Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
18 Apr 2008, 21:33
| #1 (permalink) |
| น้องใหม่ TG    โพส: 76  ดาวโหลด: 0 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 9 TG ออร่า:  สถานที่: Rayong  |  สงครามทวงบัลลัง ไหนๆก็ไหน ๆ ลงฟิคใหม่เลยล่ะกันนะครับ ช่วยกันติชมหน่อยนะขอรับ ^^ ------------------------------------------------------------------------------------- บทที่ 1 ข้าชื่อ ฟรานเชส ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงฝีเท้าที่เดินมาอย่างแผ่วเบา แต่ยังคงลงจังหวะที่หนักแน่นค่อยๆคืบคลานเข้ามา แอ๊ดด !!! เมื่อเปิดประตูเผยให้เห็นเงาของผู้มาเยือนยามราตรีกา ล ไร้สุ่มเสียงใดๆ คงเป็นเพราะคนที่ยืนอยู่หน้าประตุกำลังครุ่นคิดบางอย ่างอยู่ ตึกๆ ๆ ๆ ๆ เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครา เสียงนั้นเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับจากสองคนที่นอนขนาบกายข้าอย ู่ในตอนนี้ แว๊บบ !! แสงเพียงแว๊บเดียวของคมมีดที่ส่งกระทบแสงจันทร์ ฉึกกก !!! อ๊ากกกก !!! เสียงชายคนหนึ่งตะโกนสุดเสียง ท่านพ่อ ๆ ตัวผมร้องเรียกตะโกนน แกหุบปาก ! ชายผู้ถือมีดตะคอก เสียงนั้นในความมืดทำให้ผมยืนตัวแข็งไม่กล้าขยับ ลูก..ลูกพ่อ.. เสียงสุดท้ายของผู้เป็นพ่อ..พ่อข้า.. ตึกๆ ๆ ๆ เสียงหัวใจที่เต้นระริกด้วยความตกใจระคนกลัว กับเสียงฝีเท้าที่ขยับเข้ามาใกล้ผู้เป็นแม่ ที่นอนตัวสั่นเทาอยู่ข้างๆ อย่า..อย่าได้มาทำอะไรลูกข้า ท่านแม่ลุกขึ้น แล้วโอบกอดผมไว้ หึหึ เสียงหัวเราะในลำคอที่แฝงความโหดเหี้ยมไว้ข้างในดังข ึ้น ฉึกกก !!!! โอ้ยยยย ! มันเกิดขึ้นอีกครา แม่..โดยที่ข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลย.. แฮ่ก ๆ ๆ ๆ ผมลุกขึ้นหายใจหอบ เนื้อตัวเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของฝันร้ายที่ผมฝันซ้ำแ ล้วซ้ำเล่าทุกคืน เมื่อมองไปรอบๆ คือห้องๆหนึ่งห้องนอนของผม กับคุณตาโบโร่ ที่นอนอยู่ข้าง ๆ แล้วก็ เอริก้า ญาติสาวที่รุ่นราวคราวเดียวกับผมที่โตมาด้วยกันตั้งแ ต่เด็ก ๆ ฟรานเชส..เป็นอะไรไป เธอลุกขึ้นมาถามเสียงงัวเงียจากเตียงข้างๆ ฝะ..ฝันร้ายนิดหน่อยน่ะ ผมพพูดตะกุกตะกักยังฝังใจกับฝันเมื่อครู่ ฝันเหมือนเดิมอีกแล้วหรอฟรานเชส เสียงคนวัยชราที่อ่อนโยนถามผม ครับท่านตา ผมตอบเมื่อเห็นตาลุกขึ้นมานั่งเป็นเพื่อนข้าง ๆ ถ้าเมื่อเจ็ดปีก่อนข้าไม่เจอเจ้านอนหมดสติอยู่กลางป ่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างล่ะ เจ้าน่ะปลอดภัยแล้วฟรานเชส ไม่ต้องกังวลไปหรอกมันก็แค่ฝันร้ายอย่าเก็บเอามาฝันต ่ออีกเลย ท่านตาพูดพร้อมกับลูบหัวของผม อะไรนะครับท่านตาเจอผมงั้นหรอ ผมถามอย่างสงสัยก็ท่านตาบอกผมมาตลอดว่าพ่อแม่ผมเสียผ มเลยมาอยู่กับตาที่นี่ ที่หมู่บ้านอันห่างไกลผู้คน ใช่แล้ว ตาจะเล่าความจริงให้ฟัง ตาพูดทำเอาผมสงสัยก็..ทำไมถึงเพิ่งจะมาบอกตอนนี้ ? เมื่อเจ็ดปีก่อนตอนที่ตาเดินออกไปล่าสัตว์ก็พบเจ้าท ี่กำลังนอนหมดสติอยู่กลางทาง ทั้งตัวเจ้ามีแค่ฮาร์ปสีดำอันนั้น ท่านตาพูดพร้อมกับชี้ไปที่ฮาร์ปที่ผมพกติดตัวตลอดเวล าซึ่งตอนนี้มันอยู่บนหัวนอน กับสร้อยที่เขียนไว้ว่า ฟรานเชส นี่แหละที่ทำให้เจ้าชื่อว่าฟราเชส ตาพูดพ่อแล้วหลับตาทำท่าทางนึกถึงอดีต แล้วทำไมท่านตาถึงเพิ่งมาบอกตอนนี้ เอริก้าถามอย่างฉงน เพราะตาคงเหลือเวลาอีกไม่นาน ตาพูดอย่างคลุมเครือทำให้ผมกับเอริก้าอดสงสัยไม่ได้ ความจริงมันใกล้จะปรากฏแล้วฟรานเชส ท่านตาพูดอีกครั้ง พร้อมกับเดินกลับที่เตียงทิ้งไว้แต่ความสงสัยให้กับผ มและเอริก้า
__________________ คำว่าเป็นไปไม่ได้..ไม่มีอยู่ในพจนานุกรม..ของฉัน  |
|  |
|
20 Apr 2008, 10:44
| #3 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 76 ดาวโหลด: 0 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 9 TG ออร่า: สถานที่: Rayong | มาลงต่อล่ะนะขอรับ ^^ สั้นไปหน่อยแต่จะมาลงบ่อยๆ ขอรับ ---------------------------------------------------------------------------------------------- นี่ฟรานเชส ถ้างั้นเราก็ไม่ได้เป็นญาติกันน่ะสิ เธอถามผมด้วยท่าทางสงสัยยิ่งกว่าเก่า ก็คงจะเป็นเช่นนั้น ผมตอบทั้งๆที่ยังไม่ค่อยจะเข้าใจ งั้นนอนต่อไปเถอะนี่ยังไม่สว่างเลย เธอพูดจบก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงของเธอต่อไป ผมไม่ได้เป็นญาติกับตา แต่เป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง ? แล้วท่านพ่อกับท่านแม่ล่ะ ? ท่านอยู่ที่ไหนหรือที่ผมฝันร้ายซ้ำซากทุกๆคืนคือเรื่ องราวที่เคยเกิดขึ้น ? แล้วท่านพ่อกับท่านแม่เป็นใคร ? ตอนนี้ผมไม่เข้าใจอะไรซักอย่างทุกอย่างยังคงไม่กระจ่ างนักในสมองของผม รอถามท่านตาพรุ่งนี้เลยจะดีกว่า.. ...วันรุ่งขึ้น.... เฉ้ง ๆ ชับ ๆ !!! เสียงดังของคมดาบที่กำลังฟาดฟันใส่ของผมและเอริก้า เราฝึกด้วยกันอย่างนี้ทุกวันตั้งแต่เด็กๆ โดยที่มีท่านตาโบโร่เป็นผู้ฝึกสอนนั่นเอง ในขณะที่ผมกับเอริก้ากำลังฝึกซ้อมกันอยู่นั่น เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลังแต่แล้วก็หยุดชะงักลง เจ้าชาย ! เสียงชายคนนั้นตะโกน ว้าย ! ทำให้เอริก้าตกใจจนทำดาบหลุดจากมือ แล้วดาบนั้นก็กระเด็นมาทางผม เฮ้ยย ! ผมอุทานออกไปแล้วเอามือข้างซ้ายที่มีรอยสักรูปวงแหวน กับกางเขนขึ้นกำบัง ผลั่ก !! เหมือนวิถีของดาบถูกหยุดด้วยโล่สะท้อนที่มองไม่เห็นม ันไม่โดนแม้แต่มือของผม แต่กลับกระเด็นและตกลงพื้นไป เกร็ง !! ฟรานเชส..เมื่อกี้มันคืออะไร เอกิก้า วิ่งเข้ามาดูที่มือของผมแล้วเงยหน้าขึ้นถาม ขะ..ข้าก็ไม่รู้ ผมก็ยังคงสงสัยในตัวองอยู่ดี องค์ชาย ท่านจริงๆใช่มั้ย ชายคนนั้นเดินเข้ามา เขย่าตัวและสวมกอดผม พลางเรียกผมว่า องค์ชาย ??? เดี๋ยวก่อนขอรับ ข้าไม่ใช่องค์ชายข้าคือฟรานเชส ผมพูดแล้วพยายามตั้งสติ ซูบองนี่ไงล่ะ ฟรานเชสที่ข้าบอกใช่หรือเปล่า ใช่แล้ว ชายที่ชื่อซูบองหันไปตอบท่านตาแล้วหันหน้ากลับมาที่ผ ม องค์ชายตลอดเวลาที่ข้าตามหาท่านมันช่างยาวนานเสียนี ่กระไร เขาพูดพร้อมเอามือเสยผมสีดำที่ปรกหน้าผมอยู่ออก แต่ว่า... ผมพยายามหาเหตุผลว่ามาพูด ฟังเค้าเถอะฟรานเชส แต่ท่านตาขัดทำให้ผมยอมฟังต่อไป ท่านอยากจะฟังหรือเปล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทั้งกับท่านและพระราชากับราชินี เฮือก ! เมื่อพูดคำนี้ทำเอาผมสะดุ้งเฮือก เรื่องของท่านพ่อกับท่านแม่ เรื่องราวฝันร้ายที่ฝันซ้ำไปซ้ำมาตลอดการมีชีวิตอยู่ ของผม ขอรับ ผมพูดแล้วทุกคนก็เดินกันเข้าไปในบ้าน ในตัวบ้านพวกเรานั่งลงกันรอบโต๊ะไม้ทรงสี่เหลี่ยมพร้ อมกับบรรยากาศตรึงเครียดที่เริ่มปกคลุมบริเวณนี้และร วมถึงจิตใจส่วนลึกของผมด้วย เมื่อเจ็ดปีก่อนซาร์ฟได้ลอบปลงพระชนพระราชาและราชิน ี จากนั้นก็ได้นำท่านมาทั้งยังป่าอันห่างไกลแล้วก็ให้ท ่านดื่มยาล้างควาทรงจำแล้วตั้งตัวขึ้นเป็นพระราชาที่ คอยข่มเหงประชาชน เฮือก - - ดูมันทำ แล้วเมื่อซูบองเขียนจดหมายเล่าเรื่องนี้มาให้ข้าฟัง ข้าเลยบอกว่าเจ้าอยู่ที่นี่ อืม มันเป็นอย่างนี้นี่เอง แล้วเมื่อท่านเดินทางมาถึงจะทำอย่างไรต่อไปล่ะค่ะ เอริก้าถาม ต้องถามพระประสงค์ขององค์ชายว่าจะยินยอมหรือเปล่า เขาพูดแล้วหันมามองที่ผม ไปอนาจักรฟอร์นเพื่อเอาบัลลังและความสงบสุขคืนมา เขาพูดอย่างมั่นใจ แล้วทิ้งผมให้ตรดิ่งลงไปในความเงียบ กลับบ้านบ้านที่ผมต้องชิงคืนมา ความทรงจำของท่านพ่อและท่านแม่ ? ไปที่นั่นอาจจะทำให้ผมจำอะไรได้บ้าง
__________________ คำว่าเป็นไปไม่ได้..ไม่มีอยู่ในพจนานุกรม..ของฉัน |
|
| |
|
20 Apr 2008, 11:57
| #6 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 76 ดาวโหลด: 0 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 9 TG ออร่า: สถานที่: Rayong | ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ขอรับ ^^ ดีใจมากมาย มาลงต่อแล้วน่ะขอรับ ท่านใดอ่านแล้วคิดว่านิยายข้าน้อยมันพอไปได้ ก็ช่วยเม้นต์หน่อยนะขอรับ ------------------------------------------------------------------------------ ข้ามีคำถามอยู่สองข้อ ข้อแรกท่านเห็นข้าเป็นเด็กอายุสิบห้าแล้วจะให้ไปชิงบ ัลลังกับคนที่ฆ่าพ่อแม่ข้างั้นหรอ แล้วข้อสองซาร์ฟเป็นราชามีทหารทั้งกองทัพที่จะยำข้าจ นเละแล้วข้ามีใครเป็นพรรคพวก ผมพูดแล้วท่าทางครุ่นคิด แล้วผมมีอะไรที่จะไปสู้ได้ ?? เจ้ายังมีข้าฟรานเชส เอริก้าลุกขั้นมาแล้วจับตัวผมเขย่า เวทย์มนต์ที่สถิตอยู่กับท่านเมื่อครู่คงเห็นแล้ว และข้าจะสอนท่านให้มันเป็นมากกว่าเวทย์มนต์สิงสถิต ท่านโบโร่พูดแล้วมองเข้ามาในแววตา แล้วผมก็มองไปที่ทุกๆคน ความกล้าเริ่มไหลเข้ามาในร่างกายของผม อืม..ตกลงข้าจะไป เมื่อผมพูดจบทุกคนก็ยิ้ม ฟรานเชสข้ามีสิ่งอะไรบางอย่างจะให้เจ้า ตามข้ามาสิ พูดจบท่านก็พาผมลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน ห้องที่ผมคงจะได้เห็นมันเป็นครั้งสุดท้าย..แล้วท่านต าก็หยิบกล่องไม้สีดำที่สลุกลวดลายสวยงามขึ้นมาใช่กล่ องใบนั้นผมเคยถูกท่านดุหลายครั้งหลายคราที่ตอนเด็กๆ ชอบเอามันมาเล่นและพยายามเปิดแต่สุดท้ายผมก็ไม่เคยเป ิดมันได้เลยซักครั้ง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ท่านตายิ้มแล้วชายตามามองผม พร้อมกับพิมพำบางคำที่ผมจับใจความไม่ได้ค่อยๆเปิดกล่ องออกอย่างง่ายดาย อ้าว - - ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะตอนนั้นขนาดเอาอะไรงัดมันก็ยังไม่ ออก เจ้าคงสงสัยใช่หรือเปล่า เวลาเจ้าเอาไปเล่นตอนเด็กมันไม่เคยเปิดออกเลย รู้ทันผมอีกท่านตา ขอรับ ผมพูดสั้นๆ แล้วเดินไปนั่งลงข้างๆ ท่านตา ของสองสิ่งนี้ คือสิ่งที่ตาจะมอบให้กับเจ้า สิ่งที่ตาหยิบออกมาจากกล่องคือแหวนสีเงินที่มีตราสัญ ญาลักษณ์รูปกางเขนกับวงแหวนที่เหมือนกับรอยสักบนมือข ้างซ้ายของผมกับลูกแก้วสีแดงสดอีกลูกหนึ่ง ผมทำหน้าฉงนเพราะไม่รู้ว่ามันคืออะไร ??? ขอให้สวมแหวนนี้ไว้ตลอดเวลา เหมือนที่ตาจะอยู่กับเจ้าตลอดเวลาและลูกแก้วนี้เป็นม ากกว่าลูกแก้วจงรักษามันให้ดี อย่าให้ใครแย่งมันไปจงเก็บมันไว้กับตัวเสมอ ตาพูดจบก็ลุบหัวของผม แล้วคว้าตัวผมเข้าไปกอด อ้อมกอดของตาผมจะได้สัมผัสมันอีกหรือเปล่า ? ท่านตาผมจะไม่มีวันลืม ทุกสิ่งทุกอยางที่ตามอบให้ผมถาไม่มีตาผมคงไม่มีวันนี ้..ขอบคุณครับท่านตา ผมได้แค่พูดในความรู้สึกเพราะมันเขินอายเกินจะพูดออก ไป จงไปซะนะ ไปตามเส้นทางที่เจ้าต้องเดินไป ท่านปู่พูดแล้วพาผมไปหน้าบ้านกับทั้งสองที่เตรียมตัว เดินทางพร้อมแล้ว ผมเดินไปหยิบดาบของผมตอนแรกก็ไม่รู้ว่าทำไว้ทำไม แต่ทำด้วยเหล็กที่ดีที่สุดที่ผมหาได้แล้วตอนนี้ผมคงไ ด้ใช้มัน.. รออะไรล่ะฟรานเชส..รีบๆไปสินี่เที่ยงแล้วนะ เอริก้าตะโกนขึ้นมา ทำเอาผมตื่นจากภวังค์ ไปแล้วๆ ผมพูดจบก็เดินลงไปโดยที่ไม่ได้เอากระเป๋าติดตัวไปเลย เราจะออกเดินทางจากที่นี่ไปถึงเบลาเลียหมู่บ้านใกล้ ๆนี่ก่อนแล้วจะพักที่นั่น ท่านโบโร่พูด แล้วพวกเราก็ออกเดินทาง อาจจะถึงประมาณตอนเย็น ๆ พวกเราออกเดินทางออกจากหมู่บ้าน แน่นอนว่ามันไกลกว่าทุกทีที่เคยออกไป เพราะว่าตอนนี้จะออกไปและอาจไม่ได้กลับเข้ามาอีกมันเ กิดความรู้สึกหวิวๆ ในหัวใจเหมือนกัน ความรู้สึกมันแปลกๆไป ผมเดินทางออกมาผ่านป่าที่เต็มไปด้วยแมกไม้สวยงาม ดอกไม้บางชนิดทีไม่เคยเห็นรวมทั้งสัตว์ป่ามากมายที่ผ มยังไม่รู้จัก ท่านโบโร่แนะนำผมกับเอริก้าให้รู้จักการเดินป่ารวมทั ้งทิศต่างๆด้วย เวลากลางวันไม่มีดาวเหนือให้ดู รวมถึงเวลาอยู่กลางป่าทึบๆ ให้ดูที่ตาของตอไม้ หรือให้หาน้ำใส่กะลาหรืออะไรซักอย่างแล้วหย่อนเหล็กห ยดน้ำลงไป และปลายเหล็กหยดน้ำจะชี้ไปทางทิศเหนือ เดินกันมานานเราพูดคุยต่างๆกันมากมายสุดท้ายก็ถึงเรื ่องที่ผมอยากจะถาม ท่านโบโร่ขอรับท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าท่านเป็นยังไ งบ้างหรือขอรับ ผมถามไปแล้วมองท่านโบโร่ตลอดเวลาเหมือนพยายามเรียกร้ องคำตอบ ท่านเฟรตันเป็นองค์ราชาที่อ่อนโยน มีความกล้าหาญ ส่วนมีเรียลท่านแม่ของท่านท่านทรงเป็นราชินีที่จัดกา รทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างลงตัว ท่านทรงเป็นผู้ปกครองอนาจักรที่มีพระทัยดี พูดจบท่านโบโร่ก็หันหน้ามามองผม ท่านมีผมสีดำแล้วจมูกที่ชี้ตรงเหมือนท่านพ่อของท่าน มีใบหน้าและมือที่เรียวยาวเหมือนท่านแม่ แต่มีแววตาสีดำนิลที่ดู เข้มแข็ง สันโดษ และกล้าหาญกว่าทั้งคู่ โหยย..ไม่จริงมั้งฟรานเชสเจ้าน่ะหรอ หึหึ คงเป็นอย่างนั้นแหละเอริก้า ท่านโบโร่แล้วเราต้องเดินทางผ่านกี่เมืองกว่าจะถึงอ นาจักรฟอร์น เอริก้าถาม สิบเมืองและผ่านป่าดงดิบอาริกัส ป่าดงดิบอาริกัส ? ที่นั่นน่ากลัวหรือ ผมถามหลังจากเห็นเขาทำสีหน้าไม่สู้ดีนัก ไว้ข้าจะเล่าให้ท่านฟังองค์ชาย ท่านโบโร่ ถึงข้าจะสงสัยแต่ว่า..เมื่อข้ามองไปข้างหน้า ป้ายหมู่บ้าน เบลาเลียทำให้ผมรู้สึกดีใจและหยุดอึ้งเล็กน้อย พร้อมๆกับลืมความสงสัยเมื่อครู่ไป
__________________ คำว่าเป็นไปไม่ได้..ไม่มีอยู่ในพจนานุกรม..ของฉัน |
|
| |
|
20 Apr 2008, 12:44
| #9 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 76 ดาวโหลด: 0 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 9 TG ออร่า: สถานที่: Rayong | งิงิ ^^ ขอบคุณสำหรับเม้นต์นะครับเดี๋ยวจะมาลงต่อ ^^ ขอรับ น่าจะเป็นพรุ่งนี้ขอรับ แก้นิดขอเลื่อนนะครับ อีกยาวเลย งานศพยายอ่ะครับ T^T
__________________ คำว่าเป็นไปไม่ได้..ไม่มีอยู่ในพจนานุกรม..ของฉัน แก้ไขโดย PrincELiFE : 21 Apr 2008 เวลา 15:32. |
|
| |
|
23 Apr 2008, 18:24
| #10 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 76 ดาวโหลด: 0 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 9 TG ออร่า: สถานที่: Rayong | ผมมาอัพให้แล้วนะขอรับ..งานยายยังไม่เสร็จแต่ว่ามาอั พให้ก่อนเดี๋ยวผมต้องขึ้นกทม. คงไม่ได้มาหลายวันอยู่เหมือนกัน ว่าแต่ว่า - -" ทำไมมันตกงี้อ่ะขอรับ T^T เศร้า --------------------------------------------------------------------------------------------------- บทที่ 2 ฟาล์วเวอร์ พวกเราค่อยๆก้าวเข้ามาในหมู่บ้านผมออกจะรู้สึกเกร็งค งจะเป็นเพราะว่าเคยเดินทางมาเยือนต่างเมืองเป็นครั้ง แรกต่างกับท่านโบโร่ซึ่งดูสบายๆ ข้างในหมู่บ้านที่ไม่ค่อยแตกต่างจากหมู่บ้านเกตออฟเอ เคอร์ของผมสักเท่าไร บ้านเรือนก็ออกจะเหมือนกัน ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงมีเด็กๆให้หมู่บ้านออกมาเล่นกัน ส่วนพวกผู้ใหญ่ก็จะเริ่มเตรียมฝ่าฟื้นสำหรับอาหารมื้ อค่ำ พวกผมเดินไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งเพื่อพักในคืนนี้ ตัวโรงแรมเป็นไม้ออกแนวคลาสสิคสลักลายคล้ายผนังถ้ำโบ ราณ ท่านโบโร่ตรงไปที่หญิงสาวซึ้งคาดว่าน่าจะเป็นคนของโร งแรมพูดคุยด้วยสองสามคำแล้วเดินกลับมาหาพวกเรา ได้เวลาเสวยพระกายาหารแล้วขอรับองค์ชาย มันรู้สึก ๆ แปลกนะครับ เอ่อ..ท่านโบโร่เรียกข้าว่าฟรานเชสก็ได้นะขอรับ ผมพูดแล้วยิ้มแหยๆ มันไม่ชินครับๆ จะเรียกว่าอะไรก็ชั่งเถอะน่า ฉันหิวแล้วไปกันได้แล้ว เอริก้าขัด จากนั้นพวกเราก็เลยเดินมายังร้านอาหารใกล้ๆนี่ ข้างในร้านตกแต่งอย่างพอเป็นพิธีรีตอง แสงจากตะเกียงที่เป็นสีส้มอ่อนทำให้ดูโรแมนติค เด็กสาวที่น่าจะอายุน้อยกว่าผมสักหน่อยดินเข้ามารับเ มนูอาหาร ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟเป็นอาหารธรรมดาที่ผมทานทุกวัน ก็เนื้อย่างง่าย ๆ แต่ผมชอบมากๆเลยครับ ระหว่างที่ทานผมได้ยินเสียงพูดคุยจากโต๊ะข้างๆ ได้ข่าวหรือเปล่ามันออกอาละวาดอีกแล้ว ตัวอะไร หรือ ใคร ออกอาละวาด ใช่ เห็นว่าบ้านนั้นเละเลยนี่ อ้าว - - พายุพัดมาหรือขอรับ เจ้าปิศาจหมาป่าร้ายกาจนั่น จะมีใครไปจัดการมันได้บ้างนะ ปิศาจหมาป่า ? หน้าตามันเป็นยังไง - - เจ้าจะบ้าหรือเปล่า แค่สัตว์ในถ้ำทางเหนือของหมู่บ้านก็มีสัตว์อันตรายมา กมาย จะไปถึงมันหรือเปล่าก็ไม่รู้ ฟรานเชส..ไม่อร่อยหรอ เสียงเอริก้าแว่วเข้ามาในหู แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ ถ้ำทางเหนือ ผมเผลอกระซิบเบาๆ อะไรกันข้าถามเจ้าว่าไม่อร่อยหรือ อ่อ ! เปล่าหรอก อร่อยสิ เกือบไปแล้ว เสวยเสร็จหรือยังขอรับองค์ชาย ท่านโบโร่พูดขณะที่ผมมองหน้าเขาอย่างตงิดๆ อ๋อ..กินเสร็จหรือยังฟรานเชสนี่ค่ำแล้วกลับที่พักกั นเถอะ มันต้องแบบนี้ ^^ ท่านโบโร่นี่ตลกดีเนอะ เอริก้าพูดยิ้ม ๆ แล้วพวกเราก็เดินออกจากร้าน พวกเราเดินต่อมาเรื่อย ๆ จนถึงที่พักแรมเนื่องจากเหนื่อยเพราะเดินทางไกลครั้ง แรกสิ่งแรกที่ผมทำคือนอนฟุบลงไปกับเตียง แล้วก็ผล็อยหลับไป..จงตามไป..จงตามไปมันไป.. เสียงบาองย่างกระซิบกับผม ซึ่งแน่นอนไม่ใช่เสียงของท่านโบโร่กับเอริก้า เฮ้ย ! ผีหลอก T^T ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาพบทั้งสองที่นอนหลับเป็นตายอยู่ข้ างๆ ฝัน ! ฝันงั้นหรอ ? ตุ้บ ! เกร็ง ! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด...ปะ..ปิศาจจจจจ !!!!! ผมได้ยินเสียงดังลั่นมาจากข้างนอก จึงวิ่งออกไปดูที่หน้าต่างสิ่งที่ผมเห็นคือ หมาป่า ! หมาป่าสีเงินที่กำลังทำลายข้าวของอยู่ มันเหมือนปีศาจตรงไหนกัน ? และแล้วผมก็ได้พบคำตอบ ลม ! มันสามารถบังคับลมได้ อ๊ากกกกก !!! ร้อนน ๆ ๆ ๆ !!!! มือซ้ายที่รอยสักร้อนอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดกับเสี ยงเดิมที่กระซิบกับผม จงตามไป..จงตามมันไป.. แล้วให้ตามอะไรฟร่ะ ? บอกอยู่นั่นให้ตาม
__________________ คำว่าเป็นไปไม่ได้..ไม่มีอยู่ในพจนานุกรม..ของฉัน |
|
| |
|
13 May 2008, 15:32
| #12 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 76 ดาวโหลด: 0 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 9 TG ออร่า: สถานที่: Rayong | ผมก็เลยตัดสินใจหยิบดาบและแอบตามหมาป่าตัวนั้นโดยระว ังอย่างยิ่งเพื่อไม่ให้ทั้งสองที่กำลังหลับอย่างสบาย อารมณ์ตื่นขึ้นมา เพียงเพราะความฝันของผม (คิดงี้แล้วจะมาทำเพื่อ ?) ผมเดินมาเรื่อย ๆ จนตามหมาป่าตัวนั้นทัน มันเดินเข้ามาในถ้ำ นี่หรอถ้ำทางเหนือ ? ไม่เห็นจะมีสัตว์ร้ายน่ากลัวเลย หรือเพราะมันดึกแล้วก็ไม่รู้สงสัยหลับ แหะๆ ถ้างั้นมันคงเป็นโชคของผม เข้าเรื่องต่อ ผมเดินไปเรื่อยแต่ก็ต้องหยุดชะงัก !! หมาป่าตัวนั้นนั่งอยู่บนแท่นหิน ผมอ้อมไปหลบตรงขอนไม้ใหญ่ แล้วค่อยๆชักดาบออกมา กริก ! ทำไมต้องมามีเสียงตอนนี้ - - ออกมาเถอะท่านพ่อมดหนุ่ม หา ? ผมหรอผมไม่ใช่พ่อมด - - ข้าหาใช่พ่อมดคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ ถึงจะสงสัยว่าจะไม่ใช่ แต่ก็เดินออกไปแสดงตัว (โง่เปล่าเนี่ย - -) กลิ่นน่ะไม่เคยโกหกรู้มั้ย กลิ่น ? กลิ่นอะไร พอไม่ต้องพูดเลย ข้ามาเพื่อที่จะกำจัดเจ้าเพื่อชาวหมู่บ้าน (แล้วเจ้าไปเกี่ยวอะไรกับพวกเขาตอนไหน ?) ไม่รู้ ข้าน่ะไม่ได้อยากทำลายหมู่บ้านนั้นหรอก แต่ข้ามีความจำเป็น จากแววตาที่น่าเศร้าผมอยากจะเชื่อเหลือเกิน แล้วทำไปเพื่ออะไร นั่นสิ ทำไมต้องฝืนใจตัวเองด้วย เจ้าเองก็เป็นหมาป่า ไม่าน่าจะมีใครบังคับได้ วิล ลูกข้าถูกซาอุสจับไป ตัวอะไร ? ซาอุส ?? - -33333 ทำไมข้าต้องเชื่อว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง ใช่ มันเป็นคำถามที่ผมควรจะถามมากที่สุดตอนนี้ กลิ่นของเวทย์มนต์มีซ้ายเจ้ามีรอยสักรูปกางเขนและวง แหวนไม่ใช่หรือ เฮือกกก !!! ใช่เลยล่ะ ใช่ และแล้วผมคงต้องยอมรับว่า มันคือเรื่องจริง เจ้ามีอะไรอีกหรือเปล่า เจ้าอยากอยู่คนเดียวงั้นหรือ ? ซาอุสน่ะ มันอยู่ไหน อ้าวเวร - - วิญญาณพระเอกเข้าสิงแล้วไง ออกจากถ้ำนี่ไปแล้วขึ้นเหนืออยู่กลางป่าน่ะ อืม - - ตอนกลางคืนนี่มีดาวเหนือใช่มั้ย ? ไม่งั้นหลงขอรับท่าน อืม ผมพูดสั้นๆ แล้วเดินจากไป ว่าแต่เจ้าถามไปทำไม หมาป่าตัวนั้น ตะโกนถามกลับมา เจ้ารออยู่ตรงนี่แหละ ผมพูดกลับ แล้วเร่งฝีเท้าเดินออกจากถ้ำให้เร็วยิ่งขึ้น หลังจากที่ผมทิ้งทายกับหมาป่าตัวนั้นแล้ ผมก็มุ่งหน้าไปหาซาอุส เพื่อหมาป่าตัวนั้น และชาวหมู่บ้าน (สมกับเป็นพระเอกวิญญาณอะไรเข้าสิงครับ) คนแต่งนี่ครับ - - ตอบเองสิ ผมเดินตรงไปเรื่อย ๆ ไม่เจอสัตว์อะไรแต่อย่างใด กึก! ผมต้องหยุดอีกครั้ง บรรยากาศที่เหมือนหายใจไม่ค่อยออก อึดอัด ผมค่อยมองไปรอบๆสิ่งที่ผมเห็นคือแสงประหลาดสีม่วง พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เอ๋ง ๆ ๆ ถ้าเป็นเสียงของ วิล นี่ล่ะก็เสียที่เกิดเป็นหมาป่าเลยจริงๆ เกรก เกรก !!! เสียง !! เสียงอะไรบางอย่างดังมาจากข้างหลังผม และเมื่อผมค่อยๆ เหลือบไปมองอย่างหวาดเสียว เสียงลมนะเฟ้ย ๆ ท่านเมื่อตอนเย็นหรือเปล่า เด็กผู้หญิง ! เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆใช่แล้ว ที่ผมเจอในร้านอาหารไง เธอ..มาทำอะไรในที่น่ากลัวแบบนี้ ผมตั้งคำถามพร้อมเดินเข้าไปหาเธอ ฉันมาดูซาอุส - - ไอ้ตัวนี้อีกและ ไม่กลัวหรือไง หรือว่าเธอเป็นคนสั่งให้มันทำ คิดไปนั่น - - ไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่มั้ย ? เปล่าหรอกเรื่องนั้นน่ะ ฉันเองที่เป็นคนทำให้ซาอุสกลายเป็นปิศาจ วันนั้นฉันจะชดเชยทุกอย่างด้วยเลือดของฉันเอง เวร - - เธอจะทำอะไร ? แล้วที่สำคัญสรุป เราคุยเรื่องเดียวกันเปล่าเนี่ย ? ฉันจะกำจัดซาอุส ผมพูดแล้วผละจากเธอ พร้อมเดินไปหามัน ซึ่งเธอคนนั้นก็ยืนเฉย - - ชื่ออะไรหว่า ? และแล้วผมก็มาลงต่อจนได้ขอโทษนะครับ ช้ามากมาย แหะๆ
__________________ คำว่าเป็นไปไม่ได้..ไม่มีอยู่ในพจนานุกรม..ของฉัน |
|
| |
Linear Mode
