RESIDENT EVIL : The Virus To Bangkok!!!!

หนุกมากๆๆ คิดได้ขนาดนี้ น่าจะทำเป็นหนังเลยนะเนี่ย!!!

โห! สู้กันกลางกรุง มันส์มาก
มันส์ยิ่งกว่าโคโยตี้แข้งปืนกลเยอะ! หนังเรื่องนั้นเน้นนางเอกโป้จนเนื้อเรื่องอ่อนปวกเปี ยกเกินไป
อยากร่วมวงไล่อัดพวกซอมบี้ให้จั๋งหนับไปเลย!

ไม่นานนักลิฟนั้นก็พาเขาทั้ง 3 คนก็กลับมาสู่โลกบนพื้นดินอีกครั้ง

ฟู่~ฟู่ฟู่ฟู่...เมื่อประตูลิฟเปิดหนมกับสิบเอกกมลภั ทรก็พบว่าพวกเขานั้นกลับขึ้นมาอยู่ในลานจอดรถแห่งหนึ ่ง
ซึ่งพวกเขาก็ไม่รู้ว่าที่ไหนเหมือนกัน

หนมกับสิบเอกกมลภัทรค่อยๆพยุงตัวเบิร์ดที่ไร้ซึ่งสติ เดินออกมาจากลิฟและเดินอย่างระแวดระวังสิ่งรอบๆตัวใน
ขณะที่กำลังหาทางออกจากลานจอดลงนี้ ซึ่งยังคงมีซอมบี้ปะปายตามที่ต่างๆในลานจอดรถแห่งนี้ ทำให้พวกเขา
ต้องเสียเวลาไปกับการเดินอ้อมเพื่อหลีกเลี่ยงซอมบี้

ทว่าขณะที่เดินอยู่นั้นเอง สายตาของหนมก็ไปสะดุ้งกับสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งเข้า ชายหนุ่มจึงสะกิดเรียก
สิบเอกกลมภัทรรู้ ก่อนจะชี้ไปที่ตัวประหลาดนั้น

"นั้นมัน!?" สิบเอกกมลภัทรเอ่ยเบาๆด้วยน้ำเสียงที่ตกใจเมื่อเขาได ้เห็นตัวประหลาดนั้น ซึ่งเขาคาดว่าเป็นตัวเดียว
กับที่เขาพาหนมหนีไปจากมันด้วยระเบิดแสง

สิบเอกกมลภัทรจึงพาชายหนุ่มทั้ง 2 คน เข้าหลบที่เสาต้นหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับพวกเขามากที่สุ ด สิบเอกกมลภัทร
ชะโงกหน้าออกไปดูพฤติกรรมของมันขณะที่หลบมุมอยู่หลัง เสาต้นนั้น

เมื่อสิบเอกกมลภัทรเห็นตัวประหลาดนั้นเดินจากไปแล้ว เขาก็อุ้มเบิร์ดขึ้นพาดไหล่
"หนมตามชั้นมาให้ทันน่ะ" สิบเอกกมลภัทรเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะวิ่งตรงไปที่ทางออกจากลานจอดรถ ซึ่งมี
หนมวิ่งตามมาติดๆ

ตุ๊บ!!...ตุบ!....เสียงสิบเอกกมลภัทรถูกปลายแซ่ของตั วประหลาดนั้นกระแทกเข้าที่ข้างลำตัวจนกระเด็น ก่อนจะ
ตามมาด้วยเสียงเบิร์ดที่ตกลงพื้น เนื่องจากสิบเอกกมลภัทรถูกโจมตี

ร่างของสิบเอกกมลภัทรกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ ซึ่งมีหนมยืนชะงักค้างอย่างตกใจ

"หนมเอาปืนกับกระสุนมาให้ชั้น แล้วพาเพื่อนหนีไปก่อน" เสียงของสิบเอกกมลภัทรเอ่ยดังจนเหมือนตะโกน
ซึ่งก็สามารถเรียกสติหนมกลับมาได้

"คระ..คระ...ครับ" หนมเอ่ยด้วยเสียงตะกุกตะกัก พร้อมกับโยนปืนกับกระสุนที่เหลือไปให้สิบเอกกมลภัทร ก่อนจะ
วิ่งเขาไปล็อกใต้หว่างแขนของเบิร์ด แล้วลากหนีตัวประหลาดนั้นไปตามที่สิบเอกกมลภัทรบอก

สิบเอกกมลภัทรรีบลุกขึ้นก่อนจะเก็บของที่หนม โยนมาให้ตามที่เขาเอ่ยขอ ซึ่งตัวประหลาดนั้นก็เดินไปหาเขา
อย่างช้าๆในขณะที่แซ่ในมือของตัวประหลาดนั้นก็ดิ้นดุ กดิกบนฝ่ามือนั้น

ปัง!!!...สิบเอกกมลภัทรใช้ปืนตัวเองยิงไปที่ศรีษะของ ตัวประหลาดนั้น หลังจากที่เก็บของเสร็จหมดแล้ว
หัวของตัวประหลาดนั้นสั่นเบาๆ หลังจากกระสุนลูกนั้นวิ่งเข้าไปปักเข้าที่หัวมัน โดยที่มันไม่รู้สึกเจ็บแต่ก็มีเลือด
ไหลซึมออกมาจากปากแผล

มันยังคงก้าวเท้าเดินมาเรื่อยๆอย่างใจเย็น สิบเอกกมลภัทรจึงถอยหลังไปประมาณ2-3ก้าว เขาก็พิกกลับหลังแล้ว
วิ่งไปหลบที่หนึ่ง ซึ่งมีรถที่ยังสภาพดีๆจอดอยู่เรียงรายเต็มบล็อคจอดรถ
__________________________________________________ ____________________

หลังจากที่หนมเดินลากเบิร์ดหนีตัวประหลาดนั้นด้วยควา มกลัวแต่ก็รู้สึกเป็นห่วงสิบเอกกมลภัทรอยู่ลึกๆ จนเมื่อลาก
มาถึงกลางถนนเขาก็ปล่อยมือออกจากเพื่อนของเขา ก่อนจะหงายหลังล้มไปด้วยความหมดแรง

หนมนอนหงายไปกับพื้นถนนประมาณ 2-3 นาที ชายหนุ่มก็เอนตัวขึ้นมาแล้วมองไปไกลสุดขอบฟ้า
"เราคงหมดทางรอดแล้วสิน่ะ" หนมพึมพำออกมาด้วยเสียงเศร้า ขณะที่มองไปที่ขอบฟ้าอย่าง
ไม่ละสายตา อย่างความถ้อแท้และสิ้นหวังในการหาทางรอด

หนมก้มหน้าลงต่ำพลางคุ่นคิดบางอย่างอยู่ สักพักชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่ขอบฟ้านั้นก่ อนจะพึมพำออก
มาอย่างสิ้นหวัง "ปาฏิหารย์...ปาฏิหารย์เหรอ...ฮึ...ไร้สาระน่า.. ."

"ถ้าปาฏิหารย์มีจริงก็ส่งใครสักคนมาช่วยพวกเราเซ่~ซ่ ซ่ซ่"

หลังจากสิ้นเสียงตัวเอง ชายหนุ่มก็มองค้างไปที่ขอบฟ้านั้นประมาณครึ่งวินาที เขาก็ก้มหน้ามองพื้นอย่างหมดหวัง
"เฮ้อ~ออ" หนมถอนหายใจก่อนจะเงยมองไปที่สุดขอบฟ้าอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้หนมเห็นเฮลิคอปเตอร์บินเรียงอยู่บนท้องฟ้ าหลายลำ ซึ่งภาพนั้นทำให้หนมมีน้ำตาเอ่อล้นออกมาด้วย
ความดีใจ ก่อนจะล้มลงไปนั่งกับพื้นด้วยความอ่อนแรง

"ฝัน...นี้เรากำลังฝันอยู่รึป่าวเนี่ย..." หนมเอ่ยขณะที่ใช้หลังมือปาดน้ำตาของตัวเอง

หนมมองไปที่เฮลิคอปเตอร์ ด้วยความซาบซึ้งอย่างที่สุด ไม่นานกลุ่มเฮลิคอปเตอร์ก็บินเข้าสู่ตัวจังหวัดกรุงเ ทพฯ
พร้อมกับเสียงประกาศที่เริ่มดังใกล้เข้ามา

กลุ่มผู้รอดชีวิตอันน้อยนิด ต่างเริ่มเคลื่อนไหวเมื่อได้ยินการประกาศนั้น

จนเมื่อเสียงประกาศนั้นดังมาจนถึงหนมซึ่งทำให้หนมลุก ขึ้นแล้วลากเบิร์ดต่อเพื่อไปยังจุดหมายตามที่ประกาศไ ว้ว่า

"ขอให้ผู้ที่รอดชีวิตทุกคนไปรวมตัวกันที่ ตึกใบหยก1 และ ตึกใบหยก2 เพื่อให้ง่ายต่อการช่วยเหลือเราจะว่างกำลัง
ทหารไว้เพื่อป้องกันและพาผู้รอดชีวิตให้ไปถึงจุดโดยส วัสดิภาพ"

"แย่ล่ะซิ...ตึกใบหยดมันอยู่ที่ไหน?" หนมพึมพำออกมาขณะที่ลากเบิร์ดอยู่กลางถนน ที่มีซอมบี้อยู่ปะปาย
"งั้นเราคงต้องหาพวกทหาร แล้วไปกับพวกเขาน่ะซิ..." ชายหนุ่มเอ่ยขณะลากเพื่อนของเขา พลางหันซ้ายแลขวา
เพื่อมองหาคนที่จะมาช่วย พร้อมกับระวังซอมบี้ไปในตัว

__________________________________________________ ____________________

สิบเอกกมลภัทรยังคงแอบเจ้าตัวประหลาดนั้น อยู่ในรถคันหนึ่งที่ถูกจอดเรียงไว้อย่างดีเหมือนรถคน อื่นๆ เขาค่อยๆ
โผล่หน้าขึ้นไปมองตัวประหลาดที่กำลังเดินหาเขา ซึ่งเขาก็ระวังตัวไปด้วยเหมือนกัน

เนื่องจากสิบเอกกมลภัทรนั่นซ่อนตัวอยู่ในรถที่ถูกปิด กระจกสนิท จึงทำให้ไม่ได้ยินเสียงประกาศนั้น ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่รู้
ตัวเหมือนกัน

หลังจากที่เขาแอบตัวประหลาดนั้นอย่างระวังอยู่สักพัก เขาก็ตัดสินใจลงมาจากรถอย่างเงียบๆ เมื่อไม่เห็นตัว
ประหลาดนั่นสิบเอกกมลภัทรก็ค่อยๆเปิดประตูแล้วก้าวลง มาจากรถช้าๆ...เมื่อเท้าทั้ง2ข้างแตะลงพื้น เขาก็นั่งต่ำๆ
พร้อมกับปิดประตู หลังจากปิดประตูเสร็จเขาก็ก้มตัวราบไปกับพื้น เขาค่อยๆคลานลอดตามใต้ท้องรถไปเรื่อยๆ

ตึง!!...เกิดเสียงประหลาดขึ้น สิบเอกกมลภัทรจึงหยุดคลานที่ใต้รถคันหนึ่งเพื่อดูสถา นการณ์

ตึง!!...ตึง!!...ตึง!!...เสียงนั้นดังขึ้นอย่างเป็นจ ังหวะและเริ่มดังใกล้สิบเอกกมลภัทรมาเรื่อยๆ

สิบเอกกมลภัทรจึงชักปืนขึ้นมารอเพราะเขารู้สึกมีรางส ังหอนไม่ดี พร้อมกับพิกตัวหงายขึ้นจากท่านอนคว่ำ

ตึง!!...ตึง!!...ตึง!!...ตึง!!!.............เสียงนั ้นได้หยุดลง ทำให้สิบเอกกมลภัทรหลงดีใจไปชั่วขณะ

ตูม!!!...เกิดเสียงดังขึ้นอย่างรุนแรงบริเวณด้านบนขอ งสิบเอกกมลภัทร ก่อนจะมีแส้พุ่งลงมาเฉียดใบหน้าของเขา
ทำให้เกิดบาดแผลเป็นรอยขีดขึ้นที่ข้างแก้มของเขาซึ่ง เป็นจุดที่โดนแส้เฉียด

ปังปังปังปัง!!...แกร่ก!...สิบเอกกมลภัทรใช้ปืนกระบอ กที่เหลือประมาณ 4 นัดยิงไปที่ด้านบนซึ่งเขาคิดว่าเป็นจุด
ที่ตัวประหลาดยืนปล่อยแส้ลงมา เขารีบใส่กระสุนเข้าแม็กอย่างใจร้อนจนมือสั่น...

ตูม!!!...ไม่ทันที่สิบเอกกมลภัทรจะใส่กระสุนเสร็จ ตัวประหลาดนั้นต่อยลงมาด้านล่างซึ่งเป็นรถที่มันยืนอ ยู่
ทำให้รถคันนั้นสั่นอย่างรุนแรง จนสิบเอกกมลภัทรไม่มีสมาธิในการเติมกระสุน

สิบเอกกมลภัทรจึงกลิ้งออกมาจากใต้ท้องรถเพราะเห็นเป็ นที่ไม่ปลอดภัย ซึ่งการกลิ้งนั้นก็ไม่พ้นสายตาตัว
ประหลาด มันได้กระโดดมาที่รถอีกคันที่ชายหนุ่มกำลังกลิ้งเขาไ ป ด้วยน้ำหนักของตัวประหลาดที่ถือว่าค่อนข้าง
เยอะแล้วยิ่งบวกกับแรงกระแทก ทำให้รถคันที่ตัวประหลาดกระโดดไปนั้นพังลงมาจนไม่เหล ือช่องว่างไว้ให้หลบ

ด้วยความตกใจบวกกับการหยุดอย่างกะทันหันทำให้ปืนกระบ อกนั้นหลุดจากมือของเขาเข้าไปในใต้ท้องรถ ซึ่งเป็น
จังหวะพอดีที่รถพังลงมา ทำให้เขาเสียกระสุนไปฟรีๆถึง 3 นัด

สิบเอกกมลภัทรมองอย่างอาลัยกับปืนกระบอกนั้น แต่เขาก็เตือนตัวเองว่า"ไม่มีเวลาพอจะมานั่งเสียใจแล ้ว"
เขาลุกพรวดขึ้นอย่างเร็ว ก่อนจะวิ่งตรงไปที่ทางออกด้วยอารมณ์หงุดหงิดอย่างโมโ หกับตัวประหลาดนี้

แต่เขาก็ถูกตัวประหลาดนั้นกวนอีก โดยมันปล่อยแส้ออกจากมือของมันพุ่งไปรัดขาของสิบเอกก มลภัทรก่อนจะ
กระตุกดึงกลับหลัง ทำให้เขาหน้ากระแทกกับพื้นอย่างแรงจนเลือดกกปาก ตัวประหลาดนั้นก็ใช้แส้ที่รัดขา
สิบเอกกมลภัทรดึงลากกลับไปหามัน ซึ่งสติของสิบเอกกมลภัทรก็เริ่มอ่อนแรงลงอย่างเห็นได ้ชัด เขาไม่มีทีท่าจะ
ดิ้นรนอะไรเลย เหมือนกับปลาที่ขาดน้ำเป็นเวลานานจนหมดแรงดิ้น

คอของสิบเอกกมลภัทรตอนนี้อยู่ในอุ้มมือของตัวประหลาด นั้น ซึ่งเจ้าตัวประหลาดนั้นก็ค่อยๆออกแรงบีบคอของ
เขาอย่างไม่ปราณีแต่อย่างใด

กริ๊ก!!.........................เกิดเสียงบางอย่างด ังมาจากไกลๆ ก่อนจะเห็นเป็นลูกอะไรบางอย่างกลิ้งมาใกล้ๆ
รถที่ตัวประหลาดยืนบีบคอสิบเอกกมลภัทรอยู่

ตูม!!...เกิดเสียงดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่าง จนทำให้สิบเอกกมลภัทรหูอื้อและมองไม่เห็นอะไรนอกจากแ สงสว่าง
ขาวๆ...จนเมื่อทุกอย่างเริ่มกลับมาเป็นปกติ เขาก็พบกับคนในชุดคอมมานโดสวมหน้ากากกันพิษกำลังต่อส ู้กับตัว
ประหลาดด้วยปืนMP5 ประมาณ7-8คน พวกคนเหล่านั้นสู้อย่างไม่เกรงกลัวเจ้าตัวประหลาดนั้ นเลย

จนในที่สุดเขาก็เห็นตัวประหลาดนั้นล้มลงไปนอนจมกองเล ือดอยู่กับพื้น แต่คอมมานโดหนึ่งในนั้นก็หยิบอะไร
บางอย่างชิ้นเล็กๆออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะเดินเอาไปติดไว้ที่หน้าอกของประหลาด

หลังจากที่คอมมานโดคนนั้นติดมันลงไป คอมมานโดที่เหลือก็ต่างพากันหาที่หลบ ซึ่งหลังจากที่คนนั้นติดอะไร
บางอย่างนั้นเสร็จ เขาก็รีบวิ่งไปที่สิบเอกกมลภัทรแล้วลากเข้าไปหลบที่ข ้างรถคันหนึ่งซึ่งห่างจากตัวประหลาดนั้น
ไม่ไกลมากนัก

บรึ้~มม!!!...หลังจากที่สิบเอกกมลภัทรถูกลากไปอยู่ข้ างรถไม่นานก็เกิดระเบิดขึ้น หลังเสียงระเบิดสงบเขาก็
ชะโงกหน้าออกไปมองก็พบว่าตรงจุดที่ตัวประหลาดนอนจมกอ งเลือดนั้น ตอนนี้ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นหลุมลึก
ประมาณ50 เซนติเมตร ซึ่งบริเวณขอบปากหลุมนั้นก็ยังมีซากชิ้นเนื้อของตัวป ระหลาดถูกไฟเผาอยู่

หนุกดีครับมาต่อด้วยน้า

: ด้านไอซ์

"ช่วยด้วยฉันอยู่ข้างล่างนี่!!" เสียงของไอซ์กำลังร้องตะโกน ขณะที่เงยหน้าขึ้นไปมองเฮลิคอปเตอร์ซึ่งอยู่เหนือ
หัวของเธอ เธอใช้สายตาของเธอมองผ่านจากฝาท่อน้ำที่เปิดอยู่

จ๋อมๆๆๆ!!...ไอซ์หันไปตามเสียงที่ได้ยิน เธอก็พบกับสิบโทพีรวัสที่กำลังวิ่งตาลีตาเรือกอย่างห วาดกลัวมาทางเธอ
สิบโทพีรวัสหยุดวิ่งเมื่อเขามาถึงไอซ์แล้ว

แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...สิบโทพีรวัสยืนก้มตัวจั บเข่าในขณะที่หอบเหนื่อยอยู่

"คุณพีรวัสเกิดอะไรขึ้นค่ะ?" ไอซ์ถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"..C..เขาตายแล้ว..แฮ่ก..แฮ่ก" สิบโทพีรวัส เอ่ยขณะพยามกำหนดลมหายใจให้เข้าออกตามปกติ ซึ่งไอซ์ก็มีสี
หน้าหมนหมองลงเมื่อรู้ว่าคนที่คอยช่วยเธอนั่นตายแล้ว

"ว่าแต่...เธอมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้" สิบโทพีรวัสเอ่ยพลางยืดตัวขึ้นก่อนจะสูดลมหายใจเข้าล ึกๆ

"คือพอดี..ฉันได้ยินเสียงประกาศน่ะ เขาบอกให้ผู้ที่รอดชีวิตไปรวมตัวกันที่ตึกใบหยกน่ะ.. .แล้วที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้
เพราะฉันเห็น ฮ. บินอยู่ข้างบน" ไอซ์เอ่ยอย่างเรียบๆ ขณะที่หน้าตาของเธอยังแสดงความเศร้าอยู่
เมื่อเขาได้ยินอย่างนั้นจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง...ก็พบเ ฮลิคอปเตอร์ลำที่ไอซ์บอก กำลังยิงอะไรบางอย่างอยู่จากที่สูง

สิบโทพีรวัสจึงถือปืนไรเฟิลเล็งไปที่ เฮลิคอปเตอร์ลำนั้น เขาใช้สายตามองลอดลำกล้องของปืนไรเฟิลไปยัง
เฮลิคอปเตอร์ลำนั้นซึ่งกำลังลอยอยู่เหนือหัวพวกเขาทั ้ง2

ปัง!!...แกร่ก...สิบโทพีรวัสลั่นไกปืน เพื่อจะยิงให้เฮลิคอปเตอร์ลำนั้นตกมา

เป้ง!!...เกิดประกายไฟเล็กหน่อยขณะที่กระสุนลูกนั้นเ จาะไปที่เฮลิคอปเตอร์ลำนั้น แต่อาการของเฮลิคอปเตอร์
ลำนั้นก็ยังดูปกติอยู่...สิบโทพีรวัสจึงจะลั่นไกไปอี กครั้ง

"คุณพีรวัสคิดจะทำอะไรน่ะ!" ไอซ์เห็นสิบโทพีรวัสจะลั่นไกอีกครั้งจึงเอ่ยปากห้าม

ปัง!!...แกร่ก...แต่สิบโทพีรวัสไม่ฟังเสียงไอซ์ลั่นไ กไปต่อ...เมื่อกระสุนไปเจาะที่ตัวเฮลิคอปเตอร์ก็มีอา การปกติ
เหมือนอย่างเดิมไม่มีผิด
แก่ก!!...เขาลั่นไกไปอีกครั้งแต่กระสุนไม่ออก เขาจึงดึงแม็กออกมาจากกระบอกเพื่อดูลูกกระสุน เขาก็พบว่ากระสุน
ได้หมดแม็กแล้ว จึงเอาแม็กขึ้นมาเน็บไว้ที่ใต้หว่างแขน ของข้างเดียวกับที่ถือปืนอยู่ ก่อนจะใช้ปืนอีกข้างที่
ว่างเปล่าล่วงไปหยิบกระสุนปืนในกระเป๋า

สิบโทพีรวัสกำกระสุนในกระเป๋าไว้แน่น ก่อนจะเอามือออกจากกระเป๋า แล้วก็เอามาแบมือไว้ตรงหน้าเขา
เขาใช้สายตานับจำนวนกระสุนในมือเขา
"เหลือ 5 ลูกสุดท้ายแล้วสิน่ะ" เขาเอ่ยอย่างเรียบๆโดยพยามไม่คิดอะไรมาก

"ไอซ์ ฝากแปป" เขาเอ่ยพลางยื่นปืนให้ไอซ์ถือ ก่อนจะเปลี่ยนมือถือลูกกระสุนไปไว้อีกข้าง แล้วใช้ข้างเดิมที่ถือ
กระสุนนั้นหยิบแม็กออกจากใต้หว่างแขนเขา...เขาค่อยๆบ รรจงใส่กระสุนทีล่ะลูกๆ

เมื่อเข้าบรรจุกระสุนใส่แม็กเสร็จ ก็ยื่นมือไปที่ไอซ์ซึ่งไอซ์ก็เอาปืนไรเฟิลนั้นให้คืน ไป

"พอเถอะ...เดี๋ยวพวกเขาก็ตายกันหมดหรอก" ไอซ์เอ่ยเตือนอีกครั้งเมื่อสิบโทพีรวัสเล็งไปที่ เฮลิคอปเตอร์ในท่า
เตรียมลั่นไก

สิบโทพีรวัสหันมายิ้มจางๆให้ไอซ์ ก่อนจะลั่นไกไปที่เฮลิคอปเตอร์ลำเดิม
ปัง!!...แกร่ก......ปัง!!...แกร่ก...เสียงปืนดังขึ้น จากปากกระบอกปืนของสิบโทพีรวัส2ครั้ง
เป้ง!!.......เป้ง!!...คราวนี้ได้ผล เฮลิคอปเตอร์ลำนั่นหมุนเป็นวงกลมโดยที่ผู้ขับก็ไม่สา มารถควบคุมมันได้ดั่งใจ
คนขับเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นจึงตัดสินใจค่อยๆเอาเฮลิคอปเ ตอร์ลงโดยที่มันยังหมุนไร้ทิศทางอยู่ อย่างช่วยไม่ได้
ชายผู้ที่ขับเฮลิคอปเตอร์สามารถเอาลงจอดได้อย่างปลอด ภัย...แต่เฮลิคอปเตอร์นั้นไม่สามารถบินได้อีกเป็นครั ้ง
ที่2ถ้าไม่ได้ซ่อมบำรุง

หลังจากเฮลิคอปเตอร์ได้ถูกดับเครื่องสนิท ก็มีทหารในเฮลิคอปเตอร์ลงมา2คน
"เวรแท้ๆ...อยู่ดีๆ ฮ.ก็โดยสอย...อย่าให้รู้ว่าใครทำน่ะ พ่อจะจับเชือดให้" เสียงทหารนายหนึ่งขบฟันพูดอย่างไม่
พอใจ
"น่าจะเป็นห่วงพวก กลุ่มคนเมื่อกี้นี้มากกว่า...ซอมบี้เยอะขนาดนั้นน่าส งสารกว่าเราอีกน่ะ" ทหารอีกนายหนึ่งเอ่ย
ขณะยืนเช็ดแว่นตาด้วยความเคยชิน

เขาทั้ง2คนนั่นยืนอยู่ที่ข้างตัวเครื่องของเฮลิคอปเต อร์อย่างเงียบๆ อยู่สักพักทหารอารมณ์ร้อนคนนั้นก็กลับเข้าไป
ในเฮลิคอปเตอร์ที่เขาพึ่งลงมา เขาเข้าไปไม่นานก็กลับออกมาพร้อมกับปืนM4A1 กับ ปืนพก
อย่างละ2กระบอก...

"ไอ้แว่น...ขอบุหรี่หน่อย" ทหารอารมณ์คนเอ่ย หลังจากส่งปืนทั้ง2อย่างให้เพื่อนของเขาเสร็จ

"หมดแล้ว" ทหารใส่แว่นคนนั้นตอบหน้าตายด้วยเสียงเรียบๆ

"แล้วที่กำลังจุดนั้นเรียกว่าอะไรฟร่ะ" ทหารอารมร์ร้อนคนนั้นเริ่มเดือดอีกครั้ง เมื่อเห็นเพื่อนของเขากำลังจุดไฟให้
บุหรี่
"ไฟแช็ค" ทหารใส่แว่นนั้นยังตอบกลับได้อย่างหน้าตาย

"เออ~...ได้เรื่องนี้เมิงเก่ง...คราวนี้ยอมเมิงก็ได้ ...." หลังจากทหารเลือดร้อนคนนั้นเอ่ยเสร็จ ก็เดินไปทางที่มี
ฝาท่อเปิดอยู่...ซึ่งในนั้นคือจุดที่ สิบโทพีรวัส กับ ไอซ์ ยืนอยู่

หลังจากทหารเลือดร้อนคนนั้นเดินผ่านไปได้ไม่นานเขาก็ รู้สึกได้ยินเสียงบางอย่างซึ่งดังแว้วมาก
"ช่วยด้วย!!...พวกเราอยู่ข้างล่างนี้!!...ช่วยด้วย!! "

ปัง!!...

ทหารเลือดร้อนคนนั้นหมุนตัวกลับหลัง พร้อมกับยกปืนตั้งท่าพร้อมยิง หลังจากที่เขาได้ยินเสียงปืนดังขึ้น
เขาใช้สายตามองไปที่เบื้องหน้าก็พบกับเพื่อนของเขากำ ลังแอ็กท่าดูดบุหรี่อยู่มีความสุข ก่อนจะเดินก้าวเท้า
เข้าไปอย่างช้าๆ เมื่อถึงท่อเขาก็ก้มลงพร้อมกับปืนที่กดหัวลงตาม สิ่งที่เขาเห็นคือผู้หญิงในชุดนักศึกษาที่ดูไม่มี
พิษสงอะไร กับ ชายในชุดคอมมานโดถือไรเฟิล แต่สิ่งที่นอกเหนือจากนั้นคือ ตัวประปลาดที่หัวมีสมองโผล่ออกมา
กำลังคลาน อยู่ที่ด้านหลังของผู้ชายกับผู้หญิง2คนนั้นที่กำลังเ งยหน้ามามองที่เขาโดยที่พวกเขาทั้ง2นั้นไม่รู้ตัว

ว้าว กำลังสนุก
มาต่อไวๆนะครับ
ชอบอ่าน

มาลงต่อแล้วนะคร้าบ^^
__________________________________________________ ______________________________

"ระวัง!" เสียงของทหารหนุ่มเลือดร้อน คนนั้นดังขึ้น ก่อนจะกระโดดลงท่อไป

ก๊ากกกก~!!!...ตัวประหลาดที่อยู่ด้านหลังของสิบโทพีร วัสกับไอซ์ กระโดดพุ่งเข้าไปหาที่คนตรงหน้ามัน
มันง้างมือขวาขึ้นขณะลอยอยู่กลางอากาศ

ตูม!!...ร่างของตัวประหลาดถูกทับด้วยน้ำหนักของทหารห นุ่มเลือดร้อนคนนั้น ก่อนจะกระแทกลงกับน้ำโสโครก
ที่อยู่เหนือพื้นประมาณหน้าแข้ง ซึ่งเป็นระดับน้ำที่ต่ำกว่าครั้งก่อน

ปังปังปังปังปัง!!!...เสียงปืนM4A1ดังขึ้นจากปากกระบ อกของชายที่ยืนอยู่บนหลังของตัวประหลาด
กระสุนราวๆ 5 นัดพุ่งเจาะลงไปที่สมองของตัวประหลาดใต้เท้าของเขา

"สวัสดีผู้รอดชีวิต เรียกฉันว่า จ่าเอ็ม"
ทหารหนุ่มเลือดร้อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มจางๆ ในขณะมองไอซ์ด้วยสายตาเจ้าชู้

"เอ็ม ลงไปทำอะไรในท่อฟร่ะ?" เสียงวิทยุสือสารของอยู่กับ จ่าเอ็ม ดังขึ้น ขัดจังหวะที่เขากำลังมองไอซ์
อย่างหลงเสน่ห์ เขาใช้มือหยิบวิทยุสือสารที่เหน็บไว้ที่เอวขึ้นมาจ่อ ระดับปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าและน้ำเสียง
ที่เบื่อหน่าย
"ตอนนี้ฉันเจอผู้รอดชีวิต 2 คนในท่อข้างล่างนี้ นายช่วยเข้าไปหยิบเชือกที่อยู่ใน ฮ. มาหน่อย...และหวังว่าคงจะ
รู้น่ะว่าต้องทำอะไรต่อ"

"ได้เลย" ทหารที่สวมแว่นคนนั้นตอบรับคำ ขณะใช้นิ้วมือคีบบุหรี่ออกจากปากแล้วปล่อยให้ตกลงพื้ นไปอย่างไม่
สนใจ ก่อนจะเดินเข้าไปเอาเชือกที่อยู่ในเฮลิคอปเตอร์

สักพักเขาก็เดินออกมาพร้อมกับเชือกที่ถูกม้วนสะพายไห ล่ไว้คนละข้างกับมือที่ถือปืนอยู่ เขาตรงไปที่ท่อที่เห็น
จ่าเอ็ม กระโดดลงไป เมื่อไปถึงเขาก็ปล่อยเชือกลงท่อไป

"เอาใครจะขึ้นมาเป็นคนแรก?" เขาพูดโดยที่ใช้มือข้างหนึ่งขยับแว่นตาเบาๆ ส่วนคน 3 คนที่อยู่ข้างล่างก็เดิน
เข้าไปใกล้เชือก ที่ทหารใส่แว่นคนนั้นปล่อยลงมา

"งั้นฉันขอขึ้นเป็นคนแรกแล้วกันน่ะ" ไอซ์เสนอตัวพร้อมกับเข้าไปใกล้เชือก เพื่อจะไต่ขึ้นข้างบน ซึ่ง จ่าเอ็ม
ก็มองขึ้นไปบนฝาท่อที่มีเพื่อนของเขากำลังจับเชือกอย ู่ แต่ไม่ทันที่ไอซ์ได้จับเชือก จ่าเอ็ม ก็เห็นอะไรบางอย่าง
กำลังก้มลงมาที่เพื่อนของเขาจากด้านหลัง

"ไอ้เกียระวัง!!" จ่าเอ็ม ตะโกนพร้อมกับมือที่กระตุกเชือกที่ห้อยอยู่ตรงหน้าเข าอย่างอัตโนมัติด้วยความแรง
ซึ่งทำให้เพื่อนของเขาซึ่งขับเชือกไว้แน่น ตกลงมาในท่อ

ตูม!!...แผ่นหลังของ จ่าเกีย กระทบกับพื้นน้ำอันโสโครก จนน้ำโสโครกนั้นกระจายขึ้นรอบทิศทางใส่ไอซ์กับ
สิบโทพีรวัสอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ซึ่ง จ่าเอ็ม ก็หลบไม่ทันเช่นกัน

ปังปังปัง!!!...จ่าเอ็ม ใช้ปืนพกยิงขึ้นไปที่ฝาท่อ วิถีกระสุนพุ่งไปเจาะที่ลำตัวของซอมบี้ตัวหนึ่งที่เด ินเร่ร่อนบริเวณ
ท่อ จนร่างของซอมบี้หงายล้มไปข้างหลังเมื่อกระสุนทั้ง 3 นัดเจาะลงไปที่ตัวของมันครบ

"ไอ้เลวมึงดึงกูลงมาทำไมฟร่ะ...ดูดิแมร่งน้ำโคตรเหม็ นเลยอยากให้ลงมาก็บอกกันดีๆก็ได้" จ่าเกีย ลุยขึ้นมาจากน้ำโสโครกแล้วตะโกนด่าเพื่อนของเขาเป็นช ุดด้วยความโกรธ พลางใช้มือปาดหน้าที่มีน้ำเน่ากลิ่นเหม็น โดยที่ไม่รู้ว่า
ตอนนั้นมีอันตรายอยู่ข้างหลังเขา

"มึงอยากเป็นอาหารให้ผีดิบพวกนั้นหรือไง"
จ่าเอ็ม เค้นเสียงขัดขึ้น จนทำให้ จ่าเกีย เงียบไป

"เฮ้~ออ......แล้วจะเอายังไงต่อไปล่ะ...จะไปไหนต ่อ"
จ่าเกีย ก้มหน้าถอนหายใจด้วยความเซ็ง ก่อนจะพูดด้วยอารมณ์ที่เบากว่าตอนแรก

"พวกคุณมีวิทยุใช่ป่าว...งั้นลองเรียกเพื่อนคุณด ูสิ"
ไอซ์เอ่ยเสนอความคิดขึ้นมาด้วยสีหน้ามีความหวัง ในขณะที่ใช้มือลูบไปตรงที่โดนน้ำโสโครกกระเด็นใส่

"โถ่เอ๊ย...เจอพวกมันนิ ถือว่าโชคดีหรือโชคร้ายว่ะ"
สิบโทพีรวัส พึมพำด้วยเสียงที่เบา จนคนข้างๆเขาแทบไม่ได้ยินเสียงที่เขาพึมพำออกมา

"วิทยุของฉัน พังซะแล้ว" จ่าเกีย เอ่ยขึ้นขณะดูวิทยุสือสารที่อยู่ในมือของเขา ซึ่งเขาพยามกดไปด้วยเพื่อความแน่
ใจ

"เวรกรรม...ไม่มีคลื่น ระยะคลื่นมันห่างไกลกับคนอื่นมาก"
จ่าเอ็ม ว่าด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ตรงข้ามกลับใบหน้าที่ คิ้วขมวด จนเห็นเป็นรอยย่นที่หัวคิ้ว

"งั้น...เราเดินตามแสงท่อนั้นไปดีกว่า" เสียงไอซ์ กับ สิบโทพีรวัสเอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ฝาท่อที่แสง ทอดลงมา
กันอย่างพร้อมเพียงและเป็นเสียงเดียวกัน

"ลองดู" จ่าเอ็ม เอ่ยสั้นๆ พลางยักหัวไหล่เบาๆ 2-3 ที ก่อนจะเดินนำไปตามแสงที่ทอดลงมาจากฝาท่อ

มาต่ออีกนะครับ
ติดงอมแงมเลย

หนุกดีครับ

ท่าทางจะเป็น คุณ SORA หรือ หนมคุง ใช่มั้ยนิ - -"
ใน Thaibiohazard อ่ะ ใช่ป่ะ ?

อ๊ะ!! แน่นอนครับ ผมคือSORAจากบอร์ดThaibiohazard

__________________________________________________ _____

ย้อนกลับไปในเวลาเดียวกันที่สิบเอกกมลภัทรสู้กับ ไทแรน

ณ ใต้ดินลึกลงมา 70 กว่าชั้น

"Boss ครับเป็นอะไรรึป่าว" Mr.L กับเนียร์เอ่ยพร้อมกันด้วยสีหน้าเป็นห่วง แต่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวกับ
ตัวNemesis ที่ติด G-Virus ซึ่งมันไม่น่าจะเป็นไปได้

KILL~!!!...Nemesis ติด G-Virus เอ่นร้องออกมาครับหนึ่ง ขณะเดินเข้าไหา Mr.L กับ เนียร์ ด้วยท่าทาง
น่าเกรงขาม

"ใครจะเปิดว่ะ" เนียร์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าหวาดวิตก จนแทบจะก้าวถอยหลัง เช่นเดียวกับคนข้างๆเขาที่ยืน
จับสั่นอยู่

KILL~!!....เสียงNemesisยังคงร้องด้วยน้ำเสียงคล้ายๆ คำรามขู่ สิ้นเสียงคำรามมันก็วิ่งเข้าใส่ชายทั้ง 2 คนนั้น
พร้อมง้างมือทั้ง 2 ข้างออกข้างลำตัว

"ไอ้โง่เอ๋ย!" ชายทั้ง2คนนั้นเอ่ยพร้อมกัน เมื่อมองเห็นช่องโหว่ของNemesisตัวนี้ ซึ่งใบหน้าของเขา 2 คนก็ไม่
หลงเหลือความหวาดวิตก พร้อมกับวิ่งเข้าหาตัวประหลาดนี้พร้อมกัน

เนียร์สไลตัวลอดใต้หว่างขา Nemesis ขณะที่มันวิ่ง ซึ่งตรงข้ามกับ Mr.L ที่วิ่งไต่ตัว Nemesis ขึ้นไป ก่อนจะ
ตีลังกาจ้ามหัวมันพร้อมกับมือที่ถือมีด แทงลงไปที่รอยแผลเย็บบนใบหน้าของมัน ในขณะเดียวกับที่เนียร์ก็ใช้มีด
ที่ถือด้วยมือทั้ง 2 ข้างฟันลงไปที่ข้อเท้าของNemesisที่กำลังวิ่ง

Nemesis ตัวนั้นวิ่งเลยไปอีกประมาณ 3 เมตรก่อนจะหยุดแล้วใช้มือที่มีกรงเล็บทั้ง 2 ข้างเอาขึ้นมากุมหน้าที่มี
บาดแผลขนาดใหญ่ ตัวมันเริ่มสั่นระรั่วอีกครั้งด้วยความโมโห มันค่อยๆหมุนกลับมาที่เนียร์และMr.L มันจึงเริ่มก้าว
เท้าไปข้างหน้าพร้อมกับการโจมตีด้วบกรงเล็บอย่างสะเป ะสะปะที่รอบตัวของมันเอง

"เฮ้ย ดูท่ามันจะตาบอดว่ะ" เนียร์ กล่าวด้วยเสียงขบขันอย่างสมเพช ขณะมองไปที่ตัวประหลาดตรงหน้า

"อย่าประมาทมันแล้วกันท่าทางจะเครียดมากน่ะนั้น" Mr.L เอ่ยด้วยเสียงจริงจัง แต่ท่าทางของเขาดูแล้วไม่
เครียดนัก

Nemesis ตัวนั้นเดินมาด้วยการโจมตีแบบเดิม โดยที่มีMr.Lกับเนียร์ยืนมองอยู่อย่างประมาท ทันใดนั้นดวงตาที่
แขนขวาของมันก็เลื่อนท่จับจ้องที่ ชายตรงหน้าทั้ง 2 ก่อนที่ตัวประหลาดนั้นจะวิ่งเข้าไปด้วยความโมโห
มันกลางมือที่มีกรงเล็บทั้ง 2 ข้างออกนอกลำตัว

"เหมือนเดิม" Mr.L กับ เนียร์ เอ่ยพร้อมกันอย่างรู้ใจขณะออกตัววิ่งเข้าไปหาNemesis ตัวนั้น เขาทั้ง2จู่โจมด้วย
วิธีแบบเดิม ซึ่งจังหวะที่เนียร์กำลังสไลตังลอดหว่างขาตัวประหลาด นั้น เขาก็ถูกแขนอีกคู่ที่ดูเหมือนจะงอกขึ้นมา
ใหม่ที่หลังของตัวประหลาด แทงลงตรงกลางท้องจนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น

ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่Mr.Lกำลังลอยข้ามหัวNemesi sไป หัวของตัวประหลาดนั้นก็เกิดระเบิดจนเลือดกระจาย
ไปทั่วทิศทาง พร้อมกับมือที่มีกรงเล็บพุ่งโผล่ฝ่าลำคอของNemesisออ กมาไปเจาะที่บริเวณคอหอย มันสะบัด
ร่างของชายทั้งคู่ไปข้างหลัง ร่างของชายทั้ง 2 ลอยไปไม่เป็นท่าราวกับตุ๊กตายัดนุ่นรูปคน

"อั้ก!!" เนียร์พยุงตัวขึ้นมาหลังจากร่างของเขากระทบกับพื้นไป แล้วสักพัก ก่อนจะหันไปมองที่เลออนฮาร์ทหรือ
Mr.L

"ตายซะแล้วเหรอ" เนียร์เอ่ยขณะมองดูที่ร่างไร้วิญญานข้างๆตัวเขา ด้วยสายตาเศร้าหมอง ก่อนจะพยุงร่างตังเอง
ขึ้นมายืนมองไปที่ตัวประหลาดด้วยความโกรธแค้น

"แก กับ ฉัน ต้อง ได้ เห็น ดี กัน" เนียร์เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างเน้นคำ ด้วยอารมณ์คงที่ ในขณะที่มือก็
ล่วงกระเป๋ากางเกงเพื่อจะหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมา เมื่อมือของเขาได้สัมผัสสิ่งที่คิดว่าใช่แล้ว เขาหยิบมันออก
มาจากกระเป๋า แล้วเอาขึ้นมาจ้องในระดับสายตาเพื่อให้แน่ใจว่าใช่ Virus ชนิดใหม่ที่ถูกบรรจุลงในยาแค็ปซูป
ก่อนจะบรรจงยัดเข้าปากตัวเอง

ไม่ถึงนาทีที่เขากลืนยานั้นลงกระเพาะไป เขาก็รู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นเร็วอย่างถี้ จนแทบจับจังหวะไม่ถูก ตามมาด้วย
ความรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย เขาเริ่มที่จะควบคุมร่างกายของตัวเองไม่อยู่

"อ๊ากกกกกก!!!" เขาร้องลั่นพร้อมกับกระชากเสื้อจนขาดเป็น 2 ส่วนเผยให้เห็นรอยแผลที่พึ่งถูกเสียบด้วยฝีมือ
ของตัวประหลาดที่กำลังยืนสั่นราวกับกำลังเกิดการเปลี ่ยนแปลงอีกครั้งที่เบื้องหน้าของเขา

ผิวหนังของเนียร์เริ่มลอกหลุดออกจากร่างกายทีละเล็กล ะน้อย

ส่วนNemesisตัวนั้นก็มีแขนงอกออกมาจากข้างลำตัวทั้งซ ้ายและขวา ก่อนมันจะหงายหลังลงไปกับพื้น โดยมี
แขนที่พึ่งงอกใหม่รองรับน้ำหนักตัวมันไว้ ที่เท้าของมันก็เริ่มแยกออกจากกัน จนดูเป็นลักษณะของก้ามแมงป่อง
และแขนข้างที่ปลิดชีพMr.Lไปก็ขยายแล้วยืดยาวออกไปมาก กว่าเดิม และที่ฝ่ามือของแขนนี้ก็มีลูกตาขนาดเท่า
กำมือของคนธรรมดาโผล่ออกมาอยู่ในอุ้มมือนี้ โดยที่ขาหรือแขนในตอนแรกนั้น ก็ยังคงถูกประดับไปด้วยลูกตา
ขนาดใหญ่

ในที่สุดโปรเจ็ทNemesisก็กลายเป็นแมงป่องขนาดใหญ่ ซึ่งต่างจากเนียร์ที่ผิวหนังลอกออกจากตัวจนหมด เหลือ
ให้เห็นร่างกายที่มีกล้ามเนื้อสีแดงสดๆ เนียร์ยืนจ้องไปที่Nemesis ก่อนที่มนุษย์Virus กับ Nemesis จะวิ่งพุ่ง
เข้าปะทะกัน

หนุกมากๆผมชอบอ่าน

อ่านแล้วเหมือนเข้าไปอยู่ในนั้นเลย

เนียร์วิ่งเข้าหาตัวประหลาดตรงหน้าด้วยความเร็วเท่าค นปกติ ซึ่งต่างจากNemesisที่เคลื่อนที่ได้ว่องไวกว่าหลาย
เท่า

เนียร์ปล่อยหมัดขวาไปที่Nemesisด้วยความแรงจากระยะปร ะชิด เกิดเสียงดัง..ผัวะ!!...ขึ้นเมื่อกำมือของเขานั้น
กระแทกลงไปตรงกลางระหว่างกล้ามทั้ง 2 ข้าง ของตัวประหลาดในรูปร่างของแมงป่องขนาดใหญ่ แต่หมัดนั้นก็
ดูเบาเกินไปสำหรับNemesisตัวนี้ มันไม่มีทีท่าจะชะงักหนำซ้ำมันยังใช้หางจากด้านหลังป ล่อยพุ่งมาที่ เนียร์ซึ่ง
ยืนตกใจกับพลังที่ไม่ต่างจากตอนเป็นมนุษย์ธรรมดา

"อั้ก!!" ร่างของเนียร์ลอบกระเด็นไปข้างหลังตามแรงกระแทกที่ได ้รับ พร้อมกับสำลักเลือดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
ร่างของเขาค่อยๆตงลงสู่พื้นแล้วกลิ้งไปอย่างไม่เป็นท ่า กลิ้งไปได้สักพักร่างนั้นก็มาหยุดมราใกล้ๆกับศพของ
Mr.L

"อะไรกัน...ทำไม...ทำไมกัน...ผลของVirusตัวนี้มันคือ อะไรกันแน่" เนียร์พยุงตัวเองลุกยืนอย่างโซเซ ขณะที่ใน
ใจนั้นก็ยังคุ่นคิดอย่างวิตก ซึ่งเขาก็ไม่อาจที่จะระสายตาไปจากNemesisที่อยู่ตรงห น้าได้

แต่ไม่ทันที่เนียร์จะหายค่องใจ Nemesisที่อยู่ข้างหน้านั้นก็ออกวิ่งมาที่เขาอีกครั้ ง ซึ่งมันหมายจะจัดการกับเนียร์ที่
กำลังเสียเปรียบแน่นอน ชั่วพริบตาเดียวNemesisในร่างแมงป่อง ก็เข้ามาอยู่ในระยะโจมตีของมัน โดยที่เนียร์ตั้ง
รับไม่ทัน

ฉัวะ!!...ร่างของเนียร์ลอยละลิ่วไปข้างหลัง โดยที่ไม่มีแขนและขาข้างซ้ายติดร่างลอยมาด้วย เขามารู้สึกตัวอีกทีก็
ตอนที่ร่างของเขานอนจมกองเลือด แต่Nemesisนั่นก็ยังก้าวเท้าเพื่อจะเดินเข้าไปหาเนีย ร์ที่นอนจมกองเลือดอยู่
แต่ทว่าร่างของNemesisนั้นก็เกิดอาการสั่นอีกครั้งเห มือนเป็นการบอกให้รู้ว่ากำลังจะเกิดการพัฒนาอีกครั้ง

Nemesisตัวนั้นค่อยๆลงไปนอนดิ้นกับพื้นโดยที่ร่างกาย ของมันก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลง ขาทั้งหมดได้หดเล็กลง
จนอยู่ในลักษณะแนบลำตัว ซึ่งก็มีขาที่ดูใหญ่และแข็งแกร่งกว่าเดิม งอกออกมาใหม่ 4 ข้าง มีขาคู่หน้าและ
ขาคู่หลัง ส่วนกล้ามแมงป่องก็ค่อยๆเปลี่ยนรูปทรงกลายเป็นแส้ที่ ปลายหัวของแส้มีหนามเล็กๆติดอยู่ และตรงกลาง
ระหว่างแส้นั้นก็มีหัวลักษณะดูเหมือนหัวเต่าโผล่ออกม า มันโผล่ออกมาได้พักเดียวปากนั้นก็อ้ากว้างจนข้างปาก
ฉีกออก เผยให้เห็นหัวที่มีลักษณะคล้ายๆแบบเดิม แต่ขนาดของมันใหญ่ขึ้นกว่าเดิมไม่มากนัก อยู่คาในปากของ
หัวแรก

Nemesisตัวนี้ลุกกลับขึ้นมายืนเหมือนร่างกายของมันเป ลี่ยนแปลงเสร็จ มันสั่นหัวไปมา 5-6 ครั้งก่อนจะพุ่งเข้าไป
ที่ร่างของเนียร์ที่นอนจมกองเลือดอยู่

ฉัวะ!!!

ร่างของNemesisกระเด็นหงายหลังออกไปด้วยความสามารถขอ งเนียร์ ซึ่งเขาเข้าใจแล้วว่าความสามารถของเขา
นั้นคืออะไร

"ฉันเข้าใจแล้ว...เข้าใจอย่างชัดเจนเลยด้วย...ฮ่ะ!!ๆ ๆๆๆ" เนียร์กลับลุกขึ้นมายืนด้วยขาทั้ง2ข้างที่มีครบ เช่น
เดียวกับแขนที่กลับมาอยู่ครบเหมือนเดิมอีกครั้ง

"ดูนี้ เจ้าตัวประหลาด" เนียร์เอ่ยพลางกลางแขนข้างขวาออกด้านข้าง ทันใดนั้นกล้ามเนื้อที่ฝ่ามือก็ค่อยๆเปลี่ยน
รูปทรงกลายเป็นดาบ แล้วเขาก็ทำให้มันเปลี่ยนเป็นขวาน และหอก ก่อนจะยื่นแขนข้างซ้ายออกไปข้างหน้า
และใช้ข้างขวาที่ยังคงอยู่ในรูปลักของดาบฟันลงไปที่แ ขนข้างซ้ายจนขาด แขนส่วนที่ขาดตกลงสู่พื้นเหมือนปกติ
แต่กล้ามเนื้อบริเวณปากแผลนั้นก็ค่อยๆมีเส้นเลือดเลื ้อยออกมาจากบาดแผลนั้นมากขึ้นๆ จนมารวมกันเป็นกล้าม
เนื้อที่มีลักษณะเป็นมือ


"ฮึๆๆ...ร่างกายฉัน สามารถงอกออกมาใหม่ได้เรื่อยๆยังไงล่ะ" เนียร์เอ่ยด้วยความพออกพอใจในความสามารถที่ได้
มาน้น อย่างเห็นได้ชัด แล้วเขาก็เบ่งกล้ามเนื้อที่แขนข้างขวาจนขนาดใหญ่และแ ข็งแกร่ง

ซึ่งNemesisตัวนั้นก็กลับลุกขึ้นมายืนด้วยความโกรธมา กกว่าเดิม มันร้องขู่ด้วยเสียงที่หน้าขยะแขยงก่อนจะพุ่งไป
หาเนียร์ที่ยืนอย่างวางมาด

เมื่อเนียร์เห็นดังนั้นเขาก็พุ่งเข้าหาบ้าง ด้วยกล้ามเนื้อแขนขวาที่ใหญ่และที่ฝ่ามือข้างเดียวกั นนั้นก็เปลี่ยนเป็น
ใบดาบอันแหลมคม