Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
05 Oct 2008, 14:59
| #106 (permalink) |
| สมาชิก TG รุ่นพี่    โพส: 561  ดาวโหลด: 209 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 32 TG ออร่า:  สถานที่: ก็คุณเหยียบผมอยู่อ่ะ  | ต่อๆ เร็วหน่อยครับ ทว่า...... อะไรอ่ะ อยากอ่านมากๆ เลย
__________________  สุนทรภู่ครูกวีขี่ แสมด แบงค์วงแครสขี่ Mio โก้หนักหนา เสกLoSoขี่ NOVO หัวหยองมา ส่วนตัวข้าขี่ รถถีบไปจีบเทอร์    รักเธอเสมอมา รักนะเด็กโง่ ปิ้งเธอคนนั้น     รูปนี้ขอใช้ด้วยนะครับผมชอบอ่ะ คงไม่ว่ากันนะพี่ Spirit of The Soul  She very cute |
|  |
|
05 Oct 2008, 15:04
| #107 (permalink) |
| น้องใหม่ TG  โพส: 68 ดาวโหลด: 281 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: | แต่ทว่า...ในช่วงเวลานั้นเองก็เกิดเสียงบางอย่างดัง ตูม!!! พร้อมกับตู้โชว์ที่ระเบิดแตกกระจาย จนแทบจะไม่เหลือ ชิ้นดีให้เห็น ซึ่งในเสียงระเบิดนั้นก็มีเสียงของปืนดังปนอยู่ในนั้ น วัตถูบางอย่างพุ่งเฉียดใบหน้าของชายหนุ่มไป ทำให้เกิดบาดแผลเป็นรอยขีดพร้อมกับเลือดอุ่นๆ ที่ไหลตามออกมา จากปากแผล วิถีของวัตถุนั้นพุ่งตรงเข้าไปเจาะร่างของบุรุษในชุด คลุมสีเขียว ซึ่งทำให้มันชะงักในทันทีพร้อมกับ ค่อยๆคายแรงบีบที่มือ จนสิบเอกกมลภัทรหลุดพ้นจากการเฉียดตายมาได้อย่างหวุด หวิด "แค่ก!!ๆๆ" สิบเอกกมลภัทรนั่งชันเข่า ด้วยอาการหมดเรี่ยวแรงอยู่ด้านหน้าMr.X ซึ่งกำลังเซไปเซมาจวนจะล้มอยู่ เหมือนกันแต่ในขณะเดียวกันนั้น ก็ปรากฏให้เห็นเงาดำของมนุษย์ 2 คน ที่กำลังเดินออกมาจากช่องโหว่หลังตู้โชว์ ที่ตอนนี้ไร้ซึ่งสิ่งบดบัง ทันทีที่ชายหนุ่มได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ก็ทำให้เขาละสายตาจากสิบเอกกมลภัทร เพื่อหันไปมองตาม เสียงที่ได้ยิน ม้านตาของหนมเบิงโพล่ด้วยความดีใจ"ไอซ์!!! นั้นไอซ์ใช่มั้ย!!"ว่าแล้วชายหนุ่มก็รีบเข้าไปหาผู้ห ญิงตรงหน้า ด้วยความดีใจก่อนจะเอ่ยต่อ"แล้วพวกMr.Cล่ะ พวกเขาหายไปไหนกัน?" ทันทีที่ไอซ์ได้ยินคำถามนั้น เธอก็ลดสายตาต่ำลง แววตานั้นแฝงไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ เธอหันหน้าหลบไป ด้านข้างก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงสั่น"Mr.C ฉันไม่ก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน แต่..." เธอเอามือปาดน้ำตาที่กำลังคลออยู่ใน นัยต์ตา"คุณS คุณG แล้วก็...เพื่อนของนาย พวกเขาตายหมดแล้ว" เธอปล่อยโฮ ร้องไห้ออกมาหลังจากกล่าวจบ หนมดึงหญิงสาวตรงหน้าเข้ามาในโอบกอดอย่างอ่อนโยน ซึ่งไอซ์ก็ไม่มีทีท่าจะขัดขืน เธอซบหน้าลงไปที่ไหล่ของ ชายหนุ่ม"ไอซ์...เธอไม่ผิดหรอก ไม่ต้องเสียใจไปหรอก" ชายหนุ่มกล่าวพลางเอามือลูบหัวไอซ์เพื่อปลอบเธอ อย่างอ่อนโยน ส่วนสิบโทพีรวัสที่มองชายหนุ่มกับหญิงสาวทั้ง2มานาน ก็โคลงหน้าเบาๆก่อนจะเดิน เข้าไปหาชายที่นั่งชั่นเข่าอยู่ ระหว่างศพของTyrant-103 2ตัว เมื่อเขาเดินมาถึงชายคนนั้น ก็ต้องชะงักทันทีที่ได้เห็นหน้า"ไอ้กลมภัทร!!!" เขากล่าวเสียงดังจนทำให้อีกฝ่ายที่กำลังก้มหน้าหอบแฮ ่ก สะดุ้งเฮือกสุดตัวกับเสียงที่คุ้นเคยนั้น ก่อนจะหันขึ้นมา มองอย่างช้าๆ"ไอพีรวัส!!!" เขากล่าวตอบ ด้วยท่าทีที่ตะลึงเหมือนกันทั้งคู่ เสียงของพวกเขาทั้ง 2 ทำให้หนมกับไอซ์ต้องหันไปมองพร้อมกันอย่างประหลาดเพร าะพวกเขาคิดว่า 2 คนนั้นยัง ไม่น่าจะเคยเจอหน้ากัน พวกเขาจึงเดินไปหาชายทั้ง2 ด้วยความสนใจ "แก หายหัวไปไหนมาฟ่ะ!!" เสียงของสิบโทพีรวัสตะคอกใส่คู่สนทนาที่นั่งชันเข่าอ ยู่ตรงหน้าอย่างหอบเหนื่อย แต่ ท่าทีของอีกฝ่ายกลับดูเหมือนนิ่งเฉย สิบเอกกมลภัทรค่อยๆยืนขึ้นพลางถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยสีน้าจริงจัง"เรื่องนั้นเดี๋ยวค่อยเล่ าให้ ฟังทีหลัง...แต่ตอนนี้พวกเราไม่ควรจะอยู่กับที่เป็นเ วลานาน" พวกเขาทั้ง3 พยักหน้าตอบตกลง ถึงแม้จะไม่รู้ เหตุผลว่าเพราะอะไร"อืม...งั้นก็ไปกันเลยเถอะ"ว่าแล้ วพวกเขาก็รีบวิ่งออกจากห้องที่อยู่ปัจจุบันไป . . . . . "โฮกกกกกกก!!!!" เสียงคำรามกู่ร้องที่ดังขึ้นพร้อมกับการพุ่งเข้าจู่โ จมของเบิร์ดซึ่งตอนนี้ก็มีความบ้าคลั่งไปต่าง ไปจากสัตว์ป่ากระหายเลือด ซึ่งเป้าหมายนั้นก็คือตัวประหลาดร่างยักษ์ เขาง้างมือเพื่อเตรียมปะทะกับสิ่งมีชีวิต ขนาดใหญ่ ขณะที่ตัวเองกำลังลอยอยู่กลางอากาศ แต่...กว่าเบิร์ดจะเข้าถึงตังเป้าหมายได้ ก็ถูกอีกฝ่ายโจมตีดักมา ก่อน ตูม!!! ร่างของเบิร์ดพุ่งเข้ากระแทกกับพื้นอย่างแรง จนพื้นบริเวณนั้นเกิดรอยร้าวเป็นวงกว้างรอบๆตัวเขา แต่ไม่ทัน ที่เขาจะได้ลุกขึ้นมายืนตั้งหลักก็ถูก ตัวประหลาดร่างใหญ่กระทื้บเท้าใส่อย่างไม่ปราณี ตัวประหลาดร่างยักษ์ออกแรงเหยียบไปที่เท้า เพื่อหวังจะบดร่างของเบิร์ดให้แหลก สักพักมันก็ยกเท้าข้างนั้นขึ้น พร้อมกับเสียงร้องคำรามอย่างบ้าคลั่งในชัยชนะ เมื่อมันคิดว่าเหยื่อของมันได้ตายลงแล้ว ทว่า...ร่างของเบิร์ดนั้น กลับยังไม่แหลกละเอียดตามที่มันต้องการซ้ำยังกำลังเก ิดการเปลี่ยนแปลงที่ร่างกายของเบิร์ด ร่างของเบิร์ดค่อยๆกลายเป็นสัตว์ป่าประเภท4ขา ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเดิมขึ้นเยอะ แต่ก็ยังไม่สามารถเอาไปเปรียบ เทียบกับตัวประหลาดที่เขากำลังเผชิญอยู่ได้ ร่างสัตว์4ขาหรือก็คือเบิร์ด ค่อยๆพลิกตัวลุกขึ้นมายืน พร้อมกับจ้องด้วยสายตาดุดันไปที่ศัตรู ซึ่งขณะเดียวกันที่ หลังของเบิร์ดก็มีแขนที่ดูทรงพลังหงอกออกมา2ข้าง ทันทีที่ตัวประหลาดเห็นศัรตูยังไม่ถูกบดตามที่มันค้อ งการ มันจึงกระทื้บเท้าลงไปอีกครั้งที่เบิร์ด แต่ครั้งนี้เบิร์ดได้ พุ่งหลบไปด้านข้างก่อนจะพุ่งกระโดดขึ้นไปแล้วใช้แขนท ี่หลังต่อยไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างไม่ปราณี ตูม!!! ทันทีที่หมัดของเบิร์ดกระแทกลงบนใบหน้าของศัตรูก็ถึง กับทำให้มันเสียหลักในการยืนและบวกกับการต่อ ต้านของG-Virusในร่างกายของมัน จึงเป็นเหตุทำให้มันลงตึงลงไปกองกับพื้นทันที "โฮกกกกก!!!" เบิร์ดคำรามลั่นขณะที่ยืนข่มศัตรูอยู่บนร่างของตัวปร ะหลาดที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเองหลายเท่า ใน ขณะเดียวกันเบิร์ดก็กางเขี้ยวขนาดใหญ่และยาวออกมาจาก มุมปาก ก่อนจะพุ่งเข้าไปที่ใบหน้าของศัตรูแล้วฝังเขี้ยว อันคมกริบลงไปอย่างเลือดเย็น บวกกับความบ้าคลั่งเป็นทุนเดิม "อ้ากกกกกกกกก!!!" ตัวประหลาดร่างยักษ์ถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อใบหน้าของมันถูกเจาะด้วยคมเขี้ยว มันลุกพรวด ขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้มือขนาดใหญ่นั้นกระชากเบ ิร์ดที่กำลังฝังเขี้ยวอยู่บนใบหน้ามันออกมา ซึ่งการกระทำที่ ไร้ความคิดนั้น ก็ทำให้เลือดของมันพุ่งกระฉูดตามออกมา... |
|
| |
| สมาชิกที่ได้ขอบคุณ NOM009 สำหรับโพสที่มีประโยชน์นี้ |
|
10 Oct 2008, 05:21
| #112 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 68 ดาวโหลด: 281 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: | ขอคั่น ด้วยตอนพิเศษก่อนนะครับ...มีทั้งหมด4ตอน __________________________________________ RESIDENT EVIL : THE ZERO FOR BANGKOK ตอน 1 ณ โรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เวลา 12.30 นาฬิกา "เฮ้อ~...ในที่สุด ก็สอบวันสุดท้ายเสร็จ" เสียงของชายหนุ่มคนนึงที่พวดกระเป๋าไว้ที่ไหล่ขวาตาม ความถนัด กำลัง เดินไปที่สนามฟุตบอลซึ่งอยู่ในโรงเรียน กับเพื่อนสนิทคนนึง "วันสุดท้ายแล้วสินะ...ที่พวกเราจะได้เล่นบอลด้วยกัน " เสียงของชายหนุ่มอีกคนดังขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ขณะ ที่เท้าของหนุ่มคนนี้ก็เดินไปด้วยเขี่ยลูกบอลไปด้วย ขณะที่พวกเขา 2 คนกำลังเดินไปที่สนามฟุตบอล เพื่อจะไปหาพวกเพื่อนของเขาอีกกลุ่มหนึ่ง สายตาของเขาทั้ง2 ก็ไปสะดุ้งกับผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งที่มีหน้าตาสะสว ยอยู่ในชุดคลุมสีขาว ซึ่งดูเหมือนกำลังยืนแอบคุยกับใคร บ้างคนอยู่ที่มุมอาคารเรียนซึ่งเป็นที่ปลอดสายตาผู้ค น "หนม" เขาหยุดลูกบอลไว้ใต้ฝ่าเท้า ขณะเรียกเพื่อนด้วยเสียงที่เบาราวกระซิบ ก่อนจะเอ่ยต่อ"ดูแปลกๆยังไงอยู่นะ จะลองไปแอบดูมั้ย" "อืม...คิดเหมือนกันว่ะเบิร์ด" ว่าแล้วชายหนุ่มทั้ง 2 ก็ค่อยๆเดินไปด้วยความระวัง ไปแอบหลังพุ่มไม้ซึ่งเป็นระยะที่ สามารถได้ยินเสียงการสนทนาของหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นไ ด้ค่อนข้างชัดเจน แต่...คู่สนทนาของหญิงสาว แปลกหน้าในชุดคลุมสีขาว นั้นก็คือ... "อาจารย์ อนัน!!!" ชายหนุ่มทั้ง 2 อุทานออกมาเบาๆพร้อมกัน จากสิ่งที่เห็นยิ่งทำให้ชายหนุ่มทั้ง2ยิ่งอยากฟังการ สนทนาครั้งนี้ยิ่งขึ้น "คุณอนัน...สายของฉันที่แฝงเข้าไปในทีมวิจัยG-Virusของคุณ เขารายงานมาแล้วว่า โปรเจ็กผลิตVirus-Gทั้ง 10หลอด ได้เสร็จสมบูรณ์ไปแล้ว...ฉะนั้นคุณก็ควรจะบอกความจริ งมาซะ ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป..." ว่าแล้วหญิงสาวคนนั้นก็ชักปืนขึ้นมาจ่อไปที่ท้องของอ าจารยร์อนัน เพื่อเป็นการข่มขู่ อาจารย์อนันเอ่ยพลางหลับตาเบาๆราวกับปลงตกแล้ว"Ok ผมยอมรับว่าVirusพวกนั้นเสร็จสมบูรณ์แล้วและผมก็ เป็นคนเก็บไว้เอง...แต่ผมจะไม่ให้คุณเอามันไปได้แน่ Virusนี้มันควรจะเป็นของทีมงานพวกผม" "ดูท่าแล้ว...จะไม่เข้าใจในสถานการณ์ของตัวเองสิ นะ" หญิงสาวในชุดคลุมหันปากกระบอกปืนไปที่หัวเข่าของ อีกฝ่ายก่อนจะเหนี่ยวไก ปังปัง!! กระสุน2นัดพุ่งเข้าเจาะเข่าทั้ง2ข้างของอาจารย์อนัน "เฮือก!!!" สีหน้าของหนมกับเบิร์ดถึงกับซีดเป็นไก่ต้มเมื่อเห็นอ าจารย์ของเขาโดนยิง แต่พวกเขาก็ไม่กล้าจะขยับ เข้าไปช่วย "คุณจะบอกที่ซ่อนของVirusได้รึยัง" น้ำเสียงของหญิงสาวคนนั้นยังดูนิ่งเป็น้ำเหมือนกับไม ่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่ คนที่เธอยิงก็ทรุดลงไปนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น "ยังไงซะ...ผมก็จะไม่ให้คุณเอามันไปได้แน่!!" อาจารย์อนัน กัดฟันพูดออกมาอย่างทรมาน "เหอะ...คุณมันไม่ฉลาดเอาซะเลย" เธอลั่นปืนใส่หัวไหล่ของอีกฝ่าย จนร่างนั้นงายหลังล้มไป แต่ก็ไม่มีแม้แต่เสียง ร้องหลุดออกมาจากปากอาจารย์อนันแม้แต่น้อย เมื่อเบิร์ดเห็นอาจารย์ตัวเองโดนยิงอีกครั้งก็ถึงกับ ทำให้เขาเลือดขึ้นหน้า รีบลุกขึ้นเพื่อจะเข้าไปช่วยอาจารย์ของ ตน แต่ก็ถูกมือของหนมรั้นไว้ทัน ไม่งั้นเบิร์ดก็คงมีสภาพไม่ต่างจากอาจารย์อนันไปแล้ว "แฮ่ก...แฮ่ก ยังไงซะผมก็ไม่มีทางบอกที่อยู่ปัจจุบันของVirusให้คุ ณรู้แน่" อาจารย์อนัน ยังคงยืนยันคำเดิม "ดูท่า จะไม่ยอมบอกจริงๆสินะ" ในขณะที่หญิงสาวในเสื้อคลุมสีขาวกำลังเหนี่ยวไก อาจารย์อนันก็หยิบหลอดบาง อย่างที่มีสารสีเขียวบรรจุอยู่ กรอกเข้าปากตัวเองอย่างรีบร้อน พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้น กระสุนพุ่งเข้าไปเจาะที่ ศีรษะของอาจารย์อนันทำให้เขาตายทันที ซึ่งภาพนั้นก็ยิ่งทำให้ทั้งหนมทั้งเบิร์ดช็อคไปตามๆก ัน "นี้มัน...เรื่องอะไรกันเนี่ย" หนมบ่นพึมพำ ขณะที่เหงื่อก็ไหลพรากไปตามตัว ทันใดนั้น"เฮ้ย!! ไอ้หนมไอ้เบิร์ดทำไรอยู่วะ!!!" เสียงที่เรียกชายหนุ่มทั้ง2 ก็ทำให้ฆาตกที่ฆ่าอาจารย์ของพวกเขา ได้ยิน "ไอ้บ้าเชนเอ๊ย!!! จะมาทำไมตอนนี้วะ" เบิร์ดบ่นอย่างหัวเสียเมื่อเชนเพื่อนของเขาทำให้ผู้ห ญิงแปลกหน้าคนนั้นรู้ ตัวว่ามีคนกำลังแอบดูเหตุการณ์อยู่ "ชิ!!...มีพวกชอบสอดรู้สอดเห็นอีกแล้วสินะ" เธอเดินออกมาจากมุมตึกอย่างไม่เกรงกลัวแล้วว่าจะมีใค รผ่านมาพบ เห็นอีก ขณะที่มือข้างที่ถือปืนก็ตั้งฉากเล็งไปที่พวกชายหนุ่ ม "แกน่ะ!!" เธอหันปากกระบอกปืนไปที่เชน ก่อนจะพูดต่อ"รีบเดินไปรวมกับเพื่อนของแกซะ" "เล่นอะไรกันอยู่เหรอ พี่สาว" เชนตอบหน้าทะเล้น เพราะเขายังไม่รู้ถึงสถานการณ์อันเลวร้ายในตอนนี้ เปรี้ยง!!! หญิงสาวคนนั้นยิงปืนใส่กระถางต้นไม้ ซึ่งถึงกับทำให้เชนตัวสั่นเทาหน้าถอดสีภายในชั่วพริบ ตา "ขะ...ของจริงเรอะ" เชนพูดติดๆขัดๆ "โธ่...ไอ้เบื้อกกว่าจะรู้ตัวนะ!!!" หนมตะโกนด่าเพื่อนตัวเองอย่างโมโห ทว่าขณะนั้นเองศพของอาจารย์อนันก็ค่อยๆขยับคลานเข้าไ ปหาเหยื่อหญิงสาวตรงหน้า มันกัดเข้าไปที่น่องขาของ หญิงสาวคนนั้นเต็มแรง "โอ๊ย!!" เธอร้องลั่น พลางสะบัดขาเพื่อให้ศพนั้นหลุดออกไป หนมกับเบิร์ดถึงกับอึ้งที่เห็นอาจารย์ของตนที่คิดว่า น่าจะตายเพราะถูกยิงไปแล้ว กลับเคลื่อนไหวได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่การเคลื่อนไหวในลักษณะของซอมบี้... |
|
| |
|
11 Oct 2008, 14:56
| #113 (permalink) |
| สมาชิก TG รุ่นพี่ โพส: 561 ดาวโหลด: 209 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 32 TG ออร่า: สถานที่: ก็คุณเหยียบผมอยู่อ่ะ | เหอๆ เริ่มที่อาจารย์ นี้เอง แต่ชื่อ อาจารย์ก็คุ้นๆ เหอๆ ต่อเร็วๆ ครับ
__________________ สุนทรภู่ครูกวีขี่ แสมด แบงค์วงแครสขี่ Mio โก้หนักหนา เสกLoSoขี่ NOVO หัวหยองมา ส่วนตัวข้าขี่ รถถีบไปจีบเทอร์ รักเธอเสมอมา รักนะเด็กโง่ ปิ้งเธอคนนั้น รูปนี้ขอใช้ด้วยนะครับผมชอบอ่ะ คงไม่ว่ากันนะพี่ Spirit of The Soul She very cute |
|
| |
|
12 Oct 2008, 15:30
| #115 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 68 ดาวโหลด: 281 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: | RESIDENT EVIL : THE ZERO FOR BANGKOK ตอน 2 "หนอย...ไอ้เวรเอ๊ย!!!" เธอลั่นไกปืนไปที่กลางแผ่นหลังของซอมบี้ตัวนั้น ทำให้มันชะงักไปชั่วครู่ ทันทีที่ขาของ หญิงสาวคนนั้นหลุดออกจากปากของซอมบี้ที่ขย้ำมาที่ขาข องเธอได้ เธอก็รีบวิ่งหายไปอย่างรีบร้อนโดยไม่สนใจ ชายหนุ่มทั้ง3 ว่าจะเป็นยังไง "จะเอาไงดีล่ะ" หนมเอ่ยถามความคิดเห็นกับเพื่อนข้างๆ "รีบไปบอกให้คนอื่นรู้ก่อนจะดีกว่า" เบิร์ดละสายตาจากซอมบี้ไปที่หนม ซึ่งหนมก็พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะเอ่ย "งั้นตูจะไปบอกพวกที่สนามบอลแล้วกัน" "อืม...งั้นตูไปบอกอาจารย์เอง" ว่าแล้วพวกเขาทั้ง2ก็วิ่งจากไปคนละ ทาง เพื่อนไปยังเป้าหมายของตน ปล่อยให้เชนยืนเผชิญอยู่กับอาจารย์อนัน ที่ตอนนี้กลายเป็นผีดิบไปแล้ว เชนยังคงยืนจับสั่นอยู่กับที่ไม่ไปไหนด้วยความกลัวจน ขยับไม่ออก ซึ่งตอนนี้ซอมบี้ตัวนั้นก็ค่อยๆเคลื่อนเข้าหาชาย หนุ่มไปทีละก้าว อย่างช้าๆ "แฮ่~~" เสียงร้องอันแหบแห้งของซอมบี้ตัวนั้น ดังผ่านเข้าไปสู่โสตประสาทของเชนทำให้ความหวาดกลัวนั ้นยิ่ง ทวีคูณขึ้นไปอีก แต่ในขณะนั้นก็มีสนัขขี้เรื้อนตัวหนึ่งซึ่งผู้คนในโร งเรียนนี้เห็นกันบ่อยๆผ่านมาพอดี มันได้เดินตาม กลิ่นของT-Virusที่นองอยู่บนพื้น เมื่อถึงจุดที่Virusนั้นหกนองอยู่ มันก็ลงมือเลียVirusนั้นด้วยความกระหายน้ำ ปัง!!! เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับลูกตะกั่วที่วิ่งตรงเข้าไปหา ซอมบี้ซึ่งก็ทำให้สุนัขตัวนั้นที่ไม่อยู่ในความสนใจข องใคร ต้องตกใจ วิ่งเตลิดหายไปในทันที ปังปังปัง!!! เสียงปืนดังขึ้นมาติดต่อกันอีก3นัดซ้อน ซึ้งเป้าหมายก็ยังคงอยู่ที่ผีดิบตัวนั้น แต่คราวนี้ก็สามารถทำให้ ซอมบี้ตัวนั้นลงไปกองได้อย่างง่ายดาย "เกือบมาไม่ทันแล้วสินะ" น้ำเสียงที่ฟังดูมาดเข้มดังขึ้น ซึ่งเสียงนั้นก็เป็นเสียงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีสำหรั บใคร หลายๆคน ในรั้วของโรงเรียนแห่งนี้ เพราะเขาก็คือ อาจารย์ สมเกียรติ์ ซึ่งเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครองของโรงเรียน แห่งนี้ "แล้วนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันล่ะเนี่ย?" เขาหันไปถามลูกศิษย์ ที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังเขา ซึ่งนั้นก็คือเบิร์ดนั้นเอง เมื่อเบิร์ดได้ยินดังนั้น จึงเล่าเหตุการณ์ที่เขากับหนมได้ประสบมา ให้กับอาจารย์สมเกียรติ์และเชนได้ฟัง ทันทีที่เบิร์ดเล่าจบ เชนก็นึกสงสัยบางอย่างขึ้นมาจึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยถาม "เบิร์ด ทำไมเอ็งไปตามอาจารย์มาไวจัง? ห้องปกครองก็อยู่ตั้งไกล" "ก้อ...พอดีครูได้ยินเสียงปืนน่ะสิ ก็เลยจะเดินมาดูซักหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น" อาจารย์ สมเกียรติ์ ชิงตอบแทนเบิร์ด ขณะที่ตัวเขากำลังเดินไปสำรวจบริเวณร่างของซอมบี้ที่ นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น อย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นเองสายตาของเขาก็ไปสะดุดอยู่ที่ของชิ้นหนึ่ งซึ่งตกอยู่บนพื้น มีลักษณะเหมือนการ์ดอะไรสักอย่าง ซึ่ง เขาก็ไม่รอช้าที่จะก้มไปหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ "ฮื่อ?..." อาจารย์ สมเกียรติ์ หันไปที่ลูกศิษย์ทั้ง2ของตน"ดูท่า...ผู้หญิงคนที่ว่า นั้นจะชื่อว่า ซาร่า นะ แถมยังเป็น นักวิทยาศาสตร์แผนกวิจัยVirusซะด้วย" "เอ๋?...รู้ได้ยังไงครับ" เบิร์ดรีบถามกลับทันที "ก้อ...ไอ้บัตรนี้คงจะเป็นคีย์การ์ดประจำตัวของผู้หญ ิงคนนั้นล่ะมั้ง" เขาว่าพลางชูบัตรที่ว่านั้นให้เบิร์ดและเชนได้ดู ซึ่งขณะนั้นเอง หนมก็วิ่งกลับมาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนจากสนามบอลพอดี "ว่าแต่...ทำไมพวกยามถึงยังไม่มาอีกนะ หวังว่าคงไม่แอบไปอู่งานหรอกนะ" อาจารย์ สมเกียรติ์ พูดด้วยท่าทีไม่จริง จัง เพื่อต้องการให้พวกลูกศิษย์ของเขารู้สึกผ่อนคลาย แต่ดูเหมือนว่าที่เขาคิดนั้นจะไม่ได้ช่วยอะไรสักเท่า ไหร่นัก |
|
| |
|
24 Oct 2008, 00:33
| #118 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 68 ดาวโหลด: 281 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: | RESIDENT EVIL : THE ZERO FOR BANGKOK ตอน 3 ทว่า...ความจริงนั้นคนที่เฝ้ายามอยู่ตอนนี้ก็ถูกสุนั ขที่มีความดุร้ายราวกับสัตว์ป่าขย้ำไปเป็นที่เรียบร้ อยแล้ว แต่นั้นก็ยังไม่พอต่อความต้องการของมัน มันวิ่งหาเหยื่ออย่างบ้าคลั่งจนออกไปนอกบริเวณของโรง เรียน ซึ่งถ้ามันไม่ถูกกำจัดทันทีในตอนนี้ มันก็จะเป็นตัวแพร่เชื้อVirusชั้นดีไปสู่คนในเมืองที ่ไม่รู้เรื่องรู้ราว จาก1กลายเป็น2จากกลายเป็น4และจะค่อยๆแพร่ไปเป็นวงกว้ างอย่างไม่รู้จักจบจักสิ้น กลับมายังกลุ่มของพวกชายหนุ่มและอาจารย์สมเกียรติ์ผู ้เป็นที่พึ่งของเด็กหนุ่มในยามนี้ อีกครั้ง... "นิ...ใครมีมือถือบ้าง ครูว่าเราต้องโทรไปแจ้งให้ตำรวจรูนะ" อาจารย์สมเกียรติ์ เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังเมื่อเขารู้สึกว่าเรื่องมันยัง จะไม่หยุดอยู่แค่ในโรงเรียน "ผมมีครับ" เชนตอบสั้นๆ พลางล้วงมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกง แล้วส่งให้อาจารย์สมเกียรติ์ เมื่ออาจารย์สมเกียรติ์ได้โทรศัพท์ไว้ในมือ เขาก็โทรไปที่สถานีตำรวจทันที แต่...ดูเหมือนจะไม่มีการตอบรับจากอีกฝ่าย ซึ่งทำให้เขารู้สึกใจไม่ดีจนแสดงออกมางสีหน้าโดยไม่ร ู้ตัว เมื่อนักเรียนของเขาเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกใจคอไม่ดีต ามไปด้วย "เรารีบไปหาที่ปลอดภัยหลบก่อนดีกว่า" อาจารย์สมเกียรติ์กล่าวพลางยื่นโทรศัพท์คืนเจ้าของ "อาจารย์ครับรีบไปหลบเถอะ เดี๋ยวพวกผมจะไปบอกคนอื่นๆเอง" ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มที่หนมไปพามาเอ่ยขึ้นหลังจากต กลงกับเพื่อนคนอื่นเรียบร้อยแล้ว "ไม่ล่ะตูขอไปกับอาจารย์ดีกว่านะ" ด้วยความกลัวบวกกับนิสัยขี้ขลาดอยู่แล้วเชนจึงขอไปกั บอาจารย์สมเกียรติ์ซึ่งพวกหนมก็ติดใจอะไร "งั้น...ครูก็ขอฝากพวกเธอด้วยนะ" "ครับ" เสียงของกลุ่มชายหนุ่มตอบพร้อมกัน ก่อนจะวิ่งแยกกับอาจารย์สมเกียรติ์ไป กลุ่มของชายหนุ่มพากันวิ่งมุ่งหน้า ไปที่ประตูโรงเรียน ซึ่งระหว่างทางนั้นพวกเขาก็เห็นรอยเลือดที่ยังไม่แห้ งเต็มไปหมด ไม่นานพวกเขาก็วิ่งมาถึงประตู ซึ่งภาพทีพวกเขาได้เห็นอยู่นอกโรงเรียนก็คือฝูงซอมบี ้ที่เดินกันเกลื่อนถนนแต่ขณะที่พวกเขากำลังตกตะลึงใน สิ่งที่ได้เห็น... ก็ได้มีรถบรรทุกน้ำมันคันหนึ่งวิ่งพุ่งชนกำแพงเข้ามา ด้วยความแรง โดยที่พวกชายหนุ่มไม่ทันได้ตั้งตัว รถคันนั้นได้พุ่งทับร่างของนักเรียนไปจำนวนหนึ่ง ก่อนจะพลิกคว่ำพร้อมกับไฟที่ลุกท่วมทั้งคันรถและมีเส ียงระเบิดดังขึ้นตามมาเป็นระยะ ตอนนี้เหลือเพียงชายหนุ่ม4คนที่ยืนตัวสั่นระริก พวกเขาทั้งกลัวทั้งทำอะไรไม่ถูก จนถึงกับนึกอยากฆ่าตัวตายไป ซะให้รู้แล้วรู้รอด . . . . . . ด้าน อาจารย์สมเกียรติ์กับเชน เชนเดินติดตามอาจารย์สมเกียร์ เข้าไปในอาคารเรียนอย่างใกล้ชิดจนตัวแทบจะติดกันเป็น ปาท่องโก๋ "นิ...ไม่ต้องเดินตามติดถึงขนาดนี้ก็ได้" อาจารย์สมเกียรติ์เหลียวหน้าไปมองเชน"ในนี้มันปลอดภั ยแล้วล่ะ"ถึงเขาจะพูดอย่างนั้นแต่เชนก็ยังไม่ไว้ใจสั กเท่าไหร่ "จะว่าไปแล้วก็โชคดีหน่อยนะ ที่เกิดเรื่องในตอนที่ทุกคนกลับบ้านกันไปเกือบหมดแล้ ว" เขาเดินเข้าไปในห้อเรียนในชั้น1 "ถ้าเป็นวันธรรมดาคงจะชุลมุลกว่านี้แน่ๆ" เขาพยายามหาเรื่องคุยเพื่อให้บรรยากาศไม่ดูเงียบเกิน ไป ทันใดนั้นจู่ๆก็เกิดเสียงปืนดังขึ้น ซึ่งวิถีกระสุนนั้นพุ่งไปคือบริเวณที่อาจารย์สมเกียร ติ์ยืนอยู่นั้นก็คือตรงประตูห้องเรียน แต่ดูเหมือนผู้ยิงจะไม่ต้องการให้โดนเป้าหมายที่จุดต าย ลูกตะกั่วนั้นเพียงเฉียดใบหน้าของอาจารย์สมเกียรติ์ไ ปเพื่อให้เกิดบาดแผลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนชายหนุ่มที่ไม่ตกเป็นเป้าหมายก็รีบหมุดลงไปแอบใต ้โต๊ะ อย่างไม่สนใจว่าใครจะเป็นยังไง "เฮ้ย!! รีบออกมาจากใต้โต๊ะ เราต้องรีบหนีไปที่อื่น!!!" เขาตะหวาดใส่ลูกศิษย์ของตนซึ่งเขาเริ่มระอากับความใจ เสาะที่ไม่สมกับเป็นลูกผู้ชายของเชน ทันใดนั้นเสียงปืนนัดที่2ก็ดังขี้นพร้อมกับตัวการผู้ ลั่นไกปืนทั้ง2นัดนั้น บุคคลลึบลับนั้นอยู่ในชุดเหมือนหน่วยคอมมานโดสวมหน้า กากกันแก๊ส ที่มือถือปืนMP5ติดลำกล้องเลเซอร์ไว้ที่มือขวาและถือ ปืนKILLER 7 ไว้ที่มือซ้ายและกำลังตั้งฉากมือซ้ายเล็งไปที่อาจารย ์สมเกียรติ์จากนอกอาคาร "ออกมาเร็วซี่~! อยากตายอยู่ตรงนี้รึไงห๊า!!" เขารู้สึกถูกกดดันอย่างหนักจากบุคคลลึกลับนั้น ที่กำลังเดินเข้ามาในตัวอาคาร "โธ่เว้ย!!!" เขาก้มตัวไปกระชากลูกศิษย์ของเขาออกมาอย่างแรง ก่อนจะลากตัวเชนพาออกไปที่ประตูอีกบานหนึ่งของห้องเร ียนเพื่อจะหนีบุคคลลึบลับนั้นไปอีกทาง ซึ่งตอนนี้บุรุษในชุดคอมมานโดนั้นก็จวนจะถึงห้องนั้น อยู่แล้ว เขาพาลูกศิษย์ของตนขึ้นไปที่ชั้น2ของอาคาร ซึ่งที่ชั้น2นั้นมีห้องสมุดขนาดใหญ่ส่วนชั้น3และชั้น 4จะเป็นห้องเรียนของนักเรียนระดับหัวกะทิในแต่ละระดั บชั้นมัธยม แต่บุคคลลึบลับนั้นก็ยังคงเดินตามไปอย่างช้าๆ จนเหมือน เพรชฆาตที่กำลังตามไปปลิดชีพนักโทษ หยังไงหยังงั้น... "เข้าไปหลบในห้องนี้กันก่อนแล้วกัน" ว่าแล้วเขาก็พยุงเชนเข้าไปยังห้องสมุด เขามุ่งตรงไปที่ชั้นหนังสือด้านในของห้องสมุดที่ถูกต ั้งไว้เรียงไว้มากมายจนสามารถใช้เป็นที่ซ่อนตัวได้ เขานั่งสวดภาวนาขอให้บุคคลลึบลับนั้นไม่ตามเข้ามาในห ้องนี้แต่ทว่า...เสียงประตูห้องสมุดก็ถูกเปิดออกพร้อ มกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาและแสงเลเซอร์จากใต้ลำก ล้องปืนที่สาดส่องไปมา ในขณะเดียวกันที่กลุ่มของพวกหนม ก็กำลังวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอดจากการไล่ล่าของหมาซอ มบี้นับสิบ ที่ไล่ตามมาอย่างรวดเร็วตั้งแต่หน้าประตูโรงเรียน ซึ่งชายหนุ่มกลุ่มนี้กำลังวิ่งหน้าตั้งมุ่งไปที่อาคา รเรียนเดียวกับที่อาจารย์ สมเกียรติ์กับเชนกำลังหลบบุคคลลึบลับนั้นอย่างบังเอิ ญ ทันใดนั้นชายหนุ่มจาก1ใน4คนนั้นก็ถูกตะครุบเข้าจาก ด้านหลังจนล้มลงด้วยฝีมือของพวกหมาเดนตาย พวกมันให้ความสนใจไปที่เหยื่อที่ล้มนอนอยู่กับพื้นทำ ให้ชาย หนุ่มที่เหลือทั้ง3คนรอดจากการไล่ล่าของฝูงหมาเดนตาย ไปได้อย่างหวุดหวิด แต่พวกชายหนุ่มนั้นก็ยังคงวิ่งมุ่ง ไปที่อาคารดังกล่าวตามเป้าหมายเดิม เพราะต่างคนก็ต่างยังไม่ไว้วางใจว่าจะปลอดภัย100%แล้ ว... |
|
| |
|
29 Oct 2008, 15:56
| #120 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 68 ดาวโหลด: 281 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: | RESIDENT EVIL : THE ZERO FOR BANGKOK ตอน 4 บุรุษลึกลับที่ตามไล่ฆ่าอาจารย์ สมเกียรติ์ และ เชน ซึ่งพวกเขาก็ไม่รู้ว่าเคยไปมีความแค้นอะไรกันไว้ ถึงต้องมาถูกตามฆ่าอย่างนี้ในเวลาแบบนี้ แต่ถึงยังไง มันก็ไม่สำคัญเท่ากับ การหาทางเอาชีวิตให้รอดไปจากสถานการณ์นี้ให้ได้แต่ตอ นนี้ก็คงทำได้แค่หลบซ่อนตัวให้พ้นจากสายตาของมันเท่า นั้น เนื่องจากอาวุธที่มีอยู่ตอนนี้คงจัดการมันไม่ได้เพรา ะมันมีชุดเกราะกันกระสุนหุ้มตัวไว้ทั่วร่าง ยากต่อการทำให้มันได้รับบาดแผล ฉะนั้น...ความหวังเดียวของพวกเขาก็คือ"ปาฏิหาริย์".. . อาจารย์สมเกียร์ตั้งลำกล้องปืนเล็งไปที่บุรุษลึกลับจ ากมุมหนึ่งที่มันไม่สามารถมองเห็นได้ เขาเพ่งสมาธิไปกับการเหนี่ยวไกในครั้งนี้และเพื่อให้ เป้าหมายถูกจัดการลงในครั้งเดียวเขาจึงพลาดไม่ได้!! เปรี้ยง!!! ในที่สุดเขาก็เหนี่ยวไกปืน ที่ซึ่งเต็มไปด้วยความหวัง ทว่า...จู่ๆมันก็ชะงักและหันกลับหลังไปที่ประตูทางเข ้าห้องสมุด จึงทำให้กระสุนนั้นพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย แต่ยังโชคดีที่มันไม่รู้ตัว และสิ่งที่ดึงความสนใจมันไปก็คือ ชายหนุ่มในชุดนักเรียนสามคน นั้นก็คือพวกหนมที่หนีขึ้นมาชั้นสอง และกะจะมาซ่อนตัวในห้องสมุดนี้ด้วย บุรุษลึกลับนั้นไม่รอช้าลั่นไกจากปืนที่อยู่ในมือทั้ งสองข้าง...จำนวนกระสุนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าไปหาชายหนุ ่มทั้งสาม หนมและเบิร์ดต่างวิ่งหลบห่ากระสุนที่พุ่งเข้ามาไปคนล ะทางแต่...เพื่อนของพวกเขาอีกคนนึงกลับยืนตกตะลึงจนท ำอะไรไม่ถูก จึงทำให้ถูกลูกตะกั่วนับสิบพุ่งเข้าร่าง ด้วยความแรงและจำนวนกระสุนที่มากเอาการ ถึงกับทำให้ร่างนั้นลอยกระเด็นใส่ประตูซึ่งเป็นบานกร ะจกใส จนแตกละเอียด จากการเหนี่ยวไกยิงปืนอย่างไม่ยั้ง จึงทำให้ลูกกระสุนในแม็กกาซีนของปืนทั้งสองกระบอกนั้ นหมดลงในพริบตา มันทำการบรรจุลูกกระสุนปืนใหม่ให้กับปืนทั้งสองกระบอ กอย่างใจเย็น...และนี้คือโอกาสอีกหนหนึ่งที่ อาจารย์สมเกียรติ์ จะทำการโจมตอีกครั้ง "แกเสร็จชั้นแน่!!" เขาวิ่งพรวดออกไปหาบุรุษในชุดคอมมานโดทันที เขาวิ่งเข้าไปหามันจนเข้าไปถึงในระยะประชิดได้สำเร็จ จากนั้นก็ประเคนกระสุนที่เหลือเพียงไม่กี่นัดจากในระ ยะนั้น...เขากะวัดดวงกับการเสี่ยงในครั้งนี้ถ้าเขาล้ มมันได้...เข้าก็รอด ถ้าเขาจัดการมันไม่ได้...เขาก็เป็นฝ่ายที่จะต้องลาโล กไป เมื่อสิ้นเสียงปืน ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนนิ่งสงบไปหมด และในที่สุดเขาก็รู้ผลแล้วว่าเขา... "เป็นผู้พ่ายแพ้" บุรุษลึกลับนั้นโยนปืนในมือทั้งสองข้างทิ้ง ก่อนจะใช้มือขวากำใบหน้าของชายตรงหน้า มันกำใบหน้าของอาจารย์สมเกียรติ์แรงขึ้นพร้อมกับยกร่ างของอีกฝ่ายจนเท้าลอยไม่ติดพื้น...แต่อาจารย์สมเกีย รติ์กลับไม่มีท่าทีตอบโต้อะไรเลยกับอีกฝ่ายที่กำลังจ ะปลิดชีพเขา...ราวกับร่างที่ไร้จิตวิญญาณ โพละ!!! หัวของอาจารย์สมเกียรติ์ระเบิดออกด้วยแรงบีบจากฝ่ามื อของบุรุษในชุดคอมมานโด ร่างกายที่ไร้ศีรษะตกลงสู่พื้นในไม่ช้า...ภาพนั้นสยด สยองจนชายหนุ่มทั้งสามที่อยู่ในห้องนี้ต้องเบือนหน้า หนี แต่ในขณะเดียวกัน หนม เบิร์ด และ เชน ต่างก็มีความรู้สึกโกรธแค้นบุรุษลึกลับนั้นเป็นที่สุ ด "ว้ากกกกก!!!!" เชนผู้ที่มีนิสัยขี้ขลาดที่สุดในบรรดาสามคนนี้ ถึงกับระเบิดอารมณ์ความโกรธออกมา พร้อมกับวิ่งออกไปเพชิญหน้ากับมันอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเชนจะถึงตัวมัน เขาก็สไลน์ตัวไปที่ปืนกลที่บุรุษในชุดคอมมานโดเคยใช้ ซึ่งตกอยู่ใกล้ๆตัวมัน ทันทีที่ปืนอยู่ในมือชายหนุ่ม เสียงปืนก็ดังรัวขึ้นพร้อมกับกระสุนที่วิ่งออกจากปาก กระบอก กระสุนทุกนัดเจาะเข้าร่างของบุรุษลึกลับอย่างแม่นยำ. ..เสียงปืนเงียบลงพร้อมกับกระสุนที่เกลี้ยงแม็กกาซีน แต่ร่างนั้นยังคงยืนนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งหนม ทั้งเบิร์ด พากันโครงหน้าเบาๆ พลางหลับตาลง เพราะ ไม่ต้องการเห็นภาพเพื่อนตัวเองถูกฆ่าไปต่อหน้า ตัวเอง เหมือนอย่างตอนอาจารย์ของเขา แต่ทว่า... ร่างของบุรุษในชุดคอมมานโดนั้นค่อยๆเกิดประกายไฟฟ้าข ึ้น ทันใดนั้นไฟก็ลุกไหม้ร่างนั้น เมื่อชุดที่ใส่บดบังร่ากายถูกเผา จึงถูกเผยให้เห็นร่างที่แท้จริงของมันและสิ่งที่พยาย ามฆ่าพวกเขามาที่จริงแล้วมันก็คือ หุ่นยนตร์ในรูปร่างของมนุษย์!!! แต่...มันก็ยังคงไม่หมดพิษสงเพียงแค่ไฟคอกตัวเท่านั้ น มันง้างหมัดขึ้นเพื่อจะโจมตีสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้ตา ยในหมัดเดียว โดยที่ไฟยังลุกท่วมตัวมันอยู่ เบิร์ดเห็นดังนั้นจึงพุ่งโดดไปเก็บปืนKiller 7 ซึ่งชายหนุ่มก็รู้ดีว่ามันไม่มีลูกกระสุน ซึ่งตกอยู่ตรงหน้าไม่ไกลจากจุดที่เขาแอบอยู่นัก... "ไอ้เชน!!" เบิร์ดตะโกนเรียกเพื่อนของเขาเพียงคำเดียว ก็ทำให้เชนรู้แล้วว่าต้องทำอะไรต่อ เชนไม่รีรอรีบคว้าแม็กกาซีนที่ตกอยู่ใกล้ๆ โยนไปให้เบิร์ด เมื่อได้สิ่งที่ต้องการมาแล้ว เขาก็รีบบรรจุกระสุนใส่อาวุธแล้วยิงใส่เครื่องจักรสั งหารในร่างมนุษย์นั้นทันที กระสุนที่วิ่งออกไปนัดแรก พุ่งชนกับหมัดที่กำลังพุ่งใส่เชน จนหมัดนั้นระเบิดกระจุยไม่เหลือแม้ชิ้นดี แต่เครื่องจักรนั้นก็ยังไม่ลดละใช้แขนอีกข้างซัดไปที ่เป้าหมายเดิมอีกครั้ง แต่มันก็ถูกสะกัดด้วยกระสุนนัดที่สองและสาม จนแขนที่เหลืออยู่นั้นกระจุบไปอีก อย่างง่ายดาย เบิร์ดค่อยๆยิงออกไปทีละนัด พลางเดินเข้าไปหาเชน เมื่อหนมเห็นว่าเครื่องจักรสังหารนั้นค่อยๆถอยห่างออ กไปแล้ว จึงรีบเข้าไปสมทบกับเบิร์ดทันที เมื่อกระสุนจากปืนสั้นหมด เบิร์ดก็กราดปืนกลที่บรรจุกระสุนใหม่รอไว้แล้ว ใส่ไปยังเป้าหมายเดิมจนร่างของเครื่องจักรสังหารนั้น ระเบิดกระจายไปทั่วทั้งห้อง...ไม่ต้องบอกก็รู้แล้วว่ าตอนนี้พวกเขาเอาชนะไอ้เครื่องจักรสงหารนี้ได้แล้ว และยังเป็นการล้างแค้นให้กับอาจารย์ สมเกียรติ์อีกเวย "แล้วพวกเรา...จะทำไงกันดีล่ะ?" หนมเอ่ยถามด้วยสีหน้าและน้ำเสียงไร้ความหวัง เมื่อนึกถึงเรื่องที่มี ซอมบี้ อาละวาดไปทั่วเมือง หรือ ดีไม่ดีมันอาจจะไปทั่วโลกแล้วก็ได้...ชายหนุ่มยิ่งคิ ดก็ยิ่งหวาดผวา "ฮึ...คงรอให้มีคนมาช่วยล่ะมั้ง" ลอยยิ้มจางๆที่มุมปากนั้นไม่ใช่มาจากความดีใจ...แต่เ ขากำลังแสดงความเข้มแข็งให้เพื่อนของเขาไม่ย่อท้อในส ิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว พวกเขาทั้งสาม พากันเดินไปนั่งพักกันที่โต๊ะสำหรับอ่านหนังสือของห้ องสมุดและด้วยความอ่อนล้าทางจิตใจ จึงทำให้ชายหนุ่มทั้งสาม หลับไป... ___________________และนี้ก็เป็นเพียงแค่การเริ่มต้น เท่านั้น!!__________________________ - จบภาค - |
|
| |
Linear Mode
