากตัวเขา “ เธอเคยผ่านความตายมาแล้วหลายรอบ ” เด็กสาวผู้นั้นหันมามองนักดาบหนุ่มผมสีแดงราวกับเปลว ไฟ “ แต่เธอก็ไม่เคยตาย ” “ งั้นหรือ....... ” นักดาบฟินิกซ์ก้มหน้าอย่างเจ็บปวด “ จะพูดให้ถูกแล้วฉันเป็นคนที่สมควรตายมากกว่า ” “ เธอหนะตายไปแล้วไง ” ฟินิกซ์นิ่งเงียบฟังประโยคที่จะตราตรึงในหัวเขาไปตลอ ด “ แล้วเธอก็เกิดใหม่แล้วด้วยตัวของเธอเอง ” ไม่ว่ากี่ปีท้องฟ้าที่เขาเคยดูของเมื่อตอนนั้น และตอนนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย........... “ ในคืนวันที่แสนเงียบเหงา ผืนของฟ้ายามทิวา มีเพียงแค่สีแดงส้มที่ระบายบนผืนผ้าใบ ที่เรียกว่าท้องฟ้า ปักษาน้อยโบกสะบัดปีกสีแดงอันกว้างใหญ่ โบยบินขึ้นสู่เวหา.......... ” อัศวินผมแดงปล่อยให้เสียงเพลงตัวเองล่องลอยไปตามสายล ม โดยหวังว่าจะไม่มีผู้ใดมาได้ยิน “ ขับขานเสียงอันไพเราะประดุจเสียงเพลง กังวานเช่นเสียงระฆัง แต่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ สะกดผู้ฟังให้หยุดนิ่งราวกับต้องมนต์สะกด......... ปลอบโยนผู้อ่อนแอ “ “ Phoenix Symphony ” เขาพบว่ามีเสียงประสานแทรกเข้ามาในท่อนสุดท้าย จึงหยุดเพลงของตนไว้ก่อน ‘ มาทำอะไรตรงนี้รึมนุษย์ ’ “ เธอนั้นหละมาทำอะไรที่นี้ พูเพิ้ล ? ” เขาตอบคำถามของสัตว์ร่างยักษ์ที่ผู้คนรู้จักกันในชื่ อว่า มายา สัตว์ที่มีครึ่งร่างคล้ายกับมดแต่อีกครึ่งร่างเป็นมน ุษย์ ขยับตัวมานั่งข้างๆ จึงค่อยตอบคำถามของอัศวินหนุ่ม ‘ แค่ได้ยินเพลงที่ท่านแม่เคยร้องให้ฟังหน่ะ ’ “ งั้นเหรอ....... ” อัศวินหนุ่มยังจำได้ดีว่าแม่ของพูเพิ้ลหรือมายา เคยเป็นคนรักของตน เมื่อตอนเป็นมนุษย์ คงไม่แปลกที่จะเคยร้องเพลงนี้ให้แก่พูเพิ้ลฟัง ‘ แล้วเจ้าหละมนุษย์? ‘ นางทวงคำตอบของตัวเอง “ แค่นึกถึงวันเก่าๆหน่ะ....... ” อัศวินหนุ่มล้วงเอาสร้อยคอของตนเองขึ้นมามอง มันเป็นสร้อยเหล็กที่ร้อยแหวนสีทองอันนึงไว้ ‘ นั้นอะไรหน่ะ ? ’ “ แหวน.... รู้จักรึเปล่าหละ? ” อัศวินผมแดงตอบพลางมองแหวนสีทองที่ไร้ผู้สวมใส่มัน มายาก้มลงข้างๆ อัศวินหนุ่มพลางตอบอย่างสนอกสนใจ ‘ เราไม่รู้จักของใช้ของมนุษย์หรอก มันใช้ทำอะไรหน่ะ? ’ “ มันไม่ใช่ของใช้หรอกนะ ” รู้อยู่ว่าพูเพิ้ลไม่ค่อยรู้เรื่อมนุษย์ แต่นั้นเพราะเธอไม่สนใจของพวกนี้เสียมากกว่า “ มันเป็นเครื่องประดับหน่ะ........... ” ‘ เครื่องประดับ? ’ “ ปกติเธอไม่ค่อยสนใจของพวกนี้ไม่ใช่รึไง ? ” ฟินิกซ์ย้อนถาม ‘ ก็ข้าเห็นมนุษย์ผู้หญิงชอบใส่กัน แต่ไม่นึกว่าเจ้าจะมีมันด้วยนะ ’ “ มันเป็นวัฒนธรรมของ มนุษย์ ที่ ผู้ชาย จะมอบแหวนวงสำคัญให้แก่คนที่ตนรัก หน่ะ “ ฟินิกซ์เก็บมันลงไว้ใต้ชุดอัศวินของตนต่อ ‘ งั้นเจ้าจะมอบแหวนวงนี้ให้กับใครหละ ? ’ “ เยอะเยะไป ฮ่าๆๆ ” ฟินิกซ์โกหกคำโต พร้อมกับหัวเราะเสียงดังกลบเกลื่อนความเจ็บปวดในใจ ‘ เช่นมนุษย์ผิเพศที่เจ้าเจอเมื่อกลางวันงั้นหรือ ? ’ “ คง....... ” ฟินิกซ์เกือบจะตอบรับตามน้ำแต่ว่าเขากลับสะดุ้งขึ้นม า “ จะบ้าเรอะ!! แล้วเธอรู้ได้ไง!!! ” ‘ ข้าเห็นทุกอย่างผ่านตาของน้องข้านั้นหละ ถ้าข้าอยากจะมอง มนุษย์ ’ ฟินิกซ์กุมขมับ เขารู้ดีว่า” น้องๆ ” ของพูเพิ้ลหมายถึงพวกมดงานที่เดินกันให้ทั่วรูนมิดกั ่น “ ที่นี้ยุ่งเรื่องของคนอื่นเหลือเกินนะ อย่างนี้เขาเรียกกันง่ายๆว่า เสือก นะ ” เขาตอบอย่างฉุนๆ ‘ เจ้าจะหาเรื่องข้ารึไง เจ้ามนุษย์! ’ พูเพิ้ลเองไม่ชอบให้ใครมาว่าตนเมื่อโดนฟินิกซ์ว่าเลย ต่อปากต่อคำขึ้นมาบ้าง “ คำก็มนุษย์ สองคำก็มนุษย์ ฉันชื่อ ฟินิกซ์เฟ้ย!! หัดจำใส่สมองแมลงของเธอบ้างก็ดีนะ!! ” ‘ ข้าไม่ยอมเรียกชื่อของเจ้าหรอก! เจ้าฆาตกร!! ’ มายาลุกขึ้นด้วยท่าทีดุร้าย “ ............. “ ทั้งสองจ้องตากันอยู่ชั่วขณะ ผู้ที่เบือนสายตาหนีก่อนก็คือฟินิกซ์ แล้วพูดอย่างตัดบทไป “ เอาเถอะ นี้มันก็ดึกแล้วขอตัวไปนอนดีกว่า ” ‘ …........... ขอโทษ.... ’ เสียงพูเพิ้ลกล่าวอย่างสำนึกผิด ‘ ข้าไม่ได้ตั้งใจ........ ’ “ ไม่ต้องขอโทษหรอกเจ้าไม่ได้พูดอะไรผิดซักหน่อย ” อัศวินผมแดงกล่าวโดยไม่ได้เหลียวหลังไปมอง แมลงร่างยักษ์ที่อยู่ด้านหลังตนเลยแม้แต่น้อย ใช่......... สำหรับเราแล้ว การที่ช่วยเธอไม่ได้........ ไม่ได้ต่างอะไรจากการฆ่าเธอด้วยมือตัวเองเลย ฟินิกซ์ได้ปล่อยให้สายลมพัดผ่านตัวเขาที่ค่อยๆเดินไป อย่างช้าๆ ผ้าคลุมแห่งอัศวินดูจะปลิวแรงจนดูคล้ายกับว่า มันเป็นปีกข้างหนึ่งของนกฟินิกส์ ผ่างงงง!!!! ฆ้องของปราสาทถูกลั่นเช่นเดียวกับทุกวัน แต่สำหรับเหล่าอัศวิน และนักรบแห่งศาสนจักรมันย่อมหมายถึง ประกาศสงครามหาสาว ยกที่สอง เริ่มได้!! การเตรียมการก่อนวันงาน เหลือ อีกแค่สองวันเท่านั้น สำหรับเหล่าอัศวิน และนักรบแห่งศาสนาจักรนั้นไม่ต่างอะไรจากการเตรียมตั วออกรบเลย งานต่างๆ ค่อยสุมเข้ามาเรื่อยๆ ที่งงานรักษาความปลอดภัยพื้นฐาน ไปจนถึง งานที่ต้องจัดเตรียมสิ่งของต่างๆให้เรียบร้อยก่อนถึง วันงาน และงานพิเศษที่ถูกมอบจากหัวหน้าทั้งสอง งานชิ้นนี้เกี่ยวพันธ์ถึงตำแหน่งของตัวเองเลยทีเดียว อัศวินบางคนในกองมีคนรักอยู่ แต่หลายๆคนนั้นไม่มีคนรักบางคนไม่มีแม้กระทั่งสเป็กข องผู้หญิงในดวงใจเลยด้วยซ้ำ (เช่น วิงก์นักดาบยศพิเศษเป็นต้น) บางคนมีคนที่ชอบในใจอยู่แล้วก็ถือโอกาศไปขอเต้นรำในง านนี้ ผิวหวังบ้างสมหวังบ้างคละๆ กันไป แต่มีอยู่คนหนึ่งเท่านั้นที่ผิดหวังตลอด.......... “ อ่า...ขอโทษนะค่ะ พอดีฉันสัญญากับคนอื่นไว้แล้วหน่ะค่ะ.... ” เสียงตอบอย่างอ่อนนุ่ม กระแทกหัว อัศวินผมแดงเข้าอย่างจัง “ อ่า.. ไม่เป็นไรครับ...... ” ฟินิกซ์ตอบเสียงเรียบก่อนจะหันหลังเพื่อซ่อนสีหน้าที ่ผิวหวังไม่ให้ใครเห็น เขาเดินไปตรอกแคบๆ ลับสายตาคน จัดการขีดเส้นอีกหนึ่งเส้นเพิ่มขึ้น “ คนที่ 25.... ” ฟินิกซ์บ่นเบาๆ กับตัวเอง “ ฉันไม่มีดวงเลยหรือไงฟ่ะ ” ผ่านไปครึ่งวันแล้วฟินิกซ์ยังคงไร้คู่ควงไปงานรอยขีด บนฝาผนังในตรงแคบๆนั้น รวมๆกันแล้วตอนนี้ก็เกิน 50 ขีดแล้ว พระอาทิตย์ที่ขึ้นตรงหัวของอัศวินหนุ่มที่นั่งกอดเข่ าในซอกแคบๆ แต่ดูเหมือนจะสาดส่องไปไม่ถึงตัวเขา เพราะบรรยากาศรอบๆตัวเขาช่างดูมืดมนและหดหู่ “ ป... เป็นไปไม่ได้....... ” เขากอดเข่าตัวเองให้แน่นขึ้น พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ยาวๆ สอง สามครั้ง “ อ้าว.......พี่ฟินิกซ์ ” เสียงเล็กๆ ของวิงก์ทักอัศวินหนุ่ม “ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้หละครับ ? ” “ แล้วแกมาทำอะไรที่นี้หละ วิงก์ ? ” นอกจากไม่ตอบคำถามแล้วยังถามวิงก์ด้วยเสียงรำคาญใจ “ พระราชาเรียกตัวพี่หน่ะ เห็นบอกว่ามีธุระจะให้พี่ไปทำหน่ะครับ ” “ หื้มม ?? ” ------------------------------------------------------------------------------------------- “ ฟินิกซ์ เอ๋ย ข้ารู้อยู่แล้วว่างานของเจ้านั้นเยอะ แต่ช่วยนำสารนี้ไปส่งให้ตามเมื่อง ต่างๆได้ไหม.... ” ฟินิกซ์ เดินไปบ่นไป เขาเลียนเสียงพระราชา ไอ้ครั้นจะปัดงานก็กลัวจะเสียหน้า เขาจึงต้องมาเดินแตะทรายแบบนี้ เปโกเปโก้สีขาว คู่ใจของเขานั้นก็ อยู่ในระหว่างพักฟื้น เพราะหลังจากสงครามครั้งใหญ่ นั้น มันก็บาดเจ็บยังไม่หายดี เดินผ่านทะเลทราย ไม่ใช่เรื่องยาก สำหรับอัศวินผู้อาจหาญเช่นเขา แต่มันค่อนข้างจะลำบากเล็กน้อยเมื่อไม่มีพาหนะ แล้วยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นตรงหัว แปะๆ “ ร้อน............. ” ฟินิกซ์บ่น ไปพลางเดินไปพลาง “ ให้ตายสิ แล้วทำไมจะต้องเป็นเมือง morroc เป็นเมืองแรกด้วยฟ่ะ ” เดินไปบ่นไป จนสุดท้ายเขาก็ชนกับกำแพงเข้าเต็มๆ แต่นี้กลางทะเลทรายนะ... มันไม่มีกำแพงหรอก ฟินิกซ์ เซไปนิดๆ แล้วเงยหน้าไปมอง “กำแพง” ที่ขวางเขาไว้อยู่ มันมีแสงสีแดงวาบขึ้นมาในทันได “ เฮ้ๆ...... นี่ ล้อเล่นใช่ไหม ” อัศวินผมสีแดงเพลิง คว้าดาบข้างกายขึ้นมาในทันได มันคือโกเล็ม ที่อาศัยตามซากปรักหักพัง ในกรณีที่มันอยู่ในทะเลทรายนี้ มันค่อนข้างจะอ่อนแอ่อยู่ เพียงแต่ว่า ตัวที่ฟินิกซ์เชิญหน้าอยู่เนี่ย มันสูงเกือบๆ 40 เมตร ซึ่งถ้าให้เดาเจ้าโกเล็มนี้ ต้องมีอายุอย่างน้อยๆ 50ปี เป็นแน่ ฟินิกซ์ กลิ้งตัวลงไปหลบการโจมตีของโกเล็มยักษ์ ถึงกระนั้น เพียงแค่มันกวาดมือเท่านั้น ลมมันก็แทบพัดร่างเขาปลิวได้แล้ว “ หน่อยแนะ.... ” เขารู้ดีว่าโกเล็มมีจุดอ่อนในการเคลื่อนไหวช้า จึงคิดจะใช้จังหว่ะนี้เข้าสวนกลับ ดาบที่อยู่ในฝักถูกชักออกด้วยความเร็วสูง เขากวาดมันเป็นวงกว้างใส่โกเล็ม แต่เขาลืมไปว่า จุดแข็งของโกเล็มนั้นคือ เกราะที่เป็นหินทั่วทั้งตัว หากไม่ใช้ศาราวุธชั้นเลิศ หรือคนมีแรงช้างสารหละก็ “ เพล้ง!!!! ” ดาบที่หักของเขา คือผลลัพธ์ นั้นเอง ฟินิกซ์ กัดฟันกรอด อาวุธที่เขาเอามานั้นไม่ใช่ศาตราชั้นเลิศ เป็นเพียงดาบเครมอร์ ธรรมดา เขาทิ้งดาบเล่มนั้นไปในทันใด การโจมตีครั้งที่สองของโกเล็มนั้นแค่ทุบมือของมันลงท ี่พื้นเท่านั้น แต่นั้นกลับเป็นการโจมตีที่น่ากลัวที่สุด มันจะอาศัยแรงสั่นสะเทือนของพื้น ทำให้ศัตรู เซหรือหยุดการเคลื่อนไหวแวบหนึ่ง เพื่อโจมตีต่อเนื่อง แต่ว่ามันใช้ไม่ได้ผลกับ ฟินิกซ์ เขา กะจังหว่ะ ดีๆ แล้ว กระโดดขึ้นจากพื้น เพียงเท่านี้ ก็หลบการโจตีของมันได้แล้ว ทว่ากลับมีสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขา แขนอีกข้างหนึ่งของโกเล็ม พุ่งตรงเข้ามาหาเขา ร่างของฟินิกซ์ที่อยู่กลางอากาศไม่สามารถเคลื่อนไหวไ ด้อย่างอิสระ เขาจึงต้องรับการโจมตีนี้ไปเต็มๆ “ ผัวะ!! ” ฟินิกซ์ตั้งการ์ดเพื่อ ทอนความเสียหายลงไปบ้าง ซึ่งก็ได้ผล เขาได้รับบาดเจ็บน้อยกว่าที่ควรจะเป็น “ นั้นสินะ สมกับที่มีอายุยืน มาขนาดนี้ คงมีประสบการณ์ ไม่ก็สัญชาติญาณ ที่ดียอดขนาดนี้ ” เขาเช็ดเศษทรายออกจากใบหน้า การโจมตีเมื่อครู่ต้องการหลอกล่อให้เขาอยู่กลางอากาศ เพื่อให้หลบการโจมตีไม่ได้ พอเป็นแบบนี้แล้ว ฟินิกซ์ ก็อดฉุนไม่ได้ ที่เสียเหลี่ยมให้กับเจ้าโกเล็มนี่ “ ท่าทาง แกอยากจะเจอของดีสินะ ” ฟินิกซ์กำหมัด ขึ้น ในทันใดนั้น หมัดของเขาก็เปร่งประกายสีแดง เขาโน้มตัวไปข้างหน้า พลั้นพุ่งตัวเขาไปสุดแรงเกิด เมื่อเข้าไปถึงระยะ เขาก็ออกหมัดไปเต็มแรง “ เอาไปกินซะ!!! Magnum Break!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” “ ซู่มมมมม !!! ” หมัดของฟินิซ์กระแทกอย่างรุนแรงและ ระเบิดออกเป็นแสงสีแดง “ กา~~~~~~~~~~~~~~~~~ซ ” โกเล็มเปิดปากร้อง ราวกับนี้เป็นการโจมตีที่ทำให้มันเจ็บปวดได้ในรอบหลา ยปี ฟินิกซ์ กระหน่ำเข้าไปอีกหมัด “ ย้ากกก!!! Continue Break!! ” คราวนี้เขาซัดหมัดไปพร้อมกับอาศัยแรงนั้นช่วยดีดตัวเ ขาออกมา เสียงหมัดเขากึกก้องราวกับเสียงระเบิดทีเดียว “ ชิ! ” ฟินิกซ์ รีบ ถอยห่างมาอีก เพราะ พลังโจมตีแค่นี้ไม่อาจ สังหารโกเล็มยักษ์ตัวนี้ได้ “ ถ้าเป็นแบบนี้หละก็ ต้องลองชิมไม้ตายดูซักหน่อยแล้ว ” ฟินิกซ์ กำหมัดขึ้นมาอีก แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดมือ เมื่อคิดได้ว่า ไม้ตายของเขาส่วนใหญ่เป็นท่าของเปลวเพลิงล้วนๆ ถ้าหากใช้ไปสุ่มสี่สุ่มห้าหละก็ มันจะทำให้สาสน์ ที่เขาส่งมาไหม้ไปเอาซะดื้อๆ เขาเงยหน้าขึ้นไปมองโกเล็มยักษ์ ที่ดูจะฉุนเฉียว ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก “ เอาไงดีหละเนี่ย.......... ” ฟินิกซ์ รีบๆ ให้เซลล์สมองทำงานไวๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะพึ่งมันไม่ได้ซะแล้ว ในแวบนึง เขาเหลือบไปเห็นในเงาของซักปรักหักพังแห่งนึง มีมือนึงกำลังกวักเรียกเขา ไม่ได้มีทางเลือกมากนักสำหรับเขานักหรอก อัศวินผมสีแดงเพลิงตัดสินใจรีบวิ่งตรงไปหลบในซักปรัก หักพังที่มีมือกวักเรียกเขา ดูเหมือนโกเล็มยักษ์นั้นจะมองไม่เห็นฟินิกซ์ว่า เข้ามาหลบในซากนี้ มันหันซ้ายทีขวาที แต่ก็ไม่พบศัตรูของมัน ฟินิกซ์ที่แอบเหลือบมองไปด้านนอก ก็รู้ว่ามันหาตัวเขาไม่เจอและคงไม่เจอสักพักด้วย ซึ่งน่าจะพอให้เปิดโอกาศหนีให้กับเขาได้ แต่จะว่าไปแล้ว เขายังไม่ได้ขอบคุณคนที่เรียกเขามาหลบเลย เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็หันไปเพื่อจะขอบคุณ “ ขะ.. ขอบคุ..... ” ฟินิกซ์ นิ่งไปซักพัก เขามองไปยังผู้ที่ให้ความช่วยเหลือเขาอย่างประหลาดใจ เธอเป็นเด็กสาว อายุราวๆ 6 ขวบได้ มีผมสีม่วงอ่อนสดใสราวกับผลึกอเมทิส ผิวของเธอเป็นสีเหลืองทราย ดวงตากลมโตสีม่วงอ่อนจ้องตรงมายัง อัศวินหนุ่ม “ มะ....ไม่เป็นไร..... ” เด็กสาวตอบอย่างเหนียมอาย ฟินิกส์พยักหน้ารับอย่างอึ้งนิดๆ เขาแอบมองไปข้างนอกด้วยหางตา เจ้าโกเล็มยักษ์ นั้นยังอยู่ที่เดิม และดูเหมือนจะมองหาพวกเขาอยู่เสียด้วย “ แบบนี้ท่าจะแย่เหะ ” ฟินิกซ์ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วทิ้งน้ำหนักตัวลงไปพิงกำแพง เขาหันไปมองที่ตัวเด็กสาวอีกที “ ว่าแต่หนูทำไมมาอยู่ที่นี้ได้หละ? ” ทันทีที่ฟินิกซ์ถาม ดูเหมือนเด็กน้อยคนนั้นจะสะดุ้งนิดหน่อย เธอมองซ้ายมองขวาเหมือนกับไม่รู้จะตอบคำถามของฟินิกซ ์อย่างไรดี “ หลงทางมาเหรอ? ” ฟินิกซ์นึกประเด็นที่เป็นไปได้ที่สุดขึ้นมา แต่เด็กสาวก็ส่ายหน้าเบาๆ “ ....... เอาเถอะ แต่อยู่ตรงนี้นานๆ เราไม่ปลอดภัยแน่ๆ.... ” เขาพูดพลางเหลือบไปมองโกเล็มที่อยู่หลังกำแพง หลังจากให้ความเงียบครอบงำพื้นที่อยู่พักหนึ่ง เด็กสาวก็ไปดึงแขรเสื้อของฟินิกซ์พร้อมพูดกับเขา “ ..........ทางนี้ ” เด็กน้อยค่อยๆเดินไปบริเวณที่มีหินประหลาดๆ กองทับๆกัน เธอเดินอ้อมไปหลังหินพวกนั้น ฟินิกซ์เองก็ค่อยๆเดินตามไป แล้วฟินิกซ์ก็ประหลาดใจ ที่อยู่เบื้องหน้าเขาคือโพรงขนาดใหญ่พอที่จะให้เขาเด ินเข้าไปได้อย่างสบาย ทั้งๆ ที่มันมีหินบังตาแค่นิดเดียวเอง เขาเคยผ่าตรงนี้มาเป็นสิบๆ ครั้ง ก็ไม่เคยสังเกตุเห็นหลุมนี้เลย “ ปะ..... ไปทางนี้ จะอ้อมไปที่เมือง.. ” เด็กสาวพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ เธอหันมามองฟินิกซ์ ด้วยสายตาหวาดระแวง “ ทะ....ทางข้างใน.......ค่อนข้างจะวกวน.... จะ....นำทางให้..... ” --------------------------------------------------------------------------------------- แก้ไขโดย Zero Xion : 06 Nov 2006 เวลา 01:09. เหตุผล: รวมโพสอัตโนมัติ |
|  |
TG Service: ขาย True Wi-Fi Unlimited Package นาน 6 เดือน มูลค่า 3,000 บาท ในราคาเพียง 850 บาท
ด่วนมีจำนวนจำกัด โทร 081-423-6931
|
07 Nov 2006, 09:14
| #4 (permalink) |
| Through the Fire & Flames   โพส: 5,592 ดาวโหลด: 31 อัพโหลด: 40 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: สถานที่: ๑๓ ๔๕ N , ๑๐๐ ๓๐ E | แค่ side story ก็ยังดี ^^" ป.ล. L จิงๆด้วย เอิ๊ก
__________________ The true wise men never need to brag; being modest, though, is what they value. No need to act strong, be strong. |
|
| |
|
08 Nov 2006, 20:37
| #7 (permalink) |
| น้องใหม่ TG  โพส: 31 ดาวโหลด: 75 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 0 TG ออร่า: สถานที่: Neo-Venezia | เอ่อ...สหาย ยังทำไม่จบ....อีกรึ ไอ้ตอนนี้น่ะ ที่ให้ดูครั้งแรกมันก็ [โดนปิดปาก]
__________________  Rosa Rubicundior, Lilio Candidior ข้าหวาดหวั่น แสร้งทำเป็นไล่วัดรอยเท้า แสร้งทำเป็นแยกเขี้ยวข่มขู่ แต่แท้จริงแล้ว แม้แต่จะเหยียบเงาของท่าน ข้าก็ยังหวาดหวั่นเลย |
|
| |
|
05 Jan 2007, 21:43
| #9 (permalink) |
| สมาชิก TG แรกเริ่ม โพส: 216 ดาวโหลด: 146 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: | “ โอ้โห!!! ถึงเมืองmorroc จริงๆด้วย!! ” ฟินิกซ์ ยืนชมเทิวทัศน์ของเมือง จากมุมสูง ถ้ำประหลาดนั้น พาเขายังทิศตะวันตกของเมือง และถือว่าพามาได้รวดเร็วกว่าการเดินทางปกติเสียอีก “ ขอบใจมากเลยนะ ” ฟินิกซ์ยิ้มร่า พลางขยี้หัวเด็กสาวเป็นการขอบใจ เด็กสาวไม่ตอบอะไรเธอมองมายังอัศวินหนุ่มด้วยสายตาหว าดๆ “ เอาหละ ไปกันเลยดีกว่า!! ” ฟินิกซ์ออกตัววิ่งเต็มแรงแต่กลับมีแรงต้านเบาๆ จากด้านหลังเขา เด็กสาวคนนั้นนะ เอง เธอมองไปยังฟินิกซ์ด้วยดวงตาที่กลมโต แวววาวที่ทำท่าราวกับจะร้องไห้ อย่ามองชั้นแบบนั้นสิ........ เด็กสาวดึงชายเสื้อของฟินิกซ์ไว้แน่น ราวกับจะไม่ยอมปล่อยมือของเธอออกเป็นครั้งที่สอง ขอร้องหละฉันมีงานที่จะต้องทำนะ!!!!!!! ดวงตาที่กลมโตนั่นสั่นคลอนน้อยๆ........ ฉันไม่มีเวลามาเลี้ยงเด็กหรอกนะเฟ้ย!!!!!!!!!!!!!!!! !! - + - + - + - + - + - +- + - + - + - + - + - +- + - + - + - + - + - +- + - + - + - + - + - +- + - + - + - + - + - +- + - + - + ทำไมกันนะ.............. เด็กหนุ่มเดินผ่านฝูงชนที่แออัดกลางกรุงโมรอค พร้อมด้วยเด็กสาวผมสีม่วงที่ดึงชายเสื้อของเขาไว้แน่ น งานจีบสาวก็ไม่คืบหน้า....... งานส่งสารก็วุ่นวายจนสารแทบมอด แล้วทำไมกัน เขาเหลือบมองไปยังเด็กสาวที่มองไปรอบๆด้วยท่าทางหวาด กลัว แต่ก็ส่อแววอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน ทำไมตูต้องมานั่งเลี้ยงเด็กอีกฟ่ะ!!!!!!! (ไอ้ครั้นจะทิ้งก็ทิ้งไม่ลง ตูกลายเป็นโลลิคอนไปแล้วเรอะ!) เขาถอนหายใจเบาๆแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงปราสาทโมร็อค เพียงแค่เอาสารเข้าไปแล้วส่งให้พระราชาก็จบเรื่องหละ “ เอาหละ เอาสารให้กับเจ้าเมืองโมร็อค จากนั้นก็ไปที่เมืองโคโมโดต่อ ก็เสร็จเรื่องหละ ” ฟินิกซ์ บ่นพึมพำกับตนเอง เขามีเวลาพอสำหรับวันนี้ ถ้าหากรีบจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จก่อน ก็จะเดินทางไปที่โคโมโดได้ก่อนค่ำ และก็มีเวลามากพอสำหรับการหาสาวไปเป็นคู่ควงในงานเต้ นรำ “ หื้มม? ” เขารู้สึกได้ถึงแรงดึงเล็กๆ ที่ชายผ้าครุมของเขาจนต้องหยุดดู เด็กสาวผมสีม่วงกำลังจ้องมองตุ้กตาลิงหน้าตาแปลกๆ ที่วางขายอยู่ สายตาดุจคมเหยี่ยวของพ่อค้าก็พูดขึ้นในทันใด “ แหม แม่หนูนี้ตาถึงจริงๆ ตุ้กตาลิงตัวนี้ลอกเลียนแบบมาจากYoYoเลยนะครับ ” “ ………!! ” เด็กสาวสะดุงเฮือกแล้ววิ่งไปหลบด้านหลังของอัศวินหนุ ่มในทันที “ อ้าวแหมๆ ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ ไม่ทราบว่าคุณพ่อจะไม่ซื้อให้ลูกหน่อยเหรอครับ? ” คุณพ่อ.... ฟินิกซ์ขมวคิ้วแล้ว กระตุ้นให้เซลล์สมองที่ไม่ค่อยมี ให้ทำงานซะบ้าง ‘มีเด็กสาวผู้หญิงอยากได้ตุ้กตา = เด็กผู้หญิงเกาะติดเราอยู่ = เราเป็นพ่อของยัยเด็กนี้ในสายตาของพ่อค้า’ “ ฉันไม่ใช่พ่อของ ยัยนี่ซะหน่อย!! ” ฟินิกซ์ ตวาดเสียงดังกลับพร้อมพ่นลมออกจากจมูก “ เอ้าๆ.... งั้นขอโทษครับ คุณลุง ” เปรี้ยงง!! ว่าแล้วฟินิกซ์ก็ถีบยอดหน้าเข้าไปซักทีนึง “ ลุงเตี่ยแกดิ..... ” “ ขอโอ๋ดอับ อุนอี่อาย (ขอโทษครับ คุณพี่ชาย) ” เขาตอบเสียงอู๋อี้ “ แล้วจะไม่สนใจซื้อให้ ลูกสา..... ผมหมายถึง น้องสาวคนนั้นหน่อยเหรอครับ?? ” ฟินิกซ์มองไปทางเด็กน้อยผมสีม่วงที่หลบอยู่หลังเขาอย ่างกลัวๆ จึงย่อตัวลงไปแล้วเก็บอารมณ์ฉุนเฉียวไว้ก่อน “ อยากได้เจ้าตัวนี้เหรอ? ” เด็กน้อยส่ายหน้า แต่เธอยังคงมองไปยังที่ตุ้กตาลิงตัวนั้น อันที่จริงแล้วเมื่อเขาสังเกตุดูดีๆ เธอไม่ได้มองไปยังตุ้กตาลิงตัวนั้น แต่เธอมองไปยังสิ่งที่อยู่ข้างหน้ามัน มันเป็นแหวน แหวนธรรมดาราคาไม่แพง ที่ทำมาจากดอกไม้มาพันกัน จนเป็นรูปแหวน “Flower Ring” “ แหวนนั้นราคาเท่าไหรเหรอครับ ” เด็กน้อยสะดุ้งอีกครั้งเมื่อได้ยินที่เด็กหนุ่มพูด “ อ้อ แหวนนี้เหรอครับ ” พ่อค้าลดเสียงที่น่าดีใจตนเองลงหน่อย เพราะราคาของแหวนวงนี้น้อยกว่าตุ้กตาลิง “ 1750 zenyครับ ” “ แพงไป 650 Zeny ขาดตัว ” ฟินิกซ์พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ คุณพี่!! ท่าทางก็ใจดีอยู่หรอกไหงหน้าเลือดเยี่งนี้หละ เหลือ 1200 Zeny ” พ่อค้าโววายเสียงดัง “ 750 Zeny ไม่งั้นจะถูกจับข้อหาขายของโก่งราคา ” ฟินิกซ์หยิบสัญลักษณ์ องค์รักษ์แห่งพรอนเทร่าให้ดู “ อะ...... เออ..................................... ” พ่อค้าเงียบไปในทันใด เขาชักรู้สึกว่า ไม่น่าไปเรียกเลย......... “ เอ้านี้....... ” ฟินิกซ์ ยื่นแหวนที่ได้มาในราคาสมน้ำสมเนื้อ (พ่อค้าคนนั้นยังคงนั่งคอตกอยู่ที่เดิม) เด็กสาวมีท่าทีเขินอาย เธอหันมามองหน้าฟินิกซ์แล้วถามเขา “ …..หะ....ให้เหรอ ” “ อื้มมม หรือว่าไม่ชอบหละ ? ” เธอส่ายหน้าเบาๆ “ แต่ว่า..... จะดีเหรอ ? ” “ รับไปเถอะ คิดซะว่าเป็นของขวัญจากฉันก็แล้วกันนะ ” เขาวางแหวนวงเล็กๆนั้นลงบนฝ่ามือของเด็กน้อยคนนั้น เธอมีท่าทีเขินอาย ก่อนจะรับมันไว้แล้วพูดกับเด็กหนุ่ม “ ขะ....ขอบคุณนะ ” “ ไม่เป็นไรหรอกน่า ” ฟินิกซ์เห็นท่าทางแบบนั้นของเธอก็อดอมยิ้มไม่ได้ “อ๊ะ.....” ฟินิกซ์นึกถึงเรื่องงานของตนได้ เขามีงานที่จะต้องทำอีกมากมายเป็นกระบุง แต่ครั้นจะปล่อยเด็กสาวคนนี้ไปก็ใช่ที่ “ จริงสิ บ้านของหนูอยู่ไหนเหรอ..... ” เมื่อถามเรื่องนี้เด็กสาวผมสีม่วงก้มหน้าลง แล้วไม่พูดอะไร มันทำให้ฟินิกซ์ลำบากใจอยู่เหมือนกัน “ ขอ....... ” “ ขอตามไปด้วยได้ไหม...? ” |
|
| |
|
06 Jan 2007, 02:15
| #10 (permalink) | |
| Through the Fire & Flames โพส: 5,592 ดาวโหลด: 31 อัพโหลด: 40 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: สถานที่: ๑๓ ๔๕ N , ๑๐๐ ๓๐ E | อ้างอิง:
__________________ The true wise men never need to brag; being modest, though, is what they value. No need to act strong, be strong. | |
|
| |
|
06 Jan 2007, 06:26
| #12 (permalink) |
| แฟนพันธุ์แท้ TG ในตำนาน   โพส: 4,483 ดาวโหลด: 373 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 8 TG ออร่า: สถานที่: บ้านโนนบักเห็บ | /me ขยี้ตา ..... /me ขยี้ตาอีกรอบ !!!! O_O ปล.ผมไม่ตาฝาดนะ จขกท.คือท่านจิ๊บชิมิส์ Edit : พี่ต่อ lolicon !!!!! เหอๆ
__________________ แก้ไขโดย tearnote : 06 Jan 2007 เวลา 06:42. |
|
| |
นั่นมันคือ "รักแท้ " หรือว่าแค่ "หลอกฟัน"
|
01 Mar 2007, 19:51
| #15 (permalink) |
| Through the Fire & Flames โพส: 5,592 ดาวโหลด: 31 อัพโหลด: 40 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: สถานที่: ๑๓ ๔๕ N , ๑๐๐ ๓๐ E | จริงด้วย ช่างสังเกตุเหะแก้ว
__________________ The true wise men never need to brag; being modest, though, is what they value. No need to act strong, be strong. |
|
| |
Linear Mode
