Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
23 Aug 2006, 15:55
| #1 (permalink) |
| สมาชิกเฝ้าบอร์ด TG    โพส: 1,738  ดาวโหลด: 350 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 23 TG ออร่า:  สถานที่: CP Farm | มหากาพย์ฟิคยำของAmardu คนที่ไม่ได้อยู่ด้วยอาจจะคิดว่าเป็นฟิคจืดชืดธรรมดา แต่มันมีไรมากกว่านั้นนะ เอามาแปะในโอกาสที่จะมีการแต่งกันต่อ partแรกของฟิคอยู่นี่ เพิ่งเห็นว่าcopy pasteไม่หมด== http://www.amardu.net/forum/index.php?showtopic=11301 ณ อามาดุแลนด์ ดินแดนอันแสนห่างไกลจนไม่มีผู้ใดหยั่งถึง อามาดุแลนด์แห่งนี้เป็นดินแดนลึกลับที่มีประวัติยาวน านนับหมื่นๆ ปี(เวอร์ไปมะ) ว่ากันว่า เมื่ออดีตกาล มีจอมปีศาจผู้แสนจะชั่วร้ายได้เข้ามารุกราน แต่ทว่า.....ด้วยฝีมือผู้กล้าแห่งอามาดุแลนด์ พวกเขาได้ขับไล่จอมปีศาจร้ายนี้ และผนึกมันไว้ในขุมนรกที่ลึกที่สุด ทำให้ชาวอาม่าในรุ่นต่อๆ มา มีชีวิตอยู่อย่างเป็นสุข เช้าวันหนึ่ง ณ บ้านเล็กๆ ชานเมือง เป็นที่อยู่ของสองแม่ลูก "เอ้กอี้เอ้ก.....เอ๊ก....." เสียงไก่ขันแต่เช้า (ชนบทซะ หึๆ) "ซาโอริ ตื่นได้แล้วนะ วันนี้เปิดเรียนวันแรก เดี๋ยวก็ไปสายหรอก" เสียงชิโยริผู้เป็นแม่ปลุกเด็กสาวซึ่งนอนหลับอยู่บนช ั้นสอง "อืม...." เด็กสาวที่ชื่อซาโอริงัวเงียๆ ลุกขึ้น เธอเป็นเด็กสาวอายุ 15 ปี ผมสีน้ำตาลยาวสยายถึงกลางหลัง ตากลมโตสีฟ้าน้ำทะเล เด็กสาวลุกขึ้นอย่างงัวเงียๆ "ค่า...." ซาโอริทำกายบริหารเพื่อให้ร่างกายตื่นตัว ก่อนเข้าห้องน้ำไปทำกิจวัตรประจำวัน ขณะเดียวกัน ที่หน้าบ้านเด็กสาวก็มีบุคคลลึกลับ....ปรากฏตัวอยู่ห น้าบ้านของเธอ....เขาก็คือ....... เขาคนนั้นก็คือหมูป่าที่เดินทางมาจากที่แสนไกล- - "ขอพักอยู่ด้วยชั่วคราวได้ไหม" "ว้าย แม่ขา หนูกลัวหมูบ้า" "อย่าเข้ามานะ ปัง!"คุณแม่ปิดประตูดังปัง "ไปก็ไปฟะ " "แกน่ะหลีกไปซิ "ชายอีกคนหนึ่งปรากฎตัวขึ้น "ชั้นมารับลูกสาวแกแล้ว ฮี่ๆ เปิดซะดีๆนะ" "ว้ายแม่ขา ดูกกี้จอมหื่นมาแล้วค่ะ" "ใครก็ได้ช่วยด้วย!" "ถ้าช่วยแล้วจะให้พักอยู่ไหม"หมูป่าถาม "ว้าย จะอยู่กี่เดือนกี่ปีก็ตามใจเถอะ ช่วยด้วย!" ชายป่าใกล้เมืองของซาโอริ "แก้ง~ แก้ง~"เสียงระฆังของโบสถ์ที่ดังลอยมาตามลม ทำให้เด็กหนุ่มที่หลับไหลต้องตื่นขึ้นมา เขากวาดสายตาไปรอบๆอย่างัวเงีย "เช้าแล้วหรอเนี้ย"เขาพึมพำก่อนลุกขึ้น เขามีดวงตาสีเงิน ที่เหมือนกับผมสีเงินที่กระเซอะกระเซิงเพราะไม่ได้รั บการดูแลอย่างดีเท่าที่ควร ดูจากภายนอกเขาอายุประมาณ 14 เท่านั้น หลังจากที่ลุกจากที่นอนแล้วเขาก็ตรงไปริมแม่น้ำไหลทอ ดยาวออกไป ผ่านหมู่บ้านและภูเขาน้อยใหญ่ มันเป็นทิวทัศน์ที่สวยมากถ้าไม่มีควันสีดำจากโรงงานท ี่ลอยอ้อยอิ่งอยู่จากที่ไกลๆ หลังจากที่ร้างหน้าแปรงฟันและทำภารกิจอื่นๆแล้ว เขาก็ลงไปที่หมู่บ้านที่ห่างจากนี้ไม่มากนัก แต่คงไม่มีคาดคิดว่าการไปในครั้งนี้จะแตกต่างจากครั้ งที่แล้วมาอย่างสิ้นเชิง ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ห่างไกลจากเมืองหลวง ที่นี่นั้นเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยต้นไม้และแม่น้ำทำใ ห้ทุกคนที่อยู่ที่นี่มีความสุขมาก ที่นี่ไม่มีมลพิษเลยแม้แต่น้อยและก็เป็นที่อาศัยของน ักดาบฝีมือดีจำนวนมากด้วย แต่ก็ยังพอจะมีนักเวทอาศัยอยู่เล็กน้อย นักเวทเหล่านี้เป็นพวกที่ไม่มีความสนใจในแสง สี เสียงเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ช่วยสอนคนในหมู่บ้านเล็กๆนี้เป็นเวลานานและไม่ม ีความคิดที่จะจากไปด้วย "หิวจังเลยแฮะเรา" โชกิบ่นระหว่างที่เดินลงบันไดไม้มา เขาเป็นเด็กที่มีอายุประมาณสิบห้าปี ผมสีดำของเขายังเรียบอยู่แม้ว่าเขาจะเพิ่งตื่นนอนก็ต ามที สายตาสีดำของเขานั้นแสดงความรู้สึกที่สนุกและอยากเล่ นอยู่ตลอดเวลา "แม่ครับ ขออาหารช้าวหน่อยครับ เร็วๆหน่อยนะครับ" โชกิเร่ง "เป็นอย่างนี้ทุกเช้าเลยนะ วิชาก็ไม่มีอะไรได้คะแนนดีเลย... ถ้าดูจริงๆก็เก่งแค่ต่อสู้แค่นั้นแหละ" แม่ของโชกิเอ็ดเข้าให้ "ก็เพราะเก่งต่อสู้นี่แหละถึงมีผู้หญิงชอบผมตรึมเลยล ะครับ ผมอยากเป็นนักดาบเหมือนกับพ่อไงครับ!" โชกิตอบอย่างร่าเริง "อยากให้พ่อกลับมาเร็วๆจัง" "พ่อของลูกอาจจะไม่ได้กลับมาแล้วก็ได้นะ" แม่ของโชกิบอกด้วยแววตาเศร้าๆ "นักดาบที่แกร่งมากที่สุดในโลกที่เป็นพ่อของลูกนั้นอ าจจะ... ช่างเถอะ กินอาหารเช้าดีกว่านะลูกนะ" ขณะเดียวกันในป่าของชานเมืองที่ซาโอริอาศัยอยู่เด็กห นุ่มผมสีดำนัตย์ตาสองสีแดงเลือดใส่ผ้าคลุมขาดๆดูจากร ูปร่างและลักษณะก็พอจะรู้ว่าเขาน่าจะอายุไม่ถึง20ปีก ำลังเดินออกมาจากป่าด้วยท่าที่สบายๆ... "เอ...เช้าแล้วเหรอเนี่ย....หาที่พักซะหน่อยถ้าจะดีน ะ...."ชายหนุ่มคนนั้นพูดพร้อมเดินลงไปที่หมู่บ้าน... "อา...กลิ่นนม...กลิ่นสัตว์กลิ่นใบไม้เมืองในแถบชนบท ...สุดยอด...."ชายคนนั้นพึมพำๆ.... "เอาละ...นาคิรุนางิ...มาถึงแล้วจ้า..."ชายคนนั้นตะโ กนซะดังทำเอาคนที่อยู่รอบๆตกใจ "อย่างแรกต้องหาโรงแรมสินะเนี่ย...." เขากล่าวพร้อมวิ่งไปหาโรงแรม^^ ภายในหมู่บ้านที่โซล ( โอเมะ ) เดินเข้าไปนั้น....จู่ ๆ เขาก็ได้พบกับหญิงสาวผู้หนึ่ง สวมชุดสีขาว ผมสีแดงอ่อนปลิวไสว เธอกำลังให้อาหารนกพิราบที่ม้านั่งใกล้น้ำพุในสวนสาธ ารณะภายในหมู่บ้าน โซลมองอย่างตกตะลึงแทบไม่วางสายตา ในขณะที่ ผู้หญิงคนนั้นค่อย ๆ หันหน้ามาสบตากับโซล คนนี้แหล่ะ เหอ ๆ โซล : อ่า....... ??? : ................. โซล : ขะ...ขอโทษครับ ! ผมรู้ว่ามันเสียมารยาท ดะ..เดี๋ยวจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ แต่เพราะความซุ่มซ่ามทำให้โซลล้มกลิ้งหกล้มตรงหน้าหญ ิงสาวคนนั้น โซล : อะ...อูย.... ??? : เป็นอะไรไปไหมค่ะ ? หญิงสาวเข้ามาพยุงตัวโซลขึ้น โซล : อ่า...ขะ...ขอบคุณครับ ! โซลเขินจนหน้าแดง ??? : ฮิ ๆ ไม่เป็นไรค่ะ หญิงสาวยิ้มให้กับโซล ทั้งคู่เข้าไปนั่งที่ม้านั่งในสวนสาธารณะ โซล : คุณไม่ใช่คนในหมู่บ้านใช่ไหมครับ ? เพราะผมรู้สึกว่าไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อน ??? : ค่ะ ! ดิฉันเป็นนักท่องเที่ยวน่ะคะ โซล : อ่า...เหรอครับ ? ณ ใจกลางเมืองอัสเทราซึ่งเป็นเมืองหลวง ได้มีร้านตีดาบอยู่ร้านหนึ่ง ซึ่งมีฝีมือดีมาก จึงทำให้มีลูกค้าเยอะ "โจเซฟ ลูกค้ามาแล้ว ต้อนรับลูกค้าหน่อยซิลูก" ผู้เป็นพ่อพูด "ได้ครับ พ่อ" โจเซฟพูด "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ จอห์น เป็นไงบ้างล่ะ" ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านของจอห์น "ว่าแต่นายมาที่นี่มีธุระอะไรล่ะ" จอห์นพูด "ชั้นมีงานให้นายทำ ก็งานคล้าย ๆ กับเมื่อก่อนอ่ะแหละ สนใจมั๊ยล่ะ" ชายคนนั้นพูด "ชั้นบอกตั้งแต่ตอนนั้นแล้วไงล่ะ ว่าชั้นจะไม่รับงานอย่างนี้อีก มันอันตราย และตอนนี้ชั้นก็มีครอบครัวแล้วด้วย" "งั้นผมรับงานนั้นแทนพ่อผมเอง" โจเซฟพูด... ทางด้านบ้านซาโอริ หมูป่าเอาก้อนหินก้อนใหญ่ฟาดเข้าที่ดูกกี้จอมหื่นกาม ที่กำลังมองหน้าอกซาโอริอยู่ ดูกกี้ลงไปนอนกับพื้น หมูป่า : "นี่ๆเธอ มีเชือกมั้ย ขอยืมหน่อยดิ" ซาโอริ : "อ่ะ มันไปแล้วเหรอ" หมูป่า : "ชั้นจัดการเรียบร้อยแล้ว" ซาโอริตัดสินใจเปิดประตูออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ ซาโอริ : "อ่ะ รับนะ" ซาโอริโยนเชือกให้หมูป่า หมู่ป่า : "อะไรกัน จะกลัวหมูอะไรกันนักกันหนา เป็นอิสลามรึไงฮะ" เมื่อหมูป่าได้เชือกก็จับดูกกี้มัดแขนมัดขาแล้วหอบขึ ้นบ่า หมูป่า : "อืม ขอชั้นเข้าไปในบ้านนะ" หมู่ป่าแบกดูกกี้เข้าไปข้างใน แล้วมัดดูกกี้ไว้ที่เก้าอี้ทานข้าว หมูป่า : "หมอนี่คือ ดูกกี้ เป็นพวกโรคจิตบ้ากาม อาละวาดอยู่แถวๆนี้แหล่ะ" ซาโอริ : "ยังไงซะ ก็ขอบคุณมากนะ มะ...หมู...." หมูป่า : "ชั้นขอค้างที่นี่ซักพักได้มั้ย" ซาโอริ : "ได้ๆๆ ได้ใช่มั้ยคะแม่" แม่ซาโอริ : "ตามสบายเลยจ้า" ซาโอริ แม่ของซาโอริและหมูป่ามองเจ้าดูกกี้ฉายาจอมหื่น โรคจิตและบ้ากามที่ถูกจับมัดอยู่กลางบ้าน หมูป่าพูดขึ้นว่า "นึกว่าจะแน่ซักแค่ไหน ที่แท้ก็ลูกกระจ๊อกธรรมดาๆ นี่หว่า" ซาโอริถอนหายใจอย่างโล่งอก "thx หลายๆ เน้อที่มาช่วยน่ะ" เธอยิ้ม หมูป่าหัวเราะเบาๆ "ไม่เป็นไรหรอก หน้าที่ของชั้นก็คือการช่วยหญิงสาวที่อ่อนแออย่างเธอ อยู่แล้ว" ซาโอริยิ้ม "เหรอ ถ้าคิดอย่างนั้นชั้นว่านายคิดผิดนะ ความจริงแล้วชั้นน่ะ...." แม่ของซาโอริ "ซาโอริ...." เธอมองหน้าซาโอริเขม็ง ซาโอริชะงักหยุดพูดทันที หมูป่ามองเธอด้วยความไม่เข้าใจ ซาโอริรีบเปลี่ยนเรื่องทันที "เอาเถอะ เพื่อเป็นการตอบแทนที่นายช่วยชั้นกับแม่ นายพักที่นี่ได้ตามสบายนะ" ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน ทันใดนั้นเอง ดูกกี้ก็หลุดจากพันธนาการ ตรงเข้าเล่นงานหมูป่าทันที "อันตราย!!!" ซาโอริผลักหมูป่าหลบ "เคร้ง!!!" ในมือของซาโอริปรากฏประกายแสง ดาบอันแหลมคมปรากฏขึ้นในมือของเธอ ดูกกี้เข้าปะทะกับเธอทันที อิ่มแล้วครับ..." โชกิวิ่งออกตรงประตูเพื่อหยิบดาบของพ่อเขาขึ้นมาและก ็เปิดประตูวิ่งออกไป "เหมือนกับพ่อไม่มีผิดเลย..." แม่ของโชกิคิด "ขออย่าให้หายไปแบบเดียวกันเลยก็แล้วกัน" โชกิเดินออกมาข้างนอกและก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดัง มาจากบ้านข้างๆเขาเลยพูดขึ้นมาแบบเบื่อๆ... "เสียงแบบนี้... ต้องเป็นยัยซาโอริแน่ๆเลย... เอาเถอะไปดูหน่อยก็แล้วกัน" โชกิถอนหายใจก่อนที่จะเดินไปที่บ้านข้างของเขาเพื่อด ูว่ามีอะไรเกิดขึ้น... นางิเดินตามหาโรงแรมไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่มีที่ไหนมีที่ใ ห้เขาพักอยู่เลย... "ไม่มีใครตอนรับยาจกอย่างเราจริงๆสินะ....เราจะหาแฟน ได้ยังไงล่ะ..." นางิเดินไปร้องไห้ไปในตอนนั้นเขารู้สึกแปลกๆขึ้นมาทั นที่... "ความรู้สึกนี่ดูกกี้นี่น่าทำไหม...." นางิรีบวิ่งออกไปทันที่.....แต่ทว่า... โครม!!! นางิวิ่งสะดุดหกล้มแต่เขายังไม่หยุดเขาวิ่งต่อไปเป้า หมายปลายทางเป็นที่บ้านซาโอริ... ทางด้านบ้านซาโอริ เพล็ง!!!เสียงเหมือนโลหะเข้าปะทะกันดูกกี้นั้นหยิบมี ดสั้นที่พกออกมาเข้ามาฟันซาโอริแต่เธอใช่ดาบกันไว้ได ้... พรึ่บ!!!..ดูกกี้พุ่งเข้ามาหาซาโอริแต่ว่า เคร็ง!!!! นางิหยิบเอาดาบขนาดยักษ์ขึ้นมากันการโจมตีของดูกกี้เ อาไว้.... ทางด้านโซล หลังจากที่คุยกับ ไอจ ซักพัก "กิ้ง!!"เสียงโลหะประทะกับโลหะดังก้องในหูของไอ จนเธอต้องหันไปมองรอบๆอย่างระวังตัว "มีอะไรหรือ ไอ"โซล ถามแต่ก็ถูกไอ ห้ามไว้ เธอหลับตาลงและรวมรวมสมาธิ เพื่อรับรู้ถึงที่มาของเสียงนี้ "มีอะไรบางอย่าง อยู่แถวนี้ ชั้นต้องไป"เธอกล่าว "ถ้างั้นผมจะพาไปเอง"โซลกล่าว ก่อนยื่นมือออกไปข้างหน้าคฑาไม้เก่าก็ปรากฎในมือ ส่วนอีกข้างนั้นมี ผลึกสีขาวขุ่นในมือ เขาหลับตาลงก่อนจะพึมพำคาถา "วาร์ป เกเวเต้!!"เขาตะโกน และโยน ผลึกสีขาวลงพื้น ทันทีที่ผลึกสีขาวกระทบพื้นมันก็แตกออกและกลายเป็น ประตูมิติ "ไปกันเถอะ.."เขากล่าว ก่อนจะผายมือให้ไอเดินเข้าไป ก่อนที่เขาจะเดินตามไป ไอ : ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะคะ ? โซล : คือผมยังไม่เก่งด้านเวทย์มากนัก เลยควบคุมปลายทางของเกทไม่ค่อยได้ ขอโทษนะครับ ไอ : แหะ ๆ ดิฉันเองก็ไม่ได้โกรธอะไรนี่คะ ? ว่าแต่ที่นี่คือ.... โซล : อ๊ะ ! บ้านของซาโอรินี่นา ไอ : ใครเหรอคะ ? โซล : เพื่อนผมเองแหละครับ เมื่อทั้งคู่เข้าไปด้านใน ก็ต้องพบกับ ดูกกี้ : กะ...แกคือ นางิ ไอ้บ้าห้าร้อยที่ชอบกินแล้วชักดาบนี่หว่า ??? นางิ : หึ ๆ รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่กิตติศัพท์ของข้าโด่งดังมาถึงที่นี่ ดูกกี้ : อย่ามายุ่ง ! ข้าจะเจี๋ยนนังนั่น ( ชี้มือไปที่ซาโอริ ) แล้วก็จะทำ....... ไอ : กะ....เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย ???? โซล : มะ...ม่ายรู้จิคับ ==" กกี้เกิดบ้าคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง นากิพุ่งเข้าไปเอาดาบยันไว้ "ฮึ่ม เจ้าดูกกี้มันแรงเยอะจริงๆ"นากิเริ่มยันไว้ไม่อยู่ "ย้าก หมูป่าพั้นซ์"ดูกกี้โดนต่อยกระเด็นออกไป "ไดมงจิ "โซลปล่อยเปลวไฟออกไป "คาราเจ้ คิก" ไอเตะดูกกี้ลอยไปไกล "กี้ๆ" ดูกกี้รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว "นายก็เก่งเหมือนกันนีนา"นากิเก็บดาบแล้วปัดฝุ่นออกจ ากตัว "ชั้นชื่อนากิ" "ไม่เท่าไหร่หรอกน่า ชั้นชื่อหมูป่า" "พวกชั้นคือโซล และก็ไอ" "โอ้ พวกท่านทั้งช่วยเราไว้ ขอเชิญพักอยู่ทั้งหมดเลยละกัน" "เดี๋ยวสิแม่ ใครจะซักผ้าล่ะคะ หนูทำไม่ไหวหรอกถ้ามีหลายคนขนาดนี้"ซาโอริบ่น "ชั้นจะช่วยทำเองค่ะ "ไอบอกพร้อมเข้าไปล้างจาน "เพล้ง!" http://www.amardu.net/forum/index.ph...ic=11301&st=15 "ดี งั้นงานของเจ้าคือไปตามจับคนคนนี้มา คือ ดูกกี้จอมหื่น ตอนนี้เขาอยู่ที่บ้านของซาโอริ งั้นชั้นจะเปิดเกทไปที่นั่นให้ละกัน เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ" ชายคนนั้นพูด แล้วเค้าก็ร่ายเวทออกมา "วาร์ป เกเวเต้!!" และแล้วเค้าก็วาร์ปโจเซฟไปที่บ้านของซาโอริ ซึ่งกำลังเก็บกวาดบ้านอยู่ "เอ่อ... มีคนชื่อดูกกี้อยู่ที่นี่รึป่าวครับ" โจเซฟถามซาโอริที่กำลังกวาดบ้านอยู๋หน้าบ้าน "อ๋อ เค้าไปแล้วล่ะค่ะ มีไรกับเค้าหรอคะ" ซาโอริบอก "ไม่มีไรหรอกครับ เอ่อ... แต่เค้าไม่อยู๋ที่นี่ผมก็คงกลับไม่ได้ เพราะไม่รู้จะกลับยังไง งั้นขออยู๋ที่นี่ได้มั๊ยครับ" "อ้าว แล้วคุณมายังไงอ่ะ" ซาโอริถาม "คือ... มีคนวาร์ปผมมาอ่ะครับ" "งั้นก็ได้ แต่ต้องช่วยกันทำงานนะ" ซาโอริบอก... และแล้วทั้งหมดก็ตกลงใจที่จะพักอยู่ที่บ้านของซาโอริ ตกเย็น... "นางิ...ง่าทำไหมผมต้องมาล้างจานอยู่คนเดียวเนี่ย... "นางิบ่นออกมาด้วยเหมือนเข้าจะไม่ค่อยพอใจเท่าไรที่ถ ูกใช้ให้ล้างจานแต่ทำยังไงได้ละในเมื่อเขาเปายิ้งฉุบ แพ้นี่น่า... "ว่าแต่ทำไหมคุณนางิถึงมาที่หมู่บ้านนี่ละค่ะ...ที่น ี่ไม่มีอะไรน่าสนใจซะหน่อย..."ซาโอริถามนางิขณะที่เอ าชามของหวานที่แต่ละคนกินเกลี้ยงแล้วมาให้นางิล้าง.. . "เอ...ผมนะรึหมู่บ้านแห่งนี้เป็นสถานที่ๆเงียบสงบตั้ งอยู่กลางป่าเขาดูยังไงๆก็ไม่มีอะไรน่าดึงดูดใช่ไหมแ ต่..." นางิหยุดพูดพร้อมรับจานมาจากซาโอริเพื่อเอามาล้างต่อ ... "หมู่บ้านแห่งนี้มีอะไรน่าดึงดูดเหรอค่ะ...." ซาโอริถามน้ำเสียงเธอดูสั่นๆเล็กน้อยเหมือนกับว่าสิ่ งที่นางิจะพูดออกมานั่นไม่ใช้สิ่งสวยงามแน่นอน... "ที่นี่นะเป็นทางเข้าไปยังนรกที่เป็นที่คุมขังของจอม ปีศาสที่เคยทำลายอามาดูแลนด์ไงล่ะ..." นางิพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วๆแต่ซาโอริได้ยินชัดถ้อยชั ดคำแม้ว่าด้านนอกจะเฮฮาเสียงดังขนาดไหนก็ตาม "ตะกี้คุณพูดว่าอะไรนะค่ะ..."ซาโอริถามย้ำนางิอีกครั ้ง.... "ที่นี่เป็นทางเข้าขุมนรกที่เป็นที่กักขังของจอมปีศา ส"เรฟเซล"ที่เคยทำลายอามาดูแลดน์"... คราวนี้นางิตอบเสียงดังกว่าเดิม...ซาโอริเงียบไป... "ดูกกี้นะ...ถ้าหมอนั่นคิดจะปลุกจอมปีศาสจริงๆละก็นะ ...มันต้องย้อนมาเอาตัวเธอแน่ๆ..." คำพูดคำนี้ทำให้ชิโอริตะลึง.... ทางฝ่ายจอมมารที่บุกอาม่าดุแลนด์ ไม่ใช่ใครที่ไหน นั่นก็คือปีศาจองค์ราชีนีบาสซี่ผู้งามสง่านั่นเอง องค์ราชีนีปีศาจบาสซี่พยายามครอบงำอาม่าดุแลนด์ด้วยก ารไซโคกษัตริย์บอยคุง ด้วยเทคนิคและกระบวนท่าต่างๆนาๆ(ไม่ระบุว่าอะไร แต่ต่ำกว่า18ห้ามอ่าน) เคราะห์ดีที่องค์ราชีนีปู ได้เขามาขัดขวางเสียก่อน เลยทำให้องค์ราชีนีปีศาจบาสซี่ล่าถอยไป "เจ็บใจนักเชียว ทั้งๆที่อีกไม่กี่กระบวนท่า ข้าก็ได้อาม่าดุแลนด์มาครอบครองแล้วเชียว" องค์ราชีนีปีศาจบาสซี่กล่าวอย่างหัวเสีย "ขออภัยท่านองค์ราชีนี หม่อมฉันมีแผนการณ์หนึ่งจะนำเสนอ..." เสียงลึกลับดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้องโถงปราสาทรัตติ กาล "แผนการณ์นี้จะช่วยให้ท่านครอบครองอาม่าดุแลนด์ได้แน ่นอน แถมอาจจะได้ผลพลอยได้อื่นๆตามมาอีกด้วย" สิ้นสุดประโยคก็ปรากฎเงา ขึ้นมาหน้าบัลลังค์ "ข้ากำลังฟังเจ้า...มีอะไรรีบๆพูดมาเร็ว จอมปีศาจเบโอวูลฟีฟี่" องค์ราชีนีปีศาจบาสซี่เริ่มออกน้ำเสียงหงุดหงิดมากขึ ้น สิ้นสุดประโยคขององค์ราชีนีปีศาจบาสซี่ ก็ปรากฎร่างเสือยักษ์ในผ้าคลุมที่ดำมืด"ไม่ได้พบกันน าน ท่านยังดูสง่างามเหมือนเดิม..." เมื่อเบโอวูลฟีฟี่เห็นสายตาขององค์ราชีนีบาสซี่ที่ดู ไม่สบอารมณ์มากขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงรีบกล่าว "ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอกท่าน ข้าจะจัดการให้เอง ท่านเพียงแต่รอดูผลเท่านั้นแหละ ข้าขอรับรอง" กล่าวจบเขาก็ได้ก้มคำนับและค่อยๆละลายหายไปกับเงา "แล้วข้าจะรอดูผลงานของเจ้า..." เมื่อผ่านไปซักครู่ องค์ราชีนีปีศาจบาสซี่จึงลุกขึ้น จากนั้นก็พึมพำเบาๆว่า"ถ้าต้องให้ข้ารอเฉยๆ รอดูผลงานคนอื่น เกรงว่าจะไม่ใช่นิสัยข้า ไหนๆก็ขอข้าไปหาความสนุกด้วยแล้วกัน" จากนั้นก็เธอก็ค่อยๆเดินลงจากบัลลังค์ โชกิเดินเข้าไปโดยไม่ค่อยรีบร้อนมากนักเพราะเรื่องแบ บนี้เขานับว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นทุกวันอยู่ แล้ว ทุกคนในหมู่บ้านนั้นส่วนใหญ่ยังไม่ตื่นเนื่องจากยังเ ช้าอยู่ โชกิไปหยุดที่บ้านที่อยู่ข้างๆบ้านตัวเองก็ที่จะกระโ ดดข้ามรั้วไปเลยเพราะมันเป็นเรื่องที่เขาทำเป็นประจำ อยู่แล้ว (ไม่น่าติดเป็นนิสัยเลย==) เขาเดินไปหยุดเดินที่หน้าประตูก่อนที่จะน็อคประตู "คุณน้าครับ ซาโอริอยู่ไหนหรือครับ" โชกิตะโกน "ประตูไม่ได้ล็อคนะ เข้ามาเลย" เสียงของแม่ของซาโอริดังขึ้น "ครับ" โชกิรับคำก่อนที่จะเดินไปข้างในแต่แล้วเขาก็เห็นเห็น จำนวนผู้อยู่อาศัยที่มากกว่าเดิมจึงทำให้เขาอดอุทานอ อกมาเสียงดังไม่ได้ว่า "ซาโอริ! บ้านเธอกลายไปเป็นสวนสัตว์ตั้งแต่เมื่อไหร่อะ!?!" (เล่นแบบนี้จะโดนเชือดหรือป่าวเนี่ย>_<) |
|  |
|
23 Aug 2006, 15:57
| #2 (permalink) |
| สมาชิกเฝ้าบอร์ด TG โพส: 1,738 ดาวโหลด: 350 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 23 TG ออร่า: สถานที่: CP Farm | ทางด้านของซาโอริที่กำลังช่วยนางิล้างจาน เมื่อเธอได้ยินชื่อจอมปีศาจเรฟเซล ก็ต้องตัวสั่นสะท้าน เธอคิดในใจว่า "เป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนนอกรู้เรื่องนี้....ก็ในเมื่อ พวกเรา....." ความคิดของเธอหยุดชะงัก เมื่อเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในครัวอย่างคุ้นเ คย "ซาโอริ! บ้านเธอกลายไปเป็นสวนสัตว์ตั้งแต่เมื่อไหร่อะ!?!" โชกิ เด็กหนุ่มเพื่อนของเธอตั้งแต่วัยเด็กอุทาน ตัดกลับมาทางดานองค์ราชินีปีศาจบาสซี่ หลังจากคุยกับเบโอวูฟฟี่เสร็จแล้ว เธอก็เดินลงจากบัลลังค์มาหยุดยืนที่หน้าต่างซึ่งมองเ ห็นภูเขาไฟขนาดมหึมาได้ในระยะไกล "อา....ท่านพ่อเรฟเฟล....." เธอคิดในใจ "ลูกนี่ล่ะ จะช่วยท่านพ่อให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาให้ได้เลยค่ะ ท่านพ่อ" เธอให้สัญญากับเขาด้วยสายตามุ่งมั่น ทางด้านบ้านของซาโอริ บ้านหลังเล็กๆ ดูคับแคบไปถนัดตา เมื่อมีคนเกือบสิบคนมารวมตัวกัน มีซาโอริ หมูป่า โชกิ โซล ไอ นางิ โจเซฟ ทุกคนรวมตัวกันในห้องกินข้าว ซาโอริกับแม่มองหน้ากันด้วยความไม่สบายใจ "พวกคุณ....มาทำอะไรกันที่นี่....กันแน่คะ" แม่ของซาโอริถาม คนอื่นๆ มองหน้ากันไปมา 5 นาทีผ่านไป ก็มีใครคนหนึ่งเอ่ยปากขึ้นมาว่า...... อยู่ที่นั่นหมดเลยหรือ..." ชายร่างใหญ่คนหนึ่งจ้องมองบ้านซาโอริโดยที่ตัวเองคอย แอบอยู่หลังต้นไม้เพื่อไม่ให้มีใครเห็น "แต่ว่า... ดูท่าทางไม่เห็นเก่งเลยซักคน..." ชายคนนั้นส่ายหน้าด้วยความไม่พอใจกับสิ่งที่ได้เห็น สายตาเย็นชาของเขาเมื่อควบตู่ไปกับแผลเป็นที่มีอยู่เ ต็มตัวเขายิ่งทำให้เขาดูน่ากลัวเข้าไปใหญ่ "ลองทักทายดูหน่อยก็ท่าทางจะดีนะ..." ชายปริศนาคนนั้นมองบ้านหลังนั้นก่อนที่จะตวัดมือเพื่ อที่จะสร้างรูปปั้นมังกรขนาดเล็กออกมา หลังจากนั้นเขาก็ใช้แรงมหาศาลของเขาโยนมันไปที่หน้าบ ้าน รูปปั้นนั้นไปไม่ตกพื้นอย่างน่าตกใจ มันกลับลอยขึ้นมาในอากาศและก็เริ่มแตกร้าว ในวินาทีต่อมาก็ปรากฏร่างของมังกรสิดำขนาดมหึมาร้องก ึกก้องคำรามอยู่ สายตาของมังกรนั้นแสดงได้ถึงสายตาแบบเดียวกับของชายผ ู้สร้างมันขึ้นมา และมันก็จะเชื่อฟังคำสั่งของผู้สร้างมันทุกอย่างด้วย "ไหนลองแสดงฝีมือให้ดูหน่อยก็แล้วกัน" ชายคนนั้นคิดขณะที่ตาของเขากำลังจับจ้องไปในบ้านหลัง นั้น ขณะที่ไอจังกะลังจะไปช่วยนากิซักผ้าอยู่นั้นเธอได้ยิ นเสียงโครมครามจากข้างนอก เมื่อเธอออกไปดูก็พบกับมังกรตัวมหึมา ไอ : ว้าย !?!? ตายจริง ทำไมมีมังกรอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะเนี่ย ไอได้ไปเรียกทุก ๆ คนที่อยู่ในบ้านซาโอริออกมา นางิ : มะ..มังกร โซล : ตัวเบ้อเร่อเลย... ซาโอริ : ( ทำไมบ้านชั้นนี่มีแต่ตัวอะไรต่อมิอะไรปรากฏอยู่เรื่อ ยเลยนะ หมูป่า : ฮ่า ๆ ๆ มีเหยื่อมาถึงที่ หมูป่าพุ่งเข้าไปหามังกรอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังสรุปว ่าเลยโดนมังกรกัดหัวเลือดกระฉูด หมูป่า : แอ๊ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ เจ็บโว้ยยยยยยยยยย ไอ : คะ...คุณหมูป่า !?!?!?! ไอได้แต่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแต่เมื่อเรียก สติกลับคืนมาได้ไอก็รีบไปประคองหมูป่าที่เลือดอาบออก มาจากมังกรทันที " ฮึ่ม ว้าก!"หมูป่าลุกขึ้นมา "แปลงร่าง100%" ตัวเขาเริ่มส่องแสง "พวกนายถ่วงเวลาให้ที 5นาทีก็พอ" "ได้เลย" โซลเตรียมตั้งท่า "จะพยายามค่ะ" "เชื่อแกได้เรอะ?"นากิถาม "ขอพักก่อนนะ แล้วจะตามไปช่วยแน่"โจเซฟลุกขึ้น "ย้าก!!!!!!!"ทุกคนพุ่งเข้าไป "ลูกเตะสาวน้อย" "ข้า มอง ออก แล้ว....ฮืม"มังกรส่งเสียง มันรับลูกเตะของไออย่าง่ายดาย "ไฮโดรปั๊ม!" "ฟรานเอกเซลไมตี้"นากิโซลโจมตี้พร้อมกัน " กี ก้า รา เซล ชิล..ฮืม.." โล่ออกมาครอบตัวทั้งสองไว้ "อ้ากกกกก!!!!!!!!!" เมื่อหมอกควันจางลง หลังจากการโจมตีมังกรดำอย่างดุเดือด พบว่ามันไม่ได้รับบาดเจ็บแต่ประการใด ตรงกันข้าม พวกเขากลับเป็นฝ่ายบาดเจ็บซะเอง "หนอยๆ แบบนี้ก็แย่สิ ทำอะไรมันไม่ได้ซักกะอย่าง มันเป็นอมตะรึยังไงกัน!!!" หมูป่าตะโกน "ชิ ถ้าไม่รีบทำอะไรซักอย่าง มีหวังบ้านชั้นพังแน่ๆ" ซาโอริคิดในใจ เธอเหลือบมองทุกๆ คน "แถมพวกเขา....อาจจะต้องได้รับอันตรายถึงชีวิตด้ วย ช่วยไม่ได้....." เธอตัดสินใจขั้นเด็ดขาด ถึงจะเพิ่งเคยรู้จักกันมาก็ตาม แต่เธอจะยอมให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บเพราะเธอไม่ได้เด็ ดขาด "เอาล่ะ เจ้ามังกรเฟอะฟะ ถ้าแกแน่จริง ก็ตามชั้นมาดวลกันตัวต่อตัวข้างนอกเถอะ!!!" ซาโอริตะโกนท้า ก่อนกระโดดขึ้นต้นไม้ แล้วกระโดดไปบนต้นไม้อีกต้นหนึ่งอย่างง่ายดาย "ซาโอริ!!!" ทุกคนอุทาน เจ้ามังกรเปลี่ยนเป้าหมาย หันไปเล่นงานเธอแทน มันโผนทยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ตามตัวซาโอริที่ออกตัวไปก่อนอย่างรวดเร็ว "รีบตามไปเร็ว!!!" โชกิได้สติก่อนใคร ตะโกนบอกทุกๆ คน พวกเขารีบวิ่งตามซาโอริและมังกรไปอย่างกระชั้นชิด ซาโอริวิ่งมาสุดแรง(ถึงบริเวณทุ่งหญ้ากว้างห่างจากบ้ าน) แต่ไม่อาจหนีพ้นมังกรบิน ในที่สุด มังกรยักษ์นั้น ก็ได้โฉบเอาซาโอริบินขึ้นไปด้วย เจ้ามังกรบินสูงขึ้น สูงขึ้น.. หมูป่า : "สอยยังไงมันก็ไม่ร่วงลงมา" โจเซฟ : "ถ้าสอยด้วยกายภาพไม่ได้ ก็คงต้องใช้.. เวทย์มนต์?" โซล : "อ่า... เวทย์มนต์..." ไอ : "เออ! โซล! ลองยิงมันซักตั้งซิ!" โซลทำหน้าเหมือนไม่มั่นใจในเวทย์มนต์เขาเท่าไหร่ โซล : "อ่ะ.. เอาก็เอา." นางิ : "จะทำอะไรก็รีบทำเร็ว!!" นาโอริ : "กรี๊ดดดด!!!" โซลชูคทาขึ้น โซล : "Magical Bolt!!!" หอกเวทย์มนต์ขนาดใหญ่ เสียบเข้าที่ปีกมังกร เจ้ามังกรทิ้งซาโอริลงมาทันที มังกรแผดเสียงร้อง ทุกคนมองด้วยความเหลือเชื่อ โจเซฟ : "โห..." ไอ : "น่ะ.. นั่น! นายทำได้ยังไงน่ะโซล!?! เวทย์มนต์ขนาดนั้นมันระดับสูงเลยนะนั่น!" โซลเองก็ยืนทึ่งอยู่ และสับสน โซล : "เป็นไปไม่ได้... นั่นไม่ใช่เวทย์มนต์ของเรา...." โซลงงมาก ทั้งๆที่เขาเพิ่งเรียนรู้เวทย์มนต์นั้นแค่เบื้องต้น ร่ายติดบ้างไม่ติดบ้างแต่ทำไมคราวนี้ถึงกลางเป็นเวทย ์มนต์ระดับสูง หรือว่าเวทย์มนต์เมื่อกี้ไม่ใช่เวทย์มนต์ของเขา?? (ในขณะเดียวกัน หมูป่าวิ่งไปรับซาโอริที่ตกลงมา พอซาโอริได้สติ คำแรกที่เธอพูด...) ซาโอริ : "กรี๊ดดด!! หมู!!!!!! " มังกรตัวนั้นฉันขอลองสู้ดูก็แล้วกัน" โชกิตะโกนเมื่อเขาตามมาทันแล้วเธอนี่ชอบทำอะไรแบบนั ้นประจำเลยนะ โชกิพูดกับซาโอริด้วยความไม่พอใจ แต่ยังไงก็ตามเขาก็ไม่เคยให้มันมาขัดขวางสิ่งที่เค้า คิดจะทำอยู่ เขาตัดสินใจกระโดดพุ่งไปอยู่ด้านหน้าของมังกรและเอาด าบของเขาออกมาฟาดใส่หัวมังกรสุดแรง แต่กระนั้นมังกรตัวนี้กลับไม่ได้รับความเสียหายเลยแม ้แต่น้อย ทางกลับกัน มันพ่นเพลิงใส่โชกิด้วยความโกรธ เจ้านั่น นางิตะโกนออกมาด้วยความตะลึง แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจมากขึ้นเมื่อเห็นโชกิไปอยู่บนหั วของมังกรโดยเสื้อของเขาไหม้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาคนนั้นรอดมาได้ยังไงนะ ไออดอุทานออกมาไม่ได้ เขาแกว่งดาบด้วยความเร็วสูงจนสร้างลมมากันเขาเองไงล ะ ซาโอริบอกเนื่องจากเธอเห็นโชกิทำแบบนั้นบ่อยมาก นั่นละคือฝีมือของโชกิ ลูกของนักดาบที่ว่ากันว่าเก่งมากที่สุดนะ..." "ถ้าโจมตีข้างนอกมันไม่ได้ผลก็ต้องลองแบบนี้ดู.. ." โชกิตัดสินใจกระโดดเข้าไปในปากมังกรท่ามกลางความตกใจ อลม่านนั้น รู้หรือไม่? มีคำกล่าวไว้ว่า..." ชายหนุ่มนามว่าดูกกี้พูดขึ้นมา ท่ามกลางบรรยากาศอันมืดมิดภายในปราสาทร้างแห่งหนึ่ง ภายนอกนั้นมีเพียงสายฝนที่โปรยปรายราวกับเสียงสายฟ้า คำรนดังเป็นระยะๆ "หากมีแสงสว่างก็ย่อมต้องมีเงา" "ทราบขอรับ" ชายหนุ่มที่นั่งคุกเข่าอยู่กล่าวขึ้น น้ำเสียงเยือกเย็นเหมือนดูกกี้ไม่ผิดเพี้ยน "แต่หากคิดกลับกัน หากมีเพียงความมืด ก็ไม่จำเป็นต้องมีแสงสว่าง" ดูกกี้กล่าว สายตามองดูหยาดน้ำที่เกาะอยู่ที่กระจกอย่างเหม่อลอย "เจ้าคิดว่าเป็นเช่นนั้นหรือไม่? สกัลลี่" "ข้าคิดเช่นเดียวกับท่านขอรับ" ชายหนุ่มนามว่าสกัลลี่ตอบ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับฟ้าฝ่าลงมายังผืนแผ่นดินเบื้อ งล่าง ทำให้เกิดแสงสลัวๆอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง สกัลลี่ เป็นชายหนุ่ม รูปร่างเหมือนสกัลลี่ำไม่ผิดเพี้ยน แววตาที่ฉายเพียงความมืดมนที่เขาเก็บซ่อนไว้ น้ำเสียงที่เยือกเย็นไร้เมตตา ท่าทีอันสงบเยือกเย็น สงบนิ่งทุกสถานการณ์ของเขา(เว้นสถานการณ์เจอสาวไว้ซั กกะติ้ดละกาน)นั้น ถอดแบบมาจากดูกกี้อย่างไม่ผิดเพี้ยน "ใช่แล้ว เพราะความมืดคือทุกสิ่ง เราจึงต้องทำให้ยุคแห่งความมืดกลับมารุ่งเรืองอีกครั ้ง" ดูกกี้กล่าวลั่น แววตาวาวโรจน์ "ถึงแม้ว่าเรื่องซาโอริ เราจะพลาด แต่เราก็ยังมีวิธีอื่น" "วิธีอื่น?" "องค์ราชินีบาสซี่ไงล่ะ เธอกุมอำนาจไว้ทุกอย่าง หากเราผูกมิตรกับเธอได้ ทุกอย่างก็จะราบรื่นขึ้นแน่นอน" ดูกกี้กล่าว พร้อมก้าวเท้ายาวๆมาที่ตำแหน่งที่สกัลลี่เคยนั่งอยู่ พร้อมกับปล่อยให้ความเงียบปลกคลุมตัวเขา "ขอมอบหน้าที่นี้ให้กับเจ้า" ดูกกี้เอ่ยในที่สุด ก่อนจะคุกเข่าลงในตำแหน่งที่สกัลลี่เคยนั่งอยู่ ก่อนจะรับคำตัวเอง "ครับท่าน" โอ๊ย แสบ! เธอทาเบาๆหน่อยสิ"นางิบ่นขณะที่ไอทายา "ทำไมเธอทายาให้นางิคนเดียวล่ะ ชั้นได้แค่ปลาสเตอร์"โซลบอก "เหนื่อยชมัด ขอนอนพักหน่อยล่ะ"โชกิล้มตัวลงนอน "น่าแปลกนะที่พอนายโดดเข้าปากมันไปมันก็บินหนีไป เลย" "สงสัยของสแสง"หมูป่าพูดขึ้น "ดีแล้วที่ยังไม่ต้องเผยร่างจริง" "คงเป็นหมูทุเรศล่ะสิ"โชกิย้อนกลับมั่ง "ว่าไงนะแก๊! โอ๊ะ- -"หมูป่าวิ่งไปชนมือไอทำให้เธอทำยาทาแผลหกบนหลังน างิ "จ๊ากกกกกกก!!!!!!!!!!" "ร้องเป็นนางิถูกเชือดไปได้"โจเซฟพูดขึ้น แล้วทั้ง4คนก็ตีกันอลหม่าน "นี่พวกนาย ลืมแล้วรึไงว่ามันจับนายหญิงของเราไปด้วย"ไอบอก "ซาโอริคงไม่น่าเป็นห่วงหรอก เธอนำไม้กวาดแห่งสายรุ้งไปด้วย"แม่บอก "มันทำไรได้รึ"ทุกคนถามพร้อมกัน "กวาดคุกให้สะอาดไว้จะได้ไม่ต้องนอนสกปรกไงล่ะ ลูกแม่นี่ฉลาดจริงๆ" "หนูว่าไม่ใช่มั้งคะ- - "ไอบอก แล้วมังกรก็หอบสังขารอันแสนจะชอกช้ำกลับมายังฐานลับข องมัน ไม่ใช่มันคนเดียวสินะ เพราะว่าขณะกำลังชุลมุนวุ่นวาย มันได้คาบเอาร่างอันไร้สติของซาโอริมาด้วย "โอ๊ย!!!" ซาโอริอุทาน เธอได้สติเมื่อเจ้ามังกรโยนร่างของเธอลงบนพื้น "มังกรบ้า หัดนุ่มนวลกับชั้นหน่อยได้มั้ย ชั้นเป็นผู้หญิงนะยะ!!!" เธอตะโกน ก่อนเตะมันดังพลั่ก แต่แล้วก็ต้องกระโดดออกไปตั้งหลักไกลถึงสามเมตร เพราะมัน...พ่นไฟออกมา ท่าทางจะไม่ชอบใจนักที่โดนเตะ ซาโอริลอบกลืนน้ำลาย ดูจากสถานการณ์แล้ว เธอไม่เสียเปรียบอะไรนัก เพราะศัตรูมีแค่ตัวเดียว(แน่ใจ = ='') แต่เธอก็หมดความสนใจกับมัน หันไปสนใจสถานที่ที่มันพาเธอมาแทน ที่นี่คือดาดฟ้าของปราสาทลึกลับ ตั้งอยู่ใจกลางหุบเขา มองออกไป ซาโอริมองเห็นป่า....อันเป็นบ้านเกิดของเธอ "หุบเขา....วงพระจันทร์....." ซาโอริหลุดชื่อนี้ออกมาด้วยความยากเย็น เธอไม่อยาจะนึกถึงเรื่องในอดีตที่แสนจะเลวร้ายเลย แต่ทว่า....เรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา มันกลับย้อนคืนสู่ความทรงจำของเธอจนทำให้หัวใจของเธอ อึดอัดจนแทบระเบิด แต่แล้ว....ซาโอริก็ชะงักเมื่อสัมผัสถึงกลิ่นไอที่เธ อเคยคุ้น พลังนี่....เป็นพลังที่เธอ....เคยคุ้นเคยมากที่สุด อา......ไม่อยากนึกถึงเลย ซาโอริทรุดตัวนั่งลง เอามือกุมศีรษะตัวเอง ใบหน้าซีดเซียว เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และแล้ว.....น้ำตาของซาโอริก็ค่อยๆ รินไหลออกมา พร้อมกับค่อยๆ หันหลังกลับไป..... "นาย....." เงามืดเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ต่อหน้าเธอ...... http://www.amardu.net/forum/index.ph...ic=11301&st=30 "ซาโอริ" โชกิวิ่งโดยมีจุดหมายอยู่ที่หุบเขาวงพระจันทร์ที่เขา คิดว่าซาโอริน่าจะโดนจับตัวไป ความเร็วของเขาเร็วขึ้นเรื่อยๆ "ฝีมือขนาดนั้น... อาจจะรู้จักกับคุณพ่อ..." โชกิพูดทั้งน้ำตา คากิ พ่อของเขาที่ได้หายสาบสูญไปอาจจะเริ่มมีเบาะแสแล้วก็ ได้ 10ปีที่แล้ว... "พ่อครับ พ่อจะต้องจากไปจริงๆนะหรือครับ" โชกิซึ่งเป็นเด็กอยู่พูดกับคุณพ่อของเขามือของเขาจับ มือของบิดาเอาไว้แน่น "โชกิเนี่ยนะ พูดยังกับพ่อจะไปตายอย่างนั้นแหละ พ่อเก่งนะลูก" คากิหัวเราะก่อนที่จะเอามืออีกข้างแกะมือของโชกิออกไ ป "เดี๋ยวพ่อจะกลับมาแน่ รอหน่อยนะ" โชกิน้ำตาซึมเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น แต่ด้วยความเป็นห่วงในตัวเพื่อนนั้นพลักดันให้เขาก้า วต่อไป "แต่พ่อก็ไม่กลับมา" โชกิตะโกน "งั้นผมจะหาพ่อเองครับ!" เสียงของเขาดังลั่นไปทั่วป่า ยังจำฉันได้อยู่อีกหรือ ชายที่อยู่ตรงหน้าซาโอริส่งยิ้มให้ ยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ ซาโอริพูด เสียงของเธอสั่นไปด้วยความกลัว แน่นอน ชายคนนั้นหัวเราะ แต่ขอถามอะไรหน่อยสิ เด็กคนนั้นเป็นลูกชายของคากิจริงๆนะหรือ เติบโตเป็นนักดาบที่เก่งได้เหมือนพ่อมันเลยแฮะ จะรู้ไปทำไม ซาโอริปิดปากเงียบ ชายคนนั้นเริ่มนั่งลงและอ้าปาก... คุณนะ... ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณเป็นใคร แต่คืนตัวซาโอริมาเดี๋ยวนี้เลย โชกิวิ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้าระหว่างเขากับซาโอริพร้อมต ะโกนใส่อย่างไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย ใจเย็นๆนะโชกิ... คุยกันก่อนซิ ชายคนนั้นลูบหัวของโชกิเหมือนจะยั่วให้โชกิโกรธ งั้นก็มาสู้... เดี๋ยวก่อนซิ... คุณรู้ชื่อผมได้ยังไงนะ โชกิถาม มือของเขาเริ่มหยิบดาบข้างหลังออกมาแล้วพร้อมกับตั้ง ท่าสู้ไปด้วย ชื่อของฉันก็คือโคดาส ฉันเป็นเพื่อนกับ... ชายคนนั้นตอบพร้อมกับสร้างดาบมาจากรูปปั้นด้วย โชกิฟาดฟันไปเต็มแรงแต่เขากลับสามารถรับได้อย่างง่าย ดาย คากิ พ่อของเธอ อะไรนะ... โชกิอึ้งไปเลยถูกแทงเข้าที่ท้อง "มันยังไม่ถึงเวลาตายของนายหรอกโชกิคุง" ชายที่อ้างว่าเป็นเพื่อนของคากิรับร่างของโชกิเอาไว้ "ซาโอริ โชกิ เดี๋ยวค่อยคุยกันอีกทีก็แล้วกัน" เขาโยนร่างของโชกิไปให้ซาโอริ ก่อนที่ร่างของเขาจะหายไป สกัลลี่ค่อยๆเดินช้าๆตัดผ่านป่ารกทึบ พร้อมกับคิดอะไรเรื่อยเปื่อยตลอดทาง เป็นต้นว่า ดูกกี้คิดจะไปขอความช่วยเหลือจากองค์ราชินีบาสซี่ จึงได้หนีจากบ้านป้าซาโอริมาที่ปราสาทร้างทางทิศใต้ แต่ทว่า ปราสาทขององค์ราชินีอยู่ทางทิศเหนือ... "ทำไมมันบ้าอย่างงี้นะ?" สกัลลี่รำพึงพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ โดยไม่ทันได้รู้สึกตัวเลยว่า มีร่างของมนุษย์หนุ่มสาวสองร่างอยู่ตรงหน้า "ซาโอริ... โชกิ..." สกัลลี่กล่าว ขณะเดียวกันก็มองทั้งสำรวจทั้งสองคนไปพลาง "ข้าคือสกัลลี่ อย่าจำสับสนกับดูกกี้ล่ะ" แวมไพร์หนุ่มแนะนำตัว " แล้วก็ รู้หรือไม่ว่า ทุกคนในโลกย่อมต้องมีบุคคลที่เกิดมาเพื่อล้มล้างใครบ างคน" "อา ไม่เข้าในสินะ" สกัลลี่กล่าวเมื่อเห็นซาโอริขมวดคิ้วด้วยความฉงน "จะยกตัวอย่างง่ายๆก็แล้วกัน อย่างเช่น ยางามิ ไลท์ ก็มีคนที่เกิดมาเพื่อล้มล้างตนเช่นกัน อ้ะๆ ไม่ใช่พวก A-Z อะไรนั่นหรอกนะ คนที่ไลท์แพ้ทางน่ะ จริงๆแล้วก็คือใึครเธอรู้ไหมล่ะ?" ซาโอริส่ายหน้า เริ่มเอือมระอากับความบ้องตื้นของชายที่อยู่ตรงหน้า ผู้ซึ่งมีใบหน้าเหมือนดูกกี้เต็มทน แต่ เขาคือสกัลลี่ "ลูกน้องของโฮกุโตะไงล่ะ" สกัลลี่เฉลย "และข้ากับดูกกี้ คือผู้ที่เกิดมาเพื่อล้มล้างแสงสว่าง!!!" เขากล่าวก่อนจะพุ่งเขาหาซาโอริและโชกิที่ร่างโชกเลือ ดอย่างรวดเร็ว "วันนี้เมฆฟ้าครึ้มพิกล วันออกเดินทางแท้ๆไม่น่าเลย"นากิบ่นพึมพำ "พวกเธอทั้งหลาย ถ้าหากลูกสาวป้าไม่ได้กลับออกมาแล้วล่ะก็ ค่าข้าว ค่าน้ำยาล้างจาน ค่าผงซักฟอก " "เอาน่า ไว้ใจพวกเราเถอะ"หมูป่าเอ่ยขึ้น "คุณป้าที่ผ่านมาขอบคุณมากค่ะ"ไอก้มตัวลง "พวกเราได้เวลาแล้วนะ โซลจัดการเลย""ฟลายอิ้ง!"พรมผืนใหญ่ปรากฎ "เราจะบินไปเนี่ยนะ สภาพอากาศอย่างนี้" "เพราะสภาพอากาศอย่างนี้น่ะสิ ขืนเดินไปได้ตายกันหมดแน่" "เปรี้ยง!!!"ฟ้าผ่าฟาดลงมาอย่างแรง "ไปกันเถอะ"ทุกคนขึ้นมาบนพรมแต่ทว่า "เฮ้ย ชั้นขึ้นไม่ได้ไม่มีที่"หมูป่าบอก "แกก็เกาะมาละกัน"ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน "พุ่งทะยานเวหา ความเร็วสูงสุด"โซลเอ่ยขึ้น แล้วพรมก็พุ่งออกไป ณ ปราสาทบาสซี่ "มาแล้วงั้นรึ "บาสซี่สแยะยิ้ม "ไปเลยยีนส์สหายรัก สอยมันให้ร่วงลงมาซะ" ขณะที่สกัลลี่กำลังพุ่งตรงเข้ามาหาร่างของซาโอริ และโชกิเรื่อย ๆ นั่น เขาได้ชักดาบสีแดงโลหิตออกมา เงื้อขึ้นและฟาดลงไปยังร่างของซาโอริ แคล้ง !!! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นลั่นไปทั่ว ซาโอริลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอพบว่าระหว่างเธอและดาบโลหิตนั่น มีไม้เท้าโลหะสีเงินคั่นกลางอยู่ "โอ้โห... ผู้ที่เกิดมาเพื่อล้มล้างแสงสว่างอย่างนั้นหรือ..." เสียงของหญิงสาวผู้หนึ่งดังขึ้นด้านหลังของซาโอริ สกัลลี่และซาโอริหันกลับไปมอง พวกเขาพบร่างของหญิงสาวที่ใส่เสื้อผ้ารัดรูปสีขาวสว่ าง ผมของเธอยาวถึงเอว สีน้ำตาลอ่อน ดวงตาของเธอมีสีเขียว และส่องประกายอย่างแจ่มชัด "เช่นนั้น ขอลองประมือกับท่านผู้นั้นหน่อยเถอะ" เธอพูดขึ้นอีกครั้ง ไม้เท้าของเธอเริ่มส่องแสงสว่างสีเงินออกมาอย่างต่อเ นื่อง "อ๋า" สกัลลี่แสบตาเป็นอย่างมาก ดาบในมือของมันล่วงหล่นสู่พื้น มันใช้มือขวาของมันบังดวงตาเอาไว้ ในขณะเดียวกัน ผมของหญิงสาวค่อย ๆ ลอยขึ้น และสยายอยู่ในอากาศ เธอใช้สองมือจับไม้เท้าของเธอไว้แน่น ยื่นออกมาข้างหน้า "โฮลี่ แอร์โรว์ !!" แสงสว่างที่เกิดขึ้นจากไม้เท้าของเธอ รวมตัวกันจนกลายเป็นลูกศรสีขาวสว่างไสว มันพุ่งตรงไปเสียบกลางร่างของสกัลลี่ "อ้าก" สกัลลี่ร้องเสียงหลงก่อนที่ร่างกายของเขาจะสลายไป หญิงสาวเดินมาก้มลงมาดูอาการบาดเจ็บของซาโอริ และโชกิ "ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม ?" หญิงสาวถาม "อ่า..." ซาโอริพึมพำ ส่งสายตาเป็นห่วงไปทางโชกิ หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อย เธอยื่นมือของเธอไปวางไว้บนศีรษะของโชกิ "เฟิร์ส เอด" แสงสีขาวจาง ๆ ส่องสว่างที่ฝ่ามือของหญิงสาว ก่อนที่แสงนั้นจะหายไป "เอาหล่ะ เท่านี้ก็พ้นขีดอันตรายแล้วหล่ะนะ" หญิงสาวพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนที่จะหันหลัง และเดินจากไป "เดี๋ยวค่ะ" ซาโอริตะโกนเรียก หญิงสาวหยุด หันศีรษะกลับมามอง "ท่าน... มีนามว่าอะไรคะ ?" "เราคือ อาซาร่า ซิลเวอร์ เป็นนักบวชประจำโบสถ์ แองกัส ที่อยู่บริเวณหนองน้ำ" อาซาตอบ เมื่อสิ้นคำ เธอก็เดินต่อไปโดยไม่สนใจหันมามองซาโอริแม้แต่น้อย "อ้อ... ปีศาจตัวเมื่อครู่หน่ะ มันยังไม่ตายหรอกนะ แค่สลายร่างไปเท่านั้น แต่ประเดี๋ยววิญญาณมันก็จะคืนร่างขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าเธอไม่อยากถูกมันเล่นงานอีกครั้ง ก็ไปจากที่นี่เสีย" อาซาพูดขึ้นโดยไม่หันมามองซาโอริ 'เรา... ควรจะตามเธอไปดีไหมนะ' ซาโอริคิดในใจ... ทางด้าน สกัลลี่ วิญญาณของสกัลลี่ได้มารวมตัวกันอีกครั้ง "นังบ้านั่นมันใครกันหน่ะ !!??" สกัลลี่ตะโกนลั่นห้อง |
|
| |
....อ่านแล้วตาลาย
Linear Mode
