Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
22 Sep 2007, 07:10
| #1 (permalink) |
| น้องใหม่ TG    โพส: 24  ดาวโหลด: 430 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 0 TG ออร่า:  | ความสุข ผมไม่เคยรู้หรอกว่า สิ่งที่ถูกเรียกว่า "ความสุข" คืออะไร... และยังไม่รู้อีกด้วยว่าผมจะเจอไอ้ "ความสุข" ที่ว่าเนี่ย ได้ที่ไหน... ผมเป็นนักธุรกิจคนหนึ่งมีตำแหน่งที่ถูกบางคนเรียกว่า "ใหญ่โต"ในบริษัท ผมทำงานหามรุ่งหามค่ำทุกวันเพื่อหาเงินมาใช้ในครอบคร ัว ถึงแม้จะได้เงินมามากเท่าไหร่...ถึงแม้จะร่ำรวยมากเท่าไหร่... ก็ไม่อาจซื้อหา "ความสุข" ได้... ผมเคยได้ยินคนๆหนึ่งพูดว่า "ถ้าเรารวยขึ้น เราก็อาจมีความสุขมากขึ้นก็ได้นะ" ผมรู้...มันไม่จริง... ผมไม่เคยรู้เลยว่า ความแตกต่างระหว่างความสุขและความทุกข์มันอยู่ตรงไหน... และที่แย่ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้ผมไม่รู้แม้แต่ว่าการกำมือกับการแบมือมันต่างกันยังไง... เมื่อสัปดาห์ก่อน...ผมประสบอุบัติเหตุอย่างรุนแรง เพราะผมหลับใน จึงทำให้รถของผมพุ่งเข้าชนกับเสาไฟฟ้าอย่างจัง... รถของผมพังยับเยินตัวผมรอดตายหวุดหวิดแต่... ตัวผมต้องเข้าเฝือกทั้งตัว...ไม่ต่างอะไรกับมัมมี่.. . ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลยทำไม่ได้แม้แต่เรื่องง่ายๆอย่างการกระดิกนิ้ว... แต่ผมยังมองเห็นเห็นสายอะไรต่อมิอะไรระโยงระยางอยู่รอบๆตัวผม... ตอนที่ผมลืมตาขึ้นมาผมเห็นทุกคนกำลังร้องไห้อยู่รอบๆตัวผม ผมรู้สึกแปลกใจว่าทำไมจะต้องร้องไห้กันทำไมกันนะ ภรรยาของผมบอกกับผมว่าผมหลับไม่รู้เรื่องและไร้การตอบสนองใดๆไปถึง 5 วันเต็มๆ ทำให้ทั้งหมอและครอบครัวของผมคิดว่าผมอาจจะกลายเป็นเ จ้าชายนิทรา เธอเฝ้าแต่พร่ำบอกกับผมว่าเธอรู้สึกมีความสุขแค่ไหนที่ผมยังมีชีวิตอยู่... แต่ทำไมไม่มีใครถามผมเลยว่าผมรู้สึกยังไงบ้าง...ในตอนนี้... ผมรู้สึกแย่มากๆอยากทำอะไรก็ทำไม่ได้...ทำไม่ได้แม้แต่การกำมือ...มั นทรมานมาก... ทรมานซะจนผมคิดว่าถ้าหากจะต้องเป็นหนักขนาดนี้สู้ให้ผมตายไปซะเลยยังจะดีกว่า... ทำไมโลกใบนี้ถึงต้องยื้อผมเอาไว้ด้วยนะ... ผมเคยถามภรรยาว่า ทำไมทุกคนถึงยังดูมีความสุข ทั้งๆที่ผมเป็นหนักขนาดนี้... ...ทำไมไม่ปล่อยให้ผมตายไปซะเลยมันคงจะดีกว่านี้... แต่เธอกลับร้องไห้แล้วบอกกับผมว่าไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นหรอกอย่าพูดอย่างนี้อีกเลย... เพราะผมไม่อยากเห็นเธอร้องไห้อีกแล้วผมจึงไม่เคยพูดมันออกไปอีก...ผมอยากตาย... วันแล้ววันเล่าผมยังคงต้องนอนอยู่บนเตียงเฉยๆผู้คนมากมายแวะเวียนมาเยี่ยมผม ทั้งหุ้นส่วนที่บริษัทและลูกน้องอีกมากมาย...ที่มาพร้อมกระเช้าของฝากและรอ ยยิ้ม... ท่ามกลางรอยยิ้มที่เสแสร้งเหล่านั้น...ผมไม่เคยพบมัน เลย... สิ่งที่เรียกว่า "ความสุขในการมีชีวิอยู่..." ........ แล้ววันหนึ่งหมอก็พูดกับผมว่า... "กระดูกข้อต่อบริเวณมือของคุณเริ่มเข้าที่แล้วนะครับค่อยๆขยับมันบ่อยๆนะครับจะได้ไม่เบื่อกับการนอนเฉยๆ" หมอพูดกับผมด้วยรอยยิ้มแล้วเดินออกจากห้องไป... ตึ่กตึ่กตึ่กตึ่ก...ผมได้ยินเสียงคนวิ่งที่ระเบียงทางเดินข้างนอก... ปัง!...คนๆนั้นเปิดประตูเข้ามาสุดแรง... ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม... "คุณคะ...หมอบอกว่าคุณขยับนิ้วได้แล้วหรือคะ" "อ๋อ..." ผมลองค่อยๆขยับนิ้วทีละนิด "ก็คงจะอย่างนั้นแหละ..." "คือว่า..."เธอพูดด้วยท่าทีเขินๆ "งั้น...ขอฉันจับมือคุณหน่อยได้มั้ยคะ..." "เอ๋...อืมม" ผมเริ่มหน้าแดงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "ดะ...ได้สิ" เธอค่อยๆเอามือของเธอวางลงบนมือของผม แล้วค่อยๆออกแรงบีบมือของผม... ผมรู้สึกได้ถึงอาการสั่นน้อยๆที่มือของเธอ... ผมค่อยๆงอนิ้วทีละนิ้วอย่างยากเย็นเพื่อกุมมือเธอ... คงเพราะไม่ได้ใช้งานมันนานไปหน่อยกระดูกมันฝืดน่าดู... ผมรูสึกเหมือนเวลามันช่างยาวนานแต่ในที่สุดผมก็สามารถกุมมือของเธอเอาไว้ได้... น้ำตาของเธอค่อยๆไหลออกมาช้าๆ... "ดีนะ..." "เอ๊ะ...คุณพูดอะไรนะคะ..." จริงๆแล้วไอ้สิ่งที่เรียกว่า "ความสุข" น่ะในที่สุดผมก็พบมันอยู่ใกล้แค่เอื้อม... ความสุขน่ะจริงๆแล้วมันก็อยู่แค่ในกำมือของเรานี่เอง "เปล่า..."ผมตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วย "ความสุข"... "ไม่มีอะไรหรอก..." ผมก็แค่คิดว่าดีนะ...ที่เรายังมีชีวิตอยู่... |
|  |
Linear Mode
