Magical Girls-สาวน้อยเวทย์มนตร์-

คงไม่ต้องพูดอะไรมาก ไปอ่านดูดีกว่านะครับ
__________________________________________________ ____

Magical Girls
Chapter 0-1 ในตอนนั้น?
___สายลมโชยพัดอย่างแผ่วเบาแต่ก็สามารถหอบเอาใบไม้กร อบสีน้ำตาลให้ล่องลอยขึ้นไปตามความลาดชันของบันไดหิน นับร้อยได้ บนลานทรายกว้างที่สองข้างทางล้อมรอบด้วยดงไม้เขียวชอ ุ่มแน่นหนา ด้านหน้าศาลเจ้าทรงญี่ปุ่นที่แอบซ่อนอยู่หลังม่านน้ำ ตก ท่ามกลางประกายสดใสจากละอองน้ำและรุ้งเล็กๆจากแสงแดด ที่สาดส่องลงมา ในวงล้อมของเสียงกระซิบของเหล่าสรรพสัตว์จิ๋วๆ เด็กชายและเด็กหญิงตัวกระจิริดยืนหันหน้าเข้าหากัน ฝ่ายหนึ่งเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น

___“ ไม... ”

___“ ฉะ... ฉัน... ฉันต้องออกเดินทางไปเมืองอื่นแล้วล่ะ... เห็นว่า... เห็นว่าธุระของคุณพ่อที่นี่เสร็จแล้วน่ะ ”

___“ เอ๋!!! ”

___“ ทั้งๆที่เพิ่งได้เจอกันแท้ๆ ทั้งที่ยังมีหลายอย่างที่ต้องทำกันอีก พรุ่งนี้ก็มีงานฉลองด้วย กะว่าจะได้ไป... ด้วยกัน ”

___“ นี่... อย่าร้องไห้เลยนะฮะ ”

___“ ก็ฉันอยากอยู่ที่นี่ต่อนี่! ฉันอยากอยู่กับเธอต่ออีกนี่นา ”

___เด็กชายผมสีน้ำตาลมีท่าทางลำบากใจยิ่งนัก เขายืนเงอะงะต่อหน้าเด็กสาวที่น้ำตาไหลอาบแก้ม ความจริงเขาก็ไม่ได้อยากจะไปจากที่นี่สักเท่าไหร่... นั่นเพราะ... พ่อของเขา

___“ คงเป็นไปไม่ได้หรอกฮะ แต่ผมคิดนะฮะ... สักวัน... เธอคงจะมีโอกาสได้กลับมาที่นี่อีกแน่... กลับมายังเมืองนี้ มาเจอผม แล้วตอนนั้นเรามาเล่นกันอีกเยอะๆเลยนะ ”

___เด็กสาวหยุดร้องไห้ เงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาด้วยสายตาออกบวมแดง แป๋วแหว๋วและแฝงไว้ด้วยความคาดหวัง จากสีหน้าเศร้าหมองพลันปรากฏรอยยิ้มงดงามขึ้น

___“ จริงนะ... ”

___“ แน่นอนเลย ”

___“ สัญญานะ... ”

___“ อื้ม!!! ”

___ทั้งสองยื่นมือออกมาเกี่ยวก้อยกัน ทันใดนั้นสายลมได้เกิดปั่นป่วนขึ้นรุนแรงราวกับมีพาย ุกำเนิดกะทันหันอยู่ใกล้ๆ ทว่ากลับไม่มีใครสนใจกับมัน เพราะพวกเขานั้นตกอยู่ในภวังค์แห่งพันธะสัญญาเสียแล้ ว...

___“ ถึงจะนานแค่ไหน แต่ผมก็จะรอนะฮะ ถึงจะนานแค่ไหน...ก็ตาม... ”

___“ ไม่นานหรอก ฉันจะรีบหาทางกลับมาที่นี่อีก เพราะเธอให้สัญญาแล้วนี่ ”

___“ นั่นสินะ... ”

_________________________________จบ Chapter 0 Part 1

__________________________________________________ ______________

Magical Girls
Chapter 0-2 เด็กสาวนักเรียนใหม่ผู้มากับคำสัญญา?

___“ ไง เกล! ” เสียงเจื้อยแจ้วเฮฮาของเด็กหนุ่มผมแดงชี้ๆดึงเอาสติข องเรนเกลที่กำลังเดินเหม่อจนเกือบจะชนประตูเอาไว้ได้ พอดี ซึ่งอาการแบบนี้สำหรับเขาแล้วออกจะถือเป็นเรื่องปกติ ของทุกวันเลยก็ว่าได้

___เรนเกล ไคลด์ หรือที่ใครๆเรียกกันว่า เกล นั้นเป็นเด็กหนุ่มอายุเพิ่งขึ้นสิบหกมาหมาดๆที่จัดว่ าเป็นคนธรรมดาที่สุดในบรรดาคนธรรมดาแห่งห้องเรียน 5 - B นี่เลย เนื่องมาจากผลการเรียนในเกณฑ์ปกติจนไร้ความตื่นเต้น ความสามารถทางกีฬาที่ค่อนข้างเงียบเชียบและความคิดที ่ออกจืดชืด จึงทำให้เด็กหนุ่มแว่นตาผมน้ำตาลเข้มผู้ซึ่งสูงเพียง ร้อยห้าสิบกว่าๆผู้นี้ไม่ค่อยเป็นที่กล่าวถึงกันมากน ัก

___“ อ้อ! อืม... เอ่อ... สวัสดี คาร์โน่ ” เขาทักตอบด้วยสีหน้าที่ดูงงนิดๆ

___“ บอกแล้วไง กับเพื่อนน่ะ ไม่ต้องสุภาพมากก็ได้ ” ชายหนุ่มผมแดงในเครื่องแบบนักเรียนชายแขนยาว(ที่พับข ึ้น)ขายาวสีน้ำเงินเข้มเกือบดำที่แต่งไม่เรียบร้อยเอ าเสียเลยผิดกับเกลราวฟ้ากับเหว คาร์โน่เข้ากอดคอเขา “ นายน่ะ เรียบร้อยเกินไปแล้วนะรู้ไหม ”

___“ เอ้อ... ” เกลขานรับแบบไม่เต็มเสียงนัก

___“ ฟังนะ เกลอเอ๋ย ลูกผู้ชายอย่างเราๆน่ะ ต้องทำตัวให้สดใสซาบซ่าไว้ แบบอารมณ์หนุ่มเพลย์บอยน่ะใช่เลย ไงจ๊ะ! แอน ” คาร์โน่ลากตัวเกลผ่านเข้าประตูห้องเรียน ก่อนจะส่งจูบให้เด็กสาวผมดำคนหนึ่งในกลุ่มนักเรียนหญ ิงห้าคนที่กำลังนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ ซึ่งพวกหล่อนนั้นพร้อมใจกันทำหน้ายี้ใส่ทันที แต่ดูเหมือนชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตนั้นจะไ ม่ทันได้สังเกต เพราะเขายังคงพล่ามต่อไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม “ เห็นไหม เกล! แล้วที่จะตามมาคือสาวๆไงล่ะ ”

___“ เห็นสิ... ยี้เต็มสองตาเลย ” เรนเกลยิ้มแหยๆกระซิบกับตัวเอง คาร์โน่น่ะ ถ้าไม่เรียกได้ว่าตาถั่วแล้วล่ะก็คงหมายถึงบอดสนิทไป เลยล่ะ

___“ นี่ๆ นายรู้ไหม ” จู่ๆเด็กหนุ่มบ้าบอก็ตีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที แถมยังตบโต๊ะเสียงดังอีกด้วย จนเกลที่วางกระเป๋าอยู่สะดุ้งจนทำของหลุดมือ รวมถึงเพื่อนร่วมห้องทั้งหลายที่กระจายเป็นกลุ่มก้อน อยู่ด้วย ทุกคนพร้อมใจกันหันมามองเป็นจุดเดียว “ เมื่อวานนี้น่ะ เราแอบเข้าไปในห้องของเอ็มม่ามาล่ะ แล้วรู้อะไรไหม...! ”

___รู้สิ!... ว่าเอ็งตายแน่ๆ... สายตาของพวกนักเรียนส่งตรงเข้าถึงคาร์โน่ที่ทำท่ากระ ดี๊กระด๊าอย่างไม่สนใจต่อไป

___“ มีนักเรียนย้ายมาใหม่ล่ะ โย่ว! ”

___“ หา? ”

___“ มีคนเข้าใหม่? ตอนนี้เนี่ยนะ ”

___“ จะ... จริงง่ะ ”

___“ ถูกต้อง! แถมขอบอกเลยนะว่าเป็นผู้หญิงทุกคนด้วย ” คาร์โน่ผู้มีผมสีแดงชูนิ้วชี้ขึ้นฟ้าท่าทางราวกับตัว เองนั้นยิ่งใหญ่เสียเต็มประดา “ แล้วที่สำคัญคือทั้งหมดมีสี่คน!!! ”

___“ สะ... สะ... สะ... สี่คน!?! ” เสียงตะโกนของเหล่าชายชาตรีประสานขึ้นมา ราวกับฝูงหมาป่าที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลพร้อม กับความหิวกระหาย

___“ ดูเหมือนว่าทุกคนจะมาเรียนที่ห้องนี้ด้วย ห้องเดียวกับพวกเรา!!!! ”

___“ โอ้ววววววว!!!! ”

___“ แล้วอีกเรื่องหนึ่งนะ พวกเธอน่ารักสุดๆเลย แค่ดูในรูปก็แหม.... ”

___“ เย้!!!! ”

___เกลยืนมองคาร์โน่ปลุกพลัง(ที่ควรจะปล่อยให้)หลับใ หล(ต่อไป)ของกำลังนักเรียนชายส่วนมากของห้องให้ตื่นข ึ้น เสียงโห่ร้องน่ากลัวดังราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ เขาถอนหายใจเบื่อๆก่อนจะทรุดตัวนั่งลง เท้าคางแล้วจ้องมองออกไปจากที่นั่งริมหน้าต่างแถบหลั งยังท้องฟ้าสีครามข้างนอก ใต้เมฆขาวลอยเอื่อย...

___ความฝันนั่น... เด็กชายกับเด็กหญิง... คำสัญญา...

___‘ ผมจะรอ... ’

___“ หมายความว่าไงกันนะ ” เกลพึมพำ พลางสงสัยว่าทำไมจู่ๆเมื่อคืนถึงได้ฝันแบบนี้กัน

___“ เฮ้! เกล ดูนายไม่ค่อยร่าเริงเลยนะ นี่ขนาดมีสาวๆน่ารักๆย้ายมาทั้งที ขอบอกเลยว่าน่ารักทุกคน ” คาร์โน่ตบไหล่หนุ่มน้อยกระชากให้เขาหวนกลับมาจากภวัง ค์แห่งห้วงคำนึง สิ่งเดียวที่เกลตอบไปได้ก็คือการหัวเราะแหะๆเท่านั้น

___“ ไหน... มีอะไรที่จะขอบอกอีกไหม ให้ขอได้อีกข้อหนึ่ง ” เสียงหวานๆสดใสทว่าให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกดังขึ้นข ้างๆหูชายหนุ่มผมแดงที่ขนลุกตั้งชันไปทั้งตัว ทั้งห้องพากันเงียบกริบไปตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบได ้ เมื่อหญิงสาวร่างสูงอกโตในชุดรัดติ้วทับด้วยเสื้อกรา วนด์สีขาวปรากฏตัว เธอมีผมสีแดงทอประกายทองยาวรวบไว้ด้านหลัง นัยน์ตาเฉียบคมจับจ้องมองไล่นักเรียนไปทีละคนๆ “ ว่าไงล่ะจ๊ะ คุณ~คาร์~โน่... ” ริมฝีปากสีแดงสดจากลิปสติกแสยะยิ้ม ส่งเสียงลากยาวๆตรงท่อนชื่อ

___“ เอ่อ... ” คาร์โน่ค่อยๆหันไปช้าๆ

___“ ว่าไง! ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงหวานหยดเคลือบด้วยยาพิษต่อไป

___“ มะ... ไม่มีอะไรคร้าบ... ”

___“ เธอกล้ามากเลยนะที่แอบเข้าไปในห้องทำงานของฉันน่ะ ” เธอยิ้ม ขยับนิ้วดังกรอบแกรบ

___คนๆนี้คือเอ็มม่า ชื่อเต็มคือเอ็มเมอรัลด้า เป็นอาจารย์ใหญ่แห่งเคอร์ส แอนด์ เบลสซิ่ง ไฮสกูลที่เขากำลังเรียนอยู่นี้ ควบกับตำแหน่งอาจารย์ห้องพยาบาลผู้มีแฟนคลับลับๆมากก ว่าครึ่งโรงเรียนและยังเป็นอาจารย์ประจำชั้นห้อง 5/B ด้วย ปกติแล้วเธอก็เป็นคนเฮฮาร่าเริงบวกไร้ความรับผิดชอบส ุดๆ แต่ถ้าเมื่อไหร่อยู่ในชุดเสื้อกราวนด์แล้วล่ะก็ จะไม่มีนักเรียนคนไหนที่ทำความผิดในโรงเรียนเธอแล้วร อดครบสามสิบสองไปได้

___“ อึ๋ย!... อ๊าคคคคคค ม่ายยยยย ยกโทษให้ผมด้วยคร้าบบบ อาจารย์!!! ” เสียงโหยหวนดังไปตลอดทางที่เอ็มม่าลากคาร์โน่ออกหายล ับไปจากประตูห้อง แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันทำอะไร เธอก็ชะโงกหน้าเข้ามา ทำเอานักเรียนสะดุ้งเฮือกไปตามๆกัน

___“ อ้อ! ลืมไปๆ เรนเกล เธอช่วยไปรอฉันที่หน้าห้องทำงาน(ห้องอาจารย์ใหญ่)ด้ว ยนะ เดี๋ยวนี้เลย ไม่ๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับเจ้าบ้านี่หรอก ” เธอหิ้วคอคาร์โน่ที่ดูซีดเหมือนศพเขย่า

___“ เอ่อ... ฮะ ”
.................................................. .................................................. ..............................

___บนระเบียงทางเดินอันกว้างขวางและสะอาดสะอ้านด้วยส ีขาวที่เต็มไปด้วยบรรดาหนุ่มๆสาวๆผู้ร่าเริง เสียงพูดคุยหัวเราะกันดังลั่นบ่งบอกถึงความมีชีวิตชี วาของสถานที่ที่ถูกเรียกว่าโรงเรียน ท่ามกลางทะเลแห่งความสับสนวุ่นวายนั้น เกลเดินเฉื่อยๆฝ่ากองทัพชายหญิงไปอย่างเหม่อลอย

___“ ผมจะรอ... เหรอ? ” เขาทวนประโยคที่จำได้รางๆจากความฝันซึ่งเป็นสิ่งเดีย วที่ตื่นขึ้นมาแล้วยังแจ่มชัดอยู่ในหัว ตลอดเช้าที่ผ่านไปนี้เขาได้ง่วนอยู่กับการทวนประโยคน ี้ซ้ำไปซ้ำมาราวกับว่ามันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายหากว่ าเผลอลืมไปเสีย ความรู้สึกผูกพันอย่างประหลาดดูค่อนข้างก้ำกึ่งกับคว ามติดใจและความโหยหา ทั้งที่เขาไม่มีความทรงจำสมัยเด็กที่เหมือนกับความฝั นนี้เลย แต่เขากลับคิดว่ามันอาจจะเป็นเรื่องจริงก็เป็นได้ ไม่สิ... ต้องบอกว่าแค่รู้สึกอย่างเบาบางก็พอ...

___อันที่จริงเขาจำเรื่องตอนเด็กๆแทบไม่ได้เลยต่างหา กล่ะ...

___เสียงฮือฮาของกลุ่มนักเรียนที่ยืนออกันเป็นกำแพงข วางกั้นเส้นทางของเด็กหนุ่มนั้นดึงเอาสติเกลกลับมายั งปัจจุบันอีกครั้ง ด้วยความสงสัยที่มีมาจากความเป็นมนุษย์ เกลจึงพยายามเขย่งตัวขึ้น(แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยสักเท่ าไหร่) จากนั้นเลยเปลี่ยนไปใช้วิธี ‘มุด’ เข้าในฝูงชนแทน

___ทันใดนั้นเอง การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ของเท้าอย่างพร้อมเพรียงกันได ้เกิดขึ้น พวกนักเรียนพากันก้าวถอยหลังในขณะที่เกลยังเคลื่อนที ่ไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง ไม่ต้องเดาเลย จากคนที่สะดุดหลังเขาล้มเพียงคนเดียว ทำให้ทั้งหมดนั้นล้มตามกันเหมือนโดมิโน่

___“ เอ่อ... เอ๋? ” เกลร้องงงๆเมื่อเงยหน้าขึ้นมองความเสียหายที่ตนเป็นต ้นเหตุ ก่อนที่สายตาเขาจะไปสะดุดเข้ากับคนๆหนึ่ง

___หญิงสาวผมทองยาวสยายในเครื่องแบบนักเรียนหญิงสีน้ ำเงินกับขาวคลุมทับด้วยผ้าคลุมสีดำกับหมวกยอดแหลม เธอเดินหลังตรงสง่างาม นัยน์ตาสีฟ้าจางๆปนเขียวจ้องมองตรงมาที่เด็กหนุ่มผู้ ซึ่งกำลังนั่งคุดคู้จดจ้องอยู่ด้วยอาการตกตะลึง ฉับพลัน สายลมปนกลีบดอกไม้สีเหลืองสดใสเฉกเช่นประกายผมงดงามข องหล่อนพัดสาดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างริมระเบียงทางเดิ นที่เปิดเอาไว้อยู่ แสงอาทิตย์ฉายทาบบนผิวที่ขาวราวไข่มุกก่อให้เกิดแสงว ิบวับจางๆ หากว่าสาวน้อยผู้นี้มีปีกสีขาวงอกออกมาจากกลางหลังแล ้วล่ะก็... เกลคงพูดออกมาได้เต็มปากแน่ว่า เขาได้พบกับนางฟ้าเข้าโดยบังเอิญ เว้นเสียแต่ว่า...

___เธอกำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่ด้วยท่าทางแบบคนมีชาติ ตระกูลสูงส่ง(หรือคิดว่า...)

___“ หัว... หัวเราะอะไรกันฮะ ” เกลพูดตะกุกตะกักขณะยันตัวลุกขึ้น

___“ นายไงล่ะ เจ้าตัวตลก ” เด็กสาวพูดด้วยเสียงกังวานใสให้ความรู้สึกเหมือนสีเห ลืองทอง

___แล้วเธอก็ก้าวฉับๆข้ามกองนักเรียนที่พยายามตะเกีย กตะกายลุกขึ้นกันอยู่อย่างแคล่วคล่อง แถมยังเหยียบถูกมือนักเรียนชายคนหนึ่งเข้าจังๆด้วย ประเด็นอยู่ที่เธอไม่สนใจมองด้วยซ้ำ แม้ว่าเสียงโหยหวนนั้นจะดังมากพอดูก็ตาม

___“ หยุดก่อนสิฮะ! ” เกลรี่เข้าดึงมือหญิงสาวเอาไว้ “ จะไม่ขอโทษเขาสักนิดหรือฮะ ”

___เด็กหนุ่มพยับเพยิดไปทางชายผู้กุมมือแดงๆของตนเอา ไว้

___“ มะ... ไม่เป็นไรหรอกครับ ” ชานคนนั้นชิงพูดออกมาก่อน “ แค่โดนเหยียบนิดหน่อยเอง ”

___เกลเหล่มองหนุ่มมือแดงที่กำลังจ้องหญิงสาวด้วยสาย ตาหลงใหลได้ปลื้มเสียเต็มประดา ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

___“ ขอโทษเขาสิ คุณควรจะทำนะฮะ เพราะนี่เป็นสิ่งที่ถูกต้อ... ”

___‘ เผียะ!!! ’

___“ ปล่อยฉันนะ เจ้าจอมจุ้น ” หญิงสาวกรีดร้อง สะบัดมือเกลจนหลุด “ นายไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน! ”

___เด็กหนุ่มเซตามแรงที่ดูจะมีอยู่มหาศาลอย่างผิดแผก ของเธอ เขาก้าวถอยหลังสลับกับพรวดมาข้างหน้าเพื่อทรงตัวให้อ ยู่ แล้วจึงสะดุดเข้ากับขานักเรียนผู้เคราะห์ร้ายซึ่งเกื อบจะลุกยืนได้แล้ว ทั้งคู่ล้มลงหน้าคะมำ คนหนึ่งลงไปกองแผ่หลากับพื้น ส่วนเกลน่ะหรือ...

___“ อุ๊บ!!! ” เขาพุ่งชนหญิงสาวล้มก้นกระแทก

___“ ขะ... ขอโทษฮะ ” เกลรีบยันตัวลุกด้วยความตกใจ เพื่อที่จะพบว่ามือของเขานั้นไปคว้าหมับเข้าที่หน้าอ กพอดี ความรู้สึกนุ่มๆกลังจากที่สัมผัสเข้าเต็มๆ...

___“ กรี๊ด!!! ” เธอเหวี่ยงแขนฟาดหัวเด็กหนุ่มที่รู้สึกราวกับถูกฟาดด ้วยท่อนซุง เขากระเด็นไปกระแทกกำแพง

___เงาร่างหนึ่งขยายใหญ่บดบังแสงแดดจากดวงตาไปจนหมด เกลเงยหน้าขึ้นรับรู้ถึงความกราดเกรี้ยวของเด็กสาว เธอกำหมัดแน่น มีแสงเรืองสีทองสว่างวาบออกมาจากร่องนิ้ว

___“ แก! เจ้า... ฮึ้ย! ” เธอชี้นิ้วใส่หนุ่มน้อยผู้สวมแว่นตา วินาทีต่อมา สายแสงเล็กๆก็พุ่งเฉียดหน้าเขาไปเพียงนิดเดียว แต่กลับทำให้เกลปวดแสบปวดร้อนมากเลยทีเดียวตรงจุดที่ โดนเฉี่ยวเล็กๆ

___เวทย์มนต์... เธอคนนี้เป็นแม่มด!

___เขากระโจนหลบออกจากจุดที่นั่งอยู่โดยพลัน ซึ่งที่ตรงนั้นระเบิดตูมตามหลังในเวลาไล่เลี่ยกัน ขณะที่หญิงสาวผ้าคลุมดำผู้เต็มไปด้วยความโกรธเคืองเร ิ่มระเบิดพลังเวทย์ใส่ เสียงหวีดร้องดังระงมทั่วตึก เมื่อนักเรียนพากันแย่งอพยพหนีออกจากตึกเรียน

___“ คาร์โน่! หลบเร็ว ” เกลร้อง ก่อนจะพุ่งไถลไปบนพื้นแบบร็อคแ_นผ่านเพื่อนซี้ของเขา ที่ยืนอยู่ด้วยท่าทางห่อเหี่ยว(จากการลงโทษของเอ็มม่ า) ทันทีที่เด็กหนุ่มผมแดงเห็นหน้าสาวน้อยนักสาดกระสุนเ วทย์มนต์สีทอง เขากลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมาในทันใด

___“ นี่ไง! เธอเป็นนักเรียนใหม่ ชื่อ เทเรซ่า นาเ... อ๊อค! ” ก้อนพลังอัดเข้ากลางหัวจะๆ สหายซี้คนเดียวของเกลลงไปนอนนับดาวทันที

___“ คาร์โน่!!! ”

___หวังว่านายจะไม่เป็นอะไรมากนะฮะ ผมเชื่อมั่นในพลังชีวิตที่แข็งกล้าดุจแมลงสาบของนาย คาร์โน่...

___แต่ตอนนี้เขาต้องห่วงตัวเองก่อน!!!

___“ ระวังนะ! ” เสียงร่าเริงเสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับหญิงสาวชุดขาวที่ให้อารมณ์แบบภูติหิมะสุดเซ็ กซี่(แต่ก็แค่ชุดล่ะนะ เพราะรูปร่างเธอออกจากเด็กไปนิด... เอ่อ... ก็ไม่นิดล่ะ) ยันต์สีส้มแผ่นหนึ่งถูกสะบัดออกไปเกิดเป็นกำแพงแก้วส ีใสเหมือนเมฆหมอกสะท้อนลำแสงสีทองออกไปจนหมด แต่กลับทำให้ผนังตึกรอบๆเป็นรูโหว่เปิดกว้างเห็นท้อง ฟ้าได้เต็มตา

___“ ริฟา!?! ” แม่มดผ้าคลุมดำพูดเสียงประหลาดใจ ในนาทีเดียวกับที่หญิงสาวร่างเด็กแบบระดับเพิ่งขึ้นม ัธยมต้นหมาดๆผู้มาใหม่แปะยันต์บนพื้นพร้อมกับคว้าข้อ มือเกลเอาไว้ เกิดแสงสว่างวาบขึ้น ตามด้วยแรงระเบิดมหาศาลเหมือนปืนใหญ่
__________________________________________________ _________

___“ เป็นยังไงบ้าง ” เด็กสาวผมสั้นประบ่าสีฟ้าน้ำทะเลพูดยิ้มๆกับเกลที่ได ้แต่นั่งพิงเสาหอบแฮ่ก หัวใจยังเต้นโครมครามกับประสบการณ์ตื่นเต้นเฉียดตายเ มื่อครู่(แต่หวังว่านายจะไม่เป็นอะไรนะคาร์โน่)

___“ ก็... ก็ดีฮะ ขอบ... ขอบคุณที่ช่วยผมเอาไว้ครับ คุณแม่มด ”

___“ ไม่เป็นไรน่า เรื่องเล็กๆ แต่ช่วยเลี้ยงข้าวสักหน่อยก็น่าจะดีนะ ” เธอพูดออกมาตรงๆ จนเกลอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองแบบงงๆ

___ตกลงที่ช่วยนี่เพราะอยากให้เลี้ยงข้าว... สินะ?

___ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังคิดหนักอยู่กับสาเหตุที่แท้จ ริงที่เธอมาช่วยเขาเอาไว้(บางทีเธออาจจะหิวข้าวจริงๆ ก็ได้หรืออาจจะสมเพชท่าทางหนีแบบสุดชีวิตของเขา อืม... น่าคิด) สาวน้อยก็เดินตรงมาจ้องมองเขาจากหัวจรดเท้าแล้วก็จรด หัวอีกรอบ

___“ ต้องขอโทษแทนเทเรซ่าด้วยนะ เค้าออกจะใจร้อนไปสักหน่อย ”

___เกลหัวเราะแหะๆ นั่นน่ะหรือใจร้อนนิดหน่อย

___“ นี่... ไหนๆก็ไหนๆแล้วนะ ช่วยพาฉันเที่ยวเมืองนี้หน่อยสิ ”

___“ เอ๋...? ” เขาร้อง

___“ พอดีฉันเพิ่งย้ายมาที่นี่น่ะ ยังไม่ชินทางเลยอ่ะ ช่วยพาเที่ยวหน่อยสิ ”

___“ แต่ผม... ”

___“ ไม่เป็นไรน่าๆ ฉันก็เป็นนักเรียนที่นั่นเหมือนกัน โดดๆบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร ”

___นั่นมันใช่ปัญหาซะที่ไหนเล่า...

___“ อีกอย่างนะ ป่านนี้หนูเทเรซ่าคงยังไม่หายโกรธหรอก ”

___อืม... ต้องนี่สินะถึงจะเรียกว่าเป็นปัญหาน่ะ...

___“ นะๆ ช่วยหน่อยนะ ”

___“ อ่ะ... เอ่อ... ก็ได้... ก็ได้มั๊ง ” เด็กหนุ่มพูด เมื่อเขาเริ่มทนกับแววตาปิ๊งๆแบบลูกแมวน้อยของเด็กสา วไม่ไหว “ ว่าแต่... เธอเป็นนักเรียนใหม่สินะ ทำแบบนี้จะดีเหรอ ”

___“ ดีสิๆ ไม่เป็นไรหรอกน่า ”

___แล้วทั้งสองก็ออกเดินจากลานจอดรถที่อยู่ห่างจากโร งเรียนประมาณสองกิโลเมตร ซึ่งเกลเดาเอาว่าที่เขามาอยู่ที่นี่คงเป็นเพราะมนต์ก ับยันต์ของเด็กสาวคนนี้แน่

___“ ...ได้ยินมาว่าเมืองนี้ถูกเรียกว่าเมืองแห่งผู้ใช้เว ทย์สินะ... ”

___ร้านหนังสือที่จัดตกแต่งสไตล์ย้อนยุค ทั้งร้านดูราวกับสร้างมาจากแผ่นไม้และท่อนซุงล้วนๆ เด็กสาววิ่งอย่างร่าเริง คว้าหนังสือเล่มนั้นเล่มนี้มาพลิกเปิดดูเล่นๆ ก่อนจะวางกองทิ้งไว้ระเกะระกะ จากเด็กหนุ่มธรรมดาๆผู้พาเที่ยวต้องเลื่อนขั้นเป็นเด ็กหนุ่มผู้ตามเก็บหนังสือแทน

___“ ใช่ฮะ! เวนโตลีนหรือไวส์ทาวน์นี้ถือเป็นแหล่งกำเนิดจอมเวทย์ ของโลกเลยก็ว่าได้ฮะ ”

___เกลสะดุดล้มหน้ากองหนังสือที่วางสุมไว้เป็นพีระมิ ดใหญ่ มันถล่มลงมาหมด

___“ แล้วเธอล่ะ เป็นนักเวทย์ใช่ไหม ฉันพูดถูกหรือเปล่า ฉันว่าฉันรู้สึกได้นะ ”

___ทั้งคู่วิ่งหนีเจ้าของร้านที่คว้าไม้ยาวไล่ตะเพิด เสียงหัวเราะของเด็กสาวดังก้องถนนจนผู้คนที่สัญจรไปม าจ้องมองเป็นทางเดียวกัน...

___“ เปล่าหรอกฮะ พ่อกับแม่ผมน่ะใช่ แต่พวกท่านไม่เคยสอนคาถาให้ผมเลยแม้แต่บทเดียว ถึงผมจะมีพลัง แต่ก็ไม่ได้ต่างออกไปจากคนธรรมดาหรอกฮะ ”

___เด็กสาวดึงมือกึ่งจูงกึ่งลากเกลเข้าร้านเค้ก ‘สวีทฮาร์ท’ กลิ่นหวานหอมชวนกินกระทบกับจมูกเป็นอย่างแรกทันทีที่ เลื่อนประตูกระจกเปิด ขนาดว่าคนที่ไม่หิวของหวานยังท้องร้องได้เลยนะเออ

___“ เหรอ... น่าเสียดายนะ ของฉันน่ะๆ ท่านแม่เคี่ยวเรื่องเวทย์มนต์หนักมากเชียวล่ะ ”

___ภาพของสาวน้อยทานเค้กกว่าสิบชิ้นปรากฏผ่านทางกระจ กใสของร้าน ดูเธอมีความสุขยิ่งนัก แต่สำหรับเกลน่ะหรือ กระเป๋าแห้งเชียวล่ะ นอกจากนี้ยังทำเอาสาวๆที่เดินผ่านไปมาจ้องกันตาถลนด้ วยเหตุผลบางประการ

___“ แล้ว... ทำไมเธอถึงได้ย้ายมาเมืองนี้ล่ะฮะ ในเมื่อดูเหมือนว่าเธอจะเรียนอยู่กับคุณแม่อยู่แล้วน ี่ ”

___ทั้งสองเดินจูงมือกันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อาจเป็นเพราะหญิงสาวที่มักจะทำอะไรรวดเร็วอยู่เสมอๆก ็ได้มั๊ง จนกลัวว่าเกลจะตามไม่ทัน

___“ คือ... เอ่อ... ฉันมีสัญญาไว้น่ะ... กับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง... ”

___เกลสะดุดล้มอีกรอบที่ร้านขายเสื้อ มีเสื้อสวยๆหลากสีสวมโชว์บนหุ่นไร้หน้าเต็มไปหมดจนลา ยตา รวมถึงหญิงสาวที่ลองเสื้อเป็นว่าเล่นจนกองเป็นภูเขาล ูกย่อมๆ แถมยังจับเด็กหนุ่มมาเล่นเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกต่างหาก ‘ นะ... นั่นมันเสื้อผ้าผู้หญิงนะ!!! ’

___“ ฟังดูโรแมนติกจังนะฮะ คำสัญญา... ผมว่านะ ยังไงเธอก็ต้องได้พบกับเขาอยู่แล้วล่ะ ไม่ว่ายังไงผมก็จะคอยเชียร์นะฮะ ”

___เกลวิ่งหนีลนลานด้วยใบหน้าแดงซ่านกับเสื้อผ้าหลุด ลุ่ย โดยมีเด็กสาวไล่ตามมาติดๆเหมือนเสือตามลูกกวาง

___“ ขอบใจนะๆ ”

___บนถนนสายเล็กๆเลียบชายหาด เสียงคลื่นซัดสาดดังแว่วอย่างแผ่วเบา ฟากหนึ่งของทางเดินเป็นทางยกระดับที่ปลูกต้นไม้ไว้แน ่น แสงอาทิตย์สีส้มเข้มของยามเย็นสาดส่องทาบพื้นผิวโลกใ ห้ความรู้สึกหม่นๆ คนสองคนเดินอย่างเชื่องช้าบนเส้นทางสายนั้น

___“ ขอโทษนะที่ฉันเป็นฝ่ายลากเธอไปนู่นไปนี่เอง เลยกลายเป็นว่าเธอไม่ได้เป็นคนพาเที่ยวเลย ” เด็กสาวก้มหัวหงึกๆ เส้นผมเงางามของเธอปลิวไหวน้อยๆตามสายลมที่พัดพากลิ่ นเกลือกระทบจมูก ทอประกายวิบวับเหมือนผิวน้ำทะเลไม่มีผิด...

___“ ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือฮะ... ” เกลยิ้มอย่างอ่อนโยน “ แค่ได้สนุกก็พอแล้วล่ะ ”

___อีกฝ่ายก้มหน้าแอบยิ้ม

___“ ฉันว่านะๆ ถ้าคนที่ฉันมาพบนั้นเป็นแบบเธอก็ดีสิ ”

___“ เอ๋? นั่นจะดีหรือฮะ ”

___“ ดีสิ! ” สาวน้อยหยุดยืนจ้องมองเกลอย่างจริงจัง แสงแดดส่องสะท้อนสีส้มเคลือบทับแววสีเหลืองสดใสในดวง ตาเธอ “ วันนี้ขอบใจมากเลยนะ ”

___“ เดี๋ยวก่อนฮะ ขอผมเป็นคนพาชมสักที่ก่อนสิฮะ ” เกลยิ้มกว้าง ก่อนจะคว้ามือเด็กสาวแล้วพาออกวิ่ง เธอหน้าแดงวาบ

___ความรู้สึกนี้มัน... โหยหา... ราวกับว่าเราเคยพบมาแล้ว...

___ภาพของเด็กชายผมสีน้ำตาลจูงมือเด็กสาวในชุดกระโปร งสีขาวสะอาดวิ่งไปตามถนนยามเย็นวาบขึ้นมาในหัวเกล...

___สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทั้งสองคือ ท้องทะเลสีส้มระยิบระยับกว้างไกลสุดสายตา เมฆก้อนมหึมาจับกลุ่มลอยเอื่อยปกคลุมผืนฟ้าที่ยิ่งให ญ่ ดวงอาทิตย์สีส้มเข้มกลมโตเสียจนยื่นมือออกไปสัมผัสได ้ที่จมลงสู่ผิวน้ำเป็นบางส่วน ณ ผืนน้ำเบื้องล่าง คลื่นโถมสาดโขดหินเสียงดัง ต่างก็กระจัดกระจายไป แต่สุดท้ายก็กลับมารวมตัวกันเพื่อหาฝั่งอีกครั้ง

___“ นี่เป็นที่ที่ผมชอบมามากที่สุด ” เกลพูดขณะทรุดตัวลงนั่งบนชิงช้าเล็กๆ ก่อนจะออกแรงแกว่งเบาๆ “ ผมไม่รู้นะว่าเธอจะชอบไหม แต่ถ้าหาก... ”

___“ พูดอะไรน่ะ! ” จู่ๆสาวน้อยก็โพลงขึ้น ทำเอาทุกอย่างหยุดชะงักไป รวมถึงเกลด้วย “ ฉันก็ชอบที่นี่เหมือนกัน เพราะเคยมา... กับเขา... ”

___“ คนที่ให้สัญญาด้วย? ”

___“ อื้ม ”

___“ ยังไงก็พยายามเข้าล่ะ ถ้าได้พบกันเร็วๆก็ดีสิฮะ ”

___“ ขอบใจนะ... ”

___ทันใดนั้นเอง เสียงแมวร้องประสานก็ดังขึ้น เกลหันไปมองรอบๆอย่างรวดเร็ว...

___แมวดำนับสิบล้อมอยู่รอบตัวเขาและเด็กสาว บ้างนอน บ้างเดิน บ้างก็นั่งเกาหูอย่างสบายอารมณ์ เด็กหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่

___“ ดูท่าเราจะมีเพื่อนร่วมชมอาทิตย์ตกด้วยกันแล้วล่ะฮะ ” เขาหันไปพูดกับเด็กสาว “ หือ... เอ๋? เป็นอะไรไป... ”

___สาวน้อยนั่งเม้มปากแน่นตัวแข็งทื่อ ดวงตาจ้องเขม็งไปยังแมวดำตัวหนึ่งที่กำลังเดินส่ายอา ดๆตรงเข้าหา เกลรับรู้ได้ถึงความหวาดหวั่นของเธอที่กำลังล้วงมือเ ข้าเสื้อ(ท่าทางจะหยิบยันต์ออกมาแน่ๆ)

___“ เหวอ! หยุดนะ! หยุดก่อน ” เขารีบกระโจนแย่งกระดาษสีเหลืองไปจากมือทันทีที่ริฟา เตรียมร่ายคาถา(แบบสั่นๆ) “ ไป! ไปนะ เจ้าเหมียว! ”

___เสียงตวาดอันดังได้ขับไล่กลุ่มสัตว์ขนฟูสีดำให้สล ายตัวไปอย่างรวดเร็ว ที่นี่คือเนินแมวดำ เป็นจุดที่ว่ากันว่ามีแมวดำมาชุมนุมกันมากที่สุดในเม ือง และแมวที่นี่ทุกตัวจะฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง พวกมันสามารถรับรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึกและจิตใจของผู ้คนได้ ว่ากันว่าพวกมันจะปรากฏตัวพร้อมๆกันเมื่อจับสัมผัสพล ังเวทย์มนต์และจะจากไปเมื่อถูกบอกให้ไป
_______________________________________________

___“ เป็นอะไรไหม ” เด็กหนุ่มรีบถาม หญิงสาวร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง “ เอ่อ... ไม่ต้องร้อง... นะ ”

___เขาดูลังเลเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวหญิงสาวร ่างเล็กที่นั่งร้องไห้เหมือนเด็กๆ

___ราวกับว่าเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาแล้ว ภาพของเด็กชายตัวเล็กๆที่กำลังลูบหัวเด็กหญิงที่นั่ง ร้องไห้เพราะกลัวฝูงแมวดำ....

___“ ไม่เป็นไรแล้วฮะ ไม่เป็นไรแล้ว... ”

___“ ฉันน่ะกลัวแมวที่สุดเลย โดยเฉพาะแมวดำล่ะ ” สาวน้อยชุดขาวพูดกับเกลในขณะเดินตัดสนามตรงเข้าตึกเร ียน แม้จะเป็นเวลาเย็นมากแล้ว แต่ก็ยังมีนักเรียนบางส่วนหลงเหลืออยู่ พวกนักเรียนกิจกรรมชมรม

___“ เห็นได้ชัดมาก ” เกลยิ้ม

___“ ใช่! ลืมไปเลย ความจริงเราควรจะแนะนำตัวกันตั้งแต่แรกเลยไม่ใช่หรือ เนี่ย เอ... นี่ฉันลืมไปได้ยังไงนะ ” หญิงสาวทำแก้มป่อง “ ฉันริฟา , ริฟา รีฟ ”

___“ ผมเกลฮะ เรนเกล ไคลด์ ”

___ทันทีที่เธอได้ยินชื่อเขา เธอชะงักค้างไปเลย

___“ ธะ... เธอ เธอคือเกล? ”

___“ ฮะ ทำไมหรือฮะ? ”

___“ ว๊ายๆ ” จู่ๆเด็กสาว หรือชื่อของเธอคือริฟาก็กระโดดกอดเขา แล้วสปริงตัวอย่างร่าเริงสุดๆ

___“ เอ๋? อะไรฮะ เป็นอะไรไป? ”

___“ เป็นเธอ... เป็นเธอจริงๆด้วย อย่างที่หวังไว้เลย ”

___“ หา? ”

___“ แหม... โดดเรียนวิชาฉัน แล้วมากอดกันในสนามนี่ ท่าทางมีความสุขจังนะ เรนเกล... ”

___สะ... เสียงนี้...

___“ อะ... อะ... เอ็ม... เอ็มม่า... ”

___แล้วเกลกับริฟา(ที่ยังทำหน้าไม่รู้เรื่อง)ก็ถูกลา กไปโดยอาจารย์สาวผู้ควบสามตำแหน่งในเสื้อกราวนด์ขาว แล้วโรงเรียนก็จะจารึกเสียงร้องแบบเหวอๆของนักเรียนท ี่ถูกการลงโทษแบบพิเศษของเธอที่เกลจะจำไปจนวันสิ้นโล กเพิ่มอีกสองราย
_____________________________________________

___“ โหด... โหดร้ายชะมัด ” เกลถอนหายใจเฮือกใหญ่ระหว่างทางกลับบ้าน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มเสียแล้วและถูกเคลือ บไว้ด้วยแสงไฟจากเสาตามทางกับหน้าร้านค้านับร้อย ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาอย่างมีชีวิตชีวา “ เหลือเชื่อเลยแฮะที่คาร์โน่โดนแบบนี้ทุกวันโดยที่ไม่ บ้าไปเสียก่อน ”

___“ มีคนโดนทุกวันด้วยเหรอ ” ริฟาเดินเหมือนเท้าต่อสปริงตามหลังเด็กหนุ่มมาติดๆ

___“ ก็นะ... ” เขาถอนหายใจต่อไป “ ว่าแต่... บ้านเธออยู่ทางนี้... หรือ... ”

___สาวน้อยพยักหน้า แต่เกลรู้สึกอย่างกับว่าเธอกำลังตามเขาอยู่มากกว่า

___“ คือ... ”

___“ หืมม์... อะไรเหรอ? ” ริฟาส่งยิ้มไร้เดียงสาให้

___“ เอ่อ... ปะ... เปล่าฮะ ”

____บ้านของเกลเป็นบ้านสามชั้นที่ดูไม่ค่อยใหญ่โตเท่ าใดนัก แต่ก็โดดเด่นมากถ้าเทียบกับบ้านหลังอื่นๆในละแวกใกล้ เคียง ถ้าหากว่าใครก็ตามคิดจะมาเยี่ยมบ้านเขา มีอยู่สองสามอย่างที่ควรรู้ไว้สักหน่อย ตัวบ้านที่เป็นสีน้ำเงินปนกับสีของไม้ รั้วเหล็กแหลมกับต้นไม้หนามนับสิบชนิดและสภาพแวดล้อม ที่ดูราวกับเป็นรังของผีดิบดูดเลือด

____“ เอ่อ... คือ... ผมถึงบ้านแล้วฮะ ” เด็กหนุ่มหันไปพูดกับหญิงสาวที่หยุดยืนนิ่งข้างๆด้วย ท่าทางสงสัยเล็กน้อย “ แล้ว... เธอ... ”

___“ ที่นี่แหละ! ” ริฟาตอบสั้นๆชัดถ้อยชัดคำจนเกลไม่อาจทำเป็นแกล้งฟังผ ิดได้

____“ หา? ” เด็กหนุ่มเอียงคองงๆ นึกสงสัยขึ้นมาว่าบางทีนี่อาจเป็นรายการล้อกันเล่นก็ เป็นได้ แบบว่าเดี๋ยวก็จะมีตากล้องกับพิธีกรกระโดดออกมาจากหล ังเสาไฟฟ้าแล้วร้องว่า ‘ จ๊ะเอ๋ ’ ไม่ก็อาจจะเป็นเอ็มม่าเลยก็ได้ที่คิดแผนแบบนี้ขึ้นมา หรือว่ามีใครคนอื่นอีกต้องการให้เขาได้แจ้งเกิดในฐาน ะตัวตลกล่ะมั๊ง...

___เผลอตัวอีกที เกลก็รี่ไปชะโงกมองตรงเสาไฟฟ้าเสียแล้ว

___“ อย่างกับคนบ้าเลยแฮะเรา ” เขาบ่นพึมพำพลางปาดเหงื่อที่ไม่มีบนหน้าผากตัวเอง เมื่อพบว่าหลังเสาไฟฟ้านั้นว่างเปล่า

___“ นี่... เข้าบ้านกันได้หรือยัง เดี๋ยวข้าวเย็นจะเย็นจริงๆนะเจ้าคะ ” จู่ๆประตูบ้านก็เปิดออกพร้อมกับเด็กสาวผมม่วงหางม้าย าวในชุดสาวใช้กระโปรงยาวสีน้ำเงินกับผ้ากันเปื้อนขาว เธอก้มถอนสายบัวอย่างสง่างาม ท่ามกลางความงุนงงของหนุ่มน้อย

____“ อ๊ะ! ซิรินนี่นา! มาถึงก่อนเหรอเนี่ย ” ริฟาพุ่งเปิดประตูรั้วเหล็ก(ที่เกลคิดว่า ไม่สิ! จำได้ว่าล็อคไว้แล้วเมื่อเช้า และมีเพียงเขาคนเดียวที่มีกุญแจอยู่) เด็กหนุ่มทิ้งกระเป๋าถือลงพื้นแบบค้างๆ “ แล้วคนอื่นล่ะ ”

___“ ก็... ที่อยู่ตอนนี้ก็มีดิฉันกับเอลิซ แต่คาดว่าคงจะย้ายเข้ามาในเร็วๆนี้แหละ ” สาวผมม่วงตอบด้วยรอยยิ้มงดงามราวกุหลาบดอกตูมที่ยังไ ม่เบ่งบาน

___“ ย้ายเข้า? ” เกลพูดงงๆ ตกลงว่าบ้านของเขา... “ เอ๋!!! ”

___ตกลงว่าบ้านเขา... จะมีผู้หญิงซึ่งเป็นนักเรียนใหม่ที่ยังไม่รู้จักกันเ ลยย้ายเข้ามา!?!
_________________________________จบ Chapter 0 Part 2