Starry Night - คืนวันจันทรา

คืนเดือนมืดบนท้องฟ้าหากมันมีดาวระยิบระยับตลอดไป มันก็คงเติมสีสัน ให้ชีวิตคนเราในยามค่ำคืนให้สวยส่องประกายเป็นอย่างด ี แต่หากแต่ว่ามันเป็นดาวจริงๆละนะ..


"เอาละทุกคนนี่ไม่ใช่เวลามานั่งเล่นนอนเล่นแล้วน ะ พวกแกยังไม่เห็นอีกหรอว่ามันใกล้จะถึงฤกษ์ตุลาการณ์ท มิฬแล้ว หากพวกเราไม่เร่งรีบละก็สัตว์ร้ายก็จะโผล่มานะ.." เสียงทหารแก่ๆสั่งการพลเมือง เพื่อหลีกหนีจากการเป็นอาหารอันโอชะของเหล่าสัตว์ร้า ย
"คิดว่าพวกเราจะหนีรอดไหม"
"รอดไม่รอดยังไงก็หนีไว้ก่อนเหอ"
"นั่นซินะฉันยังใช้เวลากับลูกยังไม่พอเลย"
"ฉันยังไม่ได้แต่งงานเลย"
"เฮ้ยๆความฝันของพวกแกทั้งหลายหน่ะ จะมีต่อไปได้หากเรามีชีวิตรอดเพราะงั้นรีบๆเถอะ"
"ครับ/ค่ะท่านผู้ใหญ่บ้าน"

แต่ยังไม่ทันขาดคำสัตว์ร้ายก็ได้ถูกส่งลงมาจากดวงจัน ทร์ทมิฬ เพื่อมาคร่าชีวิตผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้ คนถูกฆ่าไปทีละคนสองคน แต่มันยังไม่จบเพียงเท่านี้ มีบางสิ่งบางอย่างที่คนในหมู่บ้านไม่ทันได้สังเกตุก็ คือ... สัตว์ร้ายเหล่าเป็นวิญญาณของเหล่าภูติปกปักรักษาที่แ ห่งนี้มานาน แต่ทนเห็นความมักง่ายของมนุษย์ไม่ได้ จึงออกไล่ล่าฆ่ามนุษย์เรื่อยมาจน....


ตุบ...ตุบ....ตุบ

"อย่าหนีน๊าาาาาาาาาา!!!" เสียงใสๆของสาวน้อยวัย 16 ปีวิ่งไล่เด็กหนุ่มคนหนึ่งด้วยท่าทีที่เหนื่อยอ่อน
"เก่งจริงก็ตามให้ทันเซ่ กร๊ากกกกกก" เด็กหนุ่มร่ายกายสูงใหญ่ แต่ดูจากหน้าตาแล้วอายุคงไม่ห่างจากสาวน้อยคนสักครูม ากนัก
"หน่อยแนะเอานี่ไปกิน" เธอพูดพลางโยนอะไรสักอย่างใส่เด็กหนุ่ม...
"โอ๊ยยยยมันเจ็บนะเฟร้ยยยย 'นานาเซะ' นี่เธอถึงขนาดเสกหิมะมาปาใส่หัวฉันเรยหรอฟระ"
"ชิก็ 'อากิระ'ไม่หยุดให้ฉันจับดีๆนี่นา"

เด็กหนุ่มหยิบแว่นของเขาที่ตกเนื่องจากแรงกระแทกเมื่ อสักครู่

"หึหึยอมหยุดให้จับซะดีๆแล้วซินะ"
"ชิหยุดก็หยุด"
"เฮ้ นานาเซะ อากิระ ได้เวลาเรียนแล้วน๊าเฟร้ยอย่ามัวแต่จีบกันเพลิน...."
"โถ่จีบเจิบอะไรเล่า 'ซันดะ' ฉันก็แค่วิ่งหนียัยบ๊องผมหน้าม้านี่เท่านั้นแหละ..."
"หะหะเรียกหวนๆเลยนะ ไอคนหน้าม่อ!!"นานาเซะทำท่าเหมือนจะเสกอะไรสักอย่างอ อกมาจากมือ "หึหึอย่าอยู่เลยอากิระ!!"
"เจ๋ยยัยบ้าเอ้ย ซันดะหนีเร็วโว้ยยัยนี่มันจะใช้คาถานั้นอีกแล้ว"
"เฮ้ยนี่แกอย่าบอกนะว่า"
"เออไอคาถานั้นนะแหละ"
"นานาเซะบีม!!!!"

(เจ๋ยนี่คุณเธอคร๊าบบบบตั้งชื่อให้มันดีๆกว่านี้หน่อ ยไม่ได้หรอ-*-)
(นานาเซะ:ก็นายคนเขียนนะแหละที่เขียนชื่อนี้)
(ฮะฮาตั้งให้ใหม่ก็ได้)


"Icicle Beam!!"

-------------------
Icicle Beam
Skill Detail - แสงอ่อนๆ + ประกายน้ำแข็ง ทำให้เกิดแสง 7 สีรวมกันเป็นหนึ่งแล้ว จู่โจมศัตรูเมื่อศัตรูถูกโจมตีด้วยท่านี้ จะรู้สึกถึงความหนาวเย็นสุดขั้วหัวใจ
Effect - ศัตรูติดแช่แข็งระยะเวลาละลายขึ้นอยู่กับกำลังใจผู้ถ ูกแช่แข็ง
-------------------
"โว้ยยยยยไอเบื๊อกเอ้ยแกทำนานาเซะฟิวขาดแต่เช้าเลยนะ เฟร้ย"
"เอาน่าๆเรารีบหนียัยนั่นไปเข้าห้องเรียนเร็วเถอ ะ"
"เอาก็เอาฟระแต่โดนฆ่าทีหลังตรูไม่รู้ระเว้ยเฮ้ย !"

(วิ่งเร็วเข้าๆ ไม่งั้นจะมีชีวิตอยู่ต่อนะเจ้า อากิระ เอ๋ย หึหึหึ)
(อากิระ:อย่างแช่งกันดิวะเจ้าคนเขียน)
(เอ้าเค้าแค่เตือนเองนะ)

โรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้มีชื่อว่า สปริง ฟิลด์(Spring Field)เป็นที่รวมตัวของเหล่าจอมเวทที่ถูกสังคมรังเกี ยจ เนื่องจากถูกเห็นว่าเป็นตัวประหลาดร่ายมนตร์ เหมือนจอมเวทมนตร์ดำในสมัยก่อน ที่คร่าชีวิตคนนับหมื่นในคืนเดียว และที่นี่ก็เป็นโรงเรียนของพระเอกจอมเพ้อฝันของเรา อากิระนั้นเอง....

"ห๊าวววววหาววววว.....วันนี้ก็น่าเบื่อตามเคยซิเว้ยเ ฮ้ย"
"เอาน่าวันนี้แกไม่โดนนานาเซะแช่แข็งไปตั้งหน้าโรงเร ียน ก็บุญแค่ไหนแล้ว"

ประเพณีของที่โรงเรียนนี้มัก จะเป็นการเอาผู้ที่แพ้การดวลเวทมนตร์ไปตั้ง หรือทิ้งไว้หน้าโรงเรียนเพื่อประจานความอ่อนหัดของคน คนนั้น และทุกๆครั้งที่มีการแพ้ดวลเกิดขึ้น เจ้าหน้าที่ก็จะประกาศรายชื่อออกมาโดยทันที น่ากลัวซะไม่มี

"อ้อหรอตะกี้ฉันได้ยินแว่วๆใครเรียกชื่อฉันนะย่ะ ซันดะนี่เธออยากจะโดนฉันใช้กระบวนท่าซัดใส่เธอซินะ.. .." นานาเซะพูดพลางสีกำปั้นตนกับผ่ามืออีกข้าง เพื่อขู่ซันดะที่ตอนนี้ตกอยู่ในอาการหัวหด
"ห๊าววว...อ่าวนานาเซะเองหรอฉันง่วงแล้วงะไม่มีอารมณ ์มาเล่นกับเธอหรอก"
"แต่ฉันมีธุระกะนายนะ....มากซะด้วยซิ..."
"เอ่อ....ซันดะคิดว่าครั้งนี้ตรูจะรอดไหมเนี่ยระยะเผ าขนอย่างงี้"
"ท่าจะยากละเพื่อนเอ้ย.....ตรูไปหล่ะ~"
"เฮ้ยๆซันดะแกจะไปไหนฟระ..."
"อะอะจะหนีไปไหนหรอค่ะอากิระซามะ....."
"เอ่อ...จะไปสูดอากาศข้างนอกหน่ะ...."อากิระพูดกลบเก ลื่อน แต่อาการเหงือไหลไม่หยุดมันฟ้องว่าเค้ากำลังกลัวจับใ จ
"อ้อหรอค่ะ...งั้นเอาหมัดแม่ไปชิมซักหมัดไป๊.... " นานาเซะต่อยออกอากิระจนสุดแรง

(โอ้วอากิระเฮ้ยแกเกิดมาเพื่อสิ่งนี้....)
(อากิระ:หุบปากไปเลยเจ้าคนเขียน)

"แอ๊กกกกกก....." อากิระปลิวไปไกล แต่เค้าก็ไม่ได้รู้สึกแย่ซะทีเดียวเพราะตอนที่นานาเซ ะต่อยนั้น....เค้ามองเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่ควรเห็นซ ะแล้ว "อะหึอะหึ" อากิระส่งเสียงร้องพร้อม แสดงหน้าหื่นได้ใจของเขา
"นะนะนะนะ....นี่แกแอบดู กกน.ฉันหรออย่าอยู่เลยอากิระ"

"Absolute Zero!!"

------------------
Absolute Zero
Skill Detail - 0 องศาเซลเซียส มันยังเย็นไม่พอหรอกนะ.....ความเย็นที่แท้จริงที่หยุ ดทุกสรรพสิ่งคือ 0 องศาฟาเรนไฮร์ และนี่ก็คือท่าเด็ดของนานาเซะ แช่แข็งศัตรูในตำแหน่งพิกัดที่เธอต้องการได้ แต่ไม่ห่างจากตัวเหยื่อเกิน 1 กิโลเมตร
Effect - หยุดการเคลื่อนไหวศัตรูได้ 100% เพราะโมเลกุลในร่างกายมนุษย์จะหยุดทำงานที่ 0 องศาฟาเรนไฮร์
------------------

~อากิระอยู่ในสถานะที่ไม่สามารถทำอะไรได้นานาเซะเป็น ผู้ชนะ~ เสียงประกาศที่ดังได้ยินทั้งโรงเรียน....ก็นั้นซินะม ันเป็นประเพณีของโรงเรียนนี่นา....

"เอาเข้าจนได้นะเจ้าอากิระ นี่แกโดนยัยนั่นแช่แข็งกี่รอบแล้วนี่ตั้งแต่ฉันรู้จั กแก" ซันดะพูดอย่างเวทนาในความเขลาของอากิระ "เฮ้อได้เวลาเจ้าหน้าที่เก็บศพอย่างตรูทำงานแล้ว ..."

(ฮาๆๆๆๆถูกแล้วซันดะ รีบไปลากอากิระกลับมาเลยฉันยังต้องใช้มันเป็นพระเอกอ ยู่นะเฟร้ย)
(ซันดะ:คร๊าบบบบคุณนักเขียน)

ณ ห้องพยาบาล

"หึยยยยยัยนานาเซะหืมมมมแค่เห็นสีชมพูแว๊บเดียวฉันถึ งกับโดนแช่แข็ง"
"เหอๆถือว่าโชคแกยังดีที่ได้เห็นสีชมพู แล้วได้กลับมานอนบนเตียงตรงนี้นะเฟร้ย"
"เออๆๆ...."
"หืมมมสีชมพูอะไรกันหรือพวกเธอ"
"อ่าวอาจารย์ห้องพยาบาล 'เฮล' นี่นา สวัสดีงับอาจารย์"
"อ่าวบักเฮลแกเป็นเจ้าของไข้ฉันหรอฟระ"
"คิดว่าใครอีกหล่ะเจ้าหนู..."
"อย่าเรียกฉันว่าเจ้าหนูนะ....!!" อากิระไม่สบอารมณ์ที่ถูกมองว่าเป็นเด็ก
"เฮ....อาจารย์รู้จักกับหมดนี้ด้วยหรอฮะ..." ซันดะสงสัยในพฤติกรรมของอาจารย์ห้องพยาบาลคนนี้
"อืม...ก็ไม่เชิงหรอกนะ....เค้าเป็นลูกพี่ลูกน้องอาจ ารย์เอง"
"อ้อหรอลูกพี่ลูกน้อง....ห๊าาาา!!ลูกพี่ลูกน้อง"
"เออไอปลาซันมะ...พูดเบาๆก็ได้เฟร้ย"
"แล้วตรูชื่อซันมะตั้งแต่เมื่อไรวะไอเบือกแว่น"
"เอ้าๆทะเลาะกันซะละอยากดังอีกหรือไงอากิระ" เฮลพูดด้วยสีหน้าอันมืดมนต์
"เหอๆครั้งนี้ยอมก่อนก็ได้ฟระตรูพึ่งฟื้น"
"เออๆตรูก็ไม่อยากรังแกคนเจ็บนักหรอก"


"เฮ่อสบายอารมณ์เฟร้ยได้ออกจากห้องพยาบาลงี่เง่าซักท ี"
"เหอๆถ้าแกไม่ได้พลังเวทของอาจารย์เฮล ก็คงไม่หายไวแล้วออกมาซ่างี้หรอก"
"เออช่างเถอะ....แต่ว่านะตรูนับถือเฮลมากเลยรู้ไ หม เพราะมันเป็นคนเดียวในครอบครัวตรูข้าที่เชื่อถือได้. .."
"เฮ้ยแกเกิดซึมอะไรขึ้นมาฟระอากิระ"
"อะหิกหึหึหึ นานาเซะ"
"หือ นานาเซะอะไรแก?"
"นานาเซะวันนี้เธอเสร็จฉันแน่!!" อากิระพูดด้วยแววตาชั่วร้าย
"เฮ้อก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวันเพื่อนตรู" ซันดะออกอาการหน่ายอย่างเห็นได้ชัด

Absolute Zero.....
ถ้าเคยเล่น Seiken 3 แล้วจะรู้ว่ามันแสบจริงๆ.....ให้ดิ้นตาย
นานาเซะไม่โลลิค่อนเล๊ย ~~~~~~~~~(ตามจินตนาการคนอ่าน 5555)

นานาเซะเค้า ซึนเดเระงับคุณลุง =w=

ทวินเทลส์สินะ =__,=

=__=" แล้วแต่จะคิดฮะ

แล้วแต่จะคิดได้ไง !!
คนเขียนสื่ออีกอย่างคนอ่านสื่ออีกอย่าง
งี้มันก็จบข่าวดิ
แหม่ อุตส่า จิ้นเป็นคากามิน >3<

งั้นเพิ่มอีกสักคนละกัน

/me หลบ RPG

จามาเปนแฟนฟิคน่ะครับ ติดตามๆ

ช่วงเวลาที่ผมหลับลงมันช่างเป็นช่วงเวลาที่สงบสุขจริ งๆ....ไม่มีใครรบกวน ไม่มีใครรังควาน.....ทุกอย่างเป็นไปตามใจนึก....แต่ว ่าอะไรมันขาดหายไปกันนะ...ความรู้สึกนี้...ผมเดินตาม ถนนที่แสนจะกว้างขวางและแสนไกลไปอย่างช้าๆ....มันไม่ มีวี่แววว่าจะบรรจบซักที และแล้วผมก็ต้องหยุดเดินลงเพื่อเชลือบ ไปมองตึกลามบ้านช่องที่อยู่โดยรอบ....มันช่างเวงว้าง เหลือเกิน....นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับที่แห่งนี้เนี่ย. ..

"กรรร......"
"นะ...นะ.นั้นเสียงอะไรหน่ะ...ใครหน่ะ!!" ผมพูดกับตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตัวผมสั่นสะท้านไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
"กรร..กรร..."

ฉึบ......

"อ๊ากกกกกก.....แฮ๊กกกก...แฮ๊กกก นี่มันอะไรกันเนี่ย...."อากิระตื่นจากความฝันด้วยสีห น้าที่ไม่สู้ดีหนัก...
"ทำไมกัน......"

กริ๊งงงงงง....กริ๊งงงงง....

"ใครกันฟระโทรมาดึกๆดื่นๆ...."
"สวัสดีครับบ้าน ซารุดะครับ.."
"แกคงเห็นในฝันแล้วซินะ ดรีมเซอร์ (Dream seer)"
"ชิ....แกเป็นใครหน่ะ.."
"หึหึหึเหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้นในไม่ช้าแกเตรียมตัวไ ว้ให้ดีเถอะ"

ตึก....ตรุดดดด...ตรูดดดด...ตรูดดดด

"อะไรกัน....."

*อธิบายเล็กน้อย ดรีมเซอร์ คือผู้ที่สามารถเห็นอนาคตอันสั้นผ่านความฝัน


"เฮ้ยนายผมหงอกหายไปไหนย่ะวันนี้มาให้แม่เชือดซะ ดีๆ" เสียงของสาวผมฟ้า หน้าม้า ที่วันนี้มาพร้อมกะหางม้า ส่งเสียงหาชายหนุ่มผู้ที่ทำให้เธอต้องอับอาย...อากิร ะ
"นานากะ วันนี้อากิระไม่ได้มาเรียนหรอกนะ เห็นบอกว่าวันนี้อาการไม่ดีเลยไม่มาหน่ะ"
"เชอะเชื่อคนพันธ์นั้นไปได้ยังไงเนี่ย..."
"อุเนียวววววววววววว~" สาวน้อยผมเกลียวเข้ามานัวเนียนานาเซะ
"เจ๋ยยยยยยยทำอะไรกันย่ะ...... 'ซาจิโกะ'"
"แง๊ทำงี้เค้าผิดด้วยหรอตัวเอง" ซาจิโกะส่งสายตาบ๊องแบ๊วที่แม้แต่คนใจหินอย่านานาเซะ ยังต้องละลาย
"เออ...คือว่า...." นานาเซะเริ่มลังเลทั้งๆที่มันไม่ใช่ความผิดของเธอ
"คือว่า...อะไรหรอจ๊ะ"
"เฮ้อคราวนี้ยอมก็ได้"
"เย๊....ร๊ากกกกนานาเซะที่สุ๊ดดด"
"อี้...อย่าเข้ามาน๊าาาา.."
"ฮะฮะฮะ....คู่ปรับเก่าออกมาจนได้ซิน๊าาาานานาเซ ะ อุ๊บ..."
"ขำอะไรซันดะเอานี่ไปกิน สกายคิ๊กกกกก..." นานาเซะกะโดดทีบใส่หน้าซันดะอย่างเต็มแรง
"อ๊อกกกกก....." เลือดซันดะไหลไปเป็นทางตามทางที่ลำตัวเค้าพุ่งไป
"คราวหลังดูด้วยนะว่าเล่นอยู่กะใคร หึ..."
"อ๋อยยยยยย" ซันดะสลบไปพร้อมดาวที่ขึ้นมาเต็มหัว


'อึกกก....ความรู้สึกแน่นหน้าอกนี่มันอะไรกัน...'อาก ิระที่หน้าไม่สู้ดีเดินมาถึงโรงเรียนเพื่อจะมาเข้าเร ียนช่วงบ่าย...


"ทำไมวันนี้อากิระไม่มาโรงเรียนเนี่ย แล้วฉันจะระบายความโกรธแค้นนี้กับใครดี"
"โหยยยเมื่อเช้าเธอเตะฉันยังไม่พออีกหรอ..."
"ไม่พอ....อะหึหึหึ....เป้าหมายเดินเข้ามาในโรงเรียน แล้ว"
"Log On"

"Spiral Ball!!"

-----------------
Spiral Ball
-skill detail บอลอัดอากาศที่ถูกหมุนด้วยความเร็วสูง จนรูปร่างเหมือนลูกบอล ที่หมุนรอบตัวอย่างรุนแรงการที่จะใช้ท่านี้ได้ ต้องมากล้ามเนื้อแขนที่ทรงพลังมาก...นานาเซะนี่เธอเป ็นตัวอะไรกันนี่ =*=
-effect อาจจะจุกเสียดแน่นท้องเมื่อโดนอัดเข้าท้องแต่ถ้าโดนท ี่อื่นหล่ะ....
-----------------

"เอานี่ไปกิน" นานาเซะคว้างสไปรัลบอลไปเต็มแรง
"เฮ้ยอากิระระวัง"
"หือ..."

"Energy Field!!"

-----------------
Energy Field
-skill detail อาณาเขตที่มีรูปร่างเป็นลูกบาศก์ป้องกันผู้ใช้จากภยั นอันตราย
-effect เกราะป้องกันผู้ใช้ที่มีพลังในการรับสูง
-----------------

"ชิรู้ตัวหรอนี่" นานาเซะทำหน้าไม่พอใจ
"หือ....ชิ" อากิระที่หันหน้าไปนานาเซะแล้วทำหน้าไม่พอใจแล้วเดิน จากไป
"หน่อยแน่เมินฉันหรอ" นานาเซะไม่พอใจอย่างมาก จึงวิ่งเข้าไปกระชากคอเสื้ออากิระขึ้นมา แต่ไม่เป็นผลเพราะเธอตัวเตี้ยไป
"นี่เธอคิดจะทำอะไรหน่ะ!!" อากิระตวาดนานาเซะออกไปอย่างไม่รู้ตัว
"เออ...คือว่า..."
"....ช่างมันเถอะ....ฉันไปละ.."
"อะไรของเค้านี่.."