RESIDENT EVIL : The Virus To Bangkok!!!!

คนอ่านก็มีเน่อ แต่เขาไม่ได้โพส - -*

ป.ล. ตายไปละ1 เฮอะๆๆๆ

ขอบคุณน่ะคร้าบ....

ปล.ที่คุณKONGบอกอาจหมายถึง ตัวละครในเรื่องของผมก็ได้ครับ....

ไม่ต้องรีบนะครับ ผมรออ่านอยู่

555+

ป.ล. ไอที่ว่าตายอ่ะ ตัวละคร -*-
ป.ล.2 แต่ตัวเองอ่ะ ก็หวั่นๆเช่นกัน 555+

นิยายนายชื่อเรื่องอะไรเหรอครับ...ถ้าวันไหนว่างจะไป อ่าน
__________________________________________________ _________________________

: ด้านพวก Mr.S

ขณะที่พวก Mr.S กำลังวิ่งหนีคิงคองที่ Mr.C สู้อยู่ก็มีบางสิ่งบางอย่างวิ่งตามหลังมาเมื่อ Mr.G
หันไปดูก็พบกับตัวประหลาดที่เคยปะทะกับเขาและ Mr.L ที่อาคารของโรงเรียน.........

"วิ่ง~~~~~!!!!" Mr.G ตะโกนลั่น

ระหว่างที่วิ่งหนี Mr.S ก็ได้สังเกตุเห็นประตูหนึ่งที่มีขนาดใหญ่และเป็นประต ูเหล็ก.....
เขาจึงบอกให้ทุกคนวิ่งเข้าไป โดยที่ไม่รู้ว่าที่เข้าไปนั่นเป็นสวนสัตว์ เมื่อพวกเขาวิ่งผ่านประตู...ก็ช่วยกันปิดอย่างรวดเร็ ว

"แฮ่ก...แฮ่ก...เกือบไม่รอด..แฮ่ก...แฮ่ก...." เชนพูดในขณะที่รู้สึกมีอาการหอบเหนื่อย

"ฉันคงไม่รอดไปจากที่นี้แน่ๆเลย...." ไอซ์เริ่มมีน้ำตาปริ่มขณะที่พูด

"ไม่...พวกเราต้องรอดแน่ไอซ์ ชั้นจะดูแลเธอเอง " Mr.G พูดและยิ้มให้กำลังใจถึงแม้ตัวเองนั้น
ก็ไม่มีความหวังแล้วเหมือนกัน

ปัง!!....เสียงลึกลับดังขึ้นจากด้านใน พวกเขาจึงรีบวิ่งตามเสียงไป.........

ระหว่างที่วิ่งพวกก็ต้องเจอกับอุปสรรกอีกเมื่อฝูงลิง ที่กำลังคลั่งกระโดดพุ่งตรงมาที่กลุ่มของพวก
เขา พวกเขาจึงรีบวิ่งด้วยอาการที่ตกใจแบบไม่คิดชีวิต...

เมื่อพวกเขารู้สึกว่าพ้นตัวอันตรายมาได้พวกเขาก็หยุด วิ่งและนั่งพักกันบริเวณนั้น

"เป็นอะไรรึเปล่า ไอซ์ " Mr.G ถามในเพราะกับหลับตาแล้วสูดหายใจเข้าจนเต็มลึกๆ

..................ไม่มีเสียงตอบกลับ............... ...........

"ไอซ์ ไม่เล่นน่ะไอซ์" Mr.S พูดด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

.....................แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับ

"รีบกลับไปที่เดิมเร็ว" Mr.G บอกพร้อมออกวิ่งไปก่อน

เมื่อสิ้นเสียงของ Mr.G พวกเขาก็รีบวิ่งไปตรงที่เจอลิง เมื่อพวกเขาวิ่งมาถึงก็พบแค่คลาบเลือด
รากเป็นทางยาวเข้าไปในพุ่มไม้ใกล้ๆนั้น

"ฉันขอโทษน่ะ...ไอซ์....ที่ทำตามที่พูดไว้ไม่ได้ " Mr.G พูดขึ้นด้วยความเศร้า และรู้สึกโมโหตัวเอง

"เธอคงไปสบายแล้วล่ะ" Mr.S ใช้มือตบไปบนไหล่ของ Mr.G แล้วว่างค้างไว้ในขณะที่เอ่ย

"เค้าเป็นอะไรเหรอครับ??" เชนกระซิบถาม Mr.S เมื่อเห็นอาการที่เศร้าสร้อย Mr.G

"ไม่รู้สิ...." Mr.S หันไปตอบคำถามนั้นด้วยเสียงที่เบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

"ไป...ไปกันเถอะ" Mr.G พูดในขณะที่ตัวเองเดินนำไปแล้ว

"งั้นรีบไปเถอะ...." เชนพูดพร้อมกับออกวิ่งตาม Mr.G ไป

"อะไรเนี่ยไปกันหมดเร็วจริง" Mr.S เอ่ยคนเดียวและเดินตาม 2 คนนั่นไปอย่างใจเย็น

ตุบ!!!....เชนวิ่งชนหลัง Mr.G ที่อยู่ดีๆก็หยุดเดิน

"โอย...หยุดทำไมเนี่ย" เชนพูดแบบหงุดหงิดและเงยหน้ามองที่ Mr.G

" ชู่ " Mr.G ยืนนิ่งทำเสียงเหมือนกับเป็นการบอกให้เงียบเสียงไว้

เชนจึงเดินมาข้างหน้าก็พบกับ เสือที่มีร่างกายเละกำลังต่อสู้กับสิงโตที่มีลักษณะร ่างกายที่เละ
พอๆกับเสือซอมบี้

มีสองเรื่องนะ มีชื่อเรื่องว่า "Death Note 3 : The surname กับ Death Note 4 The Legend of The World" อะครับคนอ่านน้อยอะ

ป.ล. คุณชอบเดธโน้ตด้วยปล่าว ? ถ้าคุณชอบเดี๋ยวผมทำรูปใส่ Signature คุณให้ไหมครับ ? สวย ๆ หรือแต่งรูป Signature ของคุณตอนนี้ให้มันมีสีสันกว่านี้

อิอิ มิวท์กับKong มาทะเลาะอะไยกันเหยอ
.... บอกแล้วว่าทีนี้คนไทยจะกลายเป็นซอมบี้หมด อ้าก อย่ากัดช้าน ....

จากเร็ปบน

เป็นงั้นไปเฉย - -"

เอ้ย ไอซ์ไปไหนอ่ะ - -*

ไอซ์โผล่มาไม่กี่ตอนไม่มีบทแล้วหรอไอซ์ 555+

ป.ล.หนุกครับหนุก ได้อารมรณ์มาก

ขณะนั้น Mr.S ที่กำลังเดินตามมาทีหลังเห็น Mr.G กับ เชนหยุดเดินจึงตะโกนถามไปอย่างไม่
ได้ระวังภัยใดๆทั้งสิ้น

"เฮ้!!!..มีอะไรกันเหรอ"

ทันใดนั้นสัตว์ซอมบี้ทั้ง 2 ตัว ก็หันหน้าไปตามเสียงที่ได้ยินและมันก็เปลี่ยนเป้าหมา ยจากสู้กัน
เป็นช่วยกัน...........

เชนกับ Mr.G จึงรีบหยิบปืนขึ้นมาชักแล้วยิงไปที่ พวกมัน

ปัง!!!!!ๆๆๆๆๆๆๆ...........................

เสียงปืนพกของ Mr.G กับ เชน ดังขึ้นพร้อมกัน

เมื่อ Mr.S ได้ยินเสียงปืนจึงรู้ว่ามีอันตรายแน่ จึงชักปืนพกขึ้นมา 2 กระบอกแล้วรีบวิ่งเข้าไป
สมทบพวกMr.G

สิงโตซอมบี้มันวิ่งพุ่งเข้าไปหาพวก Mr.G พร้อมกับกระโดดจู่โจม เชนกับ Mr.G จึงกระโดดทิ้ง
ตัวหลบไปข้างเดียวกัน เป็นจังหวะเดียวกับที่ Mr.S วิ่งมาถึงพอดีและอยู่ในระยะของสิงโตที่จะ
ตะคุบได้...........

"เฮ้ย" Mr.S อุทานออกมา แต่ด้วยความว่องไวกว่าจึงสามารถสไลตัวลงกับพื้นได้ทั นการและ
สิงโตก็ข้ามผ่านหัวไป.....ปัง!!!!!ๆๆ.....Mr.S ใช้ปืนพก 2 กระบอกนั้นยิงไปที่ท้องของสิงโต

แต่ก็ยังมีเสือที่ยังรอจังหวะเข้าจู่โจมอยู่เมื่อมัน ได้โอกาสมันจึงพุ่งเข้าหา Mr.S

ปัง!!!!!!!ๆๆๆๆๆๆๆ......โชคดีที่ เชนกับ Mr.G เห็นทันจึงยิงปืนไปที่เสือซอมบี้จากด้าน
ข้าง.........เสือตัวนั้นกลิ้งลงกับพื้นและดิ้นอยู่ส ักพักมันก็นิ่งไปพร้อมกับเลือดที่ไหลออกจาก
ตัวมันไม่หยุด

"ขอบใจ" Mr.S ขอบใจ Mr.G กับเชนเมื่อเห็นว่าเกือบเกิดอะไรขึ้นกับเค้า........ .....

สิงโตตัวนั้นที่พึ้งกระโดดข้ามหัว Mr.S ไปก็วิ่งย้อนกลับมาที่ Mr.S อีกครั้ง
ปัง!!!!ๆๆๆๆ......ปัง!!!!!ๆๆๆๆ.......เขาจึงใช้ปืนยิ งจากระยะห่างที่ไกลพอสมควร

แต่สิงโตตัวนั้นก็ยังวิ่งลุยกระสุนปืนมาได้อย่างสบาย แม้จะมีเลือดออกเมื่อโดนกระสุนปืน

แชะ!!!......เเชะ!!!!.....กระสุนของ Mr.S หมดแม็กทั้ง 2 กระบอก

Mr.S จึงโยนปืนทิ้งแล้ววิ่งเข้าใส่สิงโตในขณะที่มือก็หยิบ มีดขึ้นมา 2 เล่ม
เขา กับ สิงโตซอมบี้กำลังเข้าปะทะกันในระยะประชิด

สิงโตพุ่งกระโดดหา Mr.S ก่อน

Mr.S ก็ปามีดไปเล่มหนึ่ง.......มีดบินเข้าปักกลางหน้าผากข องมันแต่มันแค่กลิ้งล้มลงแล้วก็ลุก
ขึ้นมาตั้งหลักใหม่ในเวลาอันสั้น

เขาจึงชิงวิ่งเข้าไปใกล้ก่อนที่มันจะจู่โจมๆ และ ใช้มีดอีกเล่มแทงเข้าไปในช่องปากของมันขณะที่มันกำลั งร้องคำราม และชักมีดออกมาจากปากของมันในเวลาเพียงไม่ถึงนาที แล้วก็เป็นจังหวะเดียวกันที่มันล้มลงจึง

Mr.S จึงรีบใช้มีดระดมแทงอย่างรวดเร็วจนหมั่นใจแล้วว่ามัน สิ้นใจไปแล้ว....

"แม่งน่ากลัวชิบหายเลย" Mr.S เอ่ยในขณะที่ยืนมองผลงานของตัวเองพร้อมปาดเหงื่อบนใบ หน้า
ไปด้วย

"ไปต่อเถอะ...." Mr.G ลุกขึ้นยืนแล้วบอกพร้อมกัน

เชนกับ Mr.S ทำเสียงอืมในลำคอพร้อมกับพยักหน้าพร้อมกัน

และพวกเขาทั้ง 3 ก็เดินไปอย่างระมัดระวังสิ่งรอบตัวมากกว่าเดิมรายเท่ าตัว.................

: ด้านเบิร์ด

"ทำไมมันน่ากลัวอย่างนี้น่ะ" เบิร์ดพูดกับตัวเอง

ขณะที่เดินอยู่เบิร์ดก็รู้สึกได้ถึงของแข็งกระแทกเข้ าที่หัวจากด้านหลังจนสลบ...............

................................5 นาที ต่อมา..............................

เบิร์ดตื่นขึ้นมาก็พบกับกลุ่มคนในชุดคุมสีขาวกำลังยื ่นมุงทำอะไรบางอย่างอยู่ที่อีกเตียงข้างๆตัวเขา

เบิร์ดเริ่มรู้สึกมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาๆเริ ่มไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครมาจากที่ไหนความจำในอดีตทุก อย่างของเค้าตอนนี้ได้ลืมไปหมดทุกอย่าง........จำได้ เพียงแค่ชื่อตัวเองเท่านั้น............

"ตื่นแล้วหรือจ๊ะหนุ่มน้อง" เสียงหญิงสาวเอยขึ้นข้างๆหูเบิร์ดจนเบิร์ดสะดุ้งลุกข ึ้นมานั่งบนเตียง
แล้วหันไปที่ต้นเสียงของหญิงสาว เบิร์ดจ้องไปที่หน้าของหล่อนอย่างสงสัยแต่ก็ไม่นานนั ก
เขาก็หันไปมองสำรวจห้องที่เขาอยู่ในตอนนี้.....

"พวกคุณเป็นใครแล้วผม....ผมล่ะเป็นใคร???" เบิร์ดถามอย่างสงสัยขณะที่ตัวเขามองสำรวจห้อง

"อืม~ม....เป็นใครดีล่ะ....คงอยากรู้มากใช่ไหมล่ ะ" หญิงสาวผู้นั้นตอบในขณะที่มือของเธอก็ลูบ
ไปบนหัวของเบิร์ดอย่างเอ็นดู แต่ในใจของเบิร์ดกลับรู้สึกผวามากกว่า

ชายหนุ่มพยักหน้าด้วยความอย่างรู้

"อย่างรู้เหรอ.....งั้นเธอก็ต้องทำอะไรให้ฉันก่อนแล้ วฉันจะบอก....."

"ดะ..ดะ..ได้....ทำอะไรล่ะ"

สิ้นเสียงเบิร์ด หญิงสาวผู้นั้นก็เดินเข้าไปหากลุ่มคนที่เบิร์ดเห็นตอ นแรก

หญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นเดินมาถึงกลุ่มคนในชุดคุมสีขาว แล้วปรึกษาอะไรบางอย่างเงียบๆ......
สักพักเธอก็หันหลังกลับมาที่เบิร์ดพร้อมกับกล่องอันห นึ่ง....เธอเปิดให้เบิร์ดดู

"หนุ่มน้อย....เธอต้องไปตามหาของพวกนี้...."

"ในนั้นคืออะไรเหรอ??..."

"Virus G-Virusพวกแหละนี้ที่เธอต้องไปตามหามันมา....ปกติมันมี อยู่ 10 หลอด....แต่ถูกขโมยไป 6 หลอดตอนนี้ก็เหลือ 4 หลอด....สรุปเธอต้องไปตามหา 6 หลอดที่ถูกขโมยไปกลับมา"
เบิร์ดตั้งใจฟังที่หญิงสาวบอก

"และนี้เครื่องมือช่วยเหลือต่างๆของเธอ........เอาล่ ะรีบลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ"

ไม่นานชายหนุ่มก็แต่งตัวเสร็จ หลังจากนั้นเขาก็เดินไปเอากระเป๋าที่หญิงสาวคนนั้น

"เอ่อ....คุณชื่ออะไรครับ" เบิร์ดถามชื่อหญิงสาวผู้นั้น ด้วยท่าทีหวาดกลัว

"เรียกฉันว่า ดร.ซาร่า"

"ส่วนผมชื่อ....."

"ไม่เป็นไร....ไม่ต้องบอกหรอก....ฉันจะเรียกเธอเป็นร หัสว่า...Mr.Virus02"

ในขณะที่เบิร์ดกำลังจะเดินไปที่ประตู.....

"อ๋อ....." ดร.ซาร่าทำเสียงเหมือนนึกอะไรออก

เบิร์ดจึงหันไปที่ ดร.ซาร่า

"ลืมบอกอย่างหนึ่ง.....ระหว่างทางฉันจะส่งคู่หูไปช่ว ย"

"ดีครับ....ขอบคุณครับ" เบิร์ดพูดเสร็จก็เดินออกประตูไป.........

ในขณะที่เบิร์ดเดินผ่านประตูไปไม่นาน ก็มีชายคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องๆหนึ่ง

"ว่าไงจ๊ะ....ตื่นแล้วเหรอ....ปลื้มกับคู่หูคนใหม่รึ เปล่า...." ดร.ซาร่าพูดกับชายผู้นั้นด้วยท่าที
ที่ออกจะกวนโทสะของอีกฝ่าย แต่ชายผู้นั้นก็ยังยืนก้มหน้าเฉยๆ

"ไม่ดีใจเหรอ....Mr.L"

สาเหตุที่เบิร์ดความจำเสือมไม่ได้มีผลมาจากการถูกกระ แทกที่หัวอย่างแรง..

แต่มีผลมาจาก Virus ที่เกิดจากการทดลองผิดผลาด แต่กลับกันมันเป็น Virus ที่สมบูรณ์ที่สุด
ที่ UMBRELLA เคยทดลองมา Virus ชนิดนี้พวก UMBRELLA ยังไม่รู้ถึง
คุณสมบัติที่แท้จริง รู้เพียงแค่ผิดผลาดเท่านั้น ดร.ซาร่า จึงได้ใช้แบบทิ้งคว้า ฉีดไปที่เบิร์ด

Virus ชนิดนี้มีข้อดีของมันคือ ทำให้ผู้ที่ได้รับ Virus ชนิดนี้มีสติปัญญาที่ดีเลิศ....ด้านร่างกายก็แข็งแกร ่งและประสาทรับรู้ที่ว่องไว.......

ผลข้างเคียงของ Virus ชนิดนี้คือ.....มันจะทำการลบความทรงจำในอดีต...เหลือ ไหวแค่
ความจำเพียงน้อยนิด...................

:ด้าน Mr.G

พวก Mr.G เดินมาพบบ้านหลังหนึ่งในบริเวณสวนสัตว์ซึ่งมีพุ่มไม้ บังแต่อยู่ไม่มิดชิดมาก.....

"เข้าไปสำรวจกัน" เมื่อ Mr.S พูดเสร็จก็เดินนำหน้าไปก่อน แล้วชายอีก 2 คนนั้นก็เดินตามหลัง
เขาไป

Mr.S เดินมาที่ประตูและก็ค่อยๆใช้มือดันประตูออกอย่างช้าๆ ....อย่างระแวดระวังที่สุด

เมื่อประตูอ้าเต็มที่สิ่งที่เขาเห็นคือแผงควบคุมต่าง ๆและมอนิเตอร์หลายจอซึ่งฉายภาพของสถานการณ์ปัจจุบันอ ยู่......

Mr.G เดินไปที่แผงควบคุมเพื่อที่จะมองสำรวจได้อย่างชัดเจน ......

"Mr.S มานี้สิ " Mr.G เรียกในขณะที่สายตายังคงจ้องไปที่แผงควบคุมอย่างไม่ล ่ะสายตา

"มีอะไรเหรอ???" Mr.S ถามพร้อมกับเดินเข้าไปหา ชายที่เรียกเขา

"เครื่องควบคุมพวกนี้สามารถใช้ติดต่อไปที่อื่นได้ไหม ??"

Mr.S ยื่นมองดูอยู่เฉยๆและเอ่ยเบาๆว่า"ทำไม่เป็น"

"อะไรน่ะ!!...ฉันนึกว่าแกเก่งซะอีกเห็นชอบเล่นคอ มฯ"

"กะ...ก็....ถ้าเน็ตมันใช้ได้...ฉันก็พอทำได้นี่ " Mr.S ตอบแบบตะกุกตะกัก

"ไหนขอลองหน่อยครับ" เสียงของเชนดังขึ้นจากข้างหลัง

เชนเดินไปที่แผงควบคุมและก็ทำการติดต่อโดยใช้คลื่นสื ่อสารที่เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องควบคุมนี้
หรือที่เรียกง่ายๆว่าวิทยุสื่อสาร.......

ตู๊ด....ตู๊ด.....

"เย้!!....ได้แล้วครับ" เชนทำท่าดีใจจนกระโดดโลดเต้น

"นิ....Mr.S จำคลื่นสื่อสารของฐานบัญชาการได้เปล่า..." Mr.G ถามเพราะตัวเองไม่ค่อยรู้เรื่องนี้มากนัก

"อิอิ...อันนี้ไม่ต้องห่วงจำได้ขึ้นใจเลย...." Mr.S ใช้มือตบไปที่หน้าอกของตนแล้วยิ้มอย่างภูมิใจ

"66.6" Mr.S หันหน้าไปบอกเชน

"ครับ...รอสักครู่"

เมื่อเชนได้ยินที่ Mr.S บอกมือของเชนก็กดไปที่แผงควบคุมอย่างชำนาญ

"อ่ะ...พูดเลยครับ" เชนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"ฮัลโหล....ได้ยินไหม.....ฮัลโหล....ได้ยินแล้วตอบด้ วย"

"...ตู๊ด...ได้ยินแล้ว...ตู๊ด..."

"สัญญาณชัดไหม"

"...ตู๊ด...ไม่ค่อยชัด...ตู๊ด..."

"นี้คือหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่2"

"ตอนนี้เราต้องการกองกำลังเสริมด่วน..."

"...ตู๊ด...เสียใจด้วย....เมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงที ่แล้ว...ทางศูนย์บัญชาการ...ได้ติดต่อไปที่ฐาน
ปล่อยนิวเคลียให้ทำการปล่อย....จรวดนิวเคลียเพื่อทำล ายล้างเป้าหมายแล้ว...ตู๊ด..."

"อะไรน่ะ!!!..." ทั้ง 3 คนเมื่อได้ยินประโยดนั้นถึงกับอุทานออกมาพร้อมๆกันเป ็นเสียงเดียว

"...ตู๊ด...คุณได้ยินไม่ผิด...เราทำการปล่อยไปแล้ว.. .ผมเสียใจจริงๆ...ตู๊ด"

Mr.G เริ่มหงุดหงิดกับคำพูดจาของทางโน้น ที่ยิ่งคุยยิ่งกวนประสาท

"เฮ้ย!!...ทำงี้ได้ไงว่ะ....ไอ้สัด!!....ไอ้เวร!!... " Mr.G ไม่สามารถเก็บอารมณ์ไว้ได้อยู่

ทางโน้นไม่ฟังที่ Mr.G พูดจึงตัดสายไป.....

"อย่าให้กูเห็นหน้ามึงน่ะไอเวร!!...กูจะยำมึงให้เละแ น่..." Mr.G ยังมีอาการโกรธแค้นอยู่ลึกๆ

ส่วนเชนกับ Mr.S ก็ถึงกับอึ้งนิ่งไปเฉยๆอย่างตกใจ.........