Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
28 Aug 2008, 10:45
| #93 (permalink) |
| น้องใหม่ TG    โพส: 68  ดาวโหลด: 281 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า:  | "ไอซ์ หลบมาทางนี้ก่อน" เอ็มกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลหลังจากที่ได้พักจนหายเ หนื่อย "ค่ะ" ไอซ์ตอบสั้นๆ พร้อมกับเดินออกห่างจากประตูไปอยู่ใกล้ๆสิบโทพีรวัส ซึ่งอยู่ด้านหลังของเอ็ม "เดี๋ยวฉันมานะ จะเข้าไปสำรวจข้างในก่อน เผื่อเจออะไรไม่ชอบมาพากล พวกนายจะได้หนีไปก่อนได้" ทันทีที่เอ็มพูดจบ เขาก็เดินไปที่ประตู แล้วเปิดมันอย่างช้าๆ เพื่อเข้าไปอย่างระวังที่สุด ทันทีที่เอ็มได้เข้ามาอยู่อีกฝั่งของประตู เขาก็คาดเดาจากสิ่งที่ได้เห็น"ที่นี้คือห้องควบคุมไฟ ฟ้าสินะ"ทว่า...จู่ๆ เอ็มก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงบางอย่างที่ดังก้องเป็ นจังหวะอย่างแพร่วเบา อยู่ในห้อง เขายกปืนM4A1ขึ้นมาเตรียม พร้อมในระดับสายตาทันที ก่อนจะก้าวเท้าเดินสำรวจห้อง ด้วยความระมัดระวัง . . . "เอ่อคือ...ฉันว่า เราตามเข้าไปเลยดีกว่านะค่ะ" ไอซ์เอ่ยด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรวมทางที่อยู่อีกฝั่ง ของประตู "อย่าพึ่งไปดีกว่า รออีกแป๊ปนึ่งก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยเข้าไป" . . . หลังจากที่เอ็มได้สำรวจห้องเสร็จเป็นที่เรียบร้อย เขาก็เดินกลับมายืนอยู่กลางห้อง แล้วหลับตาตั้งสมาธิเพื่อตั้งใจ ฟังเสียงที่ยังดังเบาๆแต่เป็นจังหวะอยู่ในห้อง "คิดไปเองแน่ๆเลยเรา เฮ่อ~" เขาโคลงศีรษะเบาๆ พร้อมกับออกเดินเพื่อกลับไปหาสิบโทพีรวัสและไอซ์ ที่รออยู่ข้างนอก ระหว่างที่เดินอยู่นั่น เอง โครม!! เกิดเสียงพร้อมกับเพดานที่ถล่มลงมาใกล้ๆเอ็ม เมื่อเอ็มหันไปมองก็ถูกตัวประหลาดรูปร่างคล้ายกบพุ่ง เข้าหาแล้วใช้กรงเล็บเสียบ สวบ!! กรงเล็บจากมือขวาของ Hunter Gamma ตัวนี้เสียบทะลุท้องของเอ็มไปอย่างง่ายดาย โดยที่เขาไม่ทันได้ตอบโต้ "อั้ก!!...แกไอ้ตัวประหลาด ทำแสบมากนะ ตายซะเถอะ!!!" เอ็มยกปืนM4A1ขึ้นมาแล้วกราดยิงใส่ไปที่ตัวประหลาดตร งหน้า ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง!!ปัง! กระสุนพุ่งเจาะไปทั่วร่างของHunterตัวนั่น จนมันตายโดยที่กรงเล็บของมันยังเสียบคาอยู่ที่เดิม ปัง!!! เสียงประตูที่ถูกเปิดอย่างแรงดังขึ้น เมื่อเอ็มหันไปมองก็พบว่าเป็นสิบโทพีรวัสกับไอซ์ ที่จ้องมองมาที่เขา ด้วยสีหน้าตกใจ ที่เห็นเอ็มยืนโดยมีกรงเล็บเสียบคาอยู่ เมื่อสิบโทพีรวัสกับไอซ์ได้สติก็รีบวิ่งเข้าไปพยุงเอ ็มที่เริ่มมี ใบหน้าที่ซีดเซียว จนเหมือนไร้สีเลือด "เฮ้ย...มะกี้ โทษที ตกใจไปหน่อย เดี๋ยวชั้นจะดึงไอ้นี่ออก ทนหน่อยนะเว้ย" สิบโทพีรวัสเอ่ยพร้อมกับออกแรงดึงกรงเล็บที่เสียบคาท ้องของเอ็มออก "โอ๊ย~" เอ็มอุทานออกมาเบาๆ ในขณะที่สิบโทพีรวัสดึงกรงเล็บของตัวประหลาดออก ซึ่งไอซ์ก็คอยประครองตัวของเขาอยู่ "อูย~...แม่งโคตรเจ็บเลย" เอ็มบ่นพึมพำเบาๆ หลังจากที่เอากรงเล็บออกจากท้องของเขาเป็นที่เรียบร้ อย "ห้องนี้มีทางออกอีกทางรึเปล่า" สิบโทพีรวัสเอ่ยถามเอ็ม "มีสิ" เอ็มตอบกลับพร้อมกับเอามือขวาไปกุมแผลส่วนแขนข้างซ้า ยก็มีไอซ์คอยประครองอยู่ สักพักพวกเขาก็มาถึงประตูอีกทาง...ทว่าตรงช่องที่เพด านถล่มนั่น ก็มีตัวประหลาดแบบเดียวกับที่ถูกเอ็มฆ่าไป กระโดดลงมาจากช่องนั่นประมาณ3ตัว "อะไรมันจะซวยขนาดนี้ว่ะ" สิบโทพีรวัสออกเสียงลึกในลำคอ พร้อมกับเปิดประตู ขณะที่กำลังเข้าไป ทั้งไอซ์ทั้งสิบโทพีรวัสก็ถูกเอ็มผลักจน กลิ้งเข้าไปในประตู อย่างไม่เป็นท่า "เฮ้ย! คิดจะทำอะไรว่ะ!!!" "แล้วเจอกันใหม่ ลาก่อน" เอ็มพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะปิดประตูดัง ปัง!! พร้อมกับล็อกกอนประตู แล้วเขาก็ หันไปเผชิญหน้ากับพวกตัวประหลาดนั่นเพียงตัวคนเดียว "ก๊าก!!!" "ก๊าก!!!" "ก๊าก!!!" เสียงพวกHunterร้องขมขู่ไปที่เอ็ม ซึ่งยืนพิงประตูโดยก็ใช้มือข้างซ้ายกุมแผลอยู่ดู ราวกับหมดเหลียวหมดแรงที่จะสู้ "ก๊าก!!!!" Hunterตัว1จากใน3ตัวนั้นกระโดดพุ่งมาที่เอ็มพร้อมกับ ง้างมือขวาเพื่อจะตบไปที่ชายหนุ่มซึ่งอ่อนแรง เต็มที ตุบ!!! เสียงเท้าของเอ็มถีบไปโดนที่ระหว่างท้องของHunterซึ่ งอยู่กลางอากาศ ซึ่งสามารถทำให้มันชะงัง ได้ "หึ...ชั้นไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก ไอ้พวกตัวประหลาดไร้ปัญญา" เอ็มว่าเรียบๆก่อนจะพุ่งไปเข้าไปปล่อยหมัดขวาไป ที่Hunterตัวเดิมซึ่งรุกขึ้นมาพอดี ผัวะ!!!! ทันใดนั้นตัวประหลาดอีก 2 ตัวนั้นก็กระโดดเข้าหาเอ็มหมายจะปลิด ชีวิต ทว่าเอ็มก็เบี่ยงตัวหลบ ได้อย่างคล่องแคล่ว "เรา ต้องกลับไปเอาปืนก่อน ไม่งั้นคงฆ่ามันไม่ได้ง่ายๆแน่" เขาคิดในใจพร้อมกับหลบการโจมตีของพวกตัวประหลาด เขาค่อยๆถอยหลังไปทางที่เพดานถล่มพลางหลบการ โจมตีไปด้วย เมื่อใกล้ถึง เขาก็หมุนตัววิ่งไปที่ปืนM4A1ซึ่งอยู่บริเวณที่เขาถู กแทง ซึ่งพวกตัวประหลาดพวกนั้นก็ยังคงไล่ตาม โจมตีอย่างไม่ลดละ ทันทีที่ปืนอยู่ในมือเขา เขาก็หันปากกระบอกปืนไปที่เป้าหมายแล้วเหนี่ยวไกทันท ี ปังปังปังปังปังปังปังปังปังปังปังปัง!!!!!! ห่ากระสุนชุดใหญ่พุ่งใส่Hunterตัวหนึ่งจนตายไป เมื่อเอ็มหันปากกระบอกไปที่Hunterอีกตัวหนึ่งแล้วเหน ี่ยวไก ปังปัง!!!แกร่ก!! "เฮ้ย!!!กระสุนมาหมดเอาอะไรตอนนี้ฟร่ะ!!!" เอ็มตะโกนออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ ทันใดนั่น ฉัวะ!!! เอ็มถูกขวนแขนในจังหวะที่กำลังเผลออยู่ "อ้ากกกก!!!" ตอนนี้เอ็ม กลับมาเป็นฝ่ายเสียเปรียบอีกครั้ง เขาได้แต่หลบการโจมตีพวกนั้น โดยที่ไม่รู้ว่ากำลังถูกต้อนจน จนมุม "โธ่เว้ย!!!...สุดท้ายเราก็กลับกลายเป็นฝ่ายแพ้เหมือ นเดิม" เอ็มพึมพำกับตัวเองเบาๆ อย่างปลงตก ตุบ!!!! เอ็มถูกตัวประหลาดกระแทกอย่างแรงจนกระเด็นไปด้านหลัง ทว่า...ที่ด้านหลังของเอ็มคือแผงควบคุม ไฟฟ้า โครม!!!! เสียงร่างของเอ็มกระแทกเข้ากับแผงควบคุมอย่างจังจนพั ง พร้อมกับไฟในห้องที่ดับสนิทจาก การที่ไปโดนปุ่ม ปุ่มหนึ่ง และมันก็ไม่สามารถกลับมาเปิดไฟได้อีกจากการที่แผงควบ คุมพัง... |
|  |
|
12 Sep 2008, 15:08
| #96 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 68 ดาวโหลด: 281 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: | "เกิดอะไรขึ้น?...ทำไมจู่ๆไฟถึงดับได้ล่ะ รึว่าไอ้เอ็มมันจะพลาดท่าไอ้ตัวประหลาดพวกนั้นซะแล้ว ...โถ่เว้ย!!!" เสียงของสิบโทพีรวัสที่บ่นดังตลอดทางที่มือสลัวเห็นว ัตถุสิ่งของแค่ภาพลางๆ เพียงเท่านั้น ซึ่งข้างๆตัวเขาก็มี ไอซ์วิ่งตามอยู่ไม่ห่าง "ขอให้คุณเอ็มปลอดภัยด้วยเถอะ..."เสียงไอซ์ที่พึมพำเ บาๆด้วยความเป็นห่วงเอ็ม ซึ่งมีความรู้สึกเป็นห่วงไม่ต่าง จากสิบโทพีรวัสเลยแม้แต่น้อย __________________________________________________ ____________________ "นี้เรา ต้องมาตายแล้วจริงๆหรือเนี่ย" เอ็มครวญครางอย่างท้อแท้ พร้อมกับความทรมานที่เกิดจากบาดแผลบนตัวเขา ทำให้การหายใจเข้าออกของเขา เริ่มขาดช่วง ราวกับคนใกล้ตาย ในหัวของเขาก็เริ่มหวนคิดถึงวันเวลาเก่าๆที่เคยทำให้ เขามีความสุข "...ใช่แล้ว เราต้องไม่ท้อ ต้องไม่ท้อเด็ดขาด เราต้องกลับไปหาคนที่เรารักให้ได้ เราต้องกลับไปเพื่อแต่งงานกับ เธอให้ได้...เพราะเราสัญญากันแล้ว เสร็จภารกิจนี้ กลับไปเราก็จะได้แต่งงานกัน เราต้องรอด เราต้องรอดกลับไป ให้ได้" เพียงแค่เขาหวนนึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับคนรักของเขา ได้ จิตใจของเขาก็กลับมาเข้มแข็งอีกครั้งอย่างไม่ ย่อท้อ ทันใดนั้นเอ็มก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่ลงมาทับบนขาทั้ง2 ข้างของเขา ซึ่งถึงแม้เขาจะมองไม่เห็น แต่เขาก็พอเดาได้ว่า นั้นก็คือตัวประหลาดที่พร้อมจะสังหารเขา "ก๊าก!!!!!!" มันร้องขู่เสียงดัง พร้อมกับง้างมือซึ่งมีกรงเล็บแหลมคมไปข้างหลังอย่างเ ย็นใจ ก่อนจะตวัดมือเน้น แรงตบไปที่ร่างของเอ็ม ทว่า...ภายในเสี้ยงวินาทีนั้นเอ็มกลับสามารถบล็อกแขน ข้างที่Hunterโจมตีมาได้ อย่างปาฏิหารย์ "ฟู่~...โชคดีไป" เอ็มสบถเบาๆในความโชคดีของตัวเอง ก่อนจะกระชากมือของตัวประหลาดตรงหน้าเขา เสียบลงไปบนแผงควบคุม ทางด้านซ้ายของเขา พร้อมกับผลักตัวประหลาดไปทางเดียวกับที่มือของมันเสี ยบคาอยู่ ทันทีที่Hunterไม่ได้อยู่ บนตัวเขาแล้ว เอ็มจึงกลิ้งหลบไปทางด้านขวา !!!ตุบ!!! เสียงร่างของเอ็มกระทบพื้นจากการตกลงมาจากแผงควบคุมซ ึ่งมีความสูงไม่มากนัก แต่ก็สามารถทำให้ เอ็มรู้สึกเจ็บได้ เนื่องจากร่างกายที่โทรมและโชกไปด้วยแผลและเลือด "จริงสิ...ยังเหลืออีกตัวนึง แล้วมืดอย่างงี้เราจะทำหยั่งไงดี" เอ็มบ่นพึมพำ ในขณะที่มือก็คลำไปตามผนังห้องซึ่งมีความมืดมิดปกคลุ ม ทว่า...ในขณะที่มือของเขาคลำไปทั่ว ผนังมือของเอ็มก็ได้ไปสัมผัสโดน สวิซ จ่ายไฟฟ้าสำรอง ทำให้ในห้องสว่างขึ้นทันที เอ็มจึงรีบหันไปมองที่แผงควบคุม ก็พบกับตัวประหลาดที่กำลังถูกไฟฟ้าที่รั่วออกมาจากแผ งควบคุมช็อตใส่ ร่างกาย ของมันดิ้นอย่างทรมานแล้วค่อยๆตายไปในที่สุด แต่ทว่า...ไม่ทันที่เอ็มจะได้มองหาHunterอีกตัว จู่ๆห้องก็กลับ สู่ความมืดอีกครั้ง "อะไรกันวะ!" เอ็มสบถออกมาอย่างหงุดหงิด และลึกๆในใจของเขาก็เริ่มเกิดความกลัวขึ้น แต่ในขณะที่เขายืนพิงผลังอยู่นิ่งๆ ห้องก็หวนกลับสู่ความสว่างแล้วก็ดับวูบไป โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว "ฟู่~...โชคยังดี อย่างน้อยไฟก็ไม่ได้ดับถาวร" สีหน้าของเอ็มเริ่มกลับมามีความหวังอีกครั้ง "ต่อไปเราต้องตั้งสติให้ดีล่ะ" เอ็มพยามตั้งสติและข่มความกลัวในจิตใจ ตอนนี้เขากำลังจดจ่อรอคอยจังหวะที่ไฟ ในห้องกลับมาสว่าง เพื่อมองหาเป้าหมายและสิ่งของที่จะนำมาใช้เป็นอาวุธใ นการกำจัดตัวประหลาด !!พรึ่บ!! ทันทีที่ห้องสว่างเอ็มก็รีบกวาดสายตามองไปทั่วอย่างเ ร็วเพื่อเก็บรายละเอียดให้มากที่สุด "เจ็บใจจริงๆ ไอตัวประหลาดอีกตัวมันหายหัวไปอยู่ไหนของมันว่ะ! แต่ก็ยังดีที่ได้เห็นอาวุธแล้ว แต่ตอนนี้คงไปไม่ ทันแล้วสินะ คงต้องรอจังหวะต่อไป" เอ็มเริ่มคิดวางแผนไว้ในหัว ขณะที่ห้องก็กลับสู่ความมืออีกครั้ง . . . "ตอนนี้แหละ!!!" เอ็มพุ่งตัววิ่งไปที่ขวานซึ่งติดอยู่ที่ข้างผนังฝั่ง ตรงข้ามในจังหวะที่ห้องกลับมาสว่างขึ้น โดยที่ข้างๆขวานก็มีถังดับ เพลิงสีแดงแขวนอยู่ใกล้ๆกัน ทว่า...พอเขาวิ่งมาถึงกลางห้อง เขาก็รู้สึกเจ็บแผลอย่างกะทันหัน ราวหับโดนกระแทกที่แผล ทำให้เขาต้องชะงัก หยุดแล้วก้มลงไปมองที่แผล พร้อมกับเอามือไปกุมที่แผล ซึ่งมันทำให้เขาต้องรอให้ห้องสว่างในครั้งต่อไป "โถ่เว้ย!!" เอ็มสบถในใจอย่างโมโห แต่ในขณะที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดที่ไร้ซึ่งการป้อง กัน ทำให้เกิดช่องโหว่ขึ้นมากมาย จากรอบๆตัวเขา โดยที่เขาเผลอตัวไป ทำให้Hunterซึ่งรอจ้องเล่นงานอยู่ได้โอกาส มันพุ่งเข้าไปกระแทกเข้าที่ข้างลำตัวของเอ็มเต็มแรงจ นร่างของ เอ็มกระเด็นกลิ้งไปบนพื้น "ให้ตายสิไอตัวประหลาดนี่มันฉลาดจริงๆ" เขาพยุงตัวขึ้นมานั่งชันเข่าไว้ข้างหนึ่ง พร้อมกับหันหน้าไปรอบๆตัวในความมืดอย่างระแวง |
|
| |
|
14 Sep 2008, 16:46
| #97 (permalink) |
| สมาชิก TG รุ่นพี่  โพส: 561 ดาวโหลด: 209 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 32 TG ออร่า: สถานที่: ก็คุณเหยียบผมอยู่อ่ะ  | รีบมาเร็วๆๆ ไม่อยากอ่านขาดตอน
__________________  สุนทรภู่ครูกวีขี่ แสมด แบงค์วงแครสขี่ Mio โก้หนักหนา เสกLoSoขี่ NOVO หัวหยองมา ส่วนตัวข้าขี่ รถถีบไปจีบเทอร์    รักเธอเสมอมา รักนะเด็กโง่ ปิ้งเธอคนนั้น     รูปนี้ขอใช้ด้วยนะครับผมชอบอ่ะ คงไม่ว่ากันนะพี่ Spirit of The Soul  She very cute |
|
| |
|
15 Sep 2008, 01:32
| #98 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 68 ดาวโหลด: 281 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: | สีหน้าของเอ็มเริ่มขุ่นหมองไปตามความมืด ขึ้นทุกๆทีที่ประสาทหูของเขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่ไม่ ได้มาจากตัวของ เขา ซึ่งจะมีใครเป็นไม่ได้นอกจากตัวประหลาดที่มีรหัสทดลอ งว่า Hunter Gamma !!พรึ่บ!! ทันทีที่ห้องสว่างขึ้น มันก็สามารถทำให้ความเครียดของเอ็มลดลงไปได้ส่วนหนึ่ ง เขารีบวิ่งออกจากจุด ยืน เพื่อมุ่งไปยังเป้าหมายนั้นก็คือที่ขวาน แต่ก่อนที่เขาจะถึงผนังที่มีขวานแขวนอยู่ไม่กี่ก้าว เขาก็ถูกHunterตัว เดิมกระโดดขึ้นมาเกาะหลังก่อนจะยันหลังของเขาอย่างแร ง ทำให้เอ็มเสียการทรงตัวพุ่งเข้าไปชนกับผนังอย่างจัง แต่อย่างน้อยตอนนี้ทหารหนุ่มผู้เลือดร้อน ก็ได้มาถึงขวานซึ่งเขาจะใช้เป็นอาวุธกำจัดตัวประหลาด ตัวนี้ แล้วห้อง ก็กลับสู่ความมืดอีกครั้ง... "โอ๊ย~...ทำแสบมากนะไอตัวประหลาดน่ารังเกียจ แต่ตอนนี้เราก็มาถึงขวานแล้วสินะ" เจาค่อยๆเอามือคลำผนังเพื่อหาอาวุธ "อ๊ะ!...เจอแล้ว" เอ็มดึงขวานออกมาจากผนังแล้วจับด้วยมือ2ข้างอย่างมั่ นคง พร้อมกับหันหลังพิงผนัง "คราวนี้ ชั้นไม่ยอมแกแน่ไอตัวประหลาด" เขาแสยะยิ้มอย่างมาดร้าย "ก๊าก!!!" เสียงร้องของHunter ทำให้เอ็มสะดุ้งเฮือก จนเกือบทำขวานหลุดมือ "ก๊าก!!!" เสียงร้องของมันดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับพุ่งเข้าไปหาเอ็มอย่างตรงๆ ซึ่งห้องก็สว่างขึ้นมาพอดี "เฮ้ย!!!" เขาอุทานขึ้นอย่างตกใจ แต่มือของเขาก็เหวี่ยงขวานเป็นวงกว้างลงไปโดนบริเวณห น้าของตัวประหลาดอย่างจัง จนเลือดของตัวประหลาดสาดกระเซ็น แต่ทว่าเขาไม่อาจหยุดแรงเหวี่ยงของขวานไว้ได้ ขวานในมือเขาจึงพาร่าง ของตัวประหลาดไปกระแทกเข้ากับถึงดับเพลิง ซึ่งแขวนอยู่ใกล้ๆกับขวานในตอนแรก !!!บรึ้ม!!! เสียงถังดับเพลิงระเบิดขึ้น พร้อมกับตัวประหลาดที่ร่างกายกระจุยแหลกไม่มีชิ้นดี ซึ่งเอ็มก็ได้รับผล กระทบจากแรงระเบิดของถังดับเพลิงด้วยเช่นกัน แต่เขาเพียงแค่กระเด็นไปตามแรงระเบิดเท่านั้น ซึ่งห้องก็หวนสู่ ความมืดมิดอีกครั้ง "อู~ยยยย" เอ็มค่อยๆ เอาศอกยันตัวขึ้นมาด้วยอาการบาดเจ็บ อ่อนล้าและงุ่นงงอยู่หน่อยๆ "น่ะ...น่ะ...นี่ เราชนะแล้วเหรอเนี่ย ในที่สุด ในที่สุดเราก็ทำได้!!!" เขาค่อยๆลุกยืนแล้วเดินมุ่งไปที่ประตูเพื่อตามพวกสิบ โทพีรวัสไป ทว่า...ท่ามกลางความมืดนั้นเขากลับเดินไปชน เข้ากับบางสิ่งบางอย่าง "เอ๋?...อะไรเนี่ย" เขาเอ่ยพลางเอามืดคลำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขา แต่แล้วเขาก็มีอาการสั่นเทาอย่างหวาดผวา ในสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ ในความมืดตอนนี้ เมื่อห้องสว่างขึ้นเขาก็รู้แล้วว่า...เขากำลังคลำไปบ นร่างกายของเพื่อนเขานั่นก็คือเกีย ซึ่งถูก ควบคุมด้วยฝูงปลิงที่ชอนไชไปทั่วร่าง "ไม่นะ...ไม่....อ้าก!!!!!!!" เขาร้องลั่นอย่างไร้สติ แล้วที่มือของเอ็มก็ค่อยๆเริ่มถูกปลิงจากศพของเกีย เข้าจู่โจมด้วยการชอนไชไปตามผิว ก่อนจะค่อยๆลามไปทั่วทั้งร่างกาย โดยที่เขาได้แต่คิดว่า "ทำไม...ทำไมกัน เราอุตส่าห์เอาชนะไอตัวประหลาดพวกนั้นได้แล้วแท้ๆ... ทำไม" แล้วเขาก็กลายเป็นอาหารอันโอชะของฝูงปลิงไปในที่สุด __________________________________________________ ____________________ ด้าน : หนม "มาถึงแล้วสินะ...ตึกใบหยก" ชายหนุ่มที่มีร่างกายโทรมและเลอะเทอะไปทั้งตัว กำลังยืนมองตาเป็นประกายด้วยความหวัง ไปที่ตึกซึ่งตั้งตะง่าอยู่ ตรงหน้านี้ "เอ?...ทำไมบรรยากาศดูวังแวงอย่างงี้นะ" หนมเริ่มก้าวเท้าเข้าไปในตัวอาคารอย่างใจเย็น !!!บรืน~!!!! เกิดเสียงลึกลับที่ดังอยู่ข้างนอกตึก เมื่อชายหนุ่มหันไปมองก็พบกับรถที่กำลังวิ่งมุ่งตรงม าที่เขาด้วย ความเร็วสูง ทว่า...รถคันนั้นก็กำลังพาความรำบากครั้งใหม่มาสู่ชา ยหนุ่ม เพราะสิ่งที่รถคันนั้นกำลังหนีมาคือ ตัวประหลาดขนาดใหญ่ ชายหนุ่มยังยืนอึ้งในรูปร่างขนาดใหญ่ของตัวประหลาด โดยที่ไม่ได้สนใจรถที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ปรี๊น!!! เสียงแตรจากรถคันนั้น ทำให้หนมหันกลับไปมองด้วยอาการสะดุ้งเล็กน้อย แต่...รถคันนั้นที่ตอนนี้วิ่งมาจน จะถึงประตูตึกอยู่แล้วนั้น ทำให้ชายหนุ่มต้องสะดุ้งยิ่งกว่า !!!เพล้ง!!! รถคันนั้นพุ่งชนกระจกเข้ามาสู่ในตัวตึกโดยที่ความเร็ วนั้น ดูเหมือนจะไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย "เหวอ!!" หนมกระโดดทิ้งตัวหลบไปด้านข้างเพื่อหลบรถที่พุ่งเข้า มาหาด้วยความเร็ว ได้อย่างฉิ่วเฉียด !!!เอี๊ยด~!!!!! เมื่อชายหนุ่มหันไปมองรถที่วิ่งเลยผ่านไปแล้ว ก็พบว่ารถคันนั้นกำลังหมุนเหวี่ยงราวกับล้อไม่ได้ ติดกับพื้น !!!!โครม!!!! ความบ้าคลั่งของรภคันนั้นไปหยุดแนบชิดกับผนังข้างในต ัวอาคาร ด้วยสภาพที่ยับเยิน ซึ่งทำให้ หนมสงสัยว่าคนขับคนนั้นจะรอดหรือเปล่า... |
|
| |
|
19 Sep 2008, 12:27
| #100 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 68 ดาวโหลด: 281 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: | หนมรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตรงไปที่ซากรถคันนั้นอย่างรีบร ้อน เพราะกำลังมีตัวประหลาดขนาดใหญ่โตตามมาอย่างบ้า คลั่ง !!ปึก!! ประตูรถฝั่งคนขับค่อยๆถูกเปิดออก พร้อมกับคนขับที่ก้าวออกมายืนอย่างโซเซ "เฮ้ย!?...พี่กลมภัทร!!!" หนมตะโกนลั่นพร้อมกับรีบเข้าไปพยุงสิบเอกกมลภัทรที่ก ำลังจะล้ม พาไปหาที่หลบ "นึกว่าจะตายไปแล้วซะอีกนะเนี่ย...ดวงแข็งจริงๆเ ล้ย ข้าน้อยขอนับถือ" ชายหนุ่มเอ่ยออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขและ ความหวัง ขณะที่กำลังพยุงสิบเอกกมลภัทรไปหาที่หลบ ซ่อนตัว "หึหึๆ...ผิดคาดล่ะซี่ที่ไม่ได้ตายน่ะ ฮ่ะๆๆๆส่วนเอ็งก็เก่งเหมือนกันนิ ที่สามารถเอาชีวิตรอดกันมาได้2...เฮ้ย!? แล้ว เพื่อนของเอ็งหายไปไหนแล้วล่ะ หึหึๆ ไอนี่ทิ้งเพื่อนนิหว่า" สิบเอกกมลภัทรเอ่ยออกมาขณะที่มีอาการหอบอยู่เล็ก น้อย เมื่อชายหนุ่มที่กำลังพยุงเขาอยู่ได้ยินก็ตอบกลับไปด ้วยสีหน้าหมนหมอง "คือว่า...มันเป็นความผิดพลาดของผมเองแหละ" ขณะที่หนมกำลังพูดเขาก็พลางลดสายตาต่ำลงด้วยความเศร้ า "ผิดพลาด?...ผิดพลาดอะไรล่ะ" สิบเอกกมลภัทรเปลี่ยนท่าทีและน้ำเสียงให้ฟังดูเรียบๆ เพื่อให้ผู้ฟังรู้สึกสบายใจ "เรื่องนั้นช่างมันเถอะ...ว่าแต่พี่กมลภัทรไม่มีอาวุ ธเลยเหรอ" สายตาของหนมหันขึ้นไปมองข้างหน้าอย่างมุ่งมั่นอีกครั ้ง "อ๋อ...อาวุธน่ะเหรอ อยู่ในรถคันเมื่อตะกี้ไง" "เฮ้อ เจอห้องสักที เดี๋ยวผมจะพาพี่เข้าไปหลบมันข้างในก่อนนะ" หนมพยุงสิบเอกกมลภัทร เข้าไปหลบในห้อง ห้องหนึ่งซึ่งเขาคิดว่ามันน่าจะปลอดภัย เมื่อเข้าไปถึงก็พบว่าเป็นห้อง ที่มีคราบสนิมเต็มไปหมด ไม่ว่าจะบนพื้น ผนัง รวมถึงเพดานด้วย และลึกเข้าไปในนั้นก็มีประตูที่เป็นทางเชื่อมไปสู่ ห้องลับ ซึ่งประตูทางลับที่ว่านั้นถูกซ่อนอยู่หลังตู้โชว์ที่ มีแต่ถ้วยรางวัลที่ล้มละเนละนาด บ้างชินก็แตะหัก "ห้องอะไรกันเนี่ย...ให้ความรู้สึกขนลุกดีนะ" สิบเอกกมลภัทรบ่นพึมพำๆ ในขณะที่กำลังถูกหนมพยุงพาไปนั่งพักในมุมหนึ่งของห้อ งที่อยู่ลึกข้างใน "พี่กมลภัทรครับ...เดี๋ยวผมจะกลับไปเอาปืนในรถคันเมื ่อกี้นะ" หนมกล่าวอน่างเรียบๆ พร้อมกับเดินออกนอกห้องไปโดยที่มือของชายหนุ่มก็ชักป ืนM92FSที่เคยเก็บได้ในรถ ตำรวจ ขึ้นมาเตรียมพร้อมเหนี่ยวไก ด้วยแววตามุ่งมั่นอย่างจริงจัง... เมื่อหนมเดินออกจากห้องที่มีสิบเอกกมลภัทรมาได้ประมา ณ 5-6 ก้าว เขาก็พบว่าตัวประหลาดขนาดใหญ่นั้นได้ เข้ามาอาละวาดอยู่ในตัวตึกแล้ว และรถคันเป้าหมายของหนมก็ดันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับตัว ประหลาดนั้นสักเท่าไหร่ ซึ่ง ทำให้หนมเกิดสองจิตสองใจ ขึ้นมาว่าจะเสี่ยงชีวิตไปเอาปืน หรือจะ ถอยกลับไปก่อนดี แท้จริงแล้วตัวประหลาดตัวนี้คือNemesisตัวที่ได้รับเ ชื้อของG-Virusเข้าไปนั้นเอง แต่ตอนนี้มันได้พัฒนาจนมี รูปร่างคล้ายกับครึ่งคนครึ่งสัตว์ เพียงแต่ว่าตัวปรสิตในร่างกายของมันเริ่มที่จะ ต่อต้านG-Virusในร่างกายของมัน จนทำให้Nemesisตัวนี้มีอาการแปลกๆ ซึ่งหนมก็ไม่รู้เลยว่านั้นคือตัวประหลาดที่เคยเจอกัน มาแล้วที่ฐานลับใต้ โรงพยาบาล หนมจ้องไปที่ตัวประหลาดตัวนั้นอย่างหวาดกลัวเมื่อได้ อยู่ต่อหน้ามัน เขาค่อยๆก้าวไปข้างหน้าทีละนิด เหงื่อก็ไหล ซึมอยู่ทั่วร่าง ทว่า...จู่ๆตัวประหลาดที่กำลังอาละวาดอยู่เบื้องหน้า ชายหนุ่มก็เซล้มไปดื้อๆ ม้านตาชายหนุ่มเบิกกว้างอย่าง ประหลาดใจ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดลอยไป เขารีบวิ่งตรงไปยังเป้าหมายพร้อมกับตะโกนออกไป เพื่อให้ตัวเองมีความกล้า "ตอนนี้ล่ะ ย้ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!" สายตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้ า หนมวิ่งตรงไปที่รถอย่างไร้อุปสรรค แต่...ทันใดนั้นก่อนจะถึงตัวรถเพียงไม่กี่ก้าว ที่เบื้องหน้าชายหนุ่มก็มีวัตถุบ้าง อย่างคล้ายแส้มีสีแดงกับคลาบสีม่วงที่ติดอยู่ตลอดแนว กวาดเป็นวงกว้างมาหาที่ชายหนุ่มซึ่งทำให้หนมหยุดขยับ แล้วเอามือขึ้นมาป้องส่วนที่คิดว่าจะถูกฟาดอย่างอัตโ นมัติ ฟุบ!! หนมชะงักกึกทันทีที่รู้สึกมีเหมื่อนมีอะไรพุ่งผ่านข้ างตัวไป เขาจึงค่อยๆก้มไปมองที่พื้นตรงหน้าก็พบว่าวัตถุที่ คล้ายแส้ ที่เขาจะถูกมันฟาดนั้น ตอนนี้มันถูกตัดขาดจนส่วนหนึ่งมากองอยู่ตรงหน้าเขา เมื่อชายหนุ่มชำเลืองไปมองข้างหลัง ก็พบกับชายที่มีกล้ามแขนทั้ง2ข้างอันใหญ่โต ซึ่งบ่งบอกถึงความแข่งแกร่ง และพลังทำลายที่สูง ผิดกับส่วนอื่นๆของร่างกายที่เทียบเท่ากับคนธรรมดา ชายปริศนาคนนั้นกำลังก้มตัวต่ำและก็ มีสายหายใจที่ดังแรง จนเหมือนกำลังหอบเหนื่อยอยู่ ทันทีที่ชายคนนั้นหันหลังกลับมา ก็ทำให้หนมถึงกับสะดุ้งเฮือก เพราะชายปริศนาคนนั้นก็คอเพื่อนของเขา นั้นก็คือ เบิร์ดนั้นเอง แต่แววตาสีแดงคู่นั้นของเบิร์ด เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งราวสัตว์ป่ากระหายเลือด |
|
| |
ขอบคุณ........ดวงอาทิตย์
ขอบคุณ........คืนวัน
EGG
|
30 Sep 2008, 05:14
| #103 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 68 ดาวโหลด: 281 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 2 TG ออร่า: | โฮกกกก!!!! เสียงคำรามดังลั่นสนันมาจากเบิร์ด ทำให้หนมถึงกับสะดุ้งเฮือก แววตาอันดุดันของเบิร์ดจับจ้องไปที่ ตัวประหลาดร่างยักษ์ที่กำลังลุกขึ้นมายืนตั้งหลัก หนมยังคงจ้องมองไปที่เบิร์ดด้วยความประหลาดใจ แต่ก็แฝงไปด้วยด้วยความหวาดกลัวในท่าทีของอีกฝ่าย "นี่มันอะไรกันเนี่ย!!?"ประโยคนั้นดังออกมาอย่างสั่น ๆ เบิร์ดในไร้สติพุ่งตัวเข้าไปหาตัวประหลาดร่างใหญ่พร้ อมกับเสียงขู่ที่ดังกึกก้อง ซึ่งยิ่งทำให้ชายหนุ่มนั้นผวาหนัก เข้าไปใหญ่ เบิร์ดในตอนนี้ที่กำลังบ้าคลั่งซึ่งไม่ต่างอะไรกับตั วประหลาด กำลังพุ่งเข้าปะทะกับตัวประหลาดร่างยักษ์อย่างชุลมุล ทำให้ชายหนุ่มธรรมดาที่กำลังยืนดูด้วยความตะลึงไม่สา มารถรู้เลยว่าฝ่ายไหนที่กำลังได้เปรียบ 2ตัวประหลาดที่กำลังสู้กันอยู่นั้นค่อยๆเคลื่อนออกไป นอกอาคาร ทำให้ชายหนุ่มได้โอกาสรีบวิ่งเข้าไปเอาของที่ ต้องการซึ่งอยู่ในรถที่พังยับเยิน ชายหนุ่มรีบห่างจากซากรถ หลังจากได้ของที่ตัวเองต้องการแล้วโดยไม่สนใจการต่อส ู้ของ2สิ่งมีชีวิตประหลาด เมื่อมาถึงห้องที่สิบเอกกมลภัทรพักอยู่ หนมก็รีบเปิดประตูเข้าไปโดยที่ยังเหลืออาการผวา ที่ได้เห็นการต่อสู้ของ พวกตัวประหลาดอย่างใกล้ชิด ปัง!! เสียงประตูถูกปิดอย่างรุนแรง ถึงกับทำให้ชายที่รออยู่ในห้องสะดุ้งตกใจพร้อมกับหัน ควับไปที่ประตู "กลับมาแล้วเรอะ"เสียงสิบเอกกมลภัทรเอ่ยทักเมื่อเห็น ว่าเป็นหนม "ครับ" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ ขณะเดินตรงไปหาชายตรงหน้าที่ยืนหันหน้าเข้าตู้โชว์ เมื่อสิบเอกกมลภัทรรู้ว่าหนมเดินมาถึงเขาแล้ว เขาก็เอ่ยบางอย่างที่ชวนสงสัยออกไปด้วยสีหน้าจริงจัง "หนม...เอ็งว่าตู้นี้มันแปลกๆมั้ย"เมื่อชายหนุ่มได้ย ินดังนั้นจึงตอบกลับไปแบบไม่คิด"ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน เลย ก็ แค่ตู้โชว์เก่าๆธรรมดาๆ" "แปลกสิ"เสียงสิบเอกกมลภัทรขัดขึ้นก่อนจะกล่าวต่อ"ตู ้โชว์บ้านไหน จะเข้ามาอยู่ในที่ อับชื้นแบบนี้..." "เออ...จริงด้วยแฮะ" ตูม!!! เสียงของประตูถูกพังเข้ามาอย่างรุนแรง ทำให้ชายทั้ง2หยุดการสนทนาแล้วหันหลังไปมอง จึงพบกับบุรุษ ในชุดคลุมสีเขียวท่าทางเงียบครึม หรือก็คือ Mr.X นั้นเอง "มันเริ่มแล้วสินะ"ประโยคปริศนาสั้นๆจากปากสิบเอกกมล ภัทร ถึงกับทำให้ชายหนุ่มหันมามองที่เขาอย่างงุ่นงงว่า พูดเรื่องอะไรแต่ไม่ทันจะได้ถาม สิบเอกกมลภัทรก็คว้าปืนของเขาที่อยู่กับหนมไป แล้วหันปากกระบอกปืนพกไปยัง บุรุษชุดคลุมสีเขียว ก่อนจะเหนี่ยวไกซัดกระสุนใส่เป้าหมายเบื้องหน้า เมื่อหนมเห็นสิบเอกกมลภัทรเปิดฉากกระหน่ำกระสุนปืนไป ที่บุรุษลึกลับตรงหน้า ชายหนุ่มจคงช่วยระดมยิงอีกแรง โดยที่ยังรู้สึกคาใจในประโยคที่สิบเอกกมลภัทรพูดออกม า เสียงกระสุนที่ดังติดต่อกันอย่างไม่เว้น จนไม่นานก็สามารถสยบบุรุษในชุดคลุมสีเขียวให้ล้มลงไป กองกับพื้นได้ "ต้องรีบไปจากที่นี้กันแล้ว!!" เสียงและอารมณ์ที่ดูตึงเคลียดของเขายิ่งทำให้ชายหนุ่ มประหลาดใจ แต่ก็ไม่กล้า ขัดอะไร "ครับ" เมื่อสิ้นเสียงพวกเขาทั้ง2ก็รีบวิ่งออกจากห้องเพื่อห นีไปที่อื่น ทว่าพอพวกเขามาถึงประตูก็ต้องหยุดชะงักพร้อมกัน เมื่อมีมนุษย์ทดลองลักษณะเดียวกับตัวเมื่อครู่ เดินมาขวางประตูไว้ ซึ่งพวกเขาก็ไม่ลังเลที่จะเปิดฉากโจมตีก่อน กระสุนปืนทุกนัดพุ่งเจาะร่างบุรุษชุดคลุมสีเขียวจากร ะยะที่ห่างกันไม่ถึงเมตร แต่มันก็ไม่มีอาการหรือความรู้สึกที่บ่ง บอกว่าเจ็บแม้แต่เล็กน้อย แต่มันก็ไม่ได้ยอมให้ถูกโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว มันค่อยๆเดินเข้าหาเป้าหมายอย่างช้าๆ แชะ!...แชะ! ในที่สุดลูกกระสุนปืนของทั้งคู่ก็หมดลงในเวลาไล่เลี้ ยกัน ซึ่งหนมก็ก้าวถอยหลังไปพลางเติมกระสุน ปืนไปพลาง ซึ่งกลับกันกับสิบเอกกมลภัทรที่โยนปืนพกที่ไร้กระสุน ทิ้ง แล้วพุ่งเข้าหาศัตรูด้วยมีดเพียงเล่มเดียว ด้วยท่าทางร้อนใจ ด้วยความไม่รอบคอบของเขาจึงกลายเป็นว่า เข้าไปให้มันจัดการซะเอง เขาแทงมีดไปที่หน้าอกของเป้าหมายได้ เพียงมีดเดียวก็ถูกมันใช้มือขวาจับไปที่คอของสิบเอกก มลภัทรแล้วยกจนขาของเขาไม่ติดพื้น มันค่อยๆปล่อยแรงบีบไปที่มือแรงขึ้นๆ...จนสีหน้าของส ิบเอกกมลภัทรเริ่มซีดไร้สีเลือดพร้อมกับหมดแรงขัดขืน ซึ่งหนมก็พยามช่วยด้วยการรัวกระสุนใส่แต่ก็ดูเหมือนจ ะไม่ได้ผลแม้แต่น้อย เมื่อสิบเอกกมลภัทรรู้ตัวว่าหมดทางรอดแล้ว เขาจึงพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายเพื่อจะบอกความลับบาง อย่างที่ เขายังไม่ได้บอกให้หนมรู้ และเพื่อจะฝากให้หนมเป็นคนสานต่อหน้าที่ของเขาให้สำเ ร็จลุล้วง แต่ทว่า.... |
|
| |
Linear Mode
