Cosanzeana -School for Prince and Princess-

เรื่องนี้เพิ่งเขียนตอนแรกเสร็จสดๆร้อนๆเลยครับ กะให้เป็นแนวเลิฟคอเมดี้ มีฉากต่อสู้บ้าง แล้วจบด้วยฮาเร็ม ยูริ ยาโอย แล้วก็ชายแต่งหญิงกับหญิงแต่งชายครับ หวังว่าทุกท่านจะได้สนุกสนานกันนะครับ
__________________________________________________ _________________

Cosanzeana – โรงเรียนสำหรับเจ้าหญิงเจ้าชาย
Chapter 1

___ประกายสว่างไสว ทุกอย่างนั้นดูเจิดจ้าไปหมดในสายตาของสาวน้อยอายุสิบ แปดผู้อยู่ในช่วงเวลาอันแสนสำคัญและระทึกใจ สายลมอันหอมหวนกับใบไม้ร่วงพลิ้วไหว สิ่งเดียวที่เด่นชัดทว่าไม่อาจสบได้ตรงๆนั้นเป็นหญิง สาวร่างสูงผอมซึ่งเรียนอยู่ระดับชั้นที่ต่ำกว่าหนึ่ง ปี ผมสีน้ำตาลแดงยาวสยายของเธอนั้นช่างระยิบระยับราวกับ ประดับด้วยผลึกอัญมณีสีใสเล็กๆมากมาย

___“ คือว่า... อลิซซ่า... หมายถึง... เอ่อ... คุณอลิซซ่าคะ... ” เอ็มม่า คาดี้รวบรวมเอาความกล้าทุกหยาดหยดในตัวออกมา มันช่างยากลำบากเสียยิ่งกว่าการสอบปรุงน้ำยายากๆอย่า งยาที่ทำให้หัวเราะไม่หยุดเสียอีก แต่ว่า... ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจได้แล้วว่า วันนี้เธอจะต้องสารภาพรักให้ได้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

___“ คุณอลิซซ่า... ชะ... ช่วย ช่วย... ช่วยคบกับฉันหน่อยได้ไหมคะ!?! ”
กระแสลมพัดกระหน่ำแรงขึ้นพร้อมกับเสียงเสียดสีของใบไ ม้ อลิซซ่าดูแปลกใจไม่น้อย นัยน์ตาสีเหลืองดอกทานตะวันเบิกกว้าง ริมฝีปากชมพูอวบอูมขยับเหมือนจะพูดบางอย่างออกมา แต่ก็เปลี่ยนใจกลับในวินาทีสุดท้าย

___เหมือนกับสรรพสิ่งถูกหยุดนิ่งเอาไว้

___แสงสว่างสีแดงเจิดจ้าพุ่งเข้าปะทะเธอตรงอกพอดิบพอ ดี ยังไม่ทันที่สาวน้อยอลิซซ่าจะได้ตกใจเสียด้วยซ้ำ ภายในหูมีแต่เสียงอื้ออึงก้องสะท้อนซ้ำไปซ้ำมา ‘ ช่วยคบกับฉันหน่อยได้ไหมคะ... ’ เธอหงายหลังล้มลงด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่บอกไม่ ถูกว่าเป็นอย่างไร ระหว่างเย็นวาบกับหดเล็กลง แต่...

___หดเล็กลงอย่างนั้นหรือ?

___“ ในเมื่อเธอกล้าปฏิเสธฉันแล้วล่ะก็ เช่นนั้นก็จงอยู่ในร่างของกบตลอดไปก็แล้วกัน ไหนๆเธอก็เรียนอยู่คลาสเจ้าชาย สายเจ้าชายกบอยู่แล้วนี่นะ! ”

___จุดที่เคยมีหญิงสาว อลิซซ่า แกร์ดสวอร์ยืนอยู่นั้น กลายเป็นกองเสื้อผ้าขาวดำกับกบสีเขียวตัวเท่ากำปั้นน ั่งอยู่แทน โดยมีเอ็มม่า คาดี้สะบัดผ้าคลุมเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ
__________________________________________________ __________________

___“ จะมัวแต่อืดอาดยืดยาดไปถึงไหน พี่! ”

___เมื่อประมาณสี่สิบกว่าชั่วโมงก่อน คาเดน ราเวนคิดว่าตัวเองนั้นช่างเป็นเด็กหนุ่มที่โชคดีมากเ ลยคนหนึ่ง นั่นเพราะเขาได้รับเลือกให้เข้าเรียนต่อในระดับชั้นม ัธยมต้นหลังจากที่เขาสอบตกจากโรงเรียนชื่อดังไปหกแห่ งรวด แถมยังไปสะดุดล้มคว่ำในห้องอาจารย์ใหญ่จนทำให้หุ่นสต ัฟฟ์หมีน้อยกริซลีย์สัญลักษณ์ของโรงเรียนแห่งที่เจ็ด ที่เขาไปสัมภาษณ์เข้าเรียนคอหักหัวหลุดจากบ่า เลยโดนไล่ตะเพิดออกทั้งที่ยังไม่ได้เข้าเรียนด้วยซ้ำ และจากคำพูดในอารมณ์โกรธจัดของอาจารย์ใหญ่คนนั้น เขาสาบานได้ว่าเขาโดนสาปให้ไม่ว่าจะไปสัมภาษณ์ที่ไหน ก็ไม่มีทางได้เข้าเรียนเด็ดขาด

___แต่ที่โชคดีไปยิ่งกว่านั้นคือ เขาได้เข้าโรงเรียนเดียวกับพี่ของเขา! ได้เรียนที่เดียวกับพี่...ที่โคซานเซียน่า... ไม่ว่าโรงเรียนนี้จะเป็นอย่างไร ทำไมจู่ๆเขาถึงได้รับใบแจ้งให้เข้าเรียนได้ทั้งที่ยั งไม่ได้สอบแล้วก็ไปสัมภาษณ์เลยนั้นก็ไม่สำคัญหรอก ในความคิดของเขา... แค่ได้เรียนที่เดียวกับพี่ คอยปกป้องพี่ไปตลอดเท่านั้นก็พอใจแล้ว...

___ทว่าตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้วสิ...

___“ ก็... มันเหนื่อยนี่นา ” หรือจะเหมือนกับมีแสงเรืองกลมๆลอยปิ๊งๆอยู่รอบๆก็ตาม แต่เด็กหนุ่มผมดำท่าทางอ้อนแอ้นในเสื้อยืดสีขาวตัวหล วมที่วิ่งตามมานั้นกลับทำให้เขาใจเต้นวูบหนึ่ง ทั้งท่าทางที่อ่อนแอนั่น ความรู้สึกที่ชวนให้อยากปกป้องนั่นอีก สมกับเป็น ‘ พี่ชาย ’ จริงๆเลย(?)

___“ นี่ตูกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย! ” คาเดนนั่งยองๆ มือกุมขมับ “ นี่พี่แท้ๆ ของตูนะเฟ้ย!!! ”
เคย์ล่า ราเวนวิ่งตามน้องชายต้อยๆด้วยสายตาหวานเชื่อมเหมือนล ูกแมวที่ต้องการการคุ้มครองอยู่ตลอดเวลา ความจริงแล้ว ความคิดเกี่ยวกับโรงเรียนใหม่นั้นทำให้เขารู้สึกตื่น เต้นจนนอนไม่หลับ แต่พอได้มาถึงจริงๆแล้วนั้นมันกลับไม่เหลือความคิดเช ่นนั้นอีกเลย ทุกสิ่งยิ่งเต็มไปด้วยความกังวน

___“ ว่าแต่คาดี้เถอะ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ ” เคย์ล่ายิ้ม ลูบหัวน้องชายเบาๆ ซึ่งนอกจากจะไม่ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นแล้ว ชื่อ ‘ คาดี้ ’ ยังเพิ่มความคลุ้มคลั่งยิ่งขึ้นไปอีก

___“ แล้วจะให้ผมยิ้มร่าเริงตลอดเวลาได้ยังไงเล่า พี่! ลองเบิ่งตาดูดีๆสิ! นี่มันเขาวงกตชัดๆเลย! แล้วจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะรู้สึกโกรธขึ้นมาบ้าง! เป็นเพราะพี่นั่นแหละที่ทำให้พวกเราต้องมาหลงทางอยู่ ในที่แบบนี้สองวันแล้วนะ แล้วก็... ” คาเดนยกแขนขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ มันเป็นเทคโนโลยีจากโลกเก่าซึ่งบอกเวลาและวันที่ได้ “ นี่มันเจ็ดโมงสามสิบนาทีแล้วนะ เจ็ดโมงสามสิบนาทีของวันที่สองพฤษภาคม! วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศ!!! พนันได้เลยว่าเราคงไม่อยากไปสายแน่ๆ! ”

___เคย์ล่ามองคาเดนที่ก้มหน้าหอบแฮ่กกับคำพูดยืดยาวข องเขาเอง มันก็จริงอย่างที่น้องชายผมน้ำตาลดำที่ดูพึ่งพาได้เอ ามากๆบอกล่ะนะ ว่าตอนนี้พวกเขากำลังติดแหง็กอยู่ในเขาวงกต ไม่ว่าจะมองไปทางซ้ายขวาหน้าหลังก็เห็นแต่กำแพงหินเก ่าๆสีเหลืองสูงระดับที่ทีเร็กซ์ยังกระโดดไม่ข้ามกับท างเลี้ยวที่ชวนให้เวียนหัวได้ แต่ที่ทำให้เคย์ล่าแปลกใจได้ก็คือ ยามที่ไปโผล่ตรงกลางจัตุรัสโล่งๆของเขาวงกตทุกครั้งจ ะได้เจอกับเรื่องที่ไม่คาดฝันเสมอ อย่างบ่อน้ำที่เต็มไปด้วยเต่ากับสาหร่ายเอย ต้นสนคริสต์มาสที่มีกริฟฟินของเล่นตัวจิ๋วมากมายห้อย เอาไว้ที่พยายามจะงับนิ้วมือทุกครั้งที่ยื่นเข้าใกล้ หรือโต๊ะน้ำชาที่มีของหวานนับสิบชนิด

___“ เอาน่าๆ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียเลยนะ คาดี้ ฉันว่าน่าตื่นเต้นดีออกว่าครั้งหน้าจะเจออะไรในจัตุร ัส ” เขาทำตาเปล่งประกายสุดขีด จนคาเดนต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหนก็ตาม หรือสถานการณ์นั้นจะอันตรายแค่ไหน แค่มีคาเดนอยู่ข้างๆ เคย์ล่าก็ไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น นอกจากนี้ยังสนุกที่จะได้เห็นน้องชายหัวปั่นด้วย “ ไปต่อกันเถอะ ”

___ในขณะที่คาเดนกำลังจะทำใจเออออตามได้แล้ว เสียงกริ่งสัญญาณฟังดูเหมือนเสียงกระพรวนแมวลูกใหญ่เ ป็นพันๆลูกก็ดังขึ้น มันก้องอย่างชัดเจนกระจายออกไปสม่ำเสมอ ไม่ดังหรือเบาจนเกินไป จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงเห่าหอนของกองพันสุนัขกับแมว (ที่น่าจะเป็นฝ่ายตกใจกับเสียงกระพรวนเหล่านี้ล่ะมั๊ ง... เคย์ล่าคิด)

___“ นักเรียนใหม่ปีหนึ่งและผู้คุมกฎที่มีหน้าที่เป็นสตัฟ ฟ์ของงานปฐมนิเทศกรุณามารวมกันที่หอนาฬิกาด้วยนะคะ สังเกตได้จากแสงกระพริบสีแดงนะคะ ”

___ยังไม่ทันที่เคย์ล่าจะได้บ่นถึงแสงกระพริบตามที่เ สียงประกาศที่ไม่อาจมองเห็นได้จากในเขาวงกตสูงที่บดบ ังเอาไว้ คาเดนที่ดูจะสติแตกไปแล้วก็ร้องโวยวาย ขยี้ผมที่ตั้งชันเหมือนขนสุนัขแล้วก็วิ่งวนไปมาเหมือ นคนเสียสติ ทำให้อดคิดถึงเจ้า ‘ ขนฟู ’ ที่บ้านในยามที่มันหัวเสีย

___“ ใจเย็นๆก่อนสิ ฉันว่ายังไงมันก็ต้องมีทางออกอยู่แล้ว ”

___“ ทางออก! พี่ว่าเราจะออกไปได้ทันงานปฐมนิเทศหรือไง! นี่มันเขาวงกตนะ! เราอาจจะออกไปไม่ได้ตลอดไปก็ได้! ” คาเดนหยุดคลั่งชั่วครู่(แล้วค่อยโวยวายต่อ)

___“ แต่ขนมของที่นี่ก็อร่อยนะ นี่ไง... เห็นไหมล่ะ ” เคย์ล่ายิ้มหวาน เมื่อเขากับน้องหลุดเข้ามาอยู่ในจัตุรัสอีกแห่งกลางเ ขาวงกตได้ โต๊ะไม้เก่าๆง่อนแง่นตั้งอยู่ตรงกลาง เคย์ล่าหยิบพายเห็ดชิ้นหนึ่งขึ้นมางับคำเล็กๆ “ อร่อยจัง! ”

___“ อ๊าคคคคคคคค!!! ทำไมพี่ไม่เครียดบ้างเล... อุ๊บ!!! ”

___เคลย์ล่าหยิบขนมปังพริกป่นยัดปากคาเดนที่กำลังพูด อยู่ ผลคือเขาสำลักผงพริกหน้าแดงกลิ้งไปมาบนพื้น

___“ น้ำชาหน่อยไหมครับ ” เสียงนุ่มๆดังขึ้น

___ชายหนุ่มร่างสูงกำยำในชุดสีดำที่ให้ความรู้สึกเหม ือนเป็นพ่อบ้านตั้งแต่แว่บแรกที่เห็น เขาถือถาดเงินที่มีถ้วยกระเบื้องสีขาวสามใบด้วยมือข้ างหนึ่ง ส่วนอีกข้างนั้นถือการ้อนควันฉุย เพียงการเคลื่อนไหวเล็กน้อย เขาก็สามารถส่งถ้วยชาอันหอมหวนให้เคย์ล่าได้

___“ สำหรับคุณหนูผู้มีใบหน้าที่แสนงดงามกับบุคลิกที่ร่าเ ริง ” ชายคนนั้นพูด เส้นผมสีแดงทรงลูกไฟดูเหมือนลุกโพลงอยู่จริงๆยามแสงแ ดดสาดส่อง “ แล้วคุณสุนัขที่นั่งสำลักอยู่ตรงนั้นล่ะ ต้องการสักถ้วยไหม ”

___“ คุณสุนัข? มะ... หมายถึงผมเหรอ? ” คาเดนพูดเสียงสูงปรี๊ด ขณะที่ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธ

___ชายคนนั้นพยักหน้ารับ ทำท่าทางสื่อว่า ‘ แค่ได้เห็นหน้าก็ชวนให้นึกถึงแล้วล่ะ ’

___“ นะ... นาย! ”

___“ หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ คุณสุนัข! สำหรับนักเรียนใหม่ที่ยังไม่เคยเข้าเรียนสักคาบ แถมยังจะชวดงานปฐมนิเทศด้วย ไม่มีทางที่จะทำร้ายผมได้หรอก จริงๆแค่แตะตัวผม นายยังไม่มีทางทำได้เลย ” เขาพูด พลางหยิบไพ่ใบสีน้ำตาลอ่อนสี่เหลี่ยมผืนผ้าเหมือนไพ่ ยิบซีออกมาจากในเสื้อนอก ทั้งเคย์ล่าและคาเดนไม่ทันเห็นว่าชายคนนั้นทำอะไรกัน แน่ แค่วินาทีต่อมา ไพ่ใบนั้นก็หายวับไปพร้อมเสียง ‘ ต๋อม ’ กับจุดแสงสีน้ำตาลเล็กๆในอากาศ

___ทันใดนั้นเอง คาเดนก็ไถลไปกระแทกกับกำแพงแล้วค้างอยู่อย่างนั้นราว กับมีกาวพลังสูงทาไว้ข้างหลัง เคย์ล่ามองดูน้องชายดิ้นรนอยู่กับพลังที่มองไม่เห็นอ ย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็ไร้ผล ตัวเขายังคงติดแน่นกับกำแพง

___ชายหนุ่มในชุดพ่อบ้านหัวเราะร่าเริง

___“ นี่แหละคือเวทย์มนต์ล่ะ ไม่ว่าพวกนายจะเคยได้ยินมาก่อนว่าการเรียนและใช้เวทย ์มนต์นั้นเป็นอย่างไร อาจจะเป็นการร่ายคาถายากๆสักบท หรือว่าการใช้น้ำยาช่วย แต่ที่นี่ก็เป็นแบบของที่นี่ เอาเป็นว่าอีกสักพักก็คงจะได้รับรู้เองเกี่ยวกับการใ ช้ทั้งหมด ขอต้อนรับสู่โคซานเซียน่านะ ” เขาส่งยิ้มให้เคย์ล่าโดยเฉพาะ โค้งคำนับจนต่ำแทบติดดิน ก่อนที่ไพ่ใบเดิมที่หายไปจะกลับมาอยู่ในมือเขา(ตั้งแ ต่เมื่อไหร่กัน?) “ ผม เรย์มอน เกรย์ เป็นนักเรียนปีสาม คลาสพ่อบ้านครับ รู้จักอัลเฟร็ดไหม ตำนานพ่อบ้านของฮีโร่ชื่อดังไงล่ะ ”
__________________________________________________ ___________________

___“ กระจกวิเศษเอ๋ย~ จงบอกข้าเถิด ว่าใครงามเลิศในปฐพี ”

___ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆที่อัดแน่นไปด้วยตู้เหล็ ก หีบเหล็ก กองเอกสารที่ล้นแล้วล้นอีก บะหมี่ที่ทานค้างไว้เมื่อสักสองเดือนก่อนได้ เครื่องมือประหลาดๆอย่างลูกแก้ว กระจกบานใหญ่ขนาดส่องคนได้หมดทั้งตัว หน้ากากชนเผ่าอะไรสักอย่างและโต๊ะไม้ตัวเตี้ยๆกับรอย กะเทาะยิ่งกว่ารถเมล์ที่พุ่งอัดเข้าโรงงานยาสีฟัน อะมิเลีย วอเตอร์เมล่อน กำลังรู้สึกเซ็งสุดขีดกับกระจกเงาที่ส่องสะท้อนให้เห ็นสาวน้อยผมดำหางม้าและชุดนักเรียนกระโปรงเหนือเข่าเ ล็กน้อยสีแดงอิฐซึ่งเป็นชุดของคลาสสัตว์วิเศษ วินาทีต่อมา ภาพของตัวเองที่เคยปรากฏอยู่ก็หายไป เปลี่ยนเป็นภาพของระเบียงทางเดินเรื่อยไปจนถึงกลางสน ามหญ้าเขียวขจีพร้อมกับเสียงผู้หญิงแหลมๆดังตอบกลับม า ‘ ก็หนูหิมะขาวไงล่ะ ฮ่าๆ ’

___“ ข้าไม่เข้าใจเลยว่า ไอ้กระจกเส็งเคร็งนี่ทำไมต้องให้พูดแบบนั้นทุกทีเวลา จะใช้งานมันนะ ” อะมิเลียบ่นเสียงดังพลางสงสัยว่าทำไมเธอถึงถูกโยนให้ ทำหน้าที่การจับตามองอยู่ที่ฐานแทนที่จะไปต้อนเด็กปี หนึ่งที่มีท่าทางหวาดกลัวกับสถานที่ใหม่ๆเข้าหอนาฬิก า นั่นน่าจะสนุกกว่าเยอะเลย “ แล้วก็ดันมีคำตอบบ้าๆกลับมาด้วย ข้าล่ะสงสารยัยราชินีนั้นชะมัด ที่โดนกระจกหลอกให้ไปถูกเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ใช้แอ๊บเปิ ลยัดปาก เลยเป็นโรคกล่องเสียงอักเสบน่ะ ”

___มีเสียงกุกกักดังจากด้านหลังกองหนังสือที่ล้มระเน ระนาดจนอาจคิดได้ว่ามีหนูทั้งรังซ่อนตัวอยู่ในนั้น ทว่าผิดถนัด เมื่อหญิงสาวผมสีฟางถักเปียสองข้างโผล่พรวดขึ้นมาพร้ อมกับสีหน้ายับยู่ยี่

___“ แน่ใจนะว่าตำนานของเจ้าหญิงหิมะกับคนแคระติงต๊องทั้ง เจ็ดมันเป็นแบบนั้นจริงๆน่ะ ” สาวน้อยคนนั้นพูด ยกมือเกาหัวแกรก “ แล้วข้าว่านะ คงเป็นเพราะพวกเราอยู่คลาสสัตว์วิเศษก็ได้มั๊ง เลยถูกยัดงานน่าเบื่อมาให้น่ะ ไม่รู้ว่ายัยพวกคลาสแม่มดกับเจ้าหญิงจะหยิ่งกันไปถึง ไหนนะ ก็ ‘ แค่ ’ ฉลาดกว่าเท่านั้นเอง ”

___“ ถ้าข้าไม่รู้จักเจ้ามาก่อน ข้าอาจคิดว่าเจ้าเป็นพวกตั้งใจสูงก็ได้นะ แทนที่จะนั่งบ่นงึมงำแบบนั้นสู้มาช่วยข้าตรวจรอบโรงเ รียนไม่ดีกว่าหรือไง นาเดีย! ” อะมิเลียหันมาพูด สาวน้อยผมเปียโบกมือ

___“ ม่ายอาวอ่ะ! ข้าขี้เกียจ ง่วงแล้วด้วย เจ้าทำต่อไปเถอะ! ” นาเดียทิ้งตัวหายไปในกองหนังสือแล้วหลับสนิทอีกครั้ง

___อะมิเลียสั่นหัว ผู้คุมกฎคนอื่นๆอุตส่าห์ทิ้งนาเดียไว้ให้ บางทีอาจจะเป็นมุขตลกอย่างหนึ่งก็ได้ เพราะยัยซาลามันเดอร์ขี้เซาคนนี้ไม่มีประโยชน์อะไรเล ยกับงานนั่นโต๊ะทั่วไป
กระจกวิเศษของราชินีขี้อิจฉา เป็นอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งสำหรับการสอดส่องไปตามที่ต่างๆใ นเขตโรงเรียนโคซานเซียน่า ถ้าเปรียบง่ายๆมันก็คงเหมือนกับกล้องวงจรปิด แต่ว่าเจ้าหนูนี่ดีกว่ามาก เพราะว่ามันมีระบบเวทย์มนต์การตรวจจับการทำผิดกฎโรงเ รียนเอาไว้ด้วย หากว่ามีการทำผิดกฎในรัศมีห้าร้อยเมตรจากจุดที่กำลัง ส่องอยู่ ตัวกระจกจะตัดภาพไปที่จุดนั้นทันทีและร้องว่า ‘ เจอสโนว์ไวท์แล้ว! ’

___“ เจอสโนว์ไวท์แล้ว! ”

___สาวน้อยเผลอยิ้มออกมาอย่างพอใจ หลังจากได้เห็นภาพที่กระจกฉายให้ดู ท่าทางการทำหน้าที่นี้จะไม่ได้แย่ไปเสียทีเดียวหรอก

___“ ฝากห้องด้วยนะ นาเดีย เดี๋ยวข้าขอออกไปทำธุระเล็กๆน้อยๆก่อน ” อะมิเลียหันไปพูดกับกองหนังสือที่เอาแต่เงียบอย่างเด ียว ยังไงซะยัยนาเดียก็คงจะหลับอยู่นั่นแหละ แต่ก็ช่างมัน “ ยกเลิกการทำงาน ปิดตัวเองซะ เจ้ากระจกเส็งเคร็ง! ”

___“ เจ้าไม่ได้พูดรหัสปิดนะ! ยัยโง่! ” เสียงแหลมๆดังตอบมาจากกระจกเรียบๆ

___“ เออๆๆๆๆๆ ‘ แน่ละ! ข้านี่แหละที่งดงามยิ่งกว่าใคร แม้กระทั่งยัยหิมะนั่นก็ตาม! ’ ”

___ในใจของสาวน้อยอะมิเลียขณะกระแทกประตูปิดดังโครมใ หญ่นั่นคือ สักวันเธอจะต้องทุบกระจกปากมากนั่นให้แหลกเป็นชิ้นๆแ น่ๆ คอยดูเถอะ!
__________________________________________________ ____________

___“ ผมเข้าใจแล้ว! สรุปว่าพวกคุณกำลังหลงทางตอนที่กำลังจะไปพบกับอาจารย ์ใหญ่สินะครับ ” เรย์มอน หรือเรย์พูด เขาเดินนำสองพี่น้องไปตามทางในเขาวงกตอย่างคล่องแคล่ ว และคว้าทุกอย่างที่อยู่ในทุกจัตุรัสที่ผ่านให้เคย์ล่ าซึ่งตอนนี้ในอ้อมแขนมีทั้งฟักทองแกะหน้ายิ้มแป้น เขาโง้งของกะโหลกอะไรสักอย่าง ตุ๊กตามัดฟางต้องสาป ส่วนคาเดนนั้นทำหน้าบึงตึงตลอดทาง “ แหมๆ พวกคุณช่างโชคดีจริงๆนะที่จู่ๆผมก็อยากมาเดินเล่นในเ ขาวงกตนี้พอดีน่ะ ”

___“ เดินเล่น! นายเดินเล่นในเขาวงกต ไม่กลัวหลงเหรอ ” เคย์ล่าถาม ยิ่งรู้สึกทึ่งในตัวนักเรียนคลาสพ่อบ้านคนนี้ยิ่งขึ้ นไปอีก

___“ อืม... ว่ากันตามจริงแล้ว คือผมกำลังหลงทางอยู่ ” เรย์หัวเราะอย่างสบายอารมณ์ มีเคย์ล่าทำตาวิบวับชื่นชม

____“ แล้วยังมีหน้ามาทำเป็นนำทางพวกเราอีกด้วย! ” คาเดนตะโกน เริ่มตัวสั่นแบบภูเขาไฟใกล้ปะทุอีกรอบ

___“ อย่าห่วงไปเลยครับ คุณสุนัข ” ชายหนุ่มชูนิ้วชี้ขึ้นระดับสายตา ขณะที่น้องชายของเคย์ล่ากำลังพยายามอย่างมากที่จะไม่ กระโจนเข้าตั้นหน้าเขา มันคงไม่คุ้มที่จะเสี่ยงกับรุ่นพี่ที่ร่ำเรียนมามากก ว่าในทุกเรื่อง ยิ่งเมื่อเขาเพิ่งโดนเวทย์มนต์ไปหมาดๆเองด้วย “ ที่ต้องทำก็แค่ทำตามเงื่อนไขเท่านั้นเองครับ ”

___“ เงื่อนไข? ”

___“ ที่นี่น่ะ... ได้ชื่อว่าเป็นเขาวงกตที่ไม่มีทางออกครับ แต่ว่ามันจะไม่มีทางออกจริงๆก็ต่อเมื่อเราต้องการจะห าทางออกที่เป็นทางออก เข้าใจไหมล่ะครับ ประมาณว่า ถ้าเข้ามาในเขาวงกต ยังไงก็ต้องหลงทางยังไงล่ะครับ ”

___เคย์ล่ามีสีหน้างุนงงอย่างชัดเจนซึ่งดูน่าขันอยู่ ไม่น้อย(แต่ก็น่ารัก... คาเดน)

___“ ถ้าอย่างนั้น... สมมติว่าเราไม่ต้องการที่จะหาประตูทางออกล่ะ ” คาเดนใช้นิ้วที่ตัดแต่งเล็บจนสะอาดสะอ้านลูบคางมนๆขอ งเขา ใบหน้าซีดๆดูมีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อยยามที่เขาใช้คว ามคิด “ มันจะเป็นยังไง? ”

___“ ไม่เลวเลยนะนาย! ” เรย์ปรบมือให้เบาๆ “ มีนักเรียนปีหนึ่งไม่กี่คนหรอกนะที่จะคิดแบบนี้ได้จา กการฟังเพียงครั้งเดียว อาจจะเว้นผมไว้สักคน เพราะผมนั้นไม่ต้องฟังแม้แต่คำเดียว ” เขาดูพอใจมากเมื่อพูดวนกลับมาถึงตัวเอง

___“ ว้าว! ยอดเลยๆ ”

___“ ขอบใจจ้า ” ชายหนุ่มชั้นเรียนพ่อบ้านยิ้มขณะลูบหัวเคย์ล่า(จะลวน ลามพี่หรือไง! ...คาเดนหน้าบึ้งตึง) “ คืออย่างนี้นะ วิธีหนึ่งจากหลายๆวิธีที่จะออกจากเขาวงกตนี้น่ะ พวกนายจะต้องหาสิ่งที่ไม่น่าจะใช่ประตูที่จะพาเราออก ไปได้ ซึ่งนั่นเรียกว่าทางลับ มันอาจจะปรากฏในรูปของหน้าต่าง ช่องลม บันไดวนหรือแม้กระทั่งโถส้วม นั่นผมเจอเข้าไปในวันฮัลโลวีนปีที่แล้ว มันไปโผล่กลางห้องน้ำชายเลยล่ะ คงไม่ต้องให้บรรยายหรอกนะว่าผมทำยังไงตอนนั้น แล้วจริงๆเราก็ไม่รู้หรอกว่าจะไปโผล่ตรงไหน ถ้าโชคดี พวกนายอาจได้ไปยืนอยู่บนเวทีข้างๆอาจารย์ใหญ่ในห้องป ระชุมของหอนาฬิกาก็ได้ ”

___ไม่รู้ว่าคาเดนคิดไปเองหรือเปล่า แต่ดูเหมือนนายเรย์มอนคนนี้จะเป็นตัวปัญหา

___“ แต่ของอย่างนั้นมันจะหาง่ายๆหรือ นี่มันเขาวงกตนะ อีกอย่าง เราก็เดินกันมาตั้งนานแล้ว(สองวันแน่ะ สองวัน!!!) ยังไม่เห็นจะมีของที่ว่าเลยสักอย่าง ” คาเดนยักไหล่

___“ นี่หรือเปล่า ” เสียงพี่เขาขัดขึ้น จนน้องชายแทบร้อง ‘ อ่ะจ๊าย! ’ ตัวลอยออกมาดังๆ

___ตู้อาบน้ำฝักบัวทองเหลืองตั้งอยู่ข้างๆผนังด้านหน ึ่ง มันดูขัดกันมากๆระหว่างความหรูหรากับกำแพงหินโทรมๆจน ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะไม่ได้สังเกตเห็นมันตั้งแต่แรก

___“ ไหวพริบดีมากเลยนะเนี่ย ” เรย์มอนลูบหัวเคย์ล่าที่ตอบด้วยสีหน้าพอใจแบบแมวน้อย คาเดนกัดฟันกรอด ดูมันจะจงใจไปหน่อยหรือเปล่าที่นายพ่อบ้านคนนี้หาทาง จับนู่นจับนี่ของพี่เขาบ่อยเกินความจำเป็นทั้งที่กับ เขาแล้ว เจ้านั่นกลับไม่แสดงท่าทีอะไรเลย แถมยังดูจะหลีกเลี่ยงเสียด้วย อย่างนี้ไม่ต้องสงสัยเลย ลวมลามชัดๆ! ลวนลามแน่ๆ!

___โดยไร้เหตุผลสักข้อที่ใครอื่นจะเข้าใจได้ คาเดนก็คว้าแขนเคย์ล่าแล้วลากให้ออกห่างจากเรย์

___“ เอาล่ะ! ทีนี้ก็บอกวิธีออกจากที่นี่ได้แล้ว ” เขาพูดเสียงแข็ง

____“ จะรีบขนาดนั้นเชียว? ” เรย์เลิกคิ้ว ยกมือขึ้นกอดอก วินาทีหนึ่งเขาดูเรื่อยเปื่อยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น อีกพริบตาหนึ่งเขากลับดูเจ้าเล่ห์อย่างน่าใจหาย “ นายอยากออกด้วยทางนี้จริงๆหรือ? ”
ยังไม่ทันที่คำตอบจะผุดขึ้นในสมองของใครสักคนหนึ่งใน สองคน หรือที่คาเดนจะสงสัยกับคำถามทิ้งท้ายของเรย์ เสียงตึงหนักๆเหมือนหินหล่นจากภูเขาลงถนนก็ดังขึ้น จากนั้น ณ พื้นที่ว่างๆของทางเดินเขาวงกต สีแดง สีเหลืองและสีน้ำเงินฉูดฉาดแสบสันก็ผุดขึ้นเป็นสายบา งๆคล้ายเส้นลวด มันยาวออกมาเรื่อยๆไม่มีที่สิ้นสุดและเริ่มพันรอบตัว เองโดยอัตโนมัติจนกระทั่งเกิดเป็นรูปร่างของคน และสีเหล่านั้นผสมเข้ากันเหมือนภาพการ์ตูนในถังสี

___“ สวัสดี เรย์มอน ” อะมิเลียยิ้มหวานแต่แฝงแววโหดเอาไว้ เธอก้าวออกมาจากกองสีที่ยุ่งเหยิงพร้อมกับการ์ดใบสีน ้ำเงินเข้มในมือ “ มาเดินเล่นหรือไง? ”

___“ ก็อย่างนั้นแหละ เอมี่ ในเช้าที่สดใสวันนี้ จู่ๆผมก็เกิดต้องการที่จะเดินเล่นขึ้นมาเฉยๆ ” เรย์ยักไหล่ ถอยหลังออกห่างจากผู้มาใหม่สองสามก้าว “ เธอก็รู้นี่นา ว่าผมน่ะจะเริ่มวันใหม่ไม่ได้ ถ้าผมไม่... ”

___“ ได้ทำผิดกฎโรงเรียนสักข้อ ข้ารู้แล้วล่ะ รู้ดีด้วย ” เธอต่อประโยคให้
เคย์ล่าเห็นชายหนุ่มคลาสพ่อบ้านกลืนน้ำลายอึกใหญ่

___“ มันจะมีสักวันไหมที่เจ้าจะยอมก้มหน้าก้มตาทำตามกฎโรง เรียนโดยไม่มีข้อแม้ หรือโดยสมัครใจ? แถมนี่เจ้าจะยังลากนักเรียนใหม่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย อีกต่างหาก หืมม์? นักเรียนใหม่? ทำไมถึงได้มีนักเรียนใหม่อยู่ที่นี่ได้กัน? ”

___“ คะ... คือว่า... ” เคย์ล่าอ้าปากจะพูด

___“ ถ้าอย่างนั้นผมก็อยากถามกลับบ้างนะ ทำไมเธอถึงไม่ไปทำงานกวาดต้อนเด็กใหม่เข้าหอนาฬิกาล่ ะ... หรือว่า... เธอเป็นได้แค่เบ๊ทั่วไปที่คอยรับใช้ผู้คุมกฎคนอื่นๆ คอยเลียแข้งเลียขาแล้วก็เก็บกวาดของที่เหลือ ไม่ก็... อยากจะแพ้ให้กับสุดอัจฉริยะคนนี้เอ่ย? คุณวอเตอร์เมล่อน แม่สาวผลไม้หวานฉ่ำ... ” เรย์มอนโค้งคำนับอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางตลกขบขัน

___ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลข้อใดก็ตาม แต่เป็นไปได้มากว่าจะเป็นข้อสุดท้าย อะมิเลียกระทืบเท้าด้วยความโกรธ ไพ่ในมือเธอหายวับไปพร้อมเสียงหยดน้ำ

___“ แกพูดออกมาอีกแล้วนะ... ”

___“ ซวยล่ะ! เวรแล้วไง ดันเผลอหลุดปากไป! ” พ่อบ้านหนุ่มทำหน้าเหวอ ยกมือขึ้นปิดปาก ขณะที่สาวน้อยตรงหน้าค่อยๆก้าวเดินตรงมาพร้อมกับสายต าอาฆาตสุดสยอง คาเดนขนลุกซู่เหมือนถูกน้ำเย็นราดใส่เท้า(?) ส่วนเคย์ล่าสะดุดล้มโครมใหญ่

___เรย์ม่อนคว้ามือสองพี่น้องอย่างรวดเร็วก่อนจะลากท ั้งคู่ตรงเข้าหาตู้อาบน้ำฝักบัวทองเหลือที่อยู่ใกล้ๆ แว่บหนึ่งที่ความรู้สึกประเภทที่ว่า ‘ มันไม่มีทางได้ผลหรอก ’ ผุดขึ้นมา มันก็ถูกขับไล่ทิ้งไปอย่างรวดเร็วเมื่อคาเดนเห็นหลุม ดำขนาดใหญ่คล้ายหลุมข้ามมิติที่เคยเห็นในภาพยนตร์ หมอกสีขาวประหลาดหมุนวนเปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อยๆชวนคล ื่นไส้ รุ่นพี่กระชากประตูออกพร้อมกับที่อะมิเลียตะโกนว่า ‘ จะหนีไปไหน! ’ และเมื่อคาเดนเริ่มมีความคิดเกี่ยวกับบางอย่างที่คอย เตือนเขาอยู่ตลอดว่าไม่ควรผ่านเข้าใน ‘ ทางลับ ’ อันนั้น ร่างของทั้งสามก็ถูกดูดเข้าไป ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง รวมถึงเสียงของอะไรสักอย่างระเบิดหนักๆกับเสียงกรีดร ้องอย่างโกรธเคืองของอะมิเลีย
.................................................. .................................................. .........................

___ความรู้สึกวูบวาบโหวงเหวงเหมือนเวลาขึ้นเครื่องเล ่นที่เหวี่ยงตัวไปมากลางอากาศแต่แย่กว่าสักร้อยเท่าไ ด้สิ้นสุดลงท่ามกลางแสงสว่างจ้าที่วาบขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ตามมาติดๆด้วยสายน้ำที่ซึมซาบเข้าทุกส่วนของเสื้อผ้า เมื่อเคย์ล่าได้สติจากความมืดหมุนๆจากการร่วงลงในน้ำ

___“ โอ้ก! ” คาเดนร้องได้แค่นั้น หลังจากถูกเรย์มอนหล่นทับ

___เคย์ล่าลุกพรวดขึ้นอย่างรีบเร่งราวกับถูกไฟฟ้าจี้ ที่ปลายนิ้วก้อย น้ำที่รองรับเขาที่หล่นลงมานั้นอุ่นสบาย ภายในห้องสีทองและขาวไข่มุกที่กว้างขวาง ไอร้อนฟุ้งกระจายทำให้ดูพร่าเลือน รูปปั้นเทพธิดาถือคนโท เสียงน้ำไหลริน บ่อกว้างที่โปรยปรายด้วยกลีบกุหลาบสีแดงโทนดำ กับเรือนร่างของเหล่าหญิงสาวในม่านหมอก

___“ เอ๋? ” เขาร้องออกมาต่อหน้าสาวน้อยร่างสูงที่ยืนตะลึงงันอยู ่ใกล้กับใบหน้าของเขาแทบจนกัน เธอเป็นหญิงสาวที่ดูงดงามสูงส่งแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อ นโยนไม่ถือตัว เส้นผมสีน้ำตาลแดงเงางามยาวสยาย ดวงตาสีเหลืองดอกทานตะวันกลมโต ริมฝีปากอวบอูม ผิวเนียนเรียบลื่นประดุจดั่งหิมะบนยอดเขาที่สูงที่สุ ดไร้ซึ่งการเหยียบย่างของผู้ใด ผ้าขนหนูนุ่มๆลายสตรอเบอร์รี่บนพื้นขาวพันปิดร่างกาย แทบไม่มิด โดยเฉพาะหน้าอกกับสะโพก ในช่วงของการนิ่งค้าง ผืนผ้านั้นก็หลุดร่วงออก

___“ โอ้เย้! ” เสียงของเรย์มอนที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าตนเองได้รุกล้ำเข ้ามาในห้องอาบน้ำหญิงดังขึ้น

___“ กรี๊ด!!! ” ไม่รู้ว่าระหว่างเสียงร้องของสาวๆกับเสียงร้องตกใจขอ งเคย์ล่านั้นอะไรจะดังกว่ากัน แต่ที่รู้แน่ๆในเวลาต่อมาในหน่อยของการนึกถึงคำว่า ‘ คึ! ’ ขึ้นก็คือความโกลาหลอย่างไม่คาดฝัน นายเรย์เริ่มพุ่งตรงเข้าใส่กลุ่มหญิงสาวที่แตกฮือหนี กัน บางส่วนรีบหายออกจากห้องไป บางส่วนก็ไปหลบกันอยู่หลังรูปปั้นและวิ่งวนรอบๆหนีหน ุ่มพ่อบ้านผู้แสดงความสดใสเริงร่าออกมาทางสีหน้าอย่า งชัดเจน

___“ พี่! ” คาเดนตะโกนแข่งกับความสับสนวุ่นวาย มองผ่านม่านมัวๆ ผ่านหน้าอกกับส่วนโค้งเว้าทั้งหลายอย่างยากลำบาก... เคย์ล่านอนตาหมุนติ้วจมกองเลือดกำเดาอยู่ มีสาวน้อย(ที่สัดส่วนไม่ได้น้อยตามเลย)ผมน้ำตาลแดงนั ่งหน้าตาเลิ่กลั่กอยู่ เหมือนไม่แน่ใจว่าควรจะอายหรือตกใจกับกองเลือดตรงหน้ าดี “ อุ๊บ! ”

___หนุ่มน้อยคาเดนพบว่าตนวิ่งไปชนกับหญิงสาวคนหนึ่ง มือทั้งสองข้างเผลอไปจับเข้ากับ...

___“ ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิต! หื่นกาม!!! ”

___“ มะ... ไม่ใช่นะ ผม! ผมไม่ได้ตั้งใจ!!! ” เขาตะโกนลั่นหลังจากตระหนักถึงความนุ่มในมือและน้ำหน ักของอันตรายที่ต้องเผชิญเมื่อได้เห็นการ์ดของบรรดาส าวน้อยที่เอาออกมาจากไหนไม่รู้ได้อย่างพร้อมเพรียงกั นมาก ห่างไปจากความวุ่นวายนั้นเล็กน้อย เรย์มีสีหน้าตกใจและเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายถอยแทน จากแปรงขัดพื้นนับสิบที่มองเห็นเลือนๆคล้ายดาบ

___การ์ดใบสีน้ำเงินเข้มรูปทะเลสาบสีเขียวอมน้ำเงินท อประกายเลื่อนอยู่เบื้องหน้าเคย์ล่าที่มึนงงจนแม้แต่ ชื่อตัวเองยังนึกไม่ออก นั่นเป็นเสียงของสายลมหรือว่าหยาดน้ำกันนะ ความอบอุ่นแผ่ซ่านกระจายจากผิวหนังลึกลงไปตามเส้นเลื อด มุ่งตรงเข้าสู่หัวใจและสมองที่อื้ออึงพร้อมกับแสงสีน ้ำเงินเจิดจ้าสดใส

___“ อืม... ” เขาพยายามจะพูดอะไรออกมาสักอย่าง อะไรก็ได้ที่เมื่อพูดถึงแล้วจะดึงเอาตัวตนกลับมาได้

___บางสิ่งสีน้ำตาลแดงขยับไหวไปมา เสียงหวานๆก้องกังวานอยู่ในหัวค่อยๆดังขึ้นจากกระซิบ

___“ เธ... เธอ... เธอน่ะ! เป็นอะไรไหม ”

___“ อ่ะ! ” เคย์ล่ากระตุกเล็กน้อยจากใบหน้าที่แสนน่ารักของหญิงส าวที่กำลังจับจ้องเขาอยู่ ก่อนจะพบว่าตัวเองนั้นถูกกอดรัดอย่างแน่นหนากับหน้าอ กใหญ่มหึมา

___“ อย่าเพิ่งขยับนะ ” เธอพูดอย่างอ่อนโยน ขณะที่ความดันเลือดในโพรงจมูกของเด็กหนุ่มกำลังเพิ่ม ระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่า... เมื่อปลายนิ้วเรียวงามของเธอที่เปล่งแสงออกมาราวกับห ิ่งห้อยเพียงแต่มันเป็นสีน้ำเงินสัมผัสถูกใบหน้าเขาอ ย่างแผ่วเบา ความตื่นเต้นทั้งมวลก็ดูจะหายวับไปในทันใด

___ตึกตัก...

___เป็นความรู้สึกอันแปลกประหลาดที่จู่ๆก็มองหน้าสาว น้อยคนนั้นไม่ได้ขึ้นมาเสียเฉยๆ เคย์ล่าพยายามเบือนหน้าที่ร้อนผ่าวหนีไปอีกทาง ทว่ากลับไม่อาจละสายตาจากแววอันอ่อนโยนของเธอเหมือนค นที่ควบคุมร่างกายตามใจคิดไม่ได้ ตัวเขาในตอนนี้คงจะดูน่าขันอย่างไม่เข้าท่า เปื้อนเลือด นั่งท่าทางเปิ่นๆแถมยังโดนตราหน้าแล้วว่าเป็นพวกถ้ำม องอีกต่างหาก อับอายจนอยากจะหายตัวไปเดี๋ยวนั้นเสียเลย

___มือที่แข็งแรงข้างหนึ่งยื่นมาคว้าปกเสื้อเขาแล้วก ระชากอย่างแรงจนเขาหลุดออกจากอ้อมกอดของหญิงสาวและไถ ลไปตามพื้นกระเบื้อง เรย์ม่อนกับรอยฝ่ามือแดงบนแก้มขวาขยิบตาให้

___“ โทษทีนะ อลิซซ่า แต่เราคงต้องหนีแล้วล่ะ ” เรย์ตะโกนข้ามหัวกลับไปเบื้องหลัง เป็นอันว่าสาวน้อยที่กอดเขาอย่างนุ่มนวลด้วยอกนิ่มๆม ีชื่อว่าอลิซซ่าสินะ ช่างเป็นชื่อที่แสนไพเราะสมกับความน่ารักของเธอจริงๆ เคย์ล่าอดคิดขึ้นมาไม่ได้ขณะถูกลากไปตามพื้นเหมือนตุ ๊กตาผ้าของเด็กตัวเล็กๆ
เหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้...

____“ แล้วคาเดนล่ะ! ”

___“ เขาอยู่นี่ หันมองข้างๆสิ ” เรย์พูด คาเดนถูกคว้าคอเช่นเดียวกับเคย์ล่า แต่ดูเหมือนว่าวิญญาณเขาจะลอยหนีหายไปจากร่างเสียแล้ วกับรอยไหม้เล็กน้อยตรงปอยผมด้านหน้า ดูจากองศาบิดเบี้ยวของริมฝีปากราวกับกำลังฝันร้ายอยู ่นั้นทำให้สงสัยว่าเขาคงเพิ่งจะไปเจออะไรที่น่ากลัวม ากๆมา
เสียงฝีเท้ากระแทกพื้นดังติดตามจากด้านหลังเหมือนกอง ทัพอัศวินตามกษัตริย์ออกไล่ล่ากระต่ายป่า เคย์ล่าเห็นคลื่นสาวน้อยในผ้าขนหนูไม่ก็ชุดว่ายน้ำวั นพีซสีน้ำเงินเข้มเว้าตรงด้านข้างเอวถาโถมไล่มา พวกเธอต่างก็ถือแปรงขัดพื้น ไม้กวาด ไม้เบสบอลทองคำ ไม่ก็ไม้หน้าสามยาวๆ แต่ด้วยความรู้สึกบางอย่างกลับบอกว่า นั่นต้องไม่ใช่แค่ไม้ธรรมดาอย่างที่เห็นแน่ๆ

___“ ทำไมถึงดูสนุกอยู่ล่ะ ” เขาถามเรย์ที่วิ่งก้าวยาวๆพลางลากสองพี่น้องไปด้วย ที่รองเท้าหนังสีดำเงาวับของหนุ่มพ่อบ้าน มีแสงเรืองสีน้ำตาลแสดงให้เห็นว่ากำลังใช้เวทย์มนต์อ ยู่ “ นายมักจะเจอแบบนี้ประจำเหรอ ”

___“ ก็ไม่เชิงหรอก ส่วนใหญ่มักจะเป็นอุบัติเหตุแผลงๆจากการสำรวจทางลับท ั่วโรงเรียนของผมมากกว่า เกือบครึ่งผมถูกส่งให้ไปโผล่ในห้องอาบน้ำหญิงในหอจัน ทรา ” เรย์ตอบพลางยิ้มแหยๆ “ ผมคิดว่าเรื่องแบบนี้มันขึ้นกับความชอบกับความอัจฉริ ยะเป็นหลัก พนันได้เลยว่าไม่เคยมีใครที่เข้าทางลับธรรมดาๆที่ไม่ น่าจะไปโผล่ที่ห้องอาบน้ำได้แต่ดันไปได้จริงๆแบบผมหร อก ”

___“ เห... ”

___“ หยุดพูดแบบภูมิใจเสียเต็มประดาแล้วตั้งใจหนีจริงๆจัง ๆได้ไหม! ” คาเดนเริ่มวีนแตกทันทีที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นจากภวังค์ แห่งความหวาดกลัวบวกประสบการณ์วิญญาณออกจากร่างชั่วค ราวมาหมาดๆ(ก็แค่เปรียบเปรยน่ะ) ภาพแรกที่เขาได้เห็นซึ่งเขย่าเอามากๆก็เป็นใบหน้าแฝง แวว ‘ ยักษ์ ’ ออกมาอย่างชัดเจนของคณะผู้ไล่ล่า

___“ ที่จริง ผมมีเวทย์มนต์เฉพาะบทหนึ่งที่ทำให้ผมหนีได้เร็ว อย่างน้อยๆก็ลดเปอร์เซ็นต์ที่จะถูกจับได้จากฝ่ายตรงข ้ามราวๆสามสิบเปอร์เซ็นต์ พูดตรงๆก็คือ นักเรียนสายพ่อบ้านส่วนมาก ก็เกือบทุกคนแหละ เห็นว่าไม่จำเป็นต้องเรียนมนต์สาขาของพวกหัวขโมยให้เ หนื่อยเพราะไม่จำเป็นต้องใช้กับสาขาพ่อบ้าน แต่สำหรับผมแล้ว มนต์บทนี้มันจำเป็นมากๆสำหรับการค้นหาของผม ซึ่งมันก็เป็นความจริง ” เรย์มอนอธิบาย “ สาวๆสายที่อยู่ต่ำกว่าเจ้าหญิงกับแม่มดยังไงก็จับผมไ ม่ได้หรอก ต่อให้ต้องแบกปลาวาฬสักตัวหนีไปด้วยก็ตาม ”

___“ แล้วที่กำลังไล่ตามพวกเรามาอยู่นี่อยู่สายอะไรล่... เฮ้ย!!!! ”

___ตะเกียบข้างหนึ่งพุ่งปักพื้นห่างจากเป้ากางเกงคาเ ดนที่ยังพูดไม่จบไปนิดเดียว สายตาอาฆาตเปล่งแสงชิ้งๆติดตามมาน่าขนลุก รู้สึกว่าพวกเธอจะเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น บนระเบียงทางเดินแคบๆที่คอยบังคับทิศทาง อย่างนี้มันก็หมายความว่า มนต์ของเรย์มอนใช้ไม่ได้ผลน่ะสิ?

____“ ผมว่า... พวกเธอน่าจะอยู่คลาสเจ้าหญิงนะ ถ้าดูจากสถานที่ของห้องอาบน้ำนะ ” เรย์ตอบยิ้มๆ ก่อนจะพูดต่อเมื่อเห็นสีหน้าของหนุ่มผู้น้อง “ แต่ไม่ต้องห่วงไปหรอก ถึงถูกจับ ยังไงนายก็ไม่ถูก ‘ เล่น ’ จนตายอยู่แล้ว อย่างมากก็โรงพยาบาลสักอาทิตย์แหละ แหะๆ ไม่เหมือนผมหรอกที่โดนจับตายไว้ตั้งนานแล้ว ”

___“ ยังจะมาแหะๆอีก! ” คาเดนตะโกน แล้วจึงพบว่าพี่ของเขามีท่าทางเหม่อลอยปล่อยให้ตัวเอ งถูกลากไปเรื่อยๆอย่างเฉื่อยชาไร้อาการตื่นเต้นตกใจใ ดๆกับสถานการณ์น่าหวาดเสียวนี้ “ พี่... เป็นอะไรไป... ”

___“ อือ... ” คาเรนร้องสั้นๆในลำคอ ภายในหัวยังคงมีภาพของคนๆหนึ่งติดตรึงอยู่อย่างเด่นช ัด สาวน้อยผมสีน้ำตาลแดงสดใสคนนั้น... ความอ่อนโยนของเธอ...

___ผนังสีขาวไข่มุกแขวนภาพสีน้ำมันของหญิงสาวผมดำมีห ูแมวในชุดกระโปรงฟู่ฟ่าสีแดงกับลูกแมวดำตัวเล็กๆบนตั กของเธอปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันเบื้องหน้าหลังจากเลี้ ยวผ่านหัวมุม เรย์มอนเบรกยั้งเท้าตัวเองทำให้ไถลไปบนกระเบื้องหินอ ่อนสีโทนสว่างสบายตาเหมือนตัวเอกในเกมหลายภาค ทั้งหมดหยุดกึกพอดีก่อนที่จะชนเข้ากับรูปบนทางตันนั้ น คาเดนลุกขึ้นปัดฝุ่นตัวเอง ด้านหลังเสื้อของเขาเป็นรอยทางยาวจากการถูกลากกับพื้ นมาตลอด ชายหนุ่มมีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

___“ แย่แฮะ... ทางตัน... ” เรย์ยิ้มแหยๆ ขณะมองไปยังคลื่นความโกรธเกรี้ยวของหญิงสาวในผ้าขนหน ูและไม้ประหนึ่งอาวุธร้ายในมือพวกเธอ “ ตายแน่... ”
__________________________________________________ _________________

___ทางเดินแคบๆขนาบข้างด้วยไม้ยืนต้นใหญ่กับพุ่มไม้เ ล็กๆ เสาไฟรูปร่างบิดแปลกๆคล้ายกิ่งไม้โอบกระหวัดเกี่ยวกั นเองอย่างแน่นหนาแล้ววางตั้งลูกแก้วแสงสว่างไว้บนยอด สูงสุด บนทางเดินแผ่นหินสี่เหลี่ยมประกอบกันเป็นสายยาว ผ่านจุดแยกสามทางสี่ทางมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งจ นมึนหัว แต่จนแล้วจนรอดก็ยังหาหอนาฬิกาที่มีแสงกระพริบสีแดงไ ม่เจอสักที บวกกับความอึดอัดและอาการกระหายน้ำจากการเดินหาจุดหม ายโดยหลุดออกจากเส้นทางตั้งแต่แรกมาเกือบชั่วโมงเต็ม ๆ สาวน้อยมารีน เซมิรามิสก็ไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะก้าวต่อไปได้อีก เธอทิ้งตัวนั่งบนม้านั่งอัลลอยด์พลางเสยผมที่ชุ่มเหง ื่อขึ้นพลางหอบหายใจ

___“ โรงเรียนนี้มันเป็นอะไรกันเนี่ย! ไม่ใช่โรงเรียนแล้วมั๊ง นี่มันเมืองขนาดย่อมๆเมืองหนึ่งเลยต่างหาก! ”

___มารีนยังคงจำถึงอาการดีใจของพ่อกับแม่เธอได้อย่าง ดีเมื่อเธอได้ถูกเรียกให้เข้าเรียนในโรงเรียนโคซานเซ ียน่านี้ โดยจากประวัติย้อนหลังโดยคร่าวๆของเธอ เพียงแค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้หลายๆโรงเรียนเกรดดี ๆทั้งหมดไม่ยอมรับเธอเข้าแล้ว กรณีที่นักเรียนทำร้ายอาจารย์! เป็นเพียงนักเรียนประถมเท่านั้นเสียด้วย! เด็กสาวผู้มีชื่อและลักษณะที่ชวนให้นึกถึงท้องทะเลกั บกำปั้นหนักๆของเธอ
เสียงกรอบแกรบเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมการเคลื่อนไหวคร ั้งใหญ่ของสายลม กระดาษจดหมายเก่าๆแบบมีเส้นบรรทัดแผ่นใหญ่ลอยพลิ้วเข ้าปะทะที่ใบหน้าเธออย่างจัง เกิดความเงียบงันขึ้นชั่วครู่กับอาการอึ้งเล็กน้อย

___“ ว้าก! อะไรกันยะเนี่ย!!! ” มารีนคว้ากระดาษบนใบหน้าของเธอออกมาขยำทิ้งอย่างรวดเ ร็ว “ อะ... อะ!!! ”

___มารีนหน้าแดง ยิ่งหอบหายใจหนักขึ้นไปอีก แม้ว่าจะเป็นเพียงช่วงสั้นๆ แต่ก็เป็นความกลัวแบบที่ไม่ชวนให้ระลึกถึงเอาเสียเลย

___“ ทำอะไรน่ะ! หล่อน! ” น้ำเสียงกราดเกรี้ยวดังขึ้นจากหลังพุ่มไม้ต้นลมที่พั ดกระหน่ำเมื่อครู่ หญิงสาวผมดำสั้นประบ่าหน้าอกหน้าใจใหญ่เหลือล้นในชุด เมดกระโปรงยาวกับผ้ากันเปื้อนขาวสีน้ำเงินกระโจนออกม าอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีแดงสดจับจ้องมารีนเขม็งอย่างไม่พอใจ มือทั้งสองข้างเท้าสะเอว “ เธอทำอย่างนั้นทำไม ”

___“ ทำ? อะไร? ” มารีนพูดงงๆ

___“ ก็ขยำรูปสาวหูแมวของเราไงล่ะ! ” สาวชุดเมดพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “ นั่นเป็นรูปวาดจากเจ้าของผลงานเรื่อง ‘ สงครามรักสาวต่างดาวหูแมว ’ ของแท้นะ! แถมมีลายเซ็นของนักวาดด้วยนะ รู้ไหมว่าเราต้องไปยืนเข้าคิวเบียดกับพวกโอตาคุกลางแ ดดเป็นชั่วโมงๆเลยนะ! ”
เด็กสาวขมวดคิ้วอย่างสงสัย ไม่เห็นรู้เรื่องเลย ยัยนี่กำลังพูดถึงอะไรอยู่น่ะ โอคาตุ? ของแท้?

___“ เธอจะชดใช้ให้เรายังไงกัน! ”

___“ หัวหน้า! อย่า... เพิ่ง... โมโหสิ! ” หญิงสาวอีกคนตะเกียกตะกายข้ามพุ่มไม้มาแบบพยายามไม่ใ ห้กระโปรงสั้นๆสีชมพูเข้มของเธอเกี่ยวเข้ากับกิ่งไม้ ทว่ากลับไม่ได้ผลเท่าใดนัก กางเกงในสีขาวลายสาวน้อยหูแมวกับยานอวกาศไซไฟโผล่ให้ เห็นอยู่สองสามวินาที(พอให้อึ้งได้ตามๆกัน กางเกงในลายการ์ตูน! ไม่จริงน่า!!!) “ หว๋า~! ”

___“ อ๊ะ! บราวนี่! เธอสวมตัวที่เราให้ด้วยหรือเนี่ย ดีใจจังๆ ” ดูเหมือนคนในชุดเมดจะคลายความโกรธลงได้ชั่วขณะหนึ่งจ ากผู้ที่ตามมาขัดจังหวะที่ชื่อบราวนี่ ผู้กำลังหน้าแดงซ่านหลบไปอีกทาง มือปิดกระโปรงสั้นๆของตัวเองแน่นราวกับกลัวว่าจะมีบา งอย่างมาทำให้มันเปิดขึ้นอีก

___“ คือ... ถ้าโรเชสต้า เอ๊ย! หัวหน้า ชอบ... ก็ดีแล้วล่ะ ”

___สาวน้อยผมยาวสีน้ำตาลอ่อนดูจะระบายควันออกจากหัวไ ด้มากมาย เธอรีบเคลื่อนตัวไปอยู่ข้างๆโรเชสต้า สาวชุดเมดอย่างรวดเร็วและเงียบกริบ

___และดูเหมือนอีกฝ่ายจะหวนนึกถึงอารมณ์เมื่อครู่ขึ้ นมาได้ เพราะโรเชสต้าส่งสายตาเชือดเฉือนใส่มารีนอีกครั้ง พร้อมกับก้าวเท้าเข้าหาด้วยนัยน์ตาขมึงทึง จากเธออดที่จะรู้สึกหวั่นเล็กๆไม่ได้

___“ เธอน่ะ! จงมาเป็นทาสเราหนึ่งเดือน แล้วเราถึงจะยกโทษให้! ”

___ด้วยคำพูดที่คิดไม่ถึงเลยว่าจะออกมาเป็นแบบนี้ ทำให้เด็กสาวอ้าปากค้าง

___หวี่~~~~ เสียงแมลงบางตัวบินผ่านไป...

___“ ทำไมฉันต้องไปเป็นทาสของเธอด้วยล่ะ นั่นมันก็แค่กระดาษแผ่นหนึ่งเท่านั้นเองไม่ใช่หรือไง ! ” มารีนที่ได้สติกลับมาเถียง ชี้มือไปที่ก้อนกลมๆยับยู่ยี่บนพื้นที่อยู่ไม่ไกลนัก “ ก็แค่คลี่ออกแล้วใช้เตารีดทาบก็ใช้ได้แล้ว หรือถ้าต้องการคำขอโทษล่ะก็ เอ้า! ฉันขอโทษ เป็นไงล่ะ พอใจหรือยัง! อืม... ฉันเสียใจมากๆเลยที่ทำลงไปแบบนั้น ” เธอพูดต่อท้าย เมื่อพบว่าตัวเองกล่าวขอโทษได้ไม่น่าให้อภัยสักเท่าไ หร่

___“ ไม่ได้ๆ! เราไม่ยอมเด็ดขาด! ”

___“ หัวหน้า~ ใจเย็นๆก่อนสิ ”

___“ ยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด!!! เธอจะต้องมาเป็นทาสชดใช้ให้เรา! ”

___“ ใครจะยอมกันเล่า ยัยเพี้ยน! กะอีแค่กระดาษแผ่นเดียวทำเป็นโวยวายไปได้ นี่ตั้งใจจะหาเรื่องกันตั้งแต่เจอหน้าครั้งแรกเลยใช่ ไหม หา! เคยโดนอัดหน้าแรงๆไหมล่ะ! ให้ฉันเรียกสติเธอด้วยกำปั้นหน่อยไหมล่ะยะ! ” มารีนถูกำปั้นขวาตัวเอง “ ยัยเพี้ยน โรคจิต! ”

___โรเชสต้ายืนก้มหน้าตัวสั่น

___“ เป็นไงล่ะ กลัวไปเลยหรือไง ” เธอยิ้มเยาะ แต่บราวนี่ที่อยู่ข้างๆโรเชสต้าที่นิ่งอยู่สั่นหัวรั วๆ
สายไปเสียแล้ว ด้วยการพุ่งตัวเข้าหาอย่างรวดเร็วกับพละกำลังอันสมกั บรูปร่างที่สูงปราดเปรียวของหญิงสาวในชุดเมด มารีนถูกรวบกลางตัวแล้วหงายหลังล้มตึงไป พริบตาต่อมา เธอก็ต้องผงะไปจากสีหน้าหื่นกระหายสุดขีดของโรเชสต้า ที่จ้องมองเธอเหมือนกำลังต้องการอย่างที่สุด

___“ เมื่อกี๊เธอเรียกเราว่าอะไรนะ! ” เมดสาวถาม หน้าแดงซ่าน ฉีกยิ้มกว้างอย่างพอใจและหอบหายใจแรงๆ

___“ กรี๊ด!!! อะไรยะ! อะไรยะ! มากอดฉันทำไม! ปล่อยนะ! ยัยบ้า! ยัยโรคจิต! ” มารีนดิ้นหนีด้วยความตกใจปนกับความหวาดกลัวกับท่าทาง ของอีกฝ่าย เมื่อครู่ยังโมโหธรรมดาอยู่เลยนี่นา ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะ แบบนี้ยิ่งน่ากลัวมากขึ้นอีกนะเนี่ย “ ปล่อยฉันนะ! ”

___“ อ๊า~ ” โรเชสต้าทำหน้ามีความสุข แถมเธอดูจะยิ่งชอบเสียอีกเมื่อมารีนเพิ่มการตบถีบเข้ าไปด้วย

___“ กรี๊ด~~~~~~~!!! ”

___“ หัวหน้า! กรุณาปล่อยเด็กคนนั้นเถอะนะ ” บราวนี่ก้าวเข้ามาแตะหลังโรเชสต้าด้วยสีหน้าจนปัญญา และส่ายหน้าเมื่อหัวหน้าเธอไม่ยอมปล่อยมารีนไปง่ายๆ “ ขอโทษด้วยนะ ทางเดียวที่จะช่วยเธอได้ก็คือเลิกทุบตีแล้วก็ด่าว่าห ัวหน้า รวมถึงเลิกทำท่ากลัวด้วย พอดีว่าหัวหน้าเขาเป็นทั้งซาดิสม์ทั้งมาโซะน่ะจ้ะ ”

___“ เอ๋!?! ”

___มารีนแทบจะร้องไห้ออกมา วันแรกในโรงเรียนใหม่ของเธอนี่มัน... ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ!!!
.................................................. .................................................. ........................

___“ เรา... เรา... เรา... ” คาเดนรู้สึกมึนงงเหมือนเพิ่งถูกฟาดด้วยไม้ตะพดของนัก สืบชื่อดัง ระหว่างการวิ่งมาราธอนเพื่อชีวิตที่แสนตื่นเต้นและวุ ่นวาย วันแรกของการมาโรงเรียน(อันที่จริงเป็นวันที่สาม ถ้าไม่นับวันที่หลงทาง) พลาดพิธีปฐมนิเทศ ทำผิดกฎโรงเรียนแล้วสองสามข้อแม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าอะ ไรก็ตาม ถูกเข้าใจผิดอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่าเป็นนักถ้ำมองโรคจิ ต โดนนักเรียนหญิงนับสิบไล่ล่าและสุดท้ายที่เพิ่งเกิดข ึ้นก็คือ เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการระเบิดตึกเรียน “ เราแย่แน่!!! ” ในบรรดาความผิดใดๆก็ตาม เขาคิดว่าการทำลายตึกเรียนนี่น่าจะหนักที่สุด

___“ ผมว่าแค่แย่ยังน้องเกินไปนะ เรียกว่าหายนะจะดีกว่า ” เรย์หัวเราะร่า ขณะก้าวขานำคู่พี่น้องอยู่เล็กน้อยไปตามทางเดินแคบๆท ี่ขนาบข้างด้วยดอกเข็ม กุหลาบกับเฟื่องฟ้า ในมือของเขาถือการ์ดใบสีน้ำตาลรูปพื้นที่โล่งแตกระแห งใต้ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มกับซากต้นไม้หงิกงอเล็กๆตรง มุมภาพ “ ในบรรดากฎร้ายแรงที่ห้ามทำอย่างเด็ดขาดก็มีการใช้เวท ย์มนต์โจมตีระดับเอในการระเบิดกำแพงปราสาทนี่แหละ ” เขาพูดเสียงแบบอธิบาย

___“ ไอ้ก้อนหินฟิ้วๆสินะ! น่าตื่นเต้นดีออก แต่ดูจะหนวกหูไปหน่อยเท่านั้นเอง ” เคย์ล่าพูดยิ้มๆ

___“ โอ๊ย! หยุดพูดแบบใจเย็นเสียเต็มประดาสักทีได้ม้าย~! ” คาเดนตะโกนพลางหลบลูกดอกซัดชุดสามอันได้อย่างหวุดหวิ ด ทำไมถึงได้มีแต่เขาเท่านั้นเองนะที่มีแต่เฉียดของนู่ นของนี่ ส่วนเรย์มอนกลับหลบสบายๆ... นั่นคงชินแล้ว แต่ขนาดว่าพี่ที่ค่อนข้างเฉื่อยชากลับสามารถหลบหนีได ้เทพเหมือนเรย์อย่างน่าประหลาด “ อ๊าคคคคค!!!! จะบ้า!!! ”

___“ อย่าเครียดเลยน่า คาเดน คิดซะว่าเรามาสนุกกันไง ”

___น้ำเสียงและสีหน้าของเคย์ล่าผิดกับสถานการณ์ที่ติ ดตามพวกเขาอยู่ลิบลับ พวกผู้หญิงที่ยังคงไม่ลดละแล้วยิ่งกราดเกรี้ยวขึ้นไป อีกเมื่อพบว่าตัวเองพลาดเป้าที่เล็งเอาไว้(หัวเรย์มอ นกับคาเดน) ดูเหมือนว่า เรย์มอนคนนี้จะเคยก่อนเรื่องไว้เยอะเหมือนกัน

___“ จับพวกมันให้ได้ แล้วเจี๋ยนมันซร้า!!! ”

___“ ปล่อย! ปล่อยฉันนะ!!! ” มารีนกรีดร้องลนลาน จากที่เคยทุบตีโรเชสต้าที่กอดรัดเธออยู่กลับกลายมาเป ็นตัวสั่นหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูกแทน เมื่อเมดสาวตัดสินใจว่าตัวเองอยากจับกดเธอแทนมากกว่า บราวนี่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆยกมือขึ้นปิดตา แต่แอบมองด้วยสีหน้าตื่นเต้นแดงแปร๊ดปนเสียดาย

___“ ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพี่จะจัดการทุกอย่างเอง เธอไม่ต้องทำอะไรหรอก ” สาวน้อยชุดเมดเลียริมฝีปากแผล็บพร้อมเสียงหัวเราะหุๆ ในคอ พร้อมส่งสายตามีเลศนัยมาให้

___“ ไม่นะ! ฉันไม่คิดจะทำอะไรอยู่แล้ว เธอต่างหาก! คิดจะทำอะไรยะ!!! ”

___“ พาขึ้นสวรรค์ด้วยกันไง~~ ”

___“ กรี๊ด!!! ”

___“ หลบไป! พวกเธอ! หลบเร็ว! หลบเดี๋ยวนี้!!! ”

___เรย์มอนตะโกนลั่นประสานเสียงกับคาเดนและเคย์ล่าด้ วยความตกใจเมื่อจู่ๆก็พบว่ามีคนนั่งคร่อมกันอยู่บนทา งเท้าขวางทางด้านหน้า ทั้งสามวิ่งมาด้วยความเร็วสูงบวกด้วยพลังเวทย์มนต์ขอ งเรย์เข้าไว้ด้วย มารีนกับโรเชสต้าเงยหน้าขึ้นมอง ชายสามคน! ที่กำลังวิ่งหนีหญิงสาวที่ตามไล่ล่ากันมาเป็นกองทัพ! คงไม่มีภาพอะไรที่เลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาทั้งหมดนั้นกำลังวิ่งตรงเข้าใส่

___“ กรี๊ด!!! อย่ามาทางนี้น้า! ” โรเชสต้าตะโกน

___‘ เปรี้ยง! ’ ‘ ว๊าย!!! ’ ‘ อ๊าคคคค! ’ ‘ เหวอ!!! ’

___เป็นวินาทีชีวิตที่ปรากฏเพียงเสี้ยวเดียว เสี้ยวเดียวเท่านั้นจริงๆ แต่กลับดูเป็นภาพช้าของเด็กหนุ่มและสาวน้อย โรเชสต้ากระเด็นหมุนติ้วเหมือนลูกข่างลอยกระแทกบราวน ี้ที่ยืนหน้าเหวอแล้วหายเข้าไปในพุ่มไม้ คนเดนเสียหลักสไลด์ไปขัดขาเรย์มอน เคย์ล่าถูกมือของมารีนคว้าคอไว้ แรงกระตุกทำให้เขาหายใจไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่งและจุกที ่คอเอามากๆ

____เส้นผมเป็นลอนคลื่นยาวสยายพลิ้วไหวตามจังหวะที่เ กิดขึ้น เชื่องช้าและงดงามเหมือนท่วงทำนองเพลงวอลท์ นัยน์ตาสีเขียวน้ำทะเลเลื่อนมาจับจ้องกับดวงตาสีเหลื องน้ำชาจางๆของเด็กหนุ่ม เคย์ล่าเห็นใบหน้าขาวผ่องกับริมฝีปากชมพูดั่งกลีบกุห ลาบแรกแย้ม ราวกันเป็นตุ๊กตาตัวเล็กๆน่ารัก

___-ตึกตัก...

___ความรู้สึกวูบๆในช่องท้อง ทำไมกันนะ แค่ได้เห็นใบหน้าของเด็กสาวแล้ว นัยน์ตาสีน้ำทะเลนั้น แค่เพียงเห็นเท่านั้น หัวใจเขาก็พลันเต้นไม่เป็นจังหวะ ครั้งที่สองของวันแล้วนะเนี่ย...

___‘ โครม! ’

___เสียงกระแทกหนักๆดังขึ้นตามติดด้วยแสงวาบเจิดจ้าส ีน้ำตาลอ่อน แล้วเคย์ล่าก็พบว่าตัวเขาเองนั้นถูกแรงมหาศาลดีดให้ล อยขึ้นจากพื้นหิน จากความรู้สึกที่เริ่มมัวซัวของเขานั้นบอกได้ว่า ข้างๆน่าจะมีคาเดน เรย์มอนและสาวน้อยผมทองเป็นลอนที่ยังคว้าคอเขาไว้อยู ่ ทั้งหมดลอยหวือเร็วจี๋อย่างควบคุมไม่ได้ ผ่านยอดไม้สีเขียวที่แซมด้วยดอกไม้สีส้มสด และนั่น! แสงสีแดงที่กระพริบอยู่เหนือหอนาฬิกาสูง

___“ หอนาฬิกา... ” เคย์ล่าพึมพำออกมาได้แค่นั้น แล้วจึงสังเกตเห็นสีหน้าของเรย์มอนที่ชี้ว่าทุกอย่าง นั้นผิดแผนไปหมด แค่นั้นก็เพียงพอที่จะเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
.................................................. .................................................. ...............................

___ในโลกใบใหม่หลังจากการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่แล ะสำคัญมากทางประวัติศาสตร์ดาวเคราะห์(การเปิดประตูขอ งเหล่าปิศาจ) โลก เอิร์ธาเนีย(ในภาษาของโลกอื่น) หรือดาวเคราะห์อันดับที่สามแห่งระบบสุริยะจักรวาลก็ไ ม่ใช่ดินแดนเฉพาะของมนุษย์อีกต่อไป แผ่นดินทั้งมวลนั้นได้ย้อนกลับมาเชื่อมกันเป็นแผ่นเด ียวกันอีกครั้งและถูกเรียกว่า ‘ The New World ’ เหล่าปิศาจสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่น(หรือที่เรียกกันว่า มนุษย์ต่างดาว)ก็เดินทางข้ามประตูมิติมาปักหลักอาศัย อยู่แทนที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่สูญไปกว่าครึ่งในเหตุก ารณ์สงครามการเปิดประตูครั้งนั้น ในฐานะผู้แพ้สงคราม โลกที่มนุษย์เคยเป็นใหญ่ จึงถูกเปลี่ยนแปลงไปโดยผู้ครอบครองร่วมกลุ่มใหม่ อย่างเช่น การนับเขตพื้นที่แทนคำว่าทวีป หรือใช้คำว่าเมืองแทนคำว่าประเทศ

___โคซานเซียน่าในช่วงสามปีปัจจุบันนี้ตั้งอยู่ในสถา นที่ที่ถูกจัดให้เป็น ‘ ความลับ ’ ในเขตที่ชื่อว่า ‘ อันดีนส์ ’ (ทวีปที่มีประชากรมนุษย์กับปิศาจอาศัยอยู่อย่าละครึ่ ง และเป็นทวีปที่มีลูกครึ่งมากที่สุดด้วย) ไม่มีการเปิดเผยอย่างชัดเจนว่าโรงเรียนนี้นั้นอยู่แห ่งหนใด และในหลายร้อยปีมานี้เคยย้ายที่ตั้งมาแล้วจากที่ใดบ้ าง แม้กระทั่งชื่อเสียงเรียงนามก็ตาม ก็รู้กันแค่เพียงว่าเป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งเท่านั้น

___“ โรงเรียนของเราใช้ศาสตร์ที่ตกทอดมาจากอาชีพต่างๆในอด ีตกาล ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหญิงเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ พ่อบ้านแม่บ้านผู้เชี่ยวชาญ แม่มด นักดนตรีพเนจร สายลมที่ไม่อาจจับต้องได้ หรือแม้กระทั่งการใช้ศาสตร์ของเหล่าสรรพสัตว์ในตำนาน ให้เป็นประโยชน์ ไม่ว่าศาสตร์ของผู้ถูกกล่าวถึงเหล่านั้นจะมีตัวตนอยู ่จริงแต่ถูกบิดเบือนไปตามกาลเวลาหรือว่าเป็นเพียงเรื ่องเล่าอภินิหารเท่านั้น โดยการนำเอาเวทย์มนต์สมัยใหม่ผนวกเข้ากับสาขาวิชาและ ขุมพลังอันเป็นฐานจากเบื้องลึกที่สุดของจิตวิญญาณ ทำให้เราได้แบบของการเรียนรู้เฉพาะของโคซานเซียน่านี ้ขึ้นมา ซึ่งเป็นอันว่า... ”

___ห้องโถงสว่างไสวสไตล์ปราสาทโบราณของอัศวินในช่วงย ุคสงครามกับมังกร คบเพลิงสีส้มลุกโชติช่วงอยู่บนปลายแท่งเหล็กยักษ์รูป ร่างหอคอยตันโดนไม่มีเชื้อเพลิงและความร้อนที่มากเกิ นไป โต๊ะไม้ตัวยาวตั้งตัดขวางห้องเรียงเป็นแถวถัดออกมาเร ื่อยๆจากเวทีด้านในสุดอยู่เจ็ดแถว บรรดาเด็กหนุ่มสาวผู้ได้ชื่อว่าเป็นนักเรียนใหม่นั่ง อย่างเบื่อหน่าย บ้างก็หลับ บ้างก็นั่งตาปรือหาววอด มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังสามารถทนจ้องตาแป๋วไปย ังแท่นพูดบนเวทีที่มีชายแก่ผมขาวโพลนกับแว่นตางอๆและ บทพูดยืนยาวชวนให้เบื่อสุดๆของเขาได้

___“ ไม่ว่าจะกี่ปีๆอาจารย์ก็เอาแต่พูดแบบเดิมๆอยู่นั่นแห ละ แล้วรู้ไหม มันไร้ประโยชน์สิ้นดีเลยเลย มีนักเรียนกว่าครึ่งที่ผ่านพิธีปฐมนิเทศไปทั้งที่ยัง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโรงเรียนเราสอนเกี่ยวกับอะไรกันแน่น อกเสียจากเวทย์มนต์ทั่วไปในชีวิตกับวิชาเลขแล้วก็ประ วัติศาสตร์น่าเบื่อ แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมมนุษย์ถึงกลับมาใช้เวทย์ม นต์ได้อีกครั้งกันน่ะ ” อะมิเลียพึมพำเซ็งๆ เธอนั่งเท้าคางจ้องมองนักเรียนปีหนึ่งลงมาจากที่นั่ง ในห้องรับรองเฉพาะคณะกรรมการผู้คุมกฎ(กลุ่มนักเรียนผ ู้ถูกเลือกให้มีหน้าที่คอยดูแลความเรียบร้อยในเขตโรง เรียน)บนชั้นสอง หลังจากที่เธอยืนกรานกับผู้คุมกฎคนอื่นๆอีกสองสามคนว ่าถึงปล่อยเธอเอาไว้หน้ากระจกวิเศษของราชีนีต่อไปก็ไ ม่มีประโยชน์อะไรขึ้นมาอยู่ดี เรย์มอนหนีรอดไปได้ แถมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าป่านนี้เขาจะไปโผล่ที่ไหนแล้ว เจ้าเขาวงกตนั่นดูจะรู้ว่ามีฝ่ายหนึ่งกำลังจะหนีจากอ ีกฝ่าย ก็เลยช่วงส่งฝ่ายที่หนีให้หนีรอดไปได้ ไม่มีอะไรจะน่าหงุดหงิดไปมากกว่าเขาวงกตมีความคิดที่ ชอบแหกกฎอีกแล้ว เว้นก็แต่เจ้ากระจกเฮงซวยนั่นอีกบาน

___“ เอาน่า... เพราะว่าอย่างนี้มันถึงเรียกว่า ‘ พิธี ’ ยังไงล่ะ อะไรก็ตามที่ถูกจัดให้เป็นพิธีการมันก็น่าเบื่อทั้งห มดนั่นแหละ ” อลิซซ่าตอบอาการเบื่อๆของหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม
ภายในห้องรับรองคณะกรรมการผู้คุมกฎ คนที่ตื่นอยู่นั้นมีเพียงอลิซซ่าผู้ขยันขันแข็งกับอะ มีเลียเท่านั้นเอง

___“ ถึงอย่างนั้นก็เถอะนะ ดูสิ! ขนาดอาจารย์ยังหลับกันเลยนะ! ”

___“ แหมๆ ”

___เก้าอี้บนเวทีถัดไปด้านหลังของแท่นที่มีอาจารย์ผู ้รับบทเป็นพิธีกรบรรยายตลอดสองชั่วโมงรวด เหล่าอาจารย์ท่าทางทรงภูมิทั้งหลายต่างพากันหลับได้อ ย่างแนบเนียนที่สุด นั่งไม่สัปหงก และตาค้างเหมือนตื่นอยู่ (เวทย์มนต์สายหนึ่งที่เรย์มอนเป็นคนคิดขึ้นมา ดูเหมือนจะนิยมกันจริงๆ แม้แต่อาจารย์ก็ตาม!)

___“ นี่! อลิซซ่า ”

___“ หืมม์? ”

___“ ข้าถามจริงๆเถอะนะ ทำไมเจ้าถึงยังปล่อยให้อีตาเรย์ลอยนวลต่อไปได้เรื่อย ๆอีกล่ะ เจ้านั่นมันทำผิดกฎไม่เว้นวนเลย มันอาจจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีกับเด็กใหม่รู้ไหม แล้วงานของพวกเราก็จะยุ่งยิ่งขึ้นไปอีก ” อะมิเลียพูด “ และเจ้าก็เป็นไม่กี่คนที่เก่งพอจะหยุดเจ้านั่นได้ ข้าล่ะแปลกใจจริงๆเลยที่นักเรียนคลาสเซอร์แวนท์ สายพ่อบ้านอย่างนั้นกลับฉลาดผิดปกติ นานๆทีจะมีโผล่มาให้เห็นสักคน ”

___“ บางทีถ้าเอาแต่อยู่ในกฎเกณฑ์อย่างเดียว มันก็น่าเบื่อ เธอเองก็รู้นี่นา ” อลิซซ่าพูด พลางดึงแขนเสื้อสีขาวของดำตรงข้อมือให้ตึง “ แล้วเรย์เขาก็ไม่เคยทำเรื่องอะไรที่มันร้ายแรงจริงๆเ ลยนี่ ส่วนใหญ่ก็แค่ปั่นป่วนสนุกๆเท่านั้นเองแหละ ”

___“ เจ้านี่ใจดีจริงๆเลย เป็นข้าคงต้องอัดสักสองสามตุ๊บ! ”

___“ เห~ ใจดีเหรอ... ”

___อลิซซ่ามองหญิงสาวด้วยสายตาแปลกๆเหมือนรู้ทัน อะมิเลียผงะไปเล็กน้อย แต่ก็สามารถเปลี่ยนสีหน้ากลบเกลื่อนปื้นชมพูระเรื่อท ี่ผุดขึ้นมาได้ในเสี้ยววินาที

___“ ช่างข้าเถอะน่า! ”

___“ ใช่ๆ ตอนแรกเธอบอกว่าเจอเรย์กับเด็กปีหนึ่งสองคนในเขาวงกต ใช้ไหม ฉันรู้ล่ะว่าพวกเขาไปไหนกันต่อ ” จู่ๆอลิซซ่าก็พูดขึ้นมา “ คือว่านะ... ”

___อะมิเลียยกมือขึ้นห้าม

___“ เจ้าได้ยินเสียงอะไรไหม? ”

___“ เอ... ”

___สำหรับคนทั่วไปอาจต้องใช้ความพยายามอย่างมากพอดูใ นการรับฟังเสียงที่แว่วคลอมากับสายลมเพียงเบาบาง แต่ว่ากับอะมิเลียผู้ซึ่งได้ผ่านประสบการณ์การไล่ล่า คนๆหนึ่งตลอดสองปีที่ผ่านมา แม้จะเป็นเพียงเสียงกระซิบเล็กๆของมดที่แทบจะไม่มีทา งได้ยิน เธอก็สามารถรับรู้ได้ทันทีถึงการมีตัวตนของเขาคนนั้น

___เรย์มอน! หญิงสาวสะดุ้งโหยง เมื่อรอยยิ้มยียวนของหนุ่มพ่อบ้านปรากฏขึ้นมาในมโนภา พ

___เสียงร้องโหยหวนแบบอารมณ์ตกใจสุดขีดค่อยๆดังขึ้นเ รื่อยๆ ตอนแรกๆมีเพียงเด็กปีหนึ่งบนเก้าอี้ยาวเท่านั้นที่รู ้สึกถึง พวกเขาหันมองไปมองมาด้วยความสงสัยว่าจะเป็นผีหลอกตอน กลางวันหรือไม่ จากนั้นเสียงก็เริ่มดังขึ้นพอที่จะปลุกบรรดาคนที่หลั บอยู่ ทั้งคณะกรรมการผู้คุมกฎบนชั้นสอง เด็กปีหนึ่งกลางห้อง คณาจารย์บนเวที และถึงขนาดสามารถขัดจังหวะการบรรยายที่แสนน่าเบื่อขอ งอาจารย์โบรอนได้

___“ สะ... เสียง... เสียงอะไรน่ะ! ”

___เมื่อความอื้ออึงที่แสนวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นเพียงช ั่วครู่เดียว อาจารย์สองสามคนลุกพรวดขึ้นพลางสอดส่ายสายตาอันคมกริ บหาความผิดปกติที่จะเกิดขึ้น ส่วนผู้คุมกฎทั้งหลายต่างกรูกันไปออกันตรงช่องหน้าต่ างกลมเหนือประตูเหล็กใหญ่ทางเข้า

___“ อะมิเลีย... มีอะ... ไร ” อลิซซ่าถาม มองตามสายตาของเพื่อนสาวไปยังหน้าต่างกลมใหญ่

___“ พวกเจ้า! ถอยออกจากตรงนั้นเร็ว!!! ” อะมิเลียตะโกน

___แต่ช้าไปเสียแล้ว วัตถุใหญ่หรืออันที่จริงเป็นร่างของคนหลายๆคนกอดกันก ลมด้วยสีหน้าหวาดกลัวสุดขีดก็พุ่งทะลุกระจกเข้ามา เกิดเสียงเพล้งดังลั่น เสียงร้องเหวอ จากนั้นก็เสียงของบางอย่างหักดังเปาะ นั่งร้านไม้เก่าๆที่รองรับน้ำหนักของกลุ่มผู้คุมกฎก็ หักหงายลง มีเพียงไม่กี่วินาทีที่นักเรียนใหม่จะใช้หลบ

___‘ โครม!!! ’

___“ ปะ... เป็นอะไรไหม! ”

___“ เหวอ! ตรงนี้มีคนสลบไปแล้ว ตรงนี้แขนบิดไปร้อยแปดสิบองศาเลย เฮ้ย!!! ”

___“ อะไรกันฟระเนี่ย! ”

___“ ขอรถพยาบาลๆ! ด่วนคร้าบ!!! ”

___เคย์ล่าลุกขึ้นแบบมึนๆ เจ็บหัวเล็กน้อยบวกกับความคลื่นไส้จากการลอยแบบไม่ได ้ตั้งใจบวกกับไร้การควบคุม ในชั่ววินาทีที่เขาพุ่งทะลุกระจกเข้ามาในหอนาฬิกานั้ น แท่งไม้รูปกากบาทฟาดเข้าที่ท้องก่อนจะหักครึ่ง จุกจนบอกไม่ถูกลุกไม่ขึ้นเลยแหละ

___ภาพแรกที่ปรากฏขึ้นให้เห็นนอกจากแสงสีวูบวาบพิลึก พิลั่นก็คือสายตานับร้อยในห้องโถงประชุมที่ทิ่มแทงเข าผู้นั่งอยู่บนกองซากความเสียหาย ก็ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะออกมาดังๆดี หรือควรจะรีบลุกขึ้นขอโทษดีเมื่อได้เห็นสีหน้าที่งุน งงกับตื่นตะลึงปนมากับสายตาเหล่านั้นด้วย

___“ จะ... เจ็บจังเลย... อ๋า!?! ” มารีนคราง ยกมือข้างหนึ่งขั้นจับหน้าผากตัวเองพลางยันตัวลุกขึ้ น ทว่า...

___‘ หมับ! ’

___“ เอ๊ะ! ” เธอกับเคย์ล่าร้องขึ้นพร้อมกัน

___ความรู้สึกบางอย่างที่ฝ่ามือชายหนุ่มบอกเขาถึงอัน ตรายครั้งที่สองของวันที่คราวนี้มาจากหญิงสาวที่ถึงจ ะไม่ใหญ่เท่าครั้งแรกที่เจอในห้องอาบน้ำก็ตาม ชายเสื้อของชุดเซลเลอร์ที่เด็กสาวมารีนสวมใส่ขาดด้าน หน้าเป็นทางยาว บราตัวเล็กๆสีขาวที่ควรจะอยู่ในที่ที่มันสมควรอยู่กล ับไปห้อยเด่นอยู่ตรงซากท่อนไม้ที่ยังชี้ค้างอยู่ตรงห น้าต่างบานแตกๆ ทีนี้ก็เข้าใจแล้วว่า... สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความตะลึงงันนั้นถูกส่งให้ใครกั น

___“ อะ... อ๋า... ” มารีนหน้าเปลี่ยนโทนสีอย่างรวดเร็ว ดูเสมองเธอจะหยุดทำงานไปแล้ว

___เรย์มอนที่โดนคาเดนทับอยู่ในท่าทางเหมือนกำลังกอด กันแต่ฝ่ายหนึ่งหมดสติไปแล้วผิวปากวิ้ว

___ชั่ววินาทีเดียวที่เคย์ล่าได้รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ ้นนั้น เขาก็คว้าร่างอันแสนบอบบางของหญิงสาวเข้ามากอดทันใด

___“ ผมขอโทษนะ ” เขากระซิบเบาๆที่ข้างหู ร่างของสาวน้อยสั่นระริกเบาๆ

___เสียงฝีเท้าวิ่งรัวถี่สับสนดังขึ้นจากกลุ่มคนที่ด ูวางภูมิและเปล่งประกายของอำนาจออกมา บนอกเสื้อของแต่ละคนนั้นกลัดเข็มกลัดสีทองรูปโล่อันใ หญ่กางปีกนกสยายเอาไว้ แค่เพียงกลั้นหายใจนับเลขหนึ่งถึงสามเท่านั้น พวกเขาและเธอทั้งหลายก็เข้าล้อมบรรดาคนประหลาดที่เพิ ่งลอยทะลุกระจกเข้ามาได้อย่างสมบูรณ์แบบจนไม่ว่ามดสั กตัวก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาหนีออกไปได้เลย เคย์ล่าสังเกตเห็นหญิงสาวผมหางม้าสีดำในชุดนักเรียนส ีแดงอิฐ เธอเป็นคนที่ปรากฏตัวขึ้นในเขาวงกตก่อนจะไล่ล่าพวกเข าอยู่ช่วงหนึ่ง เธอที่เรย์มอนเรียกว่า ‘ เอมี่ ’

___“ เรย์! นะ... นาย! ” อะมิเลียวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา ทันทีที่เธอเห็นเรย์มอนก็ปรากฏแววแห่งความประหลาดใจข ึ้นมา ทว่ามันก็หายไปอย่างรวดเร็วจากการฝึกฝนกับความคุ้นเค ยในการรับมือเรื่องยุ่งยากที่ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนก่อ ขึ้นทุกครั้ง “ คราวนี้เล่นอะไรอีกล่ะ ตั้งใจจะมาป่วนพิธีปฐมนิเทศสินะ! ถึงมันจะน่าเบื่อเอามากๆ แต่ว่านายก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้นะ(อาจารย์โบรอน ผู้เป็นพิธีกรพูดยาวตลอดสองชั่วโมงสะดุ้งโหยง) ”

___“ มันก็ไม่เชิงหรอก คือว่า... ” เรย์ยิ้มแหยๆ ขณะที่อาจารย์โบรอนเริ่มที่จะพยายามดึงเอาความสนใจขอ งนักเรียนปีหนึ่งที่พยายามชะเง้อมองผ่านกำแพงล้อมรอบ ของเหล่าผู้คุมกฎทั้งหลาย การเก็บกวาดซากความเสียหายเป็นไปอย่างรวดเร็วเหมือนก ับเตี๊ยมกันมาแต่แรกแล้วไม่มีผิด ผู้บาดเจ็บถูกหามออกด้วยเปลสนาม ส่วนกระจกที่แตกนั้น นักเรียนผู้คุมกฎคนหนึ่งดึงเอาการ์ดสีน้ำตาลเข้มออกม า แล้วเศษกระจกเศษไม้ก็เริ่มลอยขึ้นไปต่อเชื่อมกันเองแ บบจิ๊กซอว์โดยที่ไม่มีร่องรอยใดๆเหลือเลยแม้แต่น้อย ยกเว้นบราของมารีนเอาไว้อย่างหนึ่ง...

___“ อ๊ะ! เธอ... คือ... ” อลิซซ่าที่ตามมาทีหลังร้องขึ้นเมื่อเห็นเคย์ล่า เธอหน้าแดงวาบเมื่อพบว่าเขากำลังกอดกับมารีนอยู่

___“ คุณ... ”

___เด็กหนุ่มส่งสายตาอ้อนวอน ซึ่งหญิงสาวก็เข้าใจได้ในทันที เธอดึงการ์ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วเริ่มคืนสภาพชุด ของมารีน

___ถัดไปข้างๆ คาเดนรู้สึกตัวตื่นขึ้นจากเสียงโต้เถียงกันระหว่างเร ย์กับอะมิเลีย และเมื่อพบว่าตัวเองหมดสติในท่านอนกอดชายหนุ่ม เขาก็ร้องลั่น

___“ เรื่องมันเห็นได้ชัดขนาดนี้แล้ว เจ้ายังจะปฏิเสธอีก! (แล้วทำมาเป็นกอดเด็กผู้ชายอีกต่างหาก!!! ตกลงแล้วเจ้าไม่ชอบผู้หญิงหรือไงยะ!!!) ” อะมิเลียตะคอกใส่เรย์ แต่ประโยคด้านหลังที่โผล่ในใจ(ที่เกือบจะหลุดปากไปแล ้วนั้น)ดูไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด

___“ ก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจไงเล่า รู้ไหม! ไอ้พิธีที่น่าเบื่อแบบนี้ แค่ครั้งเดียวตอนปีหนึ่งก็เกินพอแล้วล่ะ ขอบใจ นี่ถ้าคาถาไม่ระเบิดจนลอยมาตกที่นี่แบบนี้ ให้ตายยังไงผมก็ไม่มาร่วมหรอก! ” ชายหนุ่มเถียงกลับ

___เรื่องดูท่าจะยุ่งยากมากขึ้นเมื่ออาจารย์ที่หายงั วเงียแล้วมีส่วนเข้ามาแจมกับความอลหม่านนี้ ในที่สุด อาจารย์โบรอนก็ตัดสินใจที่จะยอมแพ้ให้กับนักเรียนใหม ่ที่หมดความสนใจกับเขาอย่างสินเชิงแล้ว(อันที่จริง ความสนใจนั้นไม่ได้มีตั้งแต่แรกแล้วล่ะ) การต้อนเด็กใหม่ปีหนึ่งออกไปจากห้องโถงถูกทำโดยผู้คุ มกฎทั้งเจ็ดที่มีสีหน้าไม่เต็มใจสุดๆ เพราะพวกเขานั้นรู้สึกเต็มที่ว่าอยากจะรวมหัวกันรุมบ ี้เรย์มอนมากกว่า

___ความจริงแล้ว ทั้งหมดอาจจะไม่แย่เกินไปก็ได้แม้ว่าจะมีอาจารย์กลาง คนจนถึงแก่หง่อมแต่ท่าทางใจดีเข้ามาร่วมจัดการด้วยก็ ตาม แต่ทั้งหมดก็ไม่ได้มีแค่นั้น ความโหดร้ายที่แท้จริงนั้นเพิ่งเริ่มต้นขึ้น เมื่อประตูเหล็กเปิดผัวะออกพร้อมกับที่บรรดาหญิงสาวส ่วนหนึ่งจากในห้องอาบน้ำที่เรย์และสองพี่น้องทะลึ่งพ รวดขึ้นมาที่กลางห้อง พวกเธอโผล่เข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนแหลมสูง

___“ อยู่นั่นไง! ไอ้พวกโรคจิต!!! ”

___“ เอาแล้วไงล่ะ ” เรย์มอนตบหน้าผากตัวเอง ในขณะที่คาเดนเริ่มคิดว่าตัวเองไม่น่ารีบฟื้นขึ้นมาเ ลย แต่ก็สายไปที่จะแกล้งสลบต่อแล้ว ถึงจะต้องทนนอนในท่าเหมือนกับกอดกับเรย์ก็ตามทีเถอะ!
__________________________________________จบตอน 1