Fic: 7th hero

หวัดดีคับ ผมเปงเด็กใหม่ หัดเขียนฟิคเพื่ออนาคต เพราะความฝันของผมก็คือ นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ นี่เปงฟิคเรื่องแรกของผมนะคับ พี่ๆผู้มีประสบการณ์ช่วยอ่านและคอมเม้นด้วยนะคับ ขอบคุณคับ
ผมแต่งเพิ่มทุกคืนคับ(เพราะกลางวันนอนมาก กลางคืนเลยนอนไม่หลับ อิอิ)จะพยายามอัพเดททุกคืนคับ

Chapter I : เริ่มออกเดินทาง

คุณเชื่อหรือไม่ว่า เด็กข้างถนนธรรมดาๆคนนึง จะกลายเป็นวีระบุรุษของอาณาจักรในเทพนิยายได้ คุณคงไม่เชื่อแน่เลย งั้นผมจะเล่าเรื่องราวของเด็กข้างถนนนั้นให้ฟัง เขาเป็นใครหน่ะหรอ ก็ผมไง อ้อลืมแนะนำตัวไป ผมชื่อจิม เป็นเด็กที่อยู่ข้างถนนมาตั้งแต่ยังเล็ก ผมเคยมีครอบครัว เขาชื่อทอมและเจน อันที่จริงพวกเขาไม่ใช่พ่อแม่ของผมหรอก เขาก็เป็นคนข้างถนนเหมือนกัน พวกเขาเป็นคนชราที่ใจดีมาก ทอมเคยบอกผมว่าเก็บผมได้หน้าวิหารเก่าๆแถบชานเมือง เขาจากไปเพราะโรคร้าย ก่อนตายทอมได้บอกผมว่า “ถ้าอยากรู้จุดเริ่มต้น ก็จงเดินกลับไปที่จุดนั้น” หลังเขาจากเสียชีวิตไป ผมก็ใช้ชีวิตอยู่กับความเดียวดาย ความโศกเศร้า และความเหงา ปล่อยให้เวลาเยียวยาทุกสิ่ง เมื่อผมเริ่มทำใจให้รับความจริงได้ จึงเริ่มอยากรู้อดีต เพราะปัจจุบันผมก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว ผมจึงเดินทางไปที่วิหารที่ทอมเคยบอกไว้ เป็นวิหารร้างเก่าๆ ที่ดูท่าทางจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ เมื่อไปถึงแล้วผมก็รีบเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นคือ วิหารโล่งๆที่มืด อับ และเต็มไปด้วยผงฝุ่นและไยแมงมุม ด้านในสุดมีแท่นหินอยู่ ผมจึงค่อยๆเดินตรงไปที่ด้านในจนเดินไปถึงแท่นหินนั้น เห็นข้อความสลักอยู่ เป็นตัวอักษรประหลาดที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อผมลองใช้มือลูบแท่นหินนั้นดูก็รู้สึกหน้ามืด คงเพราะบรรยากาศไม่ค่อยดีกระมัง ผมจึงเดินออกจากวิหาร และภาพที่ผมเห็นคือ... ทะเลสาบกว้างใหญ่ที่รายร้อบด้วยขุนเขา

Chapter II : เด็กสาวลึกลับ

ผมเดินออกไปด้วยความสงสัยในเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อผมเดินไปถึงริมทะเลสาบ ผมเห็นเงามืดๆอยู่ในน้ำ เหมือนกับว่าเป็นเงาของสิ่งมีชีวิตบางชนิด ผมรวบรวมความกล้า และยื่นมือลงไปหยิบฉวยสิ่งนั้น แต่ผมต้องตกใจอย่างสุดขีด เมื่อสิ่งที่ผมดึงขึ้นมาเป็นมือขาวๆ ด้วยความตกใจผมจึงกระโดดไปหลบหลังตอไม้ มือนั้นค่อยๆตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำ ภาพที่ผมเห็นตอนนั้นคือ เด็กสาวที่ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้ว อายุน่าจะใกล้เคียงกับผม ผมเริ่มตั้งสติ และมองไปรอบๆจึงเห็นว่า ผมนั่งทับเสื้อผ้าของเธออยู่ ผมจึงเอามือปิดตาตัวเอง และยื่นเสื้อผ้าให้เธออย่างช้าๆ และพูดไปว่า
“เธอรีบใส่เสื้อผ้าก่อนเถอะ แล้วค่อยมาคุยกัน”
เธอจึงรีบฉวยเสื้อจากมือผม และแต่งตัวจนเสร็จ แล้วจึงมาสะกิดไหล่ผม
“นี่ เจ้าเป็นใคร มาจากไหน และมีจุดประสงค์อะไรที่มาที่นี่”เธอถาม
“เอ่อ... ผมชื่อจิม ผมไม่รู้เหมือนกันว่ามาที่นี่ได้ยังไง แต่ที่พอรู้คือผมแค่เข้าไปในวิหาร แต่พอออกมาก็มาอยู่ที่นี่” ผมตอบอย่างรวดเร็ว เธอทำหน้างงๆ พร้อมทั้งถามว่า
“วิหาร? วิหารไหนล่ะ? แถวนี้ไม่เห็นจะมีวิหารอะไรที่เจ้าว่าเลย”
“ก็นี่ไงวิหาร”ผมตอบพร้อมทั้งชี้นิ้วไปทางด้านหลัง แต่ผมก็ต้องตกใจอีกครั้ง เพราะทางที่ผมชี้ไปนั้นมีเพียงแท่นหิน ผมจึงรีบไปดูแท่นหินนั้น ก็เห็นตัวอักษรเหมือนที่เคยเห็นในวิหาร ผมสับสนและวุ่นวายใจ เด็กสาวคนนั้นมองหน้าผม และรีบเดินเข้ามาหา แล้วจูงผมให้เดินตามเธอไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ระหว่างทางผมจึงถามเธอว่า
“เดี๋ยวก่อนสิ เธอจะพาฉันไปไหนเนี่ย”
“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”เธอตอบ
ผมชักจะไม่ไว้ใจเธอจึงรั้งไว้ ทำให้ผมเห็นหน้าของเธออย่างชัดอีกที ผมรู้สึกแปลกใจมาก เพราะหน้าตาของเธอนั้น... เหมือนกับว่าผมเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

เขียนดีน๊าคะ น่าติดตามดี ว่า มันจาเปนยังไงต่อไป

- -* แต่ดูเหมือนเจ้าของกระทู้ จาไม่มาอัพต่อ ล๊าน๊า..........

เง้อ โชคมิดี อ่านไปแว้ว แล้วก้ออยาก อ่านต่อด้วย
T____T