Castlevania:Symphony Of Newworld

ปิดเทอมแล้วก็ลุยเป็นตอนๆเลยสิครับ อิอิ จะได้อ่านง่าย ว่าแล้วก็ได้อ่านซะที ขอบคุณครับ

มาแล้วครับ เร่งพิมพ์ อิอิ จะได้จบภาคแรกซะที
ว่าแต่ผมไม่ค่อยว่างมาเข้าเน็ต หรอกครับ เพราะมีงานอื่นด้วย
-----------------------
ณ ตำหนักเทพพยากรณ์


ถึงแม้บรรยากาศภายนอกตำหนักจะหนาวเหน็บเพียงใด แต่ดูเหมือนว่า ในใจของเทพพยากรณ์ กับ เค้านท์ แดร็กคูล่า ในตอนนี้จะเย็นยิ่งกว่าเพราะต่างฝ่ายต่างต้องฝืนแสดง อิริยาบถที่ให้เกียรติต่ออีกฝ่าย ทั้งที่เขาอยู่กันคนละฝากของขุมพลัง และตอนนี้เขาทั้งสองก็กำลังสนทนากันภายในห้องรับรองอ ย่างเยือกเย็น
“ อืม... ท่านรีบเดินทางมาหาข้า ดูท่าท่านคงจะเหนื่อยมากนะ DrirakiaS!! อืมกำลังพอดีไม่มากไม่น้อย เชิญท่านดื่มเลยครับ ” เทพพยากรณ์ กล่าว พลางเสกคาถาใส่ถ้วยชาของ ท่าน เค้านท์ ทำให้มันมีน้ำขึ้นมาในทันที
“ อืม..... พัฒนาไปมากเลยนิ ดูเจ้าทรงพลังกว่าตอนนั้นเสียอีก ” เค้านท์ แดร็กคูล่า กล่าวชื่นชม ราวกับคนที่รู้จักกันมาก่อน ต่อจากนั้นเขาก็ดื่มน้ำเข้าไปจนหมดภายในอึกเดียว พร้อมกับหันมาสบตา เทพพยากรณ์ อีกครั้ง
“ ข้าไม่.... ช่างมันเถอะ ว่าแต่นี่ก็ดึกแล้ว พวกเราคุยกันมานานแล้วด้วย ข้าว่าเรา... ”
“ ไม่หรอก ข้าจะไปแล้ว ข้าจะขอพูดอีกแค่สองประโยคสำคัญเท่านั้นมันคือเหตุผลที่ข้ามาหาเจ้าวันนี้ นั่นก็คือ....
1) เจ้าจะไม่มีทางปลิดชีพ เด็กคนนั้นได้แน่ต่อให้เป็น มหาเทพIoraลงมาเองก็เถอะ
2) ข้าว่าเจ้าก็คงจะรู้แล้วนะ ว่าบุรุษที่น่ากลัวได้ตื่นจากนิทราแล้ว
ข้าเองก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่าจะหยุดยั้งความคิดของ น้องข้า ได้หรือไม่หรือเจ้าจะลองดู ฮึฮึ ยังไงคืนนี้ข้าก็ไม่รบกวนเจ้าแล้วนะสหายข้า... Soma ” เค้านท์ แดร็กคูล่า กล่าวจบก็รีบพุ่งตัวออกจากตำหนัก ด้วยความเร็วสูง จนซักครู่ก็หายลับไปจากสายตา ปล่อยให้ เทพพยากรณ์ ไม่ซิ SomaCruZ ยืนอยู่เพียงผู้เดียว เขาค่อย ๆ ถอดหน้ากากออก พร้อมกับยิ้มน้อย ๆ ใบหน้าเขาดูยังไม่เปลี่ยนไปมาก นับตั้งแต่ที่เขาไปสู้กับ เทพมารChaosเขายังจำเหตุการณ์ได้ดี ตอนนั้นเขาล้มเหลวในการปราบ Chaos เขาทำได้เพียงตัดแขนขวาของมันและทลายขุมพลัง 1 ใน 3ของมันไปนั่นก็ผ่านมา 45 ปีแล้ว ตอนนี้เขาอายุได้ 63 ปี แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคงหนุ่มเหมือนเพิ่ง จะ25 ปีเห็นได้ เพราะเขาได้พลังแห่งเทพมาหลังจากที่สู้กับChaosเป็นการตอบแทนจากสวรรค์
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปในตำหนักอย่างช้า ๆ พร้อมเอ่ยขึ้นว่า
“ ข้าไม่น่า... ไม่น่าไว้ชีวิตมันเลยข้าต้องแก้ไขเรื่องราว เห็นทีข้าคงต้องไปเองเสียแล้ว ”
กล่าวจบ เขาก็เดินเข้าตำหนัก และหายไปเข้าไปในความมืด....



บนท้องฟ้า ที่พวกอลูคาร์ด


อลูคาร์ด ไม่กล้าละสายตาไปจาก อาของตนเอง ดูเหมือน ราดู ก็เช่นกัน ใบหน้าของเขาเยียบเย็นและเจ้าเล่ห์ สักพักเขาก็เอ่ยขึ้นว่า
“ จ้องข้าทำไมกัน? ข้าไม่ได้จะทำอะไรเจ้าสักหน่อย วันนี้เป็นวันดีที่ข้าพึ่งฟื้นตื่น ข้าอยากจะรีบกลับไปปราสาทบราน เอาเถอะช่วยหลีกทางข้าหน่อยหลานรักไปนำทางข้า เดธ ” ราดู กล่าว พลางแปลงกายเป็นค้างคาวและบินตามเดธไปต่อ ทิ้งให้อลูคาร์ดและคริสเหม่อมองอย่างงงงวย
“ ลงไปกันเถอะครับ ปู่อลูคาร์ด ก่อนที่เจ้านั่นมันจะกลับมา ผมไม่ชอบหน้ามันเลย ” คริส บอก
“ อะ... อืม ปะ.. ไป กัน ” อลูคาร์ด ซึ่งยังคงสั่น ๆ อยู่ แต่เขาก็โผบินลงไปที่คฤหาสน์อย่างรวดเร็ว.....

ตอนนี้เปลี่ยนปี คศ. ในเรื่องเป็น 2082 แล้วนะครับ
เพื่อความจำเป็นบางอย่างในการดำเนินเรื่อง อิอิ
ว่าแต่ใกล้จบถาค 1 เต็มทีแล้ว น่าจะฉลองนะ
(ฉลองอะไรฟะ ตัวละครตายตั้งหลายคน อิอิ)
ไปนะครับ ว่างๆ จะมาใหม่

*หมายเหตุเพื่อเป็นเสริมอรรถรสในการอ่านนิยายเรื่อง
Castlevania : Symphony Of Newworld
คุณจำเป็นต้องมี FONT ตัวอักษร รูปแบบต่าง ๆ ดังต่อไปนี้

- Tahoma
- Angsana New
- Time New Roman
- Cloister Black
- FairydustB
- KingCross
- Achilles

ซึ่งที่กล่าวมาข้างต้น มีให้ดาวน์โหลดได้ตามเว็บตัวอักษรทั่วไป
ขอเรียนมาเพื่อทราบ ณ ที่นี่


Arx-Lucifer 9 ตุลาคม 2550
--------------------------------
Chapter X : Union
บทที่ 10 : รวมพล


วันรุ่งขึ้น ก่อนถึงวันศึก Blood Crossen
ณ คฤหาสน์ตระกูลเทปัส


...... ณ วันใหม่ ในเวลาที่สุริยะสาดแสงเสียดเส้นขอบฟ้า ที่เมืองทรานซิลวาเนียแห่งนี้ดูเหมือนว่าจะไม่มีการเ คลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตใด ๆ เลย แต่หน้าประตูของคฤหาสน์หลังนี้ กลับมีร่างของบุรุษผู้หนึ่ง มายืนตะง่านท้าทายเมฆหมอกของยามใกล้รุ่ง เขามองดูคฤหาสน์ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพาร่างของเขาเดินฝ่าหมอกเข้าไปในคฤหาสน์ ตอนนี้ดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างขวางอยู่เบื้องหน้ าเขา ใช่แล้ว...!! มันคือ Excaliberที่ อลิซาเบ็ธ เบลมอนต์ ลงอาคมไว้นั่นเอง มันยังคงตั้งตรงอยู่บนพื้นของลานกว้างและส่องแสงตรวจ จับสิ่งแปลกปลอมอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่ชายผู้นั้นก็ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ ราวกับมองไม่เห็นมัน แต่ดูเหมือนว่ามันก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร ซักครู่เขาก็หยุดอยู่กับที่ใกล้ ๆ กับดาบก่อนจะเอามือจับมัน ......
“ ไม่ได้เจอกันนาน เพื่อนเก่าดูเจ้าสง่าขึ้นนะ ” บุรุษปริศนากล่าว ราวกับคุ้นเคยกับมันมาก่อน
ครู่ต่อมาเขาก็เดินตรงมาหยุดที่หน้าประตูไม้สักอายุ 100 ปี และพูดขึ้นเบา ๆว่า
“ เปิด ”
ประตูเปิดออกมา ราวกับมีร่างที่มองไม่เห็นมาเปิดให้ ดูท่าบุรุษผู้นี้จะมีพลังแกร่งกล้ามาก แล้วเขาเป็นใครกัน
เขายังไม่ทันจะก้าวขาเหยียบลงไปบนพื้นเบื้องหน้า ก็มีดาบพุ่งแหวกอากาศตรงมา โดยไม่มีการบอกกล่าว แต่เขาไวกว่ามัน เขาเบี่ยงตัวเพียงเล็กน้อย ก็สามารถหลบพ้นจากดาบสีเงินแวววับอลูคาร์ดไปได้อย่าง ง่ายดาย
“ ดาบข้า... พลาด..!! ” อลูคาร์ด ถึงกับงงงวยเป็นที่สุด และคิดอยู่ในใจว่า เล็งตรง ความเร็วสูง แต่พลาด
“ มันไม่ได้พลาดหรอก แต่ข้าอ่านมันออกตั้งแต่ก่อนที่จะเปิดประตูแล้วล่ะ ท่านเชื่อเรื่องพลังธรรมชาติไหมล่ะ..? ” บุรุษปริศนา กล่าวอย่างสบาย ๆ พลางไล่สายตาดูอลูคาร์ดตั้งแต่เท้าจรดศีรษะ ก่อนจะมองจ้องหน้าอลูคาร์ด ผ่านไปสักครู่เขาก็เผยรอยยิ้มอย่างปลื้มปิติ ก่อนจะพูดว่า
“ เอเดรียน ฟาเรนไฮต์.... อลูคาร์ด เองหรือ ” สิ้นเสียงเขาก็ก้าวขาเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์อย่างเต็มตั ว อลูคาร์ดอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอาดาบขึ้นมาชี้หน้าเขา
“ คุณเป็นใคร..? ” เขาพูดออกมาด้วยความลำบาก

หายไปไหนแล้วเนี้ย คุณอาร์ท

จะเปิดเทอมแล้ว.... ฮือ...
งานยังไม่ได้ไปไกลเลย มัวแต่เรียนพิเศษ
เอาวะ ลุยต่อ.....

ปล. ว่าแต่ได้หาโหลด Font กันยังละครับ อิอิ

มันก็มีอยู่แล้วนั่นแหละ อย่าดูถูกโน๊ตบุ๊คเครื่องละแปดหมื่นนะครับ อิอิ ว่าแต่นิยายไม่ต้องเร่งก็ได้ครับ

มันก็มีอยู่แล้วนั่นแหละ อย่าดูถูกโน๊ตบุ๊คเครื่องละแปดหมื่นนะครับ อิอิ ว่าแต่นิยายไม่ต้องเร่งก็ได้ครับ

ต่อ ๆ อีกไม่กี่บทก็จบภาคแรกแว้ว ว่าแต่ดองไว้นานไปป่าวเนี้ยเรา..?
ปล. ต้องขอประทานโทษจริง ๆ ครับ งานที่โรงเรียนเยอะมาก
แล้วจะปลีกตัวมาทำงานให้ได้ครับ
-----------------------------------
“ โซมะ ครูสออ...คุณคงจะไม่รู้จักผมซินะงั้นเรามาคุยกันสักครู่ แต่ก่อนนั้น.. คุณจะช่วยลดดาบและเอามันออกไปก่อนจะได้ไหมครับ..? ” ...............
ดูเหมือนการสนทนาจะกินเวลานานมาก และในช่วงหลัง อลิซาเบ็ธ เบลมอนต์ ก็มาร่วมด้วย
นี่ก็เกือบ 7.40 น. ของวันใหม่แล้ว ในขณะที่ ลูซิเฟล กำลังนอนหันตัวผิดทิศและหลับฝันหวานอยู่บนเตียงอันแส นนุ่มนั้น ซิม หัวหน้าเหล่าSaint กำลังฝึกวิชาอยู่กับ คริส ที่ลานกว้างอย่างเมามัน และเป็นเวลาเดียวกันที่ เซลีน ตื่นขึ้นมาเดินเล่น และ มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของลู
“ อิอิ ยังหลับอยู่สินะ อย่างนี้ต้องแกล้ง ” เซลีน แนบหูกับประตูห้องเพื่อฟังเสียงการเคลื่อนไหว พลางกระซิบกับตัวเอง เซลีน ถอยหลังไปประมาณ 2 ก้าว และเริ่มร่ายคาถา......
“ กรี๊ด..!!! ”
เสียงดังลั่นมาจากในคฤหาสน์ อลูคาร์ด แปลงกลายเป็นค้างคาว บินขึ้นไปตามเสียง และมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของลูซิเฟล เขามองไปรอบ ๆ เห็นประตูห้องถูกแยกเป็น 2 ส่วน ก่อนจะรีบตรงเข้าห้อง สิ่งที่เขาเห็นก็คือ ลูซิเฟล นั่งค่อมอยู่บนร่างของเซลีน ที่ลงไปนอนหงายอยู่ที่พื้น เขากำลังง้างมือที่มีเล็บยาวแหลมคม และโดยไม่บอกกล่าว เขาก็พุ่งมันตรงลงมายังร่างของเซลีน แต่ทันใดนั้น...
“ Blast!! ”
อลูคาร์ดปล่อยลูกบอลพลังจิต ใส่ข้อมือของลูซิเฟล อย่างรวดเร็ว ทำเอาเขากระเด็นไปชนผนังห้อง แต่เขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นมา เผยให้เห็นใบหน้าที่จำแทบไม่ได้ว่าเป็น ลูซิเฟล ร่างกายเขาปกคุลมด้วยไอทมิฬ ดวงตาของเขาเป็นรูปเขี้ยวสีแดงก่ำ เขี้ยวของเขางอกยาวอย่างน่าขนลุก ใบหน้าโหดเหี้ยมขาดสติ อลูคาร์ด อ้ำอึ้งอยู่ แต่ลู ค่อย ๆ เดินตรงเข้ามาหาเขา อลูคาร์ด ตัดสินใจ พุ่งตัวผ่านร่างเขาไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว ลู หันมาและเหวี่ยงกรงเล็บจะข่วน แต่อลูคาร์ดไวกว่า เขาสับท้ายทอย ลู ครั้งนึง ร่างของเขาอ่อนเปลี้ย และลงมาซบทีอ้อมกอดของอลูคาร์ด ร่างกายของเขาค่อย ๆ กลับสู่สภาพเดิม ก่อนที่ทุกคนจะวิ่งตรงเข้ามาในห้อง
“ เกิดอะไรขึ้นค่ะ... ? พระเจ้า...! ” อลิซาเบ็ธ กล่าว พลางวิ่งตรงไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งไร้สติของเซลีน
“ พาเขา 2 คนไปรักษาก่อน เดี๋ยวข้าจะเล่าให้ฟังทีหลัง ” อลูคาร์ด บอก ทุกคนพยักหน้ารับ และช่วยพาร่างของลู กับ เซลีนไปห้องพักฟื้น อลูคาร์ดกำลังจะเดินออกจากห้อง แต่ถูกหยุดไว้ด้วยสายตาที่มองทะลุของ โซมะ
“ ท่านมีอะไรจะกล่าวกับข้า..? ”
“ ข้าเห็นมันแล้ว เขาหนีไม่พ้นชะตากรรมจริง ๆ ”
“ ชะตากรรมอะไร..? ”
“ .... ชะตากรรม.... ที่จะเป็นมารน่ะสิ ”
.................................................. ..................

ณ ทะเลทราย ทางฝั่งของเฮฟเวนลี่ เวลา 8.30 น.

“ เฮ้อ... ดูเหมือนเสบียงของเราเหลืออีกแค่ 3 –4 มื้อ เท่านั้น ถ้าวันนี้เรายังหาพวก Saint ไม่เจอล่ะก็ บอกได้เลยว่า เราตายแหง.... ” โทยะ บ่น ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินขึ้นเนินทรายสูงใหญ่
เฮฟเวนลี่ เริ่มตื่นเต้นอย่างไร้เหตุผล เขารีบวิ่งขึ้นเนินทราย เมื่อถึงจุดยอด เขาถึงกับร้องโอ้ออกมา
“ อะไรกันอีกล่ะอย่าบอกนะว่า เจอสัตว์ทะเลทราย เมื่อวันก่อนก็เกือบหนีเจ้า ไส้เดือนทราย ไม่พ้นแล้ว ” โทยะ บ่นต่อ แต่พอเขาเดินขึ้นมาถึงจุดยอด เขาก็ต้องร้องโอ้ออกมาอีกคน เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือ กองคาราวานของเหล่าSaintที่กำลังเดินตรงไป และเมื่อเขาทอดสายตามองไปเรื่อย ๆ เขาก็เห็นเมือง ๆ หนึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลนัก ใช่แล้ว มันคือ Blood Crossen ที่ตามหาอยู่
“ ฮ่า ๆ ๆ เฮฟ ดูนั่นซิ นั่นไง เราวิ่งตามพวกเขาไปดีกว่า ไปเถอะเฮฟ เฮ้ เฮฟ เป็นไรไปน่ะ ”
โทยะ บอกกับเฮฟอย่างดีใจ แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ร่างของเฮฟ ยืนนิ่งอยู่บนเนินทราย ตาเหลือกลาน และจู่ ๆ ก็ล้มลงไปนอนดิ้นอย่างบ้าคลั่ง ร่างของเฮฟ กลิ้งลงไปตามทางลาดยาวของเนินทราย โทยะวิ่งตามไปทัน
“ เฮฟ นายเป็นอะไรน่ะ ใครก็ได้มาช่วยทางนี้ที !!! ” โทยะ ตะโกนเรียกพวก Saint พวกเขาได้ยินเสียง และวิ่งตรงมาหาพวกโทยะ.........

ตัดมาที่ปราสาทบรานลอยฟ้า เวลา 10.00 น.

ตอนนี้ดูเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในปราสาทจะนิ่งเงียบไป เสียหมด แม้แต่ใบไม้ก็ยังไม่พลิ้วไหว
ไม่มีปฏิกิริยาของสิ่งมีชีวิตเลย ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีเงาของชายร่างสูงใหญ่สวมชุดคลุมส ีดำปรากฏขึ้น
เขาคือ เค้านท์ แดร็กคูล่า เวด เทปัส นั่นเอง เขาค่อย ๆ เดินตรงเข้าไปในปราสาท เมื่อเขาเดินผ่านดูเหมือนสิ่งต่าง ๆ จะเริ่มเคลื่อนไหวอย่างมีชีวิตชีวา เขายังเดินอย่างช้าตรงไปทางเดินยาวที่ตรงเข้าสู่ตัวป ราสาท ระหว่างทางที่เขาเดินก็มีภูตผีปีศาจรวมไปถึงวิญญาณ ส่งเสียงร้องโหยหวน
เหมือนเป็นบทเพลงขับร้องของปราสาทหลังนี้ยังไงยังงั้ น เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงวงกลมรูปดาวหกแฉกบนพื้นของห้องโ ถงขนาดเล็ก.....
“ Eating Hall ” กล่าวจบ ร่างของเขาก็ค่อย ๆ กลายเป็นไอสีดำ พุ่งขึ้นและหายไป
.....................
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็มายืนอยู่บนพรมสีแดง ของห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ เขาหันหน้าไปยังทิศที่มีแขกไม่ได้รับเชิญนั่งทานอาหา รอยู่
“ หึ ไม่นึกเลยว่า เจ้าจะลืมมารยาทของการเข้าบ้านคนอื่น เยี่ยงนี้ ” แดร็กคูล่า กล่าว กับราดู ผู้เป็นน้องชาย
“ คนอื่นเรอะ ข้าไม่คิดว่างั้นนะ เพราะปราสาทหลังนี้ก็เคยเป็นบ้านของข้าแล้วท่าน...ไม่ใช่พี่ข้าหรอกหรือ..? ราดู กล่าวอย่างไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด พลางดื่มไวน์เข้าไปครึ่งแก้วในรวดเดียว
“ หึ ช่างเถอะ ดูเหมือนผู้ตระเตรียมทุกอย่างให้เจ้า จะเป็นเดธนะ ” แดร็กคูล่า กล่าวจบไม่ถึงเสี้ยววินาที เดธ ทาสผู้ซื่อสัตย์ ก็โผล่มายืนโค้งคำนับอยู่ตรงหน้าเขา
“ นายท่าน ข้าต้องขอประทานโทษ ถ้าสิ่งที่ข้าทำไปทำให้ท่านไม่พอใจ ” เดธ กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ พวกเจ้าจะนอกเรื่องไปไย ราดูเอ๋ย ข้ารู้สึกได้ว่า พลังของเจ้ายังกลับมาไม่หมดนะ ”
เมื่อเค้านท์ แดร็กคูล่า กล่าวจบ ราดูก็วางช้อนส้อม เช็ดมือเช็ดปากเรียบร้อย และหายตัวมายืนประจันหน้ากับเค้านท์ แดร็กคูล่า ด้วยระยะห่างประมาณ 1 กว่า ดูเหมือน ราดูจะตัวเตี้ยกว่า ท่าน เค้านท์ อยู่มาก
“ ข้ารู้ตัวข้าดี ที่ข้ากล้ามาอยู่ที่นี่เพราะข้ามั่นใจว่า ถึงพลังข้ายังไม่กลับมาหมด แต่ข้าก็สามารถส็กับท่านได้อย่างสูสีหึ.. หรือท่านจะลองดู ” ราดู กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นลึก ไม่มีโทสะปนอยู่ในน้ำเสียง เค้านท์ แดร็กคูล่า กลับหลังหันและเดินตรงไปที่หน้าต่างอย่างช้า ๆ ก่อนจะพูดว่า....
“ เจ้ามั่นใจหรือไม่ว่า หากได้ประมือกับนักล่าแวมไพร์ที่เก่งกาจของตระกูลเบล มอนต์ซักคนหนึ่ง
แล้วจะล้มเขาได้ ” แดร็กคูล่า กล่าวพลางมองออกไปข้างนอก ที่เต็มไปด้วยต้มไม้รกทึบ
“ ข้า.... หึ ต่อให้มี ซักสองคนข้าก็ยังมั่นใจอยู่.... ”
“ งั้นเจ้าก็โกหกข้าแล้วล่ะ น้องข้า ” เค้านท์ แดร็กคูล่า หันกลับมากล่าวอย่างเศร้า ๆ
“ ไม่ใช่พวกเราหรอกหรือ ที่เป็นฝ่ายรุม ไซมอนต์ เบลมอนต์ ถึงแก่ความตายน่ะ ”
“ ไม่... ข้าไม่ได้คิดแผนการนั่น คนที่คิดคือท่านต่างหาก ”
“ แต่เจ้าก็เคยแพ้เขามาแล้วครั้งหนึ่ง อ๋อ ในขณะที่พลังของเจ้าเพียบพร้อมซะด้วยซิ หึหึ ”
ราดู เงียบไป เค้านท์ แดร็กคูล่า จ้องหน้าเขา แต่เขาเบือนหน้าไปทางอื่น
“ ชะตากรรมของพวกเรา คือ การเกิดมาเป็นตัวทดสอบความสามารถให้พวกเบลมอนต์งั้นห รือ ”
ราดู กล่าวพลางก้มหน้า
“ ไม่ใช่ เบลมอนต์แต่เป็นซาตานนามVedoraต่างหากล่ะ ” เค้านท์ แดร็กคูล่า ตอบ
“ ถึงมันจะเป็นยังงั้น แต่ข้าก็ยังอยากจะลองกลับพวกมันซักตั้ง ”
“ เพราะอะไร..? น้องข้า... ”
“ เพราะความสะใจไงล่ะ ”
เมื่อกล่าวจบ ราดู ก็เดินออกจากห้องไป ยังไม่ทันจะเปิดประตู เขาก็ถึงกลับตะลึงเมื่อเห็นพี่ของเขายืนอยู่หน้าประต ู แล้วชายที่อยู่ในห้องคือใคร...?

ทั้งสามหันไปดูเค้านท์ แดร็กคูล่า ที่ยืนอยู่ในห้อง แต่เขากลับหายไปเสียแล้ว.....
ในท้องฟ้านอกปราสาทบราน แวมไพร์ร่างสีขาวตนหนึ่ง กำลังบินห่างออกไปเรื่อย ๆ
เขาเหลียวกลับมาดูตัวปราสาทชั่วหนึ่ง ก็ออกบินต่อ หายไปในท้องฟ้ายามที่ยังมีดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าอ ยู่.......

กลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลเทปัส เวลา 16.00 น.


ดูเหมือนว่า สถานการณ์ตอนนี้จะเรียบร้อยดีแล้ว ลูซิเฟล กำลังนอนอยู่บนเตียงทางซ้าย

ส่วน เซลีน นอนอยู่บนเตียงทางขวา โดยมี อลิซาเบ็ธ และ คริส นั่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ทั้งสอง
นอกห้องมี ซิม ยืนเฝ้าอยู่ และข้างล่าง โซมะ กับ อลูคาร์ด หลังจากตระเตรียมอาหารมื้อเย็นเสร็จแล้ว เขาก็นั่งคุยกันที่ห้องรับแขก
“ อะ อือ.. ” ลู เริ่มลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ และเริ่มขยับตัว
“ อลิซ ลูกฟื้นแล้ว มาดูสิ ” คริส บอกอลิซาเบ็ธ ก่อนที่เธอจะรีบเดินมาจับมือ ลู
“ ลู ลูกเป็นยังไงบ้างจ๊ะ..? ” อลิซาเบ็ธ ถามอย่างเอ็นดู
“ ผมเป็นอะไรไปฮะ..? ” ลู ถามอย่างงง ๆ พลางเอามือแตะหน้าผาก
ตอนนี้ดูเหมือนว่า เซลีน ก็จะเริ่มขยับตัวแล้ว
“ อือ... ”
อลิซาเบ็ธ เดินไปดูอาการ เซลีน พลางเอาผ้ามาเช็ดหน้าให้เธอ
“ ฉันว่าเราพาทั้งสองคนลงไปข้างล่างดีกว่า จะได้เรียบเรียงเรื่องราวให้มันรู้เรื่องไปเลย ”
อลิซาเบ็ธ บอก คริส พลางค่อย ๆ พยุงตัว เซลีน ขึ้นมา..........

สวัสดีครับ ไม่ได้พบกันนานเพราะผมเข้าบอร์ดไม่ได้ แต่ก็ได้อ่านเนื้อเรื่องต่อแล้ว อิอิ เราแต่งนิยายกันคนละแนวเลย

แต่งกัรคนละแนวตรงไหนเหรอครับ เดี๋ยวภาคสองก็ตะลุยปราสาทบรานซักที
ตอนนี้กะจะแต่งอีกเรื่อง แต่เลือกไม่ถูกว่าจะเอาแนวไหนดี ระหว่าง ฆาตรกรรม กับ แนวปฏิวัติโลก อิอิ (แต่งตั้งไว้แล้วอย่างละนิด แต่เลือกไม่ถูก)

ผิวเผินอาจคล้ายครับแต่เนื้อหาของผมค่อนข้างอิงไปปรั ชญามากกว่าการต่อสู้ อิอิ อื่ม ความจริงราดูของผมเป็นคนสองบุคลิกครับแล้วก็มีพลังอำ นาจแข็งแกร่งกว่าเทพ iq 500 กว่าดังนั้นในนิยายราดูของผมจะต้องถูกรุมจนแพ้ตลอด แต่อาจจะไม่ก็ได้เพราะเป็นคนสองบุคลิกดังนั้นจึงมักแ พ้ภัยตัวเอง

ผมชอบนิทานเด็กครับ ชอบประสมจิตนาการด้านนี้เข้าไป สำหรับบางเรื่องผมเอาซานต้า ครอสไปเป็นตัวละครลับหน้าตาเฉย ผมมันเฒ่าทารกครับ

ผมบ้าแนวสงครามครับทั้งที่ปกติ castlevania ไม่มีแนวสงครามดังนั้นเลยใส่ฉากสงครามไปในตอนท้ายเรื ่อง

ซาตาน อื่นอันนี้ตัวละครโบราณจากนิยาย kingdom of genesis โดยใช้ยศ(หมายถึงองค์พระผู้ทำลาย)เป้นนามแฝงคือ Lord Vedora ผมรู้ดีครับ ชื่อจรองของมารตนนี้คือ Lucifer ลูซิเฟอร์

อีกอย่าง ตัวละครของผมเยอะไปจริงๆนั่นแหละเพราะชอบเอาตัวละครจ ากนิยายที่ผ่านๆมาเติมใส่ ไปไปมามาคนแต่งสับสนซะเอง ฮ่าฮ่า (ตอนนี้เล่นไป 62 ตอนแล้ว ที่มันยาวเพราะมีตัวละครเยอะ)

ขอให้แต่งดีดีนะครับ คุณแต่งค่อนข้างจะเป็นระเบียบกว่าผมเยอะ ใช้จิตวิทยาหักดิบคนอ่านทำให้คนอ่านอึ่งจนวางหนังสือ ไม่ลงเลยก็ได้ (ปล ผมเองก็ไม่ชอบใช้เพราะมันขัดกับความรู้สึกของตัวเอง)

เรามีความชอบที่คล้าย ๆกันในหลายด้านนะครับ
แต่ผมนะรับได้เกือบทุกเรื่อง ผมจะรับฟังก่อนแล้วค่อยคิดดูว่าสามารถนำไปใช้ได้ไม๊
ผมจะไม่ปฏิเสธตั้งแต่ต้นครับ
อ้อ.. ไม่ได้บอกเหรอครับ ว่าตอนหลัง ๆ นี้ สงครามแหลกครับ
ภาคสองหลังจากไปถล่มคฤหาสน์ ก็จะเข้าสู่ยุคสงครามที่สานต่อสงครามระหว่าง
ซาตาน กับ Iora และ Soma กับ Chaos ครับ รับรองมีตัวละครเพิ่มมาเป็นสิบ อิอิ

ครับ ขอให้พยายามต่อไปครับและเรื่องเรียนก็ด้วยครับ

เฮลโล ใกล้จะหมดปีแล้ว ขอให้มีความสุขกันทุกคนนะครับ
ว่าแต่ผมตามบอร์ดไม่ทันแว้ว หายไปเสียนาน นิยายก็ไม่ค่อยได้แต่ง
เฮ้อ พอดีเพิ่งสอบเสร็จครับ งั้นเราจะรออะไรมาต่อบทที่ 11 กันครับ
---------------------------------------------
Chapter XI: Destiny Move
บทที่ 11 : ชะตากรรมเคลื่อนไหว

วันก่อนศึก Blood Crossen
ณ คฤหาสน์ตระกูลเทปัส เวลา 18.00 น.


.... ตอนนี้ทุกคนนั่งพร้อมหน้ากันที่ห้องรับแขก หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเมื่อ 1 ชั่วโมงที่ผ่านมา พวกเขาพูดเถียงไปเถียงมา ผ่านไปครู่หนึ่ง อลูคาร์ด ยกมือขึ้นสั่งให้ทุกคนเงียบ และ..
“ เอาล่ะ... ข้าเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว และข้าอยากรู้ว่าทำไม เจ้าถึงมีพลังที่น่ากลัวเยี่ยงนั้นแฝงอยู่..” อลูคาร์ด กล่าว พลางคิดบางสิ่งบางอย่าง
“ ข้าก็ไม่ทร... ”
“ ข้าไม่ได้ถามเจ้า ลู แต่ข้าอยากรู้จากปากของท่านเทพชะตาลิขิตมากกว่า.. หือ ท่านว่าไงล่ะ..?”
อลูคาร์ด พูดขัด ลู ต่อมาเขาก็หันหน้าไปมอง โซมะ ครูส
“ อืม.. เรื่องมันเริ่มมาจาก เมื่อประมาณ 20 ปีก่อน ”
-----------------------------------

“ อา... ข้ารู้สึกถึงมัน... Ioraกำลังจะทำการบางอย่างแต่มันอะไรกันล่ะ... ?
สเกร์ลีออน เจ้าจงไปสืบเรื่องให้ข้า ” เสียงที่น่ากลัวประดุจปีศาจจากนรกขุมลึกสุด สั่งการ
“ ครับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่..!!ว่าแต่...? ”
“ มีทางเลือกหนึ่ง สหาย เจ้าเทวดาไร้เงานั่น ถ้าเจ้าโชคดี มันก็จะช่วยพวกเรา จงไป สหายข้า ”
เสี้ยววินาทีต่อมา ร่างของสเกร์ลีออน ก็อาบไปด้วยไฟ และกระโจนสูงหายลับไปในความมืดมิด
ปล่อยให้ Vedoraเฝ้ารอในถ้ำส่วนที่ลึกที่สุดของนรก ที่ ๆ ไม่มีแสงใด ๆ จะเล็ดลอดเข้ามาได้ ไม่มีอากาศ ไม่มีน้ำ และปราศจากสิ่งมีชีวิตทั้งปวง ร่างของ ซาตาน ถูกผนึกเป็นชิ้นส่วนเดียวกันกับถ้ำ และรอคอยเวลามานับ หมื่น ๆ ปีร่างกายของเขาผอมแห้งจนหนังติดกระดูก และดูเหมือนไฟที่เคยลุกท่วมร่างกายเขาจะมอดจนไม่เหลื อประกาย

ทางฝ่ายของสเกร์ลีออน ที่สามารถแปลงกลายเป็นราชสีห์ได้นั้น ก็กระโจนมาหยุดอยู่หน้าปราสาทที่อยู่สูงเหนือหมู่เมฆ บนท้องฟ้า
“ อา.. แฮ่... กรรซซซ... โฮ่... ” เขาส่งเสียงคำรามดังลั่นไปทั่ว ทำเอาปราสาทที่ใหญ่โต ถึงกลับสั่นสะเทือน
“ ใครกันมาส่งเสียงอยู่หน้าที่พำนักแห่งเทพมีประสงค์อันใดก็จงมาแถลงแก่ข้า..!! ” เทวยามเอ่ยขึ้น
“ แฮ่... กรรซ ข้า.. ขอ.. เข้าไป...หานาย....ของ...เจ้า ” สเกร์ลีออนตอบ พลางกระโจนมาหยุดอยู่หน้าเทวยามอย่างไม่บอกกล่าว ก่อนจะแปลงกายกลับเป็นร่างมารที่ยืน 2 ขาเช่นเดิม เทวยามมองไล่ตั้งแต่เท้าจรดศีรษะ และชะงักนิดหน่อยเมื่อมองถึงหน้า เขาค่อย ๆ เดินถอยหลังอย่างระมัดระวัง
ก่อนจะเคาะด้านคมกลับหอก 3 ครั้ง เสี้ยววินาทีต่อมาประตูรั้วขนาดใหญ่ก็เปิดออก สเกร์ลีออนรีบเดินโผงเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลายเป็นไฟกระโจนเข้าไปทางหน้าต่างที่สวยงามหร ูหราบานหนึ่ง ครู่ต่อมาเขาก็มายืนอยู่เบื้องหลังของชายคนหนึ่ง ซึ่งกำลังยุ่งอยู่กลับหนังสือเก่า ๆ และกองกระดาษกองใหญ่ ดูจากการแต่งกายก็รู้ได้ว่าเขาต้องเป็นเทพเจ้าชั้นสู งอย่างแน่นอน สเกร์ลีออนเดินตรงเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว เมื่อเขาเดินไปจุดใดร่างที่ร้อนระอุของเขาค่อย ๆ เผาเศษกระดาษที่อยู่เกลื่อนตามพื้น
“ อืม.. ข้าไม่ค่อยแน่ใจเท่าใดหรอกนะ ว่าสิ่งที่เจ้าทำลงไปกับจารึกความรู้ของข้า มันจะช่วยให้ข้าเชื่อว่าเจ้ามาขอร้องข้านะสหาย” เมื่อกล่าวจบ เขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากกองกระดาษ
และหันมาเผชิญหน้ากับสเกร์ลีออน เขาจ้องมองปาดเดียวจากหัวถึงเท้า ก่อนจะวางเศษกระดาษกับหนังสือในมือลงบนโต๊ะ และเก็บแว่นตาข้างเดียวเข้ากระเป๋า ก่อนจะหันมามองผู้มาเยือนอย่างเปิดเผย ดูเขาเหมือนคนอายุ 70 ปี เห็นจะได้ แต่เขาเป็นเทพเจ้าซึ่งอยู่มาหลายพันหลายหมื่นปีแล้ว
ใบหน้าของเขาซูบตอบ คิ้วสีขาวโค้งแบบผู้รอบรู้ หนวดและเคราสีขาวยาวเฟื้อย นัยน์ตาสีเขียวอ่อน ใส่ชุดสีดำสบาย ๆ พร้อมผ้าคลุมสีเขียวอ่อนทอประกาย เนื้อผ้าอย่างดีเท่าที่สวรรค์จะมีให้
สเกร์ลีออนเมื่อเผชิญหน้าเขาเข้าจัง ๆ ก็ถึงกับนิ่งไปยกใหญ่
“ ดั่งที่ว่า คนแก่มักความจำเลอะเลือน ใช่ มันก็เกิดกับสิ่งมีชีวิตทุกสิ่งในจักรวาลไม่เว้นแม้แ ต่เทพ งั้นช่วยบอกข้าหน่อยเถอะสหาย ว่าเจ้ามีนามว่าอันใด ?” เทพผู้ชราภาพถามอย่างสุภาพแต่แฝงด้วยความน่าเกรงขาม
“ เอ่อ.. ข้าว่า ท่านยังไม่เคยรู้จักข้ามากกว่ากระมัง ข้า สเกร์ลีออนผู้ยืนหยัดเพียงเพื่อความยิ่งใหญ่ของท่านผู้เป็นบุตร แห่งทุกภพ ” สเกร์ลีออนตอบกลับอย่างเกร็ง ๆ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเขาต้องมาขอร้องเพื่อการหวนคืนของซ าตาน เขาคงจะฆ่าเทพผู้ปราศจากการป้องกันตัวเยี่ยงนี้ไปเสี ยแล้ว
“ ไม่น่าเชื่อ... แต่ก็เป็นเรื่องจริง Vedora อืม ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่คนอย่างข้าจะมีสิทธิ์เป็นอานะ
งั้น.. มีสิ่งใดจะให้ข้าช่วยเหลือกระนั้นเหรอ ? ”
“ ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ปราถนาเพียงความช่วยเหลือสักครั้งในชีวิตของผู้เป็นอ าเยี่ยงท่าน เทพผู้ไร้เงา ”
“ ไม่เลย สหาย คำ ๆ นั้นไม่เหมาะกับเทพผู้อ่อนระโหยโรยแรงเกินกว่าจะส่งข ่าวได้เยี่ยงก่อนแล้ว
เอาเป็นว่า ท่านต้องการข่าวสารอะไรอย่างนั้นหรือ..? ”
“ งั้นข้าไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ท่านผู้ยิ่งใหญ่ต้องการทราบว่า Iora กำลังดำเนินการสิ่งใดอยู่ ”
“ ไม่ยากเลยในการที่จะตอบ สหาย แต่มันกับทำให้คนแก่ ๆ อย่างข้าประหลาดใจมากกว่าว่าระหว่าง Iora กับ Vedora ต้องการจะเล่นเกมอะไรกันแน่...
สำหรับสิ่งที่ข้าจะบอกเจ้านั้นเป็นความลับยิ่งใหญ่มา ก Iora ได้เดินทางมาพบข้าด้วยตนเองเพื่อสิ่งที่น่าขนลุกขนพอ งมาก มันคือ วิธีการสร้างโอรสลิขิตซึ่งเป็นหนึ่งในจารึกต้องห้ามฉบับสวรรค์ที่แม้แต่ข้า ก็ยังไม่กล้าเล่นด้วย”
……….

“ เขากล่าวมาเพียงแค่นี้เหรอ สหายข้า ”
“ ใช่ขอรับ เขาบอกว่าเขาก็ไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก แต่เขาก็ให้หนังสือเก่า ๆ ข้ามาเล่มหนึ่ง ”
“ เอาให้ข้า สหาย อืม แปลก ไม่มีชื่อหนังสือ แต่มันคงมีประโยชน์ต่อการหวนคืนของข้าไม่น้อยแน่ ๆฮ่า ฮ่า ฮ่า ”

-----------------------------------
“ เรื่องมันก็มีแค่นี้แหละ ซึ่งข้ากับอลิซาเบ็ธก็ขาดไม่ถึงเช่นกัน เราสองคนเดาว่า ไม่ ลูซิเฟล ก็ เฮฟเวนลี่ คนใดคนหนึ่ง ต้องเป็นโอรสลิขิต อย่างแน่นอน ส่วนพลังของลูซิเฟลก็คงจะมาจากพลังที่ขัดแย้งกันเองภ ายในร่างของเขา เพราะเทพกับมาร มิอาจอยู่ร่วมยังไงล่ะ ” เมื่อโซมะ ครูส เล่าจบ อลูคาร์ด ก็ลุกขึ้นยืนและเดินไปริมหน้าต่าง เขาเหม่อมองออกไปในท้องฟ้าที่มืดลงเรื่อย ๆ ก่อนจะกล่าวลอย ๆ อย่างแค้นใจว่า
“ ช่างน่าเจ็บใจเกมระหว่างเทพกับมาร เหตุใดจึงชักจูงผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เข้าไปยุ่งเกี่ ยวด้วยนะ ”

ต่อเลยครับ แต่งสด ๆ ร้อน ๆ ชดจากการห่างหายไปนาน อิอิ
--------------------------------------------------
ณ แคมป์ของเหล่า Saint กลางทะเลทราย เวลา 18.10 น.

.... “ เฮฟ นายรู้สึกอย่างไรบ้าง..!? ” เสียงอันหวาดหวั่นดังลั่นไปทุกอณูทั่วประสาทหูของเฮฟ เวนลี่ ตาของเขายังรนรานกวาดไปทั่วห้อง ทั้ง ๆ ที่มันยังมองไม่ชัดและรู้สึกทรมานเมื่อขยับ
“ ที่...นี่... ที่ไห..น.. ? ” เขาค่อย ๆ ขยับริมฝีปากแต่กลับไม่มีเสียงผ่านออกมา
“ เอ๊า.. ดื่มนี่ซักนิด มันช่วยได้มากนะ.. ” เสียงของโทยะดั่งราวกับภูเขาไฟปะทุแต่เขาก็ไม่ทำให้ห ูของเขาเป็นอะไร โทยะค่อย ๆ พยุงตัวเขาให้ขึ้นมานั่ง และ เอาน้ำสีฟ้าใสให้เขาดื่ม เฮฟ ดื่มรวดเดียวจนหมด เขากลืนมันลงไป แต่มันทำให้คอเขาเหมือนจะระเบิดออก
“ อ้ากกกกกกซซซ!!!! ” เฮฟ ตะโกนสุดกำลังเพื่อปลดปล่อยความเจ็บปวด แต่กลับไม่มีเสียงออกมาอีกเช่นเคย เขาเริ่มมองไปรอบทิศด้วยสายตาที่พร่ามัว พลางยกมือที่หนักอึ้งราวกับต้นไม้ขึ้นมาวางบนบ่าของโ ทยะ
“ นายเป็นอะไรกันแน่? ทำไมดูแปลก ๆ ไป ตอบฉันมาซิ! ” เอาอีกแล้ว แต่คราวนี้มันดั่งยิ่งกว่าครั้งก่อน ราวกับว่าปฐพีสะเทือนไปทั่ว แต่เขาก็ไม่ยักจะเจ็บหูสักนิด
“ ข้า... ไ....ม่.. รู้... ” เสียงที่แหบแห้งของเฮฟลอดผ่านช่องคอออกมา โทยะเริ่มกังวลใจ
พลางเอาผ้ามาประคบหน้าเฮฟ ผ้ายังไม่ทันจะแตะโดนหน้าผากก็เกิดไอเย็นเฉียบไหลผ่า นมาสู่ตัวเขา ทำให้ผ้าหลุดออกจากมือและลุกไหม้หายไปทันที
“ ชักจะไม่ดีแล้วแหะ นายจะมาเป็นอะไรวันนี้ไม่ได้นะ เพราะพรุ่งนี้พวกเราต้องพึ่งกำลังของนายในการต่อสู้ก ับเหล่าแวมไพร์และหมาป่า ” โทยะ พูดเตือนสติเฮฟ เสียงของโทยะเริ่มเบาลงและบิดเบี้ยวฟังไม่ได้ศัพท์ แต่จู่ ๆ ตาของเขาก็เริ่มชัดเจนขึ้น ชัดขึ้น ราวกับจะมองทะลุทุกอณูของร่างกายโทยะได้
“ ฉั..น.. ระ... รู้. .. พา.. ฉะ..ฉัน. ไป.. ขา.. ข้าง...นะ..นอก..ที ” เสียงที่ต้องใช้ความพยายามมากดิ้นรนออกมาจากปากของเข าอีกครั้ง โทยะพยักหน้าและพยุงตัวเขาเดินออกไปข้างนอกเต้นท์
บรรยากาศข้างนอกเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย บ้างก็ตั้งวงเหล้า บ้างขนของไปนู่นทีนี่ที บ้างนั่งอ่านหนังสือ บ้างฝึกต่อสู้กัน โทยะพาเฮฟเดินหลีกฝูงชนจนออกมาจากบริเวณที่ตั้งแคมป์ ได้ในที่สุด
โทยะพยุงเฮฟและตะเกียกตะกายจนขึ้นมายืนบนยอดเนินทราย ที่มีต้นมะพร้าวตั้งตะหง่านอยู่
“ นั่นไง... ถ้าเจ้าเห็นแสงไฟตรงนั้น นั่นแหละพวกแวมไพร์และมนุษย์หมาป่าล่ะ สงสัยจริงว่าพวกมันทำอะไรกันอยู่..?” โทยะ กล่าวพลางชี้ไปที่จุดที่อยู่ห่างจากตัวเมืองฝั่งตรงข ้ามกลับพวกเขาราว 600 เมตร เฮฟคิดว่าเขาคงจะเห็นมันได้ไม่มากไปกว่าโทยะเลย แต่เมื่อของมองไปยังทางนั้น เขากลับมองเห็นราวกับใช้กล้องส่องทางไกลคุณภาพดีที่ส ุด เขาเห็นพวกมนุษย์ที่กำลังต่อสู้กัน(ซึ่งจริง ๆ คือมนุษย์หมาป่า)และพวกแวมไพร์ที่บ้างก็เดินไปมา อ่านตำราเวทย์และอีกราว ๆ 7 – 8 ตน ที่ลาดตระเวนเหนือบริเวณที่ตั้งของพวกมัน
ชั่ววินาทีต่อมาเฮฟก็เหลือบไปเห็นแวมไพร์ที่ดูสง่ากว ่าตัวอื่น ๆ กำลังสั่งการพวกลูกน้อง 3 ตนที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า เฮฟ คิดในใจว่าอยากได้ยินสิ่งที่พวกมันพูดกัน พลันก็เหมือนกับหูจะรับรู้ถึงความต้องการของเขา เขาค่อย ๆ ได้ยินเสียงชัดขึ้น ชัดขึ้นและในจุดที่เหมือนกับเขาไปยืนฟังอยู่ด้วย เขาก็ได้ยินว่า
“ พวกเจ้าจงระวังอย่าให้มันเสียหายเด็ดขาด ข้ามีลูกเล่นมากมายสำหรับสิ่งนั้นโดยเฉพาะ และหวังว่าพวกเจ้าคงจะสอนวิธีการให้เหล่าลูกน้องรับร ู้แล้วล่ะนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าชักได้กลิ่นความตายขึ้นมาแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า ” เสียงที่บ้าคลั่งดังกังวานอย่างชัดเจน เฮฟถึงกลับขนพองขึ้นมาทันที และอยากจะเห็นหน้าเจ้าของเสียงเหลือเกิน เขาพยายามเค้นดวงตาให้มองชัดขึ้นอีกครั้ง แต่มันทำให้สมองเขาเกือบแยกเป็น 2 เสี่ยง เขาทรุดลงไปนั่ง โทยะเห็นท่าไม่ดีจึงพยุงเขาจะพากลับเต้นท์
แต่เฮฟโบกมือส่งสัญญาณว่าไม่เป็นไร เฮฟพยุงตัวขึ้นและพยายามมองอีกครั้ง คราวนี้มันได้ผล เขาเห็นใบหน้าของชายผู้หนึ่ง ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง และ บ้าเลือด ขายคนนั้นค่อย ๆ เดินกลับไปที่เต้นท์พลางเอานิ้วสอดเข้าไปในคอเสื้อเพ ื่อหยิบสร้อยเส้นหนึ่งที่ดูเก่าแก่และสวยงามมาก
เขาพรึมพรำกับสร้อยแต่เฮฟกลับไม่ได้ยิน จากนั้นชายผู้นั้นก็หายไปในเต้นท์และเฮฟก็ทรุดลงอีกค รั้ง