Crimson Angel

ขอบคุณมากน่อ ที่กล้า เอ๊ย !! แวะมาอ่านนะงับ -*-

**********
"แต่ว่าการ์ด Thunder ทำไมมันเป็นรูปร่างที่แท้จริง โดยที่ไม่กลับสู่สภาพการ์ดละคะ ?"
"นั่นสินะ เป็นคำถามที่ดี ปกติแล้ว การ์ดเวทมนต์ทุกใบจะต้องอยู่ในสภาพการ์ดซะ70% ต่อวัน มิฉะนั้นมันจะไม่สามารถฟื้นฟูพลังของตัวมันเองได้"

"คุณริน !! รีบหนีไปครับ !!!"
เจ้าหนุ่มหน้าบ้านๆ วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาที่ร้าน angel taste เพื่อมาบอกสิ่งที่เลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า แต่ว่า มาสเตอร์และรินยังคงงุนงงกับคำเตือนนั้น

"หนี ? หนีไปไหนล่ะ ? มีอะไรเหรอ ?"
รินถามเพื่อหาเหตุผลให้กับความสงสัย
"เค้า ...... แฮ่ก ๆ เค้าคนนั้น ....กำลังจะมา"
"เค้า ? ใครละ ?"

"คนที่มีสุนัขตัวใหญ่เป็นสัตว์เลี้ยง .....!!"

เปรี้ยง !!! ~~~ ครืนนนนนน

พูดยังไม่ทันขาดคำ สายฟ้าอันเกรี้ยวกราดก็ได้ฟาดลงมาที่บริเวณถนนหน้าร้ าน แล้วก็ ปรากฏร่างดำทะมึนที่รินได้เจอะเจอมาเมื่อตอนเช้า
"T....Thunder ..."

"กรรรรรร ......"
หน้าตาของเจ้าสุนัขนั่น ดูเหมือนว่ากำลังโกรธแค้นอะไรบางอย่าง พร้อมที่จะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อถ้าต้องการ

"อ๊ะฮ่ะๆๆ ไงจ๊ะ หนูน้อย โบว์สีแดง อ๊า ~ บังเอิญจังเลยน๊า ที่ได้เจอกันอีกเนี่ย"
สาวสวยผมสีบลอน ที่ปรากฏข้างๆกายของสุนัขสายฟ้า
"คุณฮานาโกะ !! ทำไมเธอถึงมีการ์ด Thunder อยู่ในเมื่อเธอไม่ใช่ 1 ใน Crimson Guardian"
"อ๋าา ~ นั่นสินะ ทำไมถึงมีน๊ะ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอกนะจ้ะ ปัญหาคือว่า ทำไมเธอถึงไปที่บ้านของชั้นได้ล่ะจ้ะ ? หื๊ม ?"

คำพูดที่ยั่วยวนกวนประสาทของ อาจารย์สาว เข้าจู่โจมกำแพงสมาธิของรินทันใด แต่ทว่า รินไม่ได้สนใจในสิ่งนั้นเลย
"เอาเป็นว่า ชั้นปล่อยให้เธอมีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้ไม่ได้หรอกนะ จ้ะ"

สาส์นท้ารบที่ร่างและประกาศออกมาอย่างกระทันหัน บอกให้รู้ว่า ต่อไปนี้จะต้องฟาดฟันกันซะแล้ว
"เอาล่ะ คุณสุนัขแสนรู้จ้ะ จัดการยัยหนูนั่นซะทีสิ"

กรรร .....!!!

สุนัขตัวโตขนาดเท่าม้าตัวนั้น เหมือนถูกกดด้วยรีโมท โจมตีรินด้วยสำรอกสายฟ้าอันรวดเร็ว

เปรี๊ยะ ------------- ตูม !!!!!

"อ๋าาา คิกๆ พลาดไปนิดเดียวเองน๊า .... แต่ฉันเชื่อว่า ครั้งต่อไปเจ้าจะไม่ทำพลาดใช่มั้ยจ้ะ หื๊มมม ?"
อ.ฮานาโกะ พูดให้กำลังใจสัตว์เลี้ยงที่น่าสะพรึงกลัวนั่น ที่โจมตีพลาดเป้าหมาย ไปโดนประตูหน้าร้าน และระลอกที่สองของพลังสายฟ้าที่กำลังจะออกมานั่น รินจึงพยายามทำอะไรซักอย่าง

"มาสเตอร์ค่ะ !! รบกวนใช้ magic field ทีค่ะ"
"ไม่บอกฉันก็ทำอยู่แล้ว แต่ว่าไม่รู้จะอยู่ได้นานเท่าไหร่นะ"

มาสเตอร์หยิบอุปกรณ์คล้ายๆขวดแก้วเปล่าๆ แล้วก็ร่ายเวทมนต์ลงไปในขวดนั้น ขวดแก้วที่ว่างเปล่าค่อยๆ ขยายตัวออกไปเรื่อยๆจนครอบคลุมบริเวณร้าน agel taste ทั้งหมด
ระหว่างนั้น พลังสายฟ้าที่มาจาก Thunder กำลังพุ่งมาทางมาสเตอร์ และรินพอดี
"วินดี้เอ๋ย ข้าขอยืมพลังของเจ้าด้วย !!"

รินหยิบการ์ดเวทมนต์ "Windy" ออกมาเพื่อหาวิธีต้านพลังสายฟ้านั่น
"โอม สายลมเอ๋ย ขอยืมพลังพวกเจ้าที่กำลังล่องลอยอยู่นั้น ได้มารวมกันที่ตัวข้าทีเถิด ------- Windy Sphere !!"

พลังลมที่รวมกันเป็นลูกบอลขนาด เท่าลูกฟุตบอล ปะทะกับสายฟ้าอันรุนแรงของ ธันเดอร์ อย่างจัง ทำให้เกิดการระเบิดอย่างรุนแรง จนทำให้รินกระเด็นไปกับแรงระเบิด
"อ..อุ่ก เกือบไม่ทันแฮะ"
"ค..คุณริน !!! เป็นยัง..."
พูดยังไม่ทันจบ รินปัดความเป็นห่วงไว้แล้วลบุกขึ้นมาอีกครั้ง

"อย่าเข้ามานะ ! นี่เป็นการต่อสู้ที่รุนแรงกว่าคราวของมาโคโตะหลายเท่ าเลย ... ถอยไปหลบห่างๆซะ ตอนนี้เธอช่วยอะไรไม่ได้หรอก"
รินยิ้มให้กับหนุ่มหน้าตาบ้านๆ ในรอยยิ้มนั้นบอกเค้าว่า "ไม่ต้องห่วงหรอกน่า"

"มาสเตอร์ค่ะ ทนได้กี่นาทีค่ะ ?"
"หึหึหึ ถามแบบนี้หมายความว่าไง ?"

"ก็หนูกลัวมาสเตอร์ปล่อยไก่นี่ค่ะ"
"บ้าเรอะ ฉันหน่ะ อยู่ในสภาพนี้ได้อีกตั้ง 1 วันแหนะ"

"แล้ว .... ถ้าเกิดว่าคลุมทั้งเกาะนี่ จะเหลือเท่าไหร่ค่ะ ?"
"ฮ...เฮ้ย จะบ้าเรอะ คิดจะพังเมืองรึไง"

"หนูคิดว่า คงใช้เวลาและสถานที่เยอะพอดูเลยหล่ะค่ะ"
"งั้น จะลองดูก็แล้วกันนะ ------ Magic field ระดับสูงสุด !!"
หลอดทดลองของมาสเตอร์ ขยายออกเหมือนลูกโป่งที่ถูกเป่าลมเข้าไป

"อ๋าาา ~ ช่างเป็นคนดีซะจริงๆ เลยนะค่ะ ทั้งลูกศิษย์ทั้งอาจารย์เนี่ย คิดจะปกป้องเมืองโดยไม่ให้มีคนอื่นบาดเจ็บ เห็นแล้วรู้สึกเหมือนชั้นเองเป็นตัวร้ายเลย"
"ก็เธอหน่ะมันตัวร้ายไม่ใช่รึไง" รินสวนกลับไปอย่างโกรธเคือง

"มาสเตอร์ค่ะ เดี๋ยวหนูจะล่อเจ้าหมาตัวนั้นไปจัดการเสร็จแล้วหนูจะ กลับมาคิดบัญชีกะคุณอาจารย์สาวสวยเอง"
"เอ่อ ริน .... ก่อน 10 นาทีนะ ไม่งั้นแมจิก ฟิลด์นี่ แตกกระจายเป็นผุยผงแน่ๆ"
"ห๊าาาาา ?"
**********
จบตอนไว้ก่อนฮะ ห่ะๆๆๆๆ เพราะว่าเขียนต่ออาจจะยาวเกิน -*-

**********
[หน้าร้าน Angel Taste ในอาณาเขตของ Magic Field]

"10 นาทีงั้นเหรอค่ะ เหลือเฟือค่ะ"
"เห๊อะ หยั่งงี้สิถึงจะสมเป็นริน"

การปะทะกันระหว่าง ริน กับ ฮานาโกะ สาวสวยผู้ใช้พลังแปลกประหลาด ที่สามารถทำให้คนอื่นมีพลังเพิ่มขึ้นมากกว่าปกติได้ ?!? จะจบลงอย่างไร โปรดติดตาม !! (เฮ้ย เพิ่มเริ่ม จะจบแล้วเรอะ -*-)

"เอาหละรินจังจ๊ะ ทีนี้จะยอมแพ้ฉันได้หรือยัง ดูก็รู้ๆ แล้วว่าไม่มีทางชนะ ทันๆ จังของฉันได้หรอก"
"ถึงจะชนะ Thunder ไม่ได้ แต่ฉันชนะเธอได้แน่ !!!"

รินหันไปสนใจ ฮานาโกะ ที่อยู่ข้างหลัง Thunder เพราะถ้าจัดการเจ้าของ Card แล้ว Card จะกลับสู่ปกติได้

"สายลมเอย ~ ช่วยพยุงตัวข้า เบาดุจปุยนุ่นด้วยเถอะ !!"

รินเพิ่มความเร็วโดยใช้พลังลม จาก Windy แต่ว่าก็ โดน Thunder ขวางเอาไว้
Thunder ยกขาหน้าตะปบรินอย่างรวดเร็ว ทำให้รินตั้งตัวไม่ทัน

"(บ้านะ !!! หลบไม่ทันแล้ว)อ๊ายยยยย"

ครืดดดด ~

กรงเล็บของ Thunder ฟาดลงไปที่ร่างของเป้าหมายทันที แต่ทว่า คนที่โดนนั้นกลับไม่ใช่ริน แต่เป็นเจ้าหนุ่มหน้าบ้านๆ นั่น

"นาย !!!!!!!!!!"
"ค ... คุณรินครับ แค่นี้ผมไม่เป็นอะไรหรอกนะฮะ อ....อุก"

รินพยุงตัวของเจ้าหนุ่มหน้าตาบ้านๆ ขึ้นมา ในสภาพที่กระอักเลือด

"ฉันบอกนายแล้วใช่มั้ยว่าให้หลบไปยังไงล่ะ โธ่เอ๊ย"
"ข...ขอโทษนะครับที่ช่วยอะไรไม่ได้ ผมนี่มัน ..."

"อย่าเพิ่งพูดเลย เดี๋ยวเลือดออกมากกว่าเดิม จะแย่เอา มาสเตอร์ค่ะ ฝากดูแลทีนะคะ"

รินลากหนุ่มคนนั้นไปฝากไว้ที่มาสเตอร์ แล้วก็หันกลับมาสนใจที่การต่อสู้อีกครั้ง

"โอ๋ ? คิดจะทำอะไรอีกละจ้ะ หนูริน บอกแล้วว่ายอมแพ้ฉันซะตั้งแต่แรกก็จบแล้ว"
"เธอ................."

รินกำหมัดแน่น บรรยากาศในบริเวณนั้นดูเหมือนกับจะมีพายุเกิดขึ้น สายลมพัดอย่างเกรี้ยวกราด แต่ว่า ก็ค่อยๆ เบาแรงลง เหลือเฉพาะสายลมล้อมรอบตัวของริน

"งั้น ฉันจะปิดฉากด้วยพลังของฉันทั้งหมดเดี๋ยวนี้แหละ"
"โฮะๆๆๆ งั้นเหรอจ๊ะ ? น่าสนใจดีนิ"

ฮานาโกะเปลี่ยนสีหน้าจากยิ้มแย้ม เป็น ความเกรี้ยวโกรธในทันใด พร้อมกับสะบัดมือไปมา เหมือนกับท่าร่ายรำอะไรซักอย่าง

"ถ้างั้น ฉันะฆ่าเธอโดยไม่ปราณีเ พื่อเป็นการตอบแทนที่เธอทำให้ฉันอารมณ์เสียก็แล้วกัน "

ก....กรรรรรร โบร๋ว ~

เสียงของ Thunder เห่าหอนโดยไม่รู้สาเหตุ พร้อมกับสายฟ้ารอบๆตัวของมันเริ่มจะพรั่งพรูออกมา ราวกับว่ามันจะล้นออกมาจากร่างกาย

"เอาหล่ะ ทันๆจัง พลังของเธอตอนนี้ไม่มีใครเทียบได้แล้ว ไปจัดการกับนังเด็กนั่น .........."

กร็อบ !!

"ซะ .........."

ชั่วพริบตาเดียว รินหักนิ้วทั้งหมด ฮานาโกะ พร้อมๆกัน

"อ....อ๊ากกกกกกกกกกกกก เ....เธอทำอะไรขอเธอ !!! อ.....อ๊าาาาาา"
"เฮ่อ คนแก่นี่กระดูกเปราะจังแฮะ .... ฉันเห็นแล้วหล่ะ ไอ้ที่เธอใช้กับ Thunder"

"บ...บ้านะ เห็นได้ยังไงกัน !!"
"เธอหน่ะ ไม่เคยตากผ้ารึยังไง ? เวลาที่เราจะตากผ้าเราต้องขึงเชือกให้มันไม่ตึงและไม ่หย่อนใช่มั้ย ? แต่เธอกลับขึงให้มันตึงเกินไป ฉันก็เลยมองเห็นยังไงละ เส้นด้ายที่เข้าไปควบคุมร่างกายของ Thunder ใช่มั้ย ? ชั้นพยายามมองแล้วมองอีกว่าไอ้สิ่งที่เธอทำหน่ะมันคื ออะไร ข้อสังเกตุอย่างแรกคือ Thunder ตอนที่อยู่กับเธอไม่ได้อยู่ในสภาพของ Card ยังไงละ ชั้นก็เลย ไม่เข้าใจว่า ทำไมมันถึงมีพลังเหลืออยู่ได้ ทั้งๆที่ ใน 1 วัน Card จะใช้งานได้เต็มที่ก็แค่ 4 ช.ม. หลังจากนั้นพลังของ Card ก็จะอ่อนลง อีกอย่างที่ชั้นเห็นได้ก็เพราะว่า เธอหน่ะกระตุกเส้นด้ายนั่นเพื่อจะรีดพลังของ Thunder ออกมาเพิ่มยังไงละ"

"ช...ใช่แล้วหล่ะ ฉันหน่ะ ไม่ใช่ Crimson Guardian อย่างที่เธอว่า ฉันขโมย ทันๆจัง มาจากเจ้าของเพราะว่า ชั้นโกรธแค้นมากที่ ยัยนั่นได้เป็น 1 ใน 4 Crimson Guardian ทั้งๆที่ควรจะเป็นฉันแท้ๆ"
"Crimson Guardian .....ถูกคัดเลือกมาจากท่าน Red เพื่อปกป้อง Card และกำจัดเหล่า Blue Card จากใจจริง ไม่ได้ต้องการคนที่หาผลประโยชน์หรือมีความเคียดแค้นส ่วนตัว เหมือนอย่างเธอซักหน่อย ฉะนั้น ที่ท่าน Red ไม่เลือกเธอมันก็ถูกต้องแล้วหล่ะ"

"ห...หึ ...หึหึหึ ขอบคุณนะที่ตอกย้ำชั้น ฮ..ฮึกๆๆๆ"
"ขอถามอีกคำถามหนึ่งนะ เธอหน่ะไปได้ Blue Card มาจากใคร ?"

ฮานาโกะเช็ดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้แล้วตอนรินไปว่า
"กฏของ Blue Card คือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนอกจากตัวเองแล้ว ห้ามให้คนอื่นรู้เรื่องราวของ Blue Card ถ้าชั้นบอกเธอไป พรุ่งนี้ชั้นคงจะไม่ได้เป็นมนุษย์เหมือนอย่างตอนนี้แ น่ๆ ขอโทษนะ ที่ชั้นรักตัวกลัวตาย"
"นั่นสินะ ช่างเถอะ แต่ยังไงๆ ฉัน ในฐานะ 1 ใน 4 Crimson Guardian ก็ต้องกำจัด Blue Card ให้หมดไป"

"เฮ้ยๆ ริน นี่มันจะครบ 10 นาทีแล้วนะเฟ้ย ให้ฉันหยุดได้รึยัง"
"อ๊ะ ! ลืมไปเลย พอแล้วค่าา มาสเตอร์"

มาสเตอร์หยุดกางอาณาเขต Magic Field สภาพของบริเวณที่ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน จึงกลับมาเป็นเหมือนเดิม โดยที่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย (ยกเว้นประตูร้านนะจ้ะ เพราะโดนอัดแต่แรกแล้ว^ ^!!)

"ริน ... ฉันว่ามันยังมีอะไรแปลกๆ อยู่นะ"
"อะไรเหรอค่ะ ?"

"เจ้า Thunder มันไม่กลับสู่สภาพเดิมนะสิ ขืนเป็นแบนี้มีหวังสลายกลับสู่ธรรมชาติแน่ๆเลย"
"แล้วจะให้หนูทำยังไงละคะ หนูไม่ได้เป็นเจ้าของมันนี่นา"

"อย่างงั้นเหรอ ..... แล้ว ..... ถ้าเกิดเป็นฉันละ มันจะเชื่อฟังฉันเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่านะ ....."
มาสเตอร์และรินหันไปทางเสียงนั่น เจ้าของเสียง ที่ถือดาบคาตานะใส่ชุดเครื่องแบบนักศึกษาของมหาวิทยา ลัย ดูเหมือนว่าจะเป็นเจ้าของ Thunder ตัวจริงได้ปรากฏตัวออกมาแล้ว !!!

- " - แอบเอาพี่เนย์และพี่รินมาเอี่ยวได้แจ๋วมากลุงเพิ่งสั งเกตุ = . ="

ขอโทดที่ดองไปนานฮะ -*- เพราะว่าปัญหาหลายอย่าง เวลาจะอัพก็เข้าเวบไม่ได้ พอเข้าเวบได้ก็มีงานให้ทำ T^T งุงิ
**********
หลังจากที่(ดอง) การต่อสู้ระหว่างริน กับ ฮานาโกะจบลง โดยชัยชนะเป็นของฝ่ายริน แต่ปัญหาก็คือ Thunder ยังไม่ยอมกลับสู้สภาพการ์ด ......

"ถ้าเป็นฉัน .... เค้าจะยังเชื่อฟังฉันหรือเปล่านะ"
หญิงสาวท่าทางไม่ค่อยจะมีมนุษยสัมพันธ์ ซักเท่าไหร่ หน้าตาคล้ายๆกันกับริน จะบอกว่าเป็น ริน ver.ตัวโตก็คงไม่ผิด เดินออกมาจากที่ที่เธอซ่อนอยู่ในตอนแรก 1 ใน Crimson Guardian ที่ใช้การ์ด Thunder

"....เธอ...." รินทำหน้าตกใจที่ได้เห็นแฝด(เหรอ?)ผู้พี่ "ยัยเซื่องซึม !!" ที่จริงแล้วเธอเป็นน้องสาวของรินครับ
"พี่ค่ะ ... ฉันขอโทษนะคะ....ที่ไม่สามารถเป็น CSG (Crimson Guardian) ที่ดีได้ ... แม้กระทั่ง ... คู่หูที่ควรอยู่ข้างกายตลอดเวลา ..... ก็ยังโดนคนอื่นแย่งชิงไป ..... ฉันนี่มัน....."

"หนวกหู หนวกหู หนวกหู !! อย่างเธอหน่ะสมควรอยู่แล้วล่ะ !! แต่ถ้าจะขอโทษ ก็ไปขอโทษ ก็ไปขอโทษ ธันเดอร์สิ มาขอโทษฉันทำไม !! เธอนี่มันน่า ..... หงุดหงิดจังเล๊ยย ~!!"

"ทะเลาะกันซะแล้ว .... มาสเตอร์ครับ 2 คนนั่น เป็นพี่น้องกันเหรอฮะ ?"
"อืม เป็น ฝาแฝดหน่ะ แต่ว่าแฝดผู้พี่นี่รู้สึกจะโตช้ากว่าน้องหน่ะนะ รินหน่ะหงุดหงิดเวลาเจอน้องสาวตัวเอง เลยทะเลาะกันเป็นประจำ ... เอ่อว่าแต่นายหน่ะ ชื่ออะไรเหรอ ออกมาหลายตอนแล้วไม่บอกชื่อซักที คนเขียนมันเหนื่อยนะ"

"ร...เหรอฮะ ... ผมชื่อชินโนะสึเกะครับ เรียกสั้นๆ ว่า ชินก็ได้นะฮะ"
"งั้นเหรอ ชื่อคุ้นๆแฮะ เหมือนไอ้เด็กที่ชอบโชว์คุณช้างเลย ...."
".........."

"แล้ว มาสเตอร์ครับ ทำไมรินต้องหงุดหงิดด้วยละเวลาเจอน้องสาวตัวเอง แทนที่จะดีใจนะฮะ"
"ชินคุง นายก็ไปถามเธอเองสิว่าทำไม"

ทางฝ่ายของรินและน้องสาว ก็พยายามจะทำให้ธันเดอร์กลับสู่สภาพเดิมให้ได้
"นี่ ฮิโซริ จะทำอะไรก็รีบทำเถอะ ก่อนที่ การ์ดจะสูญสลายไป"
"คะพี่" ฮิโซริ พูดพลางทำหน้าซื่อๆปนสำนึกผิด (ที่จริงแล้วเธอแสดงออกทางหน้าตาไม่เป็นครับ เพียงแต่รินรู้สึกอยู่คนเดียว)

"........ ยัยบ้า ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้ !!!"
"คะ ?"
ฮิโซริงงกับคำพูดของพี่สาวตัวเองสักครู่ แล้วก็เดินไปที่ร่างของสุนัขสายฟ้าตัวใหญ่ และค่อยๆเอามือลูบบนหัวมันอย่างช้าๆ
"ไม่เป็นไรแล้วนะ ..... ธันเดอร์ แล้วก็ .... ขอโทษด้วยที่ฉันไม่สามารถปกป้องเธอได้ ....."
ฮิโซริ ส่งพลังเวทย์จากตัวเธอให้กับธันเดอร์ที่กำลังอ่อนแรง แต่ว่า ธันเดอร์นั้นสาหัสมาก จึงทำให้ดูดซับเอาพลังของฮิโซริมากเกินไป ฮิโซริจึงล้มลง หมดสติไป
"ฮ....ฮิโซริ !!!"
"ฉ....ฉันไม่....ไม่เป็นไรคะ....พี่"

รินรีบไปประคองฮิโซริเอาไว้ ส่วนธันเดอร์ที่ได้พลังฟื้นฟูจากฮิโซริก็กลับกลายเป็ นการ์ดอีกครั้ง
"ยัยงี่เง่า !! ทำไมต้องส่งพลังให้การ์ดมากขนาดนั้นด้วย การ์ดหน่ะสามารถฟื้นพลังเองได้หลังจากกลับสู่สภาพการ ์ด เธอนี่มันบ้าจริงๆเลย !"
"ขอบคุณ....นะคะพี่ ที่เรียกชื่อหนู .... ขอบคุณมาก ...."
"....... นั่นสินะ ฉันหน่ะเกลียดเธอจะตายไป .... เกลียดจนไม่อยากเรียกแม้กระทั่งชื่อเธอเลย .... ทำไมนะ ....ทำไม"

"เพราะสายสัมพันธ์ของพี่กับน้องไงครับ คุณรินไม่รู้หรอกเหรอ ?"
ชินพูดพลางสั่งสอนริน เหมือนกับอาจารย์สั่งสอนลูกศิษย์
"นายหน่ะ ..... มายุ่งเรื่องของฉันทามม๊าย ~~~~~!"

..............................
[ในร้าน Angel Taste]
"เฮ่อ ... รินเนี่ยชอบก่อเรื่องจริงๆเลยนะ ปากแผลของชินคุงเปิดเลย"
"ก็ใครบอกให้อีตาชินโนะสึเกะ อะไรนั่นมาสั่งสอนหนูด้วยละคะ"
สภาพของชินที่โดนรินจัดการมา อาจจะถึงขั้นต้องนำส่งโรงพยาบาล แต่ว่ามาสเตอร์นั้นมีพลังการรักษาที่สุดยอดกว่านั้น
"แต่หนูในตอนนี้ .... หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ยังเกลียดฮิโซริอยู่หรือเปล่า ....."
รินสับสนกับการกระทำตัวเอง ซึ่งก่อนหน้านี้รินไม่เคยทำมาก่อน เพราะว่า รินเกลียดฮิโซริถึงขั้นเกือบฆ่าฮิโซริมาแล้ว
"หึ ... รินคุง ทุกๆอย่างแม้กระทั้งจิตใจของคน สามารถเปลี่ยนกันได้"
มาสเตอร์ยิ้มอย่างพอใจให้กับริน

หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ รินก็ได้การ์ด ธันเดอร์ และ เจ้าของการ์ดมาเป็นพรรคพวกเพิ่มอีก 1 คนแต่ว่าเรื่องราวคงยังไม่จบแค่นี้ เพราะว่าเหล่า Blue Guardian คงจะรู้เรื่องที่รินจัดการกับฮานาโกะไปแล้ว
"เดี๋ยวสิครับ อย่าเพิ่งจบ ผมยังไม่ได้ถามคุณรินเลย"
"ถามอะไรเหรอ ?"
"ทำไมคุณรินต้องเกลียดฮิโซริจังด้วยละครับ ?"
"...........(กรอด ... มาถามจุดอ่อนอีกละ)"

จบเหอะครับๆ ^ ^!!

กริ๊ดดดดด ออกมาตั้ง 9 วันเพิ่งมาเห็น = " = โบ้มารายงานตัวแล้วฮับลุงเอก = =\

ช่วงนี้อาจจะดองไว้ก่อน เพราะ tg มีดาวตกน่อ -*- เข้ามาเขียนลำบาก เด๋วจะตกงานเอา หุหุ

ประมาณว่าช่วงนี้ไม่ว่างสินะ แหมกำลังอ่านเพลินๆเชียว