Crimson Angel

Crimson Angel
**********
ทุกๆ เช้า ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในเกาะเล็กๆ มักจะได้เห็นภาพเดิมๆ นั่นก็คือ เด็กนักเรียนที่เดินข้ามสะพาน จากเกาะข้างๆ มาโรงเรียน ซึ่ง โรงเรียนนั้น จะตั้งแยกอยู่จากเกาะใหญ่ ประชาชนที่อาศัยอยู่บนเกาะนี้ บริเวณที่เป็นส่วนของโรงเรียน รวมไปถึงย่านที่ผู้คนอยู่อาศัยว่า "เกาะฝาแฝด"

โรงเรียนในเกาะฝาแฝดแห่งนี้ มีนักเรียนไม่มากนัก แต่ละชั้นปี จึงมีแค่ชั้นปีละ 1 ห้องเท่านั้น สำหรับนักเรียน ม.ปลาย ปี 1 ที่นี่ เรียกว่าจะเป็นปีแรกก็ว่าได้ที่โรงเรียนประจำเกาะเล็ กๆ แห่งนี้มีชั้น ม.ปลายเพิ่มขึ้นมา

เช้านี้ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม จะว่าเป็น วัฏจักรก็ว่าได้นะ ~

ครืด ~~..... โครม !!!!!

เสียงเปิดประตูของเด็กหนุ่มสวมแว่น และเสียง "กับดัก" ที่หนุ่มแว่นนาม "มาโคโตะ" โดนเป็นประจำ

"...อุ๊ฟ ฮ่ะๆๆๆๆ ก๊าก โดนเต็มๆ เลยอ๊ะ"
"ฮ่าๆๆๆ นั่นเด่ะๆ แหม๋ มาโคโตะ นายเนี่ย จะว่าฉลาดก็ฉลาดนะ แต่ทำไม๊ ทำไม รู้ว่ามันมีกับดัก ถึงไม่หลบเล่า"

มาโคโตะ ก็ยังนิ่งเงียบ แล้วก็เดินไปนั่งที่นั่งของเขา ทั้งๆที่มีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเดินไปส่งถึงที่

[พักเที่ยง]

"นี่ๆ มาโคโตะ"
"มีอะไรเหรอครับ ?"

"คือว่า การบ้านข้อนี้อ่ะ ต้องส่งวันพรุ่งนี้ ฉันว่าฉันทำไม่ได้หน่ะนะ ช่วยสอนหน่อยสิ"
"อ....เอ่อ ได้ฮะๆ"

เหมือนกับว่า จะเป็นปกติสำหรับคนที่มีความฉลาดอย่างมาโคโตะ ที่จะมีคนมาคอยถามเรื่องการบ้าน แต่ว่า

"ว้อย ~~ การบ้านเวรเนี่ย ฉันไม่รู้เรื่องเลย มาโคโตะนายสอนชั้นช้าๆ หน่อยสิ"
"ผม...ก็ อธิบาย ละเอียด...แล้วนะฮะ"

"ไม่รู้แหละ ถ้าเป็นอย่างงี้ฉันต้องไม่มีส่งคุณครูพรุ่งนี้เช้าแน ่ๆ เลย นายหน่ะ .... เอาไปทำให้ฉันด้วยสิ ฝากด้วยละ"
"อ...เอ๋ ? ต...แต่ว่าของผมก็ยังไม่เสร็จเหมือนกันนะ..."

"นายจะขัดคำสั่งฉันหรือไง ?"

จบประโยคที่คนสองคนสื่อสารกันแล้วก็ได้ความว่า "ไม่ทำมา มีตื๊บ"
แหละเหตุการณ์นี้ก็เป็นกิจวัตร ประจำวันของมาโคโตะ
**********
เช้าวันใหม่ก็เดินผ่านมาทักทายประชากร ชาวเกาะฝาแฝดอีกครั้ง กิจการทุกๆ แห่งในตัวเกาะใหญ่ ก็ค่อยๆ เปิดเพื่อรอให้ บริการลูกค้าที่มักจะเป็นขาประจำเสียมากกว่าขาจร

รวมไปถึง .....
"ริน ....."
"อย่าเพิ่งเก็บสิค๊า หนูยังกินไม่หมด เยย"

"เฮ้ย เจ้าริน"
"คนจะกิน อย่ามาขวางเซะ !!"

"ไอ้เจ้ารินเว๊ย !!!!!!!!!!!"
"ค...ค่ะ .... ข๋า ?"

เด็กสาวตัวเล็กๆ ที่ทำงานอยู่ที่ร้านอาหารบริเวณชานเมือง โดนปลุกจาก ภวังค์การแอบงีบ ที่ทำกันบ่อยในหมู่คนทำงาน(?)

"นี่มัน 10 โมงแล้วนะ เดี๋ยวลูกค้าก็เข้าร้านกันแล้ว แอบหลับได้ยังไง"
"ก็ ... เมื่อคืนมาสเตอร์ให้ไปไล่จับเจ้า Windy นี่นา มันก็เลยพาหนูร่อนไปทั่วเกาะเลย ดีนะไม่มีคนเห็น"

เด็กสาวน่าตาน่ารัก(อยู่แล้วเพราะนางเอกนิ) ผมสั่นประบ่า นัยตาสีแดงนิดๆ ผูกผมด้วยโบว์สีแดง สูงประมาณ150 ซ.ม. แต่ทว่าอายุเธอนั้น พอๆ กับวัยทำงานเลยละ !?!

"อืม แต่ก็ดีนะที่ยังได้มา ไม่งั้น มีหวัง พายุพัดเข้าเกาะ ทั้งปีแน่ๆ เลยปีนี้"

ส่วนผู้ชายที่บ่นๆ อยู่นี่ เป็นหัวหน้าของริน ชายวัยกลางคนที่ใส่แว่นกลมๆ เล็กๆ (ไม่รู้ใส่ทำไม เล็กมาก) หนวดเครารุงรัง แต่ก็ ดูมีเสน่ห์ เป็นเจ้าของกิจการร้านอาหาร "Angel Taste"

"เอ แต่ว่า.... ทำไมวันนี้คุณลูกค้ารายแรกไม่เห็นมาใช้บริการเราซักท ีละ ?"

กุ๊งกิ๊ง ๆ ~

"อารุนซาหวาดค่า !!!"

พูดจบเธอก็ปรากฏกาย สาวน้อยที่เป็นลูกค้ารายแรกของร้านนี้ เด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อน สูงกว่ารินเล็กน้อย เป็นนักเรียน ม.ปลายปี 1แล้วก็... ถ้าวันไหนเธอไม่ได้เป็นลูกค้ารายแรก เธอจะงอนตุ๊บป่องไปเลยหล่ะ

"ยินดีต้อนรับครับ คุณหนู"
"โฮยยยย ~ เรจิน่าจัง"

โป๊ก !!

"โอ๊ย ~ มาสเตอร์อ่ะ >.< มาเขกหัวหนูทำไมเนี่ย"
"นั่นลูกค้านะคร๊าบเฟ้ย !! เรียกซะสนิทสนมเชียว"

แต่เด็กสาวก้ไม่ได้ว่าอะไร ยิ้มรับอย่างอายๆ

"คุณลุงขา ขอเหมือนเดิมค่า ~"
"ได้เลยครับคุณหนู"

อาหารโปรดของเธอนั่นคือ สเต็กเนื้อนุ่มๆ ที่เธอไม่พลาดในทุกๆ เช้า

"เรจิน่าจัง โดดเรียนมาอีกแล้วเหรอ ?"
"ก็ เรจิน่าไม่ชอบเรียนนี่นา เรจิน่าอยากทำงานเหมือนรินมั่งอ่า"

"^ ^ ไม่ได้หรอกน๊า ถ้าไม่เรียนละก็ มาสเตอร์ จะไม่ให้ใส่ชุดสาวใช้นะ"
"เน่ๆ เรจิน่า ไม่ช่ายเด็ก อนุบาลน๊า ~"

"ฮิๆ นั่นสินะ"
"อื้ม ~ เรจิน่ามีอะไรจะเล่าให้ฟังด้วยแหละ"

"อะไรเหรอ ?"
"จำนักเรียนที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในเกาะ ที่เรจิน่าเล่าให้ฟังได้หรือเปล่า ?"

"มาโคโตะคุงหน่ะเหรอ ? เค้าก็เป็นคนที่เรียนเก่งดีนี่นา ทำไมเหรอ ?"
"นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอก แต่ปัญหาก็คือว่า ตอนนี้เนี่ย เค้าหน่ะ .... เป็นนักเลงคุมห้องไปแล้วหล่ะ"

"เอ๋ ??"
"อื้ม !! จริงๆ นะ แต่ไม่รู้ว่า 2-3 วันเนี๊ยะ เค้าไปฝึกวิชาจากเขาเทียนซานรึป่าวก็ไม่รู้นะ พวกที่เคยแกล้งเค้า ตอนนี้หันมาเดินตามหลังต้อยๆ เลยแหละ"

"มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอครับคุณหนู ? อ่ะ นี่ครับ อาหารที่สั่ง"

คุณลุงแว่นพูดพลาง เสริฟสเต็กจานโปรดของคุณลูกค้า

"ตอนแรกๆ เรจิน่าก็คิดว่าดีแล้วแหละที่เค้าปกป้องตัวเองได้ แต่ว่า .... ดูเหมือนมันจะเป็นการแก้แค้นเสียมากกว่า"
"งั้นเหรอครับ หึหึ ... น่าสนใจดีนะครับ เอ้อ ! ริน หลังร้านมีอะไรให้ทำแหนะ"

มาสเตอร์ส่งซิกให้กับริน เหมือนกับว่าจะมีเรื่องที่ไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ

"ริน ... ฉันว่านะ งานนี้มันไม่ใช่แค่การเล็ดลอดออกมาของ "การ์ด" แล้วหล่ะ ส่งสัยคงจะมีคนจงใจปลดปล่อยมันออกมาอีกแน่ๆเลย"
"แต่มาสเตอร์ค่ะ แค่เด็กคนนึงที่ลุกขึ้นมาสู้เนี่ย ทำไมต้องสงสัยขนาดนั้นด้วยละค่ะ ?"

"เพราะฉัน จับพลังนั่นได้ไงหละ 2-3 วันที่ผ่านมา รู้สึกว่าจะมีคนนำพลังนั่นมาที่เกาะแห่งนี้แน่ๆเลย"
"ถ้างั้น ...."

"ใช่ Windy ในมือเธอก็เช่นกัน .... นั่นก็เป็นสิ่งที่ผู้ที่นำมา จงใจปลดปล่อยมันเช่นกัน"
"งั้น ... หนูขอไปดูที่โรงเรียนให้แน่ใจก่อนนะคะ ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่า คนที่ดีอย่างมาโคโตะคุงนั่นหน่ะ จะมาใช้พลังที่มนุษย์ ธรรมดาควรที่จะใช้ วันนี้หนูขอลางานหนึ่งวันคะ"

"จะพูดให้ถูก ... ไปล่า "การ์ด" อีกสินะ งั้นฝากด้วยนะ รินคุง"
**********

o_O!!! ทะ.. ท่านเอกแต่งฟิคใหม่ !!

/me มาจองที่นั่งอ่าน

จะ จริงด้วย ชื่อเรื่องเหรอ อืม อะไรดีน้า

อ้อ กลับมาขยันว่างั้นเต๊อะ

เหอ เหอ เหอ ล้อเล่นนะเอก

ส่วนชื่อเรื่องอะนึกไม่ออกหรอก เรื่องก็มีอยู่แค่นี้ใครจะบอกได้ฟะ คนที่รู้เนื้อเรื่องทั้งหมดก็แต่งซิครับ

555+ โหย พี่ ในใจมันหลายชื่อไง เลยเลือกไม่ถูก ไว้แต่งจบค่อยคิดชื่อเรื่องดีมะ

สื่อรักออนไลน์ ตอน เกาะพิศดารของดีเจเอก

คิดไปได้นะน้องนัน

ปล.สื่อรักออนไลน์ อีกหนึ่งซีรี่ย์ญี่ปุ่นเรื่องนึงที่ชอบที่สุด

พี่เอกแต่งฟิคใหม่ อย่างนี้ต้องขโมยมุขไปใช้ซะแล้ว..

มันไม่มีอะไรตายตัวหรอกสำหรับโลกนี้ การแต่งฟิคก็เช่นเดียวกัน ผู้ที่แต่งอาจจะมีวิธีที่แตกต่างกันไปนะ อย่างเช่น..

คนแรกอาจจะแต่งนิยายด้วยการมีแรงบรรดาลใจมาจากภรรยาข องตน
คนสองอาจจะมาจากต้นไม้ต้นหนึ่งเท่านั้น

แต่ส่วนผมได้มาจากหนังเรื่อง"Death Note"ซะมากกว่า..

บอกตามตรงว่าจริงๆแล้วทุกอย่างมันไม่จำเป็นต้องมีหลั กอะไรมากหรอกครับ เพราะบางคนก็ทำมันตามที่ตัวเองคิดและเคยซึมซับจากการ สัมผัสมา แล้วนำมาใช้(รวมทั้งผม)

หลักการนั้นเราจะรู้ไว้ก็ได้ครับ แต่บางทีมันจะจำกัดจินตนาการและขอบเขตบางอย่างของเรา ออกไป เพราะเราจะติดอยู่กับหลักการที่เราได้เรียนรู้มาจนไม ่สามารถแหกกฏมันออกไปได้ บางครั้งการไม่รู้อาจจะดีกว่า

แต่ถ้าให้แนะนำก็คงแนะนำให้อ่านหนังสือให้เยอะ ดูวิธีการดำเนินเรื่องและการลำดับเนื้อเรื่อง ชั้นเชิงการใช้ภาษา การวางจุดสำคัญที่จะบิวต์อารมณ์คนอ่าน ประมาณนี้แหละครับ

แต่ที่สำคัญคงต้องลองเขียนด้วยละครับ แล้วค่อยมาว่ากัน ไม่มีใครมันเป็นมาตั้งแต่เกิดหรอก

ม...มะเหงต้องขอโทษเลยนี่ฮะ = =?
แต่งฟิค มันมาจาก "ใจ" หน่ะงับ ถ้าเคยคิดอยากเป็น นักร้อง จะรู้เองฮะว่ามันรู้สึกเช่นไร
Ps. ชื่อผม ต้อง "ท่าน" ด้วยหรอฮะ - -" (ผมมะได้ยิ่งหย่ายปานน๊าน =[]=")

**********
กิ๊งๆ ~

เสียงกระดิ่งประตู ร้าน Angel Taste ดังขึ้น พร้อมๆ กับร่างสะบักสะบอมของเด็กหนุ่มหน้าตาบ้านๆ คนนึงที่ โดนรินจัง หอบหิ้วมา

"ร....รินคุง !! ให้ไปล่า ไอ้นั่น ทำไมไปอัดคนซะน่วมละเฟ้ย !! เดี๋ยวก็ คุก หรอก"
"ไม่ใช่น๊ามาสเตอร์ ! อีตาเนี่ย หนูเพิ่งช่วยเค้ามาตะหากหล่ะ"

"งั้นเหรอ ! ไปโดนอะไรมาหล่ะเนี่ย เยินเชียว ... พาเข้ามาก่อน เดี๋ยวชั้นจะไปหาชุดปฐมพยาบาลก่อน"
"เรื่องมันยาวค่ะ เดี๋ยวจะค่อยๆ เล่าให้ฟัง"
**********
[โรงเรียนประจำ เกาะฝาแฝด]
[เวลา 15.00]

"มาโคโตะ ! นายหน่ะปกตินายไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา บอกชั้นมาว่าเกิดอะไรขึ้น"
"เกิดอะไรขึ้น ... มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับนายซักหน่อย ถอยไปซะ ชั้นไม่อยากอัดคนที่เคยเป็นเพื่อนอย่างนาย"

"อ..อะไรนะ !?"

เด็กหนุ่มหน้าตาบ้านๆ เกิดบันดาลโทสะ พุ่งไปซัดมาโคโตะ โดยไม่ยั้งคิด แต่กลับโดนมาโคโตะ ซัดลอยละลิ่วเหมือนใบไม้ที่ร่วงลงบนพื้นแล้วโดนลมเบา ๆ ยามเย็นพัดปลิวไปโดยไร้จุดหมาย

"ฉันบอกนายแล้วไง ฉันไม่อยากทำอะไรคนที่เคยเป็นเพื่อน อย่างนาย จำไว้ซะ ! เลิกยุ่งกับฉันได้แล้ว .."

หนุ่มแว่นที่เคยอ่อนแอ กลับมีพละกำลัง มากมายมหาศาล ขนาดใช้หมัดต่อยคนให้ลงไปหมอบกับพื้นได้ สบายๆ เป็นสิ่งผิดปกติที่ "เพื่อน" จะต้องคอยห้ามปราม
แต่คราวนี้อาจจะห้ามไม่ได้ซะแล้ว ....

"มาโคโตะ !"

สาวน้อยร่างเล็กที่มีมาสค็อท เป็นโบว์แดงยืนขวางทาง หนุ่มแว่นพลัง K เอาไว้

"ธ....เธอคือ ......"
"จำชั้นได้ด้วยเรอะ แต่ว่า ฉันหน่ะ ไม่ยักรู้เลยนะว่านายเนี่ย มีพลังมากมายมหาศาลขนาดเคนชิxx"

"ค...คิดจะมาห้ามผมอีกคนรึไง อย่าคิดซะให้ยากเลย !! ม...ไม่งั้น ....ไม่งั้นนะ --- ผมจะ !!"

มาโคโตะ สับสวิชต์ตัวเองเข้าสู้โหมดต่อสู้ 100%

"งั้น ..... ถ้าชั้นล้มนายได้ ต้องตอบทุกคำถามที่ชั้นถามก็แล้วกันนะ"

เหมือนเป็นการจบประโยคท้าดวล -- รินหยิบเอาการ์ดอะไรซักอย่างในมือขึ้นมา

"วายุเอย จงเป็นพลังให้แก่ข้า ผู้ที่มีเจ้าไว้ครอบครองได้แค่คนเดียวในปฐพีนี้ วินดี้ !!!"

เมื่อรินพูดจบ จากการ์ดในมือกลับกลายเป็นแสงออร่าสี เขียวอ่อนๆ และสายลมที่รุนแรงล้อมรอบตัวของรินไว้ แล้วก็ค่อยๆ เบาความรุนแรงที่เกรี้ยวกราดลงมารวมกันในอุ้งมือเล็ก ๆ ของริน ราวกับว่าเป็นม้าพยศที่โดนปราบ

"เข้ามาเลย มาโคโตะคุง !!"

มาโคโตะ ปล่อยหมัดแรกออกไปโดยไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ
แต่ก็ไร้ความหมาย เพราะว่าริน ตอนนี้ได้พลังจากสายลม ช่วยพยุงตัวให้ลอยขึ้นไปเพื่อหลบการโจมตีของมาโคโตะ

"ล....ลอยได้ !!"

มาโคโตะ มองตาค้าง กับความสามารถที่เหนือคำบรรยาย ของ เมดสาวตัวเล็กๆ ในร้านอาหารที่เขาเคยไปทานประจำ

"ถ้านายทำได้ ทำไมฉันจะทำไม่ได้หล่ะ มาโคโตะคุง"
"ถึงจะลอยได้ก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก นะ !!!!"

รินลงจอดบนพื้นอย่างสง่างาม พร้อมกับหลบหมัดชุดของมาโคโตะได้อย่างคล่องแคล่ว

"ฮ....เฮ้ย .... นั่นมันสงครามยอดมนุษญ์รึไงฟ่ะ ?"

มนุษย์บ้านๆ ที่ได้แต่นอนดู สาวน้อยที่เขาไม่รู้จัก สู้กันกับ เพื่อนแว่นของเขา ราวกับเข้ามาอยู่ในโลกของ มังงะ เต็มตัวแล้ว

"เอาหล่ะ มาโคโตะ ตอบคำถามชั้นได้แล้ว ทำไมนายถึงมีพลังพิเศษนี้ได้"
"พ...พลังพิเศษ อะไรเล่า ก็แค่ชั้นไปฝึก เพิ่มเติมกับอาจารย์ ฮานาโกะแค่นั้นเอง !!"

"งั้นเหรอ .... เอ อาจารย์ฮานาโกะนี่ หน้าตายังไงเหรอ ?"
"โธ่ว้อย เธอสนใจจะสู้กับฉันรึเปล่าเนี่ย !!!"

"เฮ้อ ... ผู้ชายนี่เลือดร้อนกันจังเลยน๊า"

หลังจากที่รินไม่ตอบโต้มาโคโตะมาโดยตลอด จึงยกเท้าขึ้นมาสูงราวๆ ใบหน้าของมาโคโตะ และ ...!!!
เปรี้ยง !!!!
..............
โดนเข้าไปเต็มๆ หน้าของมาโคโตะ

"ขอมา ก็จัดให้ ปิดบัญชีละนะ"

ริน อาศัยช่วงที่ มาโคโตะ กำลังนับดาวบนหัวของตัวเองอยู่ ใช้ท่า Final Atk !!

"วิชา !! หมัดสาวเสริฟ !! พิฆาต !! ชักดาบ !!!!!"

!!!!!!!!!!! ตูม !!!!!!!!!!!

**********
"เรื่องมันก็เป็นเช่นนี้แหละค่ะมาสเตอร์"
"แล้วได้เรื่องได้ราวว่าอย่างไรหล่ะ ?"

"อ...เอ่อ แหะๆ"

รินทำหน้าแหยๆ เพราะว่าลืมถามเรื่องราวของ อ.ฮานาโกะไปซะสนิท

"หนูก็แค่ถามว่า ตอนหนูกระโดด และตอนที่ยกเท้าสูงนั่นหน่ะ แอบดู กกน.หนูรึเปล่าแค่นั้นเองอ่าค่ะ ..."
"โธ่เอ๊ย เจ้าริน ... สมกับเป็นเธอจริงๆ เลย ..."

มาสเตอร์กุมขมับ

"อ.ฮานาโกะ ที่ย้ายเข้ามาใหม่หน่ะเหรอ ครับ ผมรู้จักนะ"
"เห ????"

เสียงของริน และมาสเตอร์ อุทานออกมาพร้อมๆ กัน แล้วเรื่องมันจะเป็นไงต่อละทีนี้ ติดตามตอนหน้านะคร๊าบ ^ ^

แต่ละท่านเป็นนักปรัชญาทั้งนี้นเลยครับ อิอิ
ส่วนที่ต้องใช้คำว่าท่านนี้ ก็อาจถือเป็นการให้เกียรติ
และยกย่องคนที่เป้นแบบอย่างให้เราได้นะครับ
เพราะผมกับ Vedora's Sword ก็ใช้ท่านเวลาสนทนากันในบอร์ดครับ
-----------------------
แค่งค่อนะครับ เป็นกะลังใจให้ หุหุ

จะดองแล้วเหรอท่านเอก อย่าเพิ่งซิ = ="

กรี๊ดดดดดดดดด มะได้ดองนะค๊าฟ -*- ช่วงงานยุ่งเฉยๆ น่อ มาเขียนต่อแย้วฮะ

**********
พลางยืนงง กับ แผนที่ บ้านของ อ.ฮานาโกะ ศัตรูเบอร์ที่สองของเรื่องนี้ แต่ว่า ....
"อีตาบ้า หน้าตายังบ้านๆ แถมยังมาแกล้งกันอีก !!"

แผนที่ดูเหมือนจะหลอกให้รินเดินอ้อมมาตั้งไกล แต่ที่จริงแล้ว ถ้าเดินออกจากร้าน ตรงมาก็ถึงแล้ว
"หนอย - -* เจอกันคราวหน้า ชั้นอัดไม่เลี้ยงแน่ .. เอ๊ะ ? นี่มันอะไรอีกเนี่ย"

ริน มองเห็นโน้ตที่เขียนไว้ด้านหลังกระดาษใบนี้ ก่อนจะฉีกด้วยความโมโห จึงพลิกมาอ่านเสียก่อน
"บ้านอาจารย์ ฮานาโกะ ถ้าเกิดไม่เดินตามทางที่ฉันเขียนไว้ ก็ไม่มีทางมองเห็นบ้านอาจารย์หรอกนะ แบร่ !! : P"

สงสัยนี่คงเป็นการตอบแทน ที่รินได้ช่วยเอาไว้สินะ
"ออ .. นั่นสินะ เราเองก็ไม่สังเกตุเห็นบ้านหลังนี้ ซักครั้งเลยนี่นา แล้ว .... มันมีบ้านตรงนี้ได้ยังไงเนี่ย ?"

ไม่รอช้า รินเดินมุ่งไปที่บ้านหลังนั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อจะได้จัดการเรื่องให้มันจบๆ เพื่อ จะได้ไม่มีคนรู้เรื่องการ์ดเวทมนต์ รวมไปถึงพลังต้องห้ามที่ถูกปลดปล่อยออกมา

กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง ~
"มีใครอยู่มั้ยค๊า"

ดูเหมือนว่าจะไม่มีคนอยู่ รินจึงเดินไปเปิดประตู โดนพละการ (ซึ่งที่จริงแล้วไม่ควรทำตามนะจ้ะ - -)

แกร๊ก ..
"อ๊ะ ประตูไม่ได้ล็อค แสดงว่าไม่เฉลียวใจสินะว่าจะมีคนมองเห็นบ้านหลังนี้ แต่ว่าพลังเวทก็เยอะจริงๆ แฮะ สามารถทำให้บ้านล่องหนได้ขนาดนี้ อ.ฮานาโกะ คงจะไม่ธรรมดาแน่ๆ เลย ... เผลอๆ อาจจะเก่งกว่ามาสเตอร์ซะด้วยซ้ำ"

"ฮัด ! ชิ้ววว ~ .... บรื๋อ ~ อากาศก็ไม่หนาวนี่นา สงสัยเราจะไม่สบายแหะ"
เสียงคนบางคนที่โดนนินทา บ่น

พยายามเดินสำรวจในบ้านล่องหนนั่นทันที เพื่อจะหาสิ่งที่อันตรายๆ แล้วหยุดมันไว้เสีย

"ไม่มีพลังของการ์ดเลย หรือว่า อ.ฮานาโกะจะไม่มีการ์ดเวทมนต์ แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ ถ้าไม่มีการ์ดเวทมนต์แล้วจะมีพลังเวทมากมายขนาดนี้ได ้ยังไงละ"

หลังจากที่สำรวจจนทั่วบ้านแล้ว ก็ยังไม่เจออะไรที่ผิดปกติ นอกจาก พลังเวทที่ครอบคลุมตัวบ้านเพื่อลวงตาคนอื่นไว้ รินจึงหยุดการตรวจค้นไว้ แล้วเดินออกจากบ้านหลังนั้น แต่หลังจากเดินพ้นประตูบ้านแล้ว รินก็ต้องตกใจเมื่อเจ้าของบ้านมาถึง

"อ๊าว วันนี้มีคนมาเยี่ยมบ้านเราด้วยแฮะ สวัสดีจ้าหนูน้อย มีธุระอะไรกับฉันรึเปล่าจ้ะ ?"
อาจารย์สาวแห่งโรงเรียนเกาะฝาแฝดยิ้มทักทายสาวน้อยใน ตาสีแดง ด้วยท่าทางเป็นมิตร

"ไม่มีอะไรหรอกค่า เผอิญว่าหนูมาเดินเล่นแถวๆนี้ แล้วไม่เคยเห็นบ้านหลังนี้เลยซักทีน่ะค่ะ เลยสงสัยว่า มีบ้านตรงนี้ด้วยเหรอ"

"งั้นเหรอจ้ะ งั้นเข้าไปทานของว่างก่อนมั้ย ? ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว"
"คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวเอาไว้หนูจะมาใหม่วันหน้านะคะ"

"จ้ะ ไว้ว่างๆ ก็มาได้ทุกเมื่อเลยนะจ๊ะ แต่ก็ระวัง สุนัข ที่ฉันเลี้ยงเอาไว้ด้วยแล้ว เพราะมันไม่ค่อยจะฟังฉันซักเท่าไหร่หรอกนะ อ๊ะ ~ พูดถึงก็มาเลยนะ ไปไหนมาเหรอ ทันๆจัง"

สุนัขตัวขนาดเท่ากับม้า ยืนอยู่ข้างหลังรินตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยเป็นมิตรอย่างที่เจ้าของเค้าว่า ไว้
"(ชิ ! แย่ละสิ เข้ามาประชิดตัวขนาดนี้แล้ว จะทำยังไงดีเนี่ย)"

"กรรรรรรร !!"
เสียงขู่คำรามในลำขอของเจ้าสุนัขที่ชื่อแปลกๆ ว่า "ทันๆ" ทำให้นึกถึงบรรยากาศที่กำลังติดอยู่ในกรงของสิงโตในส วนสัตว์
"เอาหล่ะๆ พอได้แล้วจ๊ะทันๆจัง คุณหนูโบว์แดงเค้าแค่มาเยี่ยมบ้านเราเฉยๆ น๊า ป่ะ เข้าบ้านเราได้แล้ว"

พูดจบ เจ้าทันๆ ก็ดูเชื่องทันที แล้วก็ ค่อยๆ ย่อร่างของตัวเองลง จนเหลือขนาดเท่าสุนัขพันธุ์ชิวาว่า แล้วก็วิ่งเข้าบ้านตาม อ.ฮานาโกะเข้าไป

"(ใช่แน่ๆ เลย เจ้าหมานั่นคือ..)"
**********
[ร้าน Angel Taste]
[19.00 น.]

"งั้นเหรอ เป็น Thunder จริงๆ สินะ"
"ใช่ค่ะมาสเตอร์ อ.ฮานาโกะ เป็นคนครอบครองการ์ด Thunder จริงๆ ด้วย แต่ว่า พลังที่สามารถควบคุมจิตใจของคนได้เนี่ย ไม่ใช่ความสามารถของการ์ดนี่ค่ะ ?"

"นั่นสินะ"
การ์ดใบที่ 2 ปรากฏตัวออกมาแล้ว แต่ว่าไปอยู่ในมือของ อาจารย์สาว ที่มีพลังนอกเหนือจากพลังขอการ์ดอยู่ด้วย
มาสเตอร์ และริน กำลังพยายามนึกวิธีต่อกรกับพลังที่ไม่เคยมีมาก่อน
ในช่วงที่กำลังเคร่งเครียดกันอยู่ เจ้าหนุ่มหน้าตาบ้านๆ ก็เข้ามาที่ร้าน ทั้งๆที่ร้านกำลังจะปิด

"ค....คุณริน หนีไป !!!!!!"

ดีจังเลยครับพี่เอกที่มีคนสนใจพี่เยอะมากเลย นิยายที่ แต่งออกมาได้น่ารักดีนะครับ พยายามแต่งต่อไปนะครับ ผมจะคอยติดตาม

X.X ออกตั้งแต่เมื่อไรลุงไม่มีบอกกล่าวกันเยย = 3= มาแลกกันอ่านแล้วกันน่อ