Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
21 Jun 2008, 20:15
| #1 (permalink) |
| สมาชิก TG แรกเริ่ม    โพส: 146  ดาวโหลด: 104 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 14 TG ออร่า:  | The Devil Princess:12 เจ้าหญิงปิศาจ(นิยายด้นสดจิตหลุด) มาตั้งกระทู้ไว้ก่อนครับ ตอนแรกคงจะเสร็จในอีกไม่กี่วันนี้ จะเป็นครั้งแรกที่ผมวาดรูปประกอบด้วย(มันคงเสียเวลาต รงนี้แหละ) แถมยังเป็นครั้งแรกที่ผมไม่เขียนเรื่องลงสมุดก่อนด้ว ย!!! ประมาณว่าคิดได้ปุ๊บพิมพ์สดเลย เรื่องคุณภาพผมคงไม่มั่นใจนัก แต่ว่าถ้าเป็นเรื่องของการเขียนตามใจฉันนี่คงมากกว่า นิยายเรื่องอื่นๆของผมแน่ๆ ผมจะขอลงร่างคาแรกเตอร์พร้อมรายละเอียดก่อนนะครับ  นิชิโนะ อุมิ เด็กสาวอายุ 14 ที่ออกเดินทางตามคำสั่งเสียของยายในการหารักแรกของยา ยแล้วยื่นจดหมายที่ยายของเธอไม่เคยมีโอกาสให้ จนในที่สุด เธอก็มาถึงเกาะยักษ์! ที่ปกครองโดยเหล่าเจ้าหญิงปิศาจ ในเรื่องคาแรกเจอร์ของตัวนี้อยากให้เป็นเด็กธรรมดาที ่สุดในเรื่อง(แน่ล่ะ ก็มนุษย์ธรรมดานี่นา)  เมย์เบลล์ ลูครีเทีย เจ้าหญิงปิศาจอันดับที่สอง(ปิศาจแมวสองหาง) เป็นตัวแรกที่ปรากฏตัวในเรื่อง ผมตั้งใจให้เธอเป็นพวกชอบจับกดผู้หญิงน่ารักๆ แล้วก็เป็นพวกไม่ค่อยมีความรับผิดชอบเท่าไหร่ ส่วนรายละเอียดอื่นๆไว้เผาสดในเรื่องเลยละกัน ปล. ตายล่ะ! ลืมวาดหาง!!!  เชลล่า ลูครีเทีย เจ้าหญิงปิศาจอันดับที่เจ็ด(ปิศาจเสือ) เป็นน้องที่บ้าพาว แต่เป็นคนที่คอยรับผิดชอบเรื่องราวทุกอย่างในบ้านที่ มีเพียงเธอกับพี่สาว(เมย์เบลล์)สองคนเท่านั้น เอางานเอาการมาก เสียอย่างเดียวคือเธอไม่กล้าพอที่จะออกจากบ้าน หรือสถานที่ที่เป็นอาณาเขตสามเหลี่ยมได้  ยังไม่คิดชื่อเลยอ่ะ รายละเอียดยังไม่ได้คิดเลยสักนิด เอาเป็นว่าเป็นหนึ่งในบรรดาเจ้าหญิงปิศาจด้วยแล้วกัน ที่เหลือก็รอนิด แต่ว่า เธอเป็นคนที่ดูผ่านๆจะนึกว่าเป็นชายก็แล้วกัน นี่ก็ในชั่วโมงเรียนอีกครับ เป็นร่างตัวละครในนิยายทั้งสามตัว ไล่จากซ้าย เมย์เบลล์ กลาง(ยังไม่บอกครับ) ส่วนขวาเป็น เชลล่าครับ ไปๆมาๆผมรู้สึกว่า นิยายตอนแรกยังแต่งไม่จบ แต่ตัวละครมันเพิ่มขึ้นไม่หยุดเลยอ่า  ส่วนนี่ผมว่าน่าจะ(น่าจะ) เอามาใช้กับนิยายตอนแรกครับ ตอนที่เชลล่าสอยเมย์เบลล์ พี่สาวตัวเองด้วยหมัดเดียว แต่เอ... ผมลืมลงโทนดำตรงเลือดนี่นา!!!  เนื่อเรื่องย่อๆ -- ขี้เกียจอธิบายอ่ะ เอางี้ดีกว่า เป็นเรื่องเรื่อยเปื่อยของเหล่าสาวน้อยที่ไม่ใช่มนุษ ย์ที่ผมตั้งใจจะเผาไปเรื่อยๆแก้เครียดแล้วกันนะครับ แต่จะเป็นงานที่ผมจะลองทดสอบแนวคิดใหม่ๆที่ไม่มีลงใน นิยายปกติของผมด้วย อย่างพวกวิธีการอธิบายฉากติดเรทอะไรทำนองนี้แหละครับ ปล. นอกจากนี้ท่านผู้อ่านยังสามารถรีเควสได้นะครับ หรือจะช่วยเพิ่มตัวละครหรือเนื้อเรื่องที่อยากให้ทำไ ด้นะครับ ก็แค่โพสขอมาเท่านั้น แต่ว่า ถ้าจะเพิ่มอะไรให้เป็นหลังจากที่ผมลง Chapter 0 ก่อนนะครับ จะได้รู้ว่าเป็นแนวอะไรแน่ๆไปเลย แก้ไขโดย rune : 24 Jun 2008 เวลา 09:37. |
|  |
| สมาชิกที่ได้ขอบคุณ rune สำหรับโพสที่มีประโยชน์นี้ |
|
25 Jun 2008, 08:42
| #6 (permalink) |
| สมาชิก TG แรกเริ่ม โพส: 146 ดาวโหลด: 104 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 14 TG ออร่า: | ช่วยผมทีครับ ผมอยากรู้วิธีกดลิงค์ให้จากเรปบนสุดมาที่เรปนี้ได้อ่ ะครับ ทำไงหว่า นิยายจิตหลุดตอนแรกมาแล้วครับ ค่อนข้างยาวสักหน่อย(แต่สั้นมากสำหรับผม) ผมว่านะ ถ้าแม่ผมรู้ว่าผมเขียนนิยายอย่างนี้นะ ผมโดนแขวนคอแน่ๆ(แฮ่ๆ) ที่น่ากลัวสำหรับผม(ว่าจะถูกแม่ฆ่า) ก็ไอ้ตรงตอนหลังๆของตอนแรกนี่แหละครับ ส่วนรูปประกอบกำลังปั่นอยู่ครับ ฉากจับกดนี่ยังไม่ได้วาดเลย วาดไม่ไหว ใครทีเก่งๆช่วยมาทำแฟนอาร์ตที่จิ __________________________________________________ The Devil Princess -Yuri(S) Project- Chapter 0  ___เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มจากท้ายเรือที่เริ่มมี สนิมเกาะตามซอกมุม สายน้ำเป็นประกายสีครามสดใสท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้าในว ันหนึ่งของฤดูร้อน คลื่นซัดซ่าเป็นจังหวะเพราะพริ้งเสนาะหู จนหากเผลอปล่อยใจตามไปแล้วนั้น อาจจะหลุดข้ามไปยังโลกแห่งความฝันเลยก็เป็นได้ บนเรือข้ามฟากลำเล็กๆเก่าๆ ผู้โดยสารที่มีอยู่เพียงคนเดียวนั่งจ้องซองจดหมายสีข าวในมือ ___นิชิโนะ อุมิ เด็กสาวอายุเพียงสิบสี่ปีที่ออกเดินทางจากบ้านที่อยู ่ในอีกแผ่นทวีปหนึ่งมายังแผ่นดินเล็กๆห่างไกลจากความ เจริญเพื่อตามหาเกาะที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ เกาะไร้ผู้เยี่ยมเยือน ตามคำสั่งเสียสุดท้ายของคุณยายผู้เป็นสมาชิกคนสุดท้า ยของตระกูล(ถ้าไม่นับรวมเธอด้วย) ความจริงแล้ว เธอจะใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยต่อไปอย่างเด็กมัธยมต้นทั่ วไปก็ได้ ทว่า เธอก็กลับเลือกที่จะออกเดินทางตามหาบางสิ่ง บางสิ่งที่เคยเป็นความฝันของผู้เป็นที่รักของเธอ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างมาดลใจอย่างไงอย่างงั้น ___ คุณหนู ทำไมถึงคิดที่จะไปเกาะยักษ์ล่ะ ชายผิวคล้ำบึกบึนในเสื้อกล้ามขาวขาดๆวิ่นๆชะโงกหน้าอ อกมาจากห้องบังคับการเล็กๆ ตาตี่ๆของเขาเพ่งมองเด็กสาวทุกกระเบียดนิ้วราวกับเป็ นเครื่องเอ็กซ์เรย์ที่สามารถมองเห็นจนถึงจุดหมายลึกๆ ในใจของเธอได้ ว่ากันว่าที่เกาะนั้นมีปิศาจดุร้ายอยู่ด้วยนะ... ___ หนูมาตามหาคนๆหนึ่งค่ะ ไม่แน่ว่าเค้าคนนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าด้วยซ้ำ เด็กสาวตอบยิ้มๆ ใบหน้าเด็กๆออกแนวลูกแมวผู้อ่อนแอของเธอนั้นช่างน่าต ราตรึงยิ่งนัก หากรวมรอยยิ้มงดงามเข้าไปด้วยแล้วล่ะก็ ไม่ว่าจะเป็นชายผู้แกร่งขนาดหินผาที่ไม่มีวันถล่มก็ย ังละลายเอาได้ง่ายๆ ขณะที่สายลมจากการพุ่งตรงไปข้างหน้าของเรือลำเล็กๆนั ้นคอยหยอกล้อเส้นผมเป็นประกายสีส้มสดของเธอให้สะบัดไ หวเช่นผืนธง ปิศาจเหรอคะ? ไม่จริงน่า โลกของเราไม่มีของแบบนั้นอยู่จริงหรอกค่ะ ___พูดจบ เธอก็หัวเราะน้อยๆ ___ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้น ___ หนูไม่เชื่องั้นหรือ ___ ค่ะ! ของแบบนี้มีแต่ในนิทานหลอกเด็กเท่านั้นแหละค่ะ สาวน้อยตอบอย่างหนักแน่น ___ ถ้าอย่างงั้นผมก็ยังเป็นเด็กสินะ เขาหัวเราะลั่นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง ฟังนะ... หากว่าหนูยังรักชีวิตแล้วล่ะก็ อย่าไปที่เกาะนั่นเลยดีกว่านะ เพราะว่า เกาะยักษ์เป็นที่ที่ไม่เคยมีใครเข้าไปแล้วกลับออกมาไ ด้สักคน ___ดูเหมือนท่าทางจริงจังของชายเจ้าของเรือจะทำให้คว ามมั่นใจของอุมิลดลงเล็กน้อย แต่ก็นั่นแหละ ในยุคที่การสื่อสารนั้นรวดเร็วเพียงแค่คลิ๊กครั้งเดี ยวก็ติดต่อข้ามโลกได้แล้ว จะไปมีเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้แบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ ___ ค่ะ... หนูจะระวังละกันนะคะ ___บทสนทนาทั้งหมดหยุดลงเพียงแค่นี้เท่านั้น ตลอดการเดินทางบนผิวน้ำที่ไม่ค่อยยาวนานนัก แต่ก็ไม่สั้นจนไม่มีเวลาหวนนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่เ กิดขึ้น ___ ยายมีความฝันอย่างหนึ่งล่ะ ที่จริง อายุอย่างยายน่ะ คำว่า ความฝัน มันออกจะไม่เหมะแล้ว หากว่าคำนึงถึงเวลาที่ยายจะยังอยู่ในโลกใบนี้ได้ แต่ว่า... ยายอยากเจอคนๆนั้นอีกครั้งหนึ่งน่ะ คนๆนั้น... คนรักคนแรกของยาย... ___เบาะแสเพียงไม่กี่อย่างที่สาวน้อยอุมิได้รับมานั้ น คืออักษรต้นของชื่อคนรักคนนั้น เอ็ม และลักษณะอย่างหนึ่ง เส้นผมสีน้ำตาลเข้ม ส่วนเรื่องสถานที่ เธอแกะรอยมาได้ด้วยความยากลำบาก จนในที่สุดก็มาถึงเกาะยักษ์แห่งนี้ หนึ่งในบรรดาเกาะที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ที่มีผู้คนอาศั ยอยู่(แต่เป็นเกาะที่เจ็ดแล้วที่เธอลองตามหา) หวังว่าคราวนี้ เธอคงจะได้พบสักที อย่างน้อยๆก็สุสานก็ได้ หากว่าคนๆนั้น... .................................................. .................................................. ............. ___เกาะยักษ์เป็นเกาะขนาดใหญ่ที่หากมองจากชายฝั่งไกล ๆจะเห็นเป็นเกาะสีเขียวที่เต็มไปด้วยพรรณไม้ จนอาจสงสัยว่าเป็นเกาะร้างที่ไม่มีผู้คนอยู่ ทว่า... พอได้เข้ามาจริงๆแล้ว กลับมีชุมชนขนาดใหญ่ที่มีสภาพคล้ายๆกับเมืองชายทะเลข องหลายๆเชื้อชาติมาผสมผสานกัน ซึ่งก็น่าแปลก ว่าทำไมถึงมองไม่เห็นจากชายฝั่งอีกฟากทะเลล่ะ ___ หวังว่าหนูจะโชคดีได้พบกับคนที่ตามหานะ เรือส่งคนที่อุมิเคยโดยสารมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนค่อย ๆแล่นห่างออกไปเรื่อยๆ ชายผิวคล้ำชูนิ้วโป้งให้ ไว้อีกสามวันให้หลัง ผมจะกลับมารับ! แต่ว่าผมจะรออยู่ได้แค่วันเดียวนะ ___ ค่า... ขอบคุณมากนะค้า ___เด็กสาวดึงที่จับกระเป๋ายืดออก ก่อนจะเริ่มลากไปตามพื้นหินขรุขระ ___ เอ... ต้องหาที่พักก่อนล่ะนะ เงินที่เคยทำงานพิเศษตอนนั้นก็ยังเหลืออยู่ด้วย! เธอพูดกับตัวเอง พลางสอดส่ายสายตาไปรอบๆ ทางเดินแคบๆที่ขนาบข้างด้วยกำแพงหิน รั้วกั้นระหว่างผืนน้ำและผืนดิน เลยไปจากนั้นเป็นชายหาดทรายขาวและบ้านไม้หลังเล็กๆสอ งสามหลังตั้งห่างๆกัน เด็กชายเด็กหญิงอายุน่าจะราวๆหกขวบวิ่งเล่นกันหัวเรา ะเสียงดัง ___เพียงห้านาทีจากท่าเรือก็เป็นตัวเมืองสีขาวสดใส ร้านค้าต่างๆตั้งเรียงรายกันตั้งแต่ซุ้มประตูทางเข้า ที่ดูเหมือนจะทำขึ้นอย่างลวกๆ เสียงความวุ่นวายพลุกพล่านของผู้คน รวมถึงรถม้าที่วิ่งขวักไขว่ แม้ว่าจะเป็นในตัวเมืองก็ตาม แต่ก็มีหลายๆจุดเหมือนกันที่มีต้นไม้ขึ้นรกรุงรังจนด ูเห็นป่าขนาดย่อส่วนจิ๋วจำลองมา เด็กสาวถอนหายใจ ดูเหมือนว่าที่นี่จะใหญ่กว่าที่คาดเอาไว้เหมือนกัน ___ขณะที่เธอกำลังสงสัยว่าควรจะไปทางไหนก่อนดี ฉับพลัน สายตาของเธอก็เลื่อนไปสบเข้ากับเด็กสาวอีกคนที่อยู่ไ ม่ไกลเธอนัก วินาทีแรกก็เป็นแค่การมองผ่านๆเท่านั้น เด็กคนนั้นกำลังใช้หนังสติ๊กยิงนกอยู่... ยิงนก แถมยังเข้าเป้าทุกนัดด้วย และทุกครั้งที่นกร่วงลงมา เธอจะกระโจนรับไว้ได้อย่างแม่นยำ ___แต่เอ๊ะ! นั่นมัน... ___ด้านหลังของเด็กคนนั้น หางยาวๆสองหางโผล่ออกมาจากกระโปรงตัวสั้นๆพริ้วๆสีน้ ำเงิน แถมเธอยังสวมหมวกเป็นรูปหูแมวอีกต่างหาก ___คงจะเป็นแฟชั่นแปลกๆของเด็กๆในเกาะนี้ล่ะมั๊ง อุมิคิด ในระหว่างการเดินทางของเธอก็เคยเจออะไรแบบนี้อยู่บ่อ ยๆเหมือนกัน ___ กระดิกได้ด้วย...? เด็กสาวพึมพำ เมื่อหมวกของเด็กคนนั้นกระดิกน้อยๆ ยามเมื่อสายตาของอีกฝ่ายหันมาสังเกตเห็นเธอพอดิบพอดี หางสองข้างส่ายไปมาเมื่อหญิงสาวคนนั้นหรี่ตาลงอย่างส งสัย ___ เมย์เบลล์... จู่ๆเด็กสาวมีหางก็พูดขึ้น พลางกระโดดหยองแหยงมาหา ___ อะ... อะไรเหรอ ___ ข้าชื่อเมย์เบลล์ แต่เรียกว่า มี่ก็ได้ ใครๆในเกาะนี้ก็เรียกข้าแบบนี้ทั้งนั้นแหละ หมวกใบสีฟ้ากระดิกอีกสองครั้ง แต่เหมือนแมวจริงๆเลยแฮะ เจ้าคงเป็นคนนอกที่เข้ามาใช่ไหมล่ะ อืมๆ สาวน้อยพูดต่อ พลางวิ่งวนรอบๆตัวอุมิพร้อมจ้องด้วยสายตาพิจารณาอย่า งยิ่งยวด ถุงผ้าเก็บนกจนแน่นเอี๊ยดเขย่าแกว่งไปมาอย่างน่าสงสา ร เลือดเป็นจุดเล็กๆเริ่มซึมออกมาทีละน้อยๆ ___เมย์เบลล์หรือที่เธอให้เรียกตัวเองว่า มี่ นั้นเป็นเด็กรูปร่างเล็กๆเหมือนกับเด็กประถมปลายแต่ก ลับแฝงไว้ด้วยท่าทางการวางอำนาจเหมือนผู้ใหญ่ไม่มีผิ ด ผมสีน้ำตาลของเธอสั้นประบ่าเป็นเส้นละเอียดทอประกายง ามที่ครึ่งบนปิดทับด้วยหมวกตาดำโตชี้แหลมเป็นหูแมว เธอสวมเสื้อยืดสีขาวหลวมๆทับด้วยเอี๊ยมรูปร่างแปลกๆส ีเดียวกับกระโปรง และที่สำคัญ เธอสวมรองเท้าที่ใหญ่เกินกว่าจะเหมาะสมกับรูปร่างเด็ กๆ ทว่ากลับเคลื่อนไหวได้รวดเร็วจนน่าทึ่ง ___ เอ่อ... อุมิจ๊ะ อุมิหัวเราะแหะๆ สายตาก็เหลือบมองถุงผ้าที่เลือดเริ่มนองหยดติ๋งๆออกม าแล้วด้วยสีหน้าสยดสยอง คือว่า... ___ อ๊ะ! นี่น่ะเหรอ อาหารเย็นล่ะ ___ อ่า... ___ งั้น... ฉันขอตัว... อุมิพูดเสียงเบาๆ  ___มือเล็กๆในถุงมือสีเหลืองหม่นๆคว้าหมับเข้าที่แขน ของเธออย่างแรง ยามเมื่ออุมิหันกลับมามองเมย์เบลล์อีกครั้ง ราวกับว่าสายตาสีเหลืองสดของเด็กสาวจะพองโตขึ้นจนกลื นกินเธอเข้าไปได้ทั้งตัว ___ อย่าเพิ่งไปสิ! มี่พูด อุมิรู้สึกว่าสายตาคมๆรูปทรงแบบแมวที่ทรงพลังบางอย่า งที่อธิบายไม่ถูกนั้นกำลังสั่งเธอมากกว่าคำพูดใดๆ ข้าถูกใจเจ้านะ ให้ข้าชวยไหมล่ะ ข้าว่าที่เจ้ามาเกาะนี้เพราะเจ้ากำลังมีปัญหาบางอย่า ง... ___ คือ... เอ่อ... อุมิเริ่มไม่มั่นใจขึ้นมาตงิดๆ คำพูดของชายเจ้าของเรือข้ามฟากดังแว่วขึ้นมาจากส่วนห นึ่งส่วนใดลึกๆของสมอง ว่ากันว่าที่เกาะนั้นมีปิศาจดุร้ายอยู่ด้วยนะ... หากว่าหนูยังรักชีวิตแล้วล่ะก็ อย่าไปที่เกาะนั่นเลยดีกว่านะ เพราะว่า เกาะยักษ์เป็นที่ที่ไม่เคยมีใครเข้าไปแล้วกลับออกมาไ ด้สักคน... ___แต่ความไม่มั่นใจนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความเชื่อมั่ นเดิมๆของเธออย่างรวดเร็วเมื่ออุมิสั่นหัวรัวๆ เรื่องภูตผีปิศาจน่ะ มันมีเฉพาะในนิทานเท่านั้นแหละ เด็กสาวคนนี้แค่พยายามจะช่วยเธอเท่านั้นเอง อืม... ช่วย... ___เลือดในถุงผ้าไหลนองเป็นทาง... หางที่ส่ายไปมา... ___ มันคงบังเอิญแหละ... หางนั่นต้องทำมาจากลวดต่อเข้ากับแบตเตอร์รี่แน่ๆ ___แต่บางอย่างในตัวอุมิ หรือไม่ก็ความเหมือนจริงนั้นคอยเตือนว่า ไม่มีทางเป็นแบตเตอร์รี่แน่ๆ ___ อะไรเนี่ย? จดหมาย...? เมย์เบลล์พูดขึ้น ดึงเอาความสนใจของเธอให้กลับมาอีกครั้ง ในขณะที่อุมิกำลังจมอยู่กับความคิดประหลาดๆเมื่อครู่ นั้น เด็กสาวก็ดึงเอาจดหมายในมือที่เธอถืออยู่ตลอดไปเรียบ ร้อยแล้ว ___ เดี๋ยว... เดี๋ยวก่อนสิ! อย่าเพิ่งเปิดดูข้างในนะ!!! เข้าใจแล้วๆ ฉันเล่าให้ฟังก็ได้ๆๆๆ ยะ... อย่าเพิ่งเปิดน้า!!! .. ___ หมายความว่าอุมิจังกำลังเดินทางตามหารักแรกของคุณยาย ที่เสียไปงั้นเหรอ แหมๆ โรแมนติกจังเลยนะ เมย์เบลล์พูดเสียงหวาน ขณะที่ทั้งสองเดินอยู่บนทางดินที่ลาดชันขึ้นเล็กน้อย และเต็มไปด้วยพงหญ้าสูงใหญ่กับต้นไม้หนาทึบ ระหว่างทางไปบ้านของตระกูลลูครีเทียซึ่งตั้งอยู่บนเน ินสูงทางเหนือของเมือง แต่ข้าคิดว่านะ เจ้าน่ะน่าทึ่งกว่ามากเลยล่ะ ออกเดินทางข้ามประเทศด้วยตัวเพียงคนเดียว แถมยังสืบหาเบาะแสจนมาถึงที่นี่ได้น่ะ ___ เอ๋? ยะ... อย่างนั้นเหรอ อุมิเผลอยิ้มออกมาไม่ได้ ___ แต่เจ้าโชคดีแล้วล่ะ ข้าจำได้ว่า เคยมีเรื่องเล่าของผู้อาวุโสของตระกูลของข้าเหมือนกั น เกี่ยวกับเด็กสาวคนหนึ่งที่เจอกันในช่วงสงครามน่ะ เห็นบอกว่าน่ารักมากเลยด้วย ข้าก็จำไม่ได้หรอกนะว่านามสกุลของคนๆนั้นคืออะไร แต่ชื่อคงจะเป็นประมาณว่า นาโอะ แหละ ตรงกันไหม ___ ใช่ๆ ชื่อนั้นแหละ สาวน้อยตอบ พลางรู้สึกดีใจเป็นอันมาก แต่ก็ยังอดกังวนไม่ได้ว่า ถ้าเกิดเป็นอย่างที่แล้วๆมาล่ะ อาจเป็นแค่คนที่ชื่อเหมือนกันเท่านั้น... ___เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่หนึ่ง เมื่อบทพูดถูกตัดขาดชะงักไป สายตาของอุมิก็ส่ายไปเจอกับเลือดที่ถุงผ้าอีกครั้ง ขณะที่สภาพรอบๆตัวที่เป็นป่ารกนั้นมืดสลัวลงเรื่อยๆจ นน่าหวาดหวั่น อากาศเริ่มเย็นมากขึ้นจนเด็กสาวต้องล้วงมือลงในกระเป ๋าข้างกระโปรง ___อย่างกับว่าจะมีผีโผล่ออกมาในวินาทีหนึ่งวินาทีใด ยังไงอย่างงั้นแหละ... ___ ว่าแต่... สมองอุมิเริ่มปั่นหวืออย่างรวดเร็ว ในช่วงที่เริ่มหลอนขึ้นมาจากอาการหลอกตัวเองนั้น อย่างแรกคือ ควรจะต้องพูดบางอย่างกับคนร่วมทางด้วย อะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ที่สามารถทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดและไม่ น่าไว้ใจนี้ได้ ว่าแต่... ทำไมบ้านของมี่จังถึงได้อยู่ลึก แล้วก็ห่างจากเมืองจัง... ___ ลูครีเทียเป็นตระกูลเก่าแก่น่ะ เมย์เบลล์ยังคงพูดต่อไปโดยที่ไม่ทีท่าทางหวาดกลัวควา มมืดหรืออะไรก็ตามรอบๆตัวสักนิด ซึ่งมันช่วยให้อุมิอุ่นใจได้ไม่น้อยเลย เล่ากันว่า ตระกูลของข้าเป็นผู้ก่อตั้งหมู่บ้านที่เจ้าเพิ่งผ่าน มานั่นแหละ แต่ก่อนหน้านั้น ที่จริงแล้วคนที่ย้ายมาอยู่เกาะนี้ได้อาศัยอยู่บนเนิ นข้างบนนั่นก่อนในตอนแรก แต่ว่ามีเรื่องยุ่งยากบางอย่างเกิดขึ้นน่ะ ชาวบ้านก็เลยตัดสินใจย้ายไปตั้งรกรากด้านล่างแทน ส่วนบ้านเดิมของตระกูลข้าก็ยังอยู่ที่เดิมนั่นแหละ ดีแล้วล่ะ ทำเลออกจะดีมากเลย บอกตรงๆว่าในเกาะนี้น่ะคงจะหาที่ที่ดีกว่าบนเนินนี่ไ ม่ได้อีกแล้ว ___แต่จู่ๆเมย์เบลล์ก็หยุดกึกกะทันหัน จนอุมิที่ตามมาติดๆแทบล้มหน้าคะมำ ___เสียงแกรกกรากเหมือนมีบางอย่างในพงหญ้าสูงๆข้างหน ้าห่างไปไม่ไกลนัก บางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในความมืด มันส่งเสียงคล้ายกับว่ากำลังกระซิบกระซาบไม่ได้ศัพท์ กันอยู่ นี่ถ้าอุมิเป็นพวกขวัญอ่อนมากๆคงได้ร้องกรี๊ดไปนานแล ้ว ___ อะ... อะไรน่ะ เธอถามเสียงสั่นๆ ___ ไม่ต้องห่วงหรอก คงเป็นพวกทดสอบความกล้าแบบปกติแหละ เด็กสาวพูดเบื่อๆ เดินตรงไปยังพุ่มไม้นั้นก่อนจะเตะเข้าไปเต็มแรง มีเสียงร้องโหยหวนดังลั่น ตามด้วยร่างของบรรดาวัยรุ่นม.ปลายหกคนกระโจนออกมาคนล ะทิศคนละทางแล้ววิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ปากก็โวยวายฟังดูสับสนไปด้วย ___ เอ๊ะ! อุมิร้อง มองตามไปอย่างสงสัย เรื่องธรรมดาเหรอ... ___ เจ้าเชื่อเรื่องปิศาจไหมล่ะ เมย์เบลล์ถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของหญิงสาวเข้ า ___ โดยส่วนตัวแล้ว ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระน่ะ ในยุคสมัยที่เทคโนโลยีเจริญก้าวหน้าขนาดนี้แล้ว ทั้งคอมพิวเตอร์เอย ดาวเทียมเอย ขนาดว่าโลกทั้งใบยังสำรวจหมดทุกซอกทุกมุมแล้วด้วยนะ ปิศาจอะไรไม่มีหรอก ไม่อย่างงั้นคงได้ปรากฏเป็นข่าววงการวิทยาศาสตร์แล้ว ล่ะ ___เมย์เบลล์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ___แต่ก่อนที่จะมีใครพูดอะไรขึ้นมาอีกนั้น ทั้งสองก็เดินพ้นเขตรกทึบมืดสลัวออกมาจนได้ บ้านสไตล์ยุโรปหรูหราตั้งเด่นเป็นสง่าท่ามกลางแสงแดด ส่องเป็นลำลงมาอย่างน่าประทับใจ ดอกไม้สีสดบานสะพรั่งไปทั่วปกคลุมพื้นดิน เถากุหลาบงอกเงยสูงกว่าหน้าต่างที่เปิดอ้าเอาไว้มีผ้ าม่านสะบัดไหวน้อยๆตามสายลมที่พัดอย่างอ่อนโยน และเมื่อจ้องมองดูดีๆแล้วล่ะก็ คฤหาสน์หลังใหญ่นี้ตั้งอยู่บนรากต้นไม้สูงใหญ่ขนาดคน ยี่สิบคนยังโอบไม่มิดเลยด้วยซ้ำ ___ สวยจัง... อุมิเผลอพึมพำออกมาก ซึ่งเด็กสาวเจ้าของคฤหาสน์ดูจะพอใจอยู่ไม่น้อยกับคำช มลอยๆนี้ ___ คิดเหมือนกันใช่ไหมล่ะ เพราะอย่างนี้ข้าถึงได้อยู่ที่นี่ต่อไงล่ะ เมย์เบลล์พูด เธอชี้มือไปยังเนินดินที่สูงขึ้นไปอีกนิดทางซ้ายมือ แต่ที่บอกว่าทำเลดีจริงๆมันก็ตรงนั้นแหละ ___ หงะ!?! อุมิสะดุ้งโหยง ___สุสานเล็กๆเป็นไม้กางเขนตั้งอยู่ในมุมแอบๆตรงพุ่ม ไม้ใต้ต้นสนใหญ่ แม้ว่าจะเป็นกลางวันแสกๆที่แฝงด้วยเงามากมายพอสมควร แต่ว่า... ความมืดประหลาดๆให้ความรู้สึกบิดเบี้ยวนั่นมัน...? ___ ที่เกาะนี้ ในเมืองที่เธอเพิ่งผ่านมาน่ะ เขามีเรื่องเล่าเกี่ยวกับป่าบนเนินที่เรากำลังอยู่ตร งนี้กัน จู่ๆเด็กสาวร่างเล็กพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่บางอย่างที่ผสมรวมไปด้วยนั้นกลับไม่ได้สบายไปด้วย เอาเสียเลย ราวกับว่ามีเงาดำคลืบคลานมาปกคลุมเมย์เบลล์จนเหลือไว ้เพียงนัยน์ตาสีเหลืองวาวโรจน์เท่านั้น เธออยากฟังไหมล่ะ ___อุมิสะดุดเล็กน้อยเมื่อเมย์เบลล์เปิดประตูไม้ของค ฤหาสน์หลังสวยแล้วส่งภาษามือเชื้อเชิญให้เธอเข้าไป ก็รู้สึกอยู่เหมือนกันนะว่าเรื่องนี้ไม่ควรฟังแม้ว่า จะไม่รู้ว่าทำไมก็ตาม แต่อุมิกลับพยักหน้าตกลงเอาเสียดื้อๆ พร้อมกับก้าวเข้าในตัวบ้านอย่างไม่ลังเล ___ภายในบ้านเป็นทางเดินแคบๆหรูหราขนาบข้างด้วยผนังท ี่เป็นไม้มันวับเป็นประกาย มีรูปวาดเล็กๆใส่กรอบทองเหลืองแขวนไว้ห่างๆกัน ซึ่งผู้คนในรูปก็ดูแตกต่างกันไป ทว่าส่วนมากเป็นหญิงสาว และมีรูปหนึ่งเป็นรูปของสาวน้อยสิบสองคนยืนเรียงกัน พวกเธอนั้นดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าใดนักราวกับว่าจะกัด กันเองได้ทุกนาที หรือไม่ก็กระโจนออกมาจากรูปมากัดคนที่ดูอยู่ อุมิเดาเอาเองว่า บางทีนี่อาจเป็นญาติพี่น้องของเมย์เบลล์หรือไม่ก็เจ้ าของบ้านหลังนี้คนก่อนๆ ถ้าอย่างนั้น... บางทีคนรักของคุณยายก็อาจเป็นคนใดคนหนึ่งในนี้ด้วยน่ ะสิ? ___ ช่วงนี้มีคดีเกิดขึ้นในเมืองทางตะวันออกของเกาะนี้ ที่พวกคนนอกเรียกกันว่า เกาะยักษ์ สินะ ให้ตายสิ! ทำไมถึงต้องเป็น ยักษ์ กันนะ! ยัยนั่นไม่ใช่ผู้ครอบครองจริงๆเสียหน่อย! เอ่อ... เอาเป็นว่า เมืองหนึ่งเกาะนี้มีคดีเกิดขึ้นก็แล้วกัน เมย์เบลล์พูด ก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน แต่ดูเธอไม่ชอบเลยกับชื่อเรียกของเกาะว่าเป็น ยักษ์ แต่ก็เปลี่ยนสีหน้ากลับเป็นอารมณ์ปกติได้อย่างรวดเร็ ว ___ในที่สุด ทั้งสองก็ออกมาจากช่องแคบๆมายังห้องโถงแรกจนได้ เป็นห้องโถงโปร่งๆประดับด้วยโคมไฟตั้งพื้นสูงให้แสงส ลัวๆสีส้ม ภายในห้องโถงนี้มีประตูเบื้องหน้าอยู่สามบานกับที่เพ ิ่งเข้ามาอีกบานด้านหลัง นอกเหนือจากนั้นก็มีตู้เก็บของเก่าๆที่ขนาดบ่งว่าคงจ ะใช้กับรองเท้ากับแจกันใบเก่าๆซีดๆที่เปื้อนคราบเหลื องออกแดงตรงมุมเท่านั้น ___ เป็นเรื่องของเด็กสาวในช่วงอายุสิบสี่สิบห้าน่ะ ภายในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เด็กสาวในเกาะหายตัวไปราวๆเจ็ดคนได้ แถมจุดที่เห็นกันครั้งสุดท้ายก็ตรงชายป่าทางขึ้นเนิน นี่แหละ ___ ระ... เหรอคะ อุมิพึมพำ เด็กสาวอายุสิบสี่สิบห้า... ก็ประมาณเธอเลยนี่นา... เธอคิด พลางพยายามมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่คราบเปื้อนๆน่าสยดสย องบนแจกัน แล้วมัน... ทำไม... อ่ะ ___ ว่ากันว่า... เป็นฝีมือของปิศาจล่ะ ปิศาจที่ลักพาตัวสาวน้อย ภาคฆาตกรรมปริศนาบนเกาะยักษ์ บทผีลักซ่อนกับตำนานปิศาจโลลิค่อน มี่จังทำหน้าตาน่ากลัวจนทำเอาสาวน้อยเสียวสันหลังวาบ ถอยไปสองสามก้าว แต่เจ้าไม่เชื่อนี่นะ ถึงเล่าไปก็ไม่ตื่นเต้นหรอก ผิดจากวัยรุ่นในเกาะนี้เยอะ พวกนั้นพยายามจะเข้ามาทดสอบความกล้าในป่านี้บ่อยๆ บอกตรงๆมันก็น่าสนุกอยู่หรอกนะ แต่ว่ามันค่อนข้างจะรบกวนข้ามากกว่า เด็กสาวยักไหล่เบื่อๆ ___ไม่อยากจะบอก แต่สีหน้า น้ำเสียงกับท่าทางของน้องเมื่อครู่นี่น่ากลัวมากค่ะ! ___ ตำนานปิศาจโลลิค่อนงั้นเหรอ... อุมิพยายามหาจุดโยงให้เรื่องชวนขนลุกแปลกๆนั่นให้กลา ยเป็นอะไรก็ตามที่ไม่น่าจะซีเรียสได้ มัน... มันหมายความว่า? ___ขณะนั้นเอง เมย์เบลล์ก็ลงกลอนประตูที่พวกเธอเพิ่งเข้ามาจากทางเด ินแคบๆเชื่อมกับประตูหน้าซึ่งเป็นทางออกแรกและทางเดี ยวที่อุมิรู้จัก ___ มันก็หมายความว่าเป็นปิศาจที่ชอบ จับกด น่ะสิ และจะ จับกด เฉพาะกับ เด็กสาว จนถึงอายุราวๆสิบสี่สิบห้าด้วย เมย์เบลล์เน้นเสียงตรงคำที่มันค่อนข้างพิเศษโดยไม่หั นกลับมามองผู้ที่กำลังพูดด้วยอยู่ ___เอาล่ะสิ! บางอย่างมันแปลกๆแล้วแฮะ... ___ เจ้าน่ะ บอกว่าไม่เชื่อเรื่องปิศาจใช่ไหม แต่ข้าขอแนะนำนะว่า เจ้าควรจะเริ่มเชื่อได้แล้วล่ะ ___ทันใดนั้นเอง เมล์เบลล์ก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระโจนใส่สาวน้อยจนล้มคว่ำไปทั้งคู่ และยังไม่ทันที่อุมิจะทำอะไรหรือว่าร้องออกมาอย่างเจ ็บปวดด้วยซ้ำ เธอก็พบว่า เด็กสาวผู้สวมหมวกหูแมวและหางแมวปลอมสองหางนั้นขึ้นค ร่อมอยู่เหนือเธอเสียแล้ว ___ จะ... จะทำ... ทำอะไรน่ะ... ___ อยากได้คำตอบจริงๆเหรอจ๊ะ... คือว่า... ขอคิดก่อนนะ... ข้าจะ กิน เจ้าไงล่ะ ท่าทางน่าอร่อยดี เมย์เบลล์เลียริมฝีปากแผล็บ รู้ไหม เกร็ดความรู้เล็กๆน้อยๆเกี่ยวกับปิศาจนะ ปิศาจสามารถพาให้คนขึ้นสวรรค์ได้ ด้วยการกินนี่แหละ ___แม้จะค่อนข้างเหลือเชื่ออยู่มาก แต่หางทั้งสองข้างของมี่จังพลันยืดออกแล้วมัดรอบๆแขน อุมิแล้วดึงให้ชิดกับพื้นคนละด้าน ก่อนที่มันจะยาวออกอีกแล้วเริ่มเลื้อยเข้ามาในเสื้อเ ซลเลอร์ของเธอ เมย์เบลล์ล้วงมือเข้าในกระโปรงของสาวน้อย... ___ อ๊ะ! จะ... จะทำอะไรน่ะ อ๊า! ไม่นะ!!! อุมิร้อง รู้สึกวูบวาบสั่นสะท้านไปทั่วทั้งตัวทุกครั้งที่ถูก สัมผัส ขณะที่หางทั้งคู่นั้นก็จัดการกับหน้าอกเล็กจิ๋ว เธอเห็นเมย์เบลล์อ้าปากกว้าง เขียวยาวเงาวับสะท้อนแสงไฟ บวกกับดวงตาที่หดเล็กลงไปคล้ายรูม่านตาของแมวทำให้ดู น่าหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้วล่ะ ปิศาจ... แน่ๆ ___ ถึงเวลาที่จะต้องเชื่อเรื่องปิศาจแล้วสาวน้อย ปิศาจร่างเล็กใช้มือข้างที่ว่างอยู่ถลกเสื้อของสาวน้ อยขึ้น แล้วจัดการเลียท้องแผล็บ อุมิสะดุ้งเฮือก ข้อดีของเด็กสาวๆน่ะ คือ มันยังแบนอยู่ไงล่ะ! ข้าชอบแบนๆ ยิ่งไม้กระดานยิ่งดีเลย!!! ___ อ๊า~~ อ๊ะ! อ่ะ! อ๊าง!!! มะ... ไม่... อย่า... ปล่อย... อ๊า! ปล่อยฉันไปเถอะ... ___ เอาน่าๆ เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้สึกชอบไปเองเหละ... อีกอย่าง เจ้าจะมาตามหารักแรกของยายเจ้าไม่ใช่หรือไงล่ะ เอาเป็นว่าถ้าข้ากินเจ้าเสร็จแล้ว ข้าจะบอกให้เป็นของตอบแทนไง ไม่ดีเหรอ  ___ ไม่เอา! ไม่! ฉันไม่ต้องการแบบนี้ เราเป็นผู้หญิงเหมือนกันไม่ใช่หรือไง! อุมิพูดพลางหอบหายใจ ซึ่งฟังดูแทบจะไม่เป็นประโยคเอาเสียเลย(ในที่นี้ขอแป ลตามปกติ ซึ่งจะทำให้ผู้อ่านเข้าใจเรื่องทั้งหมดนะครับ) ___ ผู้หญิงเหมือนกันแล้วทำไมล่ะ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย สมัยยายของเจ้าก็เหมือนกันน่า(เฮ้ย! อุมิร้องออกมาในใจ) แล้วก็ไม่ต้องห่วงหรอก ปิศาจอย่างเราน่ะ มี ไอ้นั่น(?) อยู่เหมือนกันนะ ถ้าต้องการจะใช้น่ะ... อันที่จริง กี่อันก็ได้ด้วยนะ... ___ อ่ะ... ไอ้นั่น? ___ อยากดูไหมล่ะ เมย์เบลล์งับหูอุมิที่ครางเสียงเล็กๆเหมือนลูกแมว แล้วจึงดึงมือที่เคยไม่ว่างออกมาก่อนจะสอดเข้าในปากส าวน้อย รู้สึกดีไหม... รสชาติล่ะ? ฮึๆๆ ___ ดีมากเลยล่ะ!!! เสียงห้าวๆดุๆดังขึ้นด้านหลังเมย์เบลล์ที่กำลัง กิน เด็กสาวอุมิอยู่ ซึ่งมันเป็นผลให้เกิดอาการที่เรียกว่าหยุดชะงักขึ้นท ั้งห้อง แม้แต่แสงไฟก็เป็นด้วย หรือว่ารู้สึกไปเองกันนะ ___เสียงนั้นดังมาจากหญิงสาวร่างหนึ่ง เธอนั้นเป็นคนร่างสูง ราวๆเกือบร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรได้ ผมสีทองดูเปล่งประกายสดใสราวกับแสงตะวันยามเช้า ใบหน้าขาวผ่องอมชมพูเลือดฝาดดูน่ารักเหมือนกับเจ้าหญ ิงผู้อ่อนโยนไม่มีผิด ทว่าดวงตาของเธอนั้นกลับเป็นสีเลือดและเปี่ยมไปด้วยค วามดุดัน เธอนั้นอยู่ในสีชมพูกับน้ำเงินที่ผูกเนคไทลายดวงตากั บกระโปรงลายดวงตาใหญ่อยู่ เอ๊ะ! หรือว่านั่นเป็นตาจริงๆกันแน่นะ ___หากว่าอุมิไม่เคยเห็นหางของเมย์เบลล์ที่ยืดยาวออก และสามารถขยับเลี้ยวได้ดั่งใจเอามากๆมาก่อนแล้ว หรืออาจจะไม่เคยเห็นมาก่อนก็ตาม แต่ว่าเธอก็ยังคงตกใจกับรูปลักษณ์ของผู้ปรากฏตัวมาให ม่นี้อยู่ไม่น้อย หูสีเหลืองของแมวกับหางหนึ่งหาง กับมือและเท้าที่เป็นอุ้งสัตว์อย่างชัดเจน ซึ่งมีกรงเล็บแหลมกางอยู่ ___ เชลล่า... มัน... เอ่อ... พี่อธิบาย... เรื่องนี้ได้นะ มี่จังค่อยๆลุกขึ้นจากที่นั่งทับอุมิอยู่ด้วยท่าทางเ กรงกลัว ก็แน่ล่ะ! ไม่ว่าใครเมื่อมาอยู่ต่อหน้าสาวน้อยนัยน์ตาแดงก่ำที่ ทำหน้าเหมือนจะฆ่าทิ้งเดี๋ยวนั้นเลย ยังไงๆก็ต้องรู้สึกกลัวอยู่บ้างล่ะ ฟัง... ฟังพี่ก่อนนะ ___ เขียนใบลาหรือยัง... เชลล่า... หรือสาวน้อยปิศาจอีกตนผู้เป็นน้องสาว(?)กำหมัดแน่น ___ ยัง... ยังเลย... เดี๋ยวก่อนสิ... ยะ... อย่าเพิ่ง เมย์เบลล์สั่นหัวอย่างเอาเป็นเอาตาย ___ หึ ___เพียงแค่นี้เท่านั้นที่เชลล่าทำ เพียงแค่ยิ้มเท่านั้น แต่เป็นวินาทีที่เมย์เบลล์ตระหนักได้ถึงความเป็นความ ตายได้ หมัดตรงถูกปล่อยอย่างรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน หมัดที่หนึ่ง... หัว หมัดที่สอง... หน้า หมัดที่สาม... ท้อง... ___เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!!!! ___แม้แต่เสียงยังดังตามมาไม่ทันเลยด้วยซ้ำ  ___เลือดสาดแดงฉานเต็มห้อง กับร่างของเมย์เบลล์ที่ร่วงหล่นเหมือนกับใบไม้หลุดร่ วงลงพื้นดิน ราวกับเป็นฉากฆาตกรรมให้เห็นสดๆร้อนๆ มือที่เปื้อนเลือด! ศพ(น่าจะยังไม่ตายนะ)! กับดายอิ้งเมจเสจที่ไม่มีเวลาให้เขียนสักนิด ไม่ต้องเปลืองหน้ากระดาษให้นักสืบร่างเล็กที่ชอบวางย านอนหลับคนอื่นกับเตะบอลอัดหัวชาวบ้านให้ออกโรง หรือใครก็ตามที่ชอบเดิมพันด้วยชื่อเสียงของอาม่า(ปู่ เฟ้ย!) เชลล่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ___ ขอโทษนะ... พอดีพี่สาวฉันชอบหลอกเด็กสาวๆมาบ้านน่ะ เห็นอย่างนี้ จริงๆแล้วเธอเป็นปิศาจอายุหลายร้อยปีแล้วล่ะ เชลล่าพูด เธอหันมาช้าๆ และเมื่อได้เห็นหน้าของอุมิเข้า นัยน์ตาเธอก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ(มันควรจะเป็น ทางนี้ต่างหากล่ะ... อุมิ) ___ นิชิโนะ นาโอะ... นาโอะซัง...? ___ อ๋า? อุมิร้องงๆ เมื่อกี๊ เชลล่าเพิ่งเรียกเธอด้วยชื่อคุณยายของเธอ... หมายความว่า... ที่นี่งั้นหรือ... ที่เธอจะพบกับจุดหมายของการเดินทาง... ______________________________จบตอนจ้า แก้ไขโดย rune : 29 Jun 2008 เวลา 16:42. |
|
| |
ฝีมือไม่ค่อยดีแต่ก็ได้พยายามวาดแล้ว
|
29 Jun 2008, 18:00
| #10 (permalink) |
| สมัครไว้แต่ไม่ได้โพส โพส: 1 ดาวโหลด: 0 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 1 TG ออร่า: | อ่า วาดแฟนอาร์ทมาให้ง่ะ อาจจะไม่สวยเท่าไหร่ ลงสีอาจจะห่วยแตกไปมาก [ลามือมานานมาก] แต่วาดด้วยใจง่ะ >_< http://image.ohozaa.com/show.php?id=...af48153e636935 |
|
| |
| สมาชิกที่ได้ขอบคุณ JPo สำหรับโพสที่มีประโยชน์นี้ |
Linear Mode
