Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
03 Jun 2007, 15:44
| #1 (permalink) |
| สมัครไว้แต่ไม่ได้โพส  โพส: 9  ดาวโหลด: 0 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 0 TG ออร่า:  | วอล สงครามระหว่างสี่โลก การเริ่มต้นของสองสิ่ง สายลมเย็นยะเยือกในหน้าหนาวที่พัดผ่านทำให้บรรยายกาศ ในโรงเรียนตอนเช้าดูเงียบสงบ ในเวลานี้คงไม่น่าจะมีใครมาอยู่ที่นี่ ในโรงเรียนหญิงล้วนแห่งนี้ จิตวิญญาณที่อึดอัด ความรักที่ถูกกดดัน.. เสียงร้องเพลงที่ดังมาจากห้องดนตรีที่มีเพียงเปียโนต ัวเดียวตั้งอยู่ ร่างสูงเพียวกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความรู้สึกออกมา เธอเองคงจะอึดอัดกับความรักที่มีอยู่..ใช่ไหม.. เสียงของคนอีกคนดังขึ้นในขณะที่คนดีดไม่ได้ร้องท่อนใ ดออกมา เพราะเขากำลังเล่นท่อนโซโล่อยู่นั่นเอง เสียงเพลงหยุดลง ใคร เขาถามคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง ฉันเอง เขาตอบด้วยเสียงเรียบนุ่ม ฉันไม่รู้จักเธอ คนที่นั่งอยู่หน้าเปียโนพูดด้วยเสียงเย็นชา วิว คือชื่อฉัน เขาตอบ ฉันจำเป็นต้องบอกชื่อให้เธอฟังหรือเปล่า ร่างสูงถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเช่นเดิม จำเป็นสิ เพราะเราคงต้องคบหากันอีกนาน ท่านองค์ชาย วิวพูดด้วยเสียงนอบน้อม เจ้าเป็นใครกัน เขาพูดทันควัน ข้าน้อยก็คือคนที่จะมาช่วยท่านยังไงล่ะ ได้โปรดบอกชื่อของท่านมาเถอะ วิวขอร้อง แซนด์คือชื่อข้า เขาตอบพลางดีดเปียโนต่อ อีกไม่นาน ท่านจะต้องมาหาข้า วิวพูดแล้วเดินจากไป แซนด์นั่งมองเงาของวิว เธอก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิงธรรมดาเท่านั้นเอง แต่ข้างในกลับไม่ใช่มนุษย์ แซนด์ดีดเปียโนต่อไปจนเด็กนักเรียนเริ่มมากันเยอะ เด็กสาวมากมายมารุมที่หน้าประตูห้องเพื่อที่จะได้เห็ นไปหน้าของเธอคนนี้ ใบหน้าที่เย็นชา อยู่ภายใต้กรอบแว่น ผมดำสนิท สไลซ์ลากยาวระต้นคอ ร่างสูงโปร่งสมส่วน ที่กำลังนั่งดีดเปียโน แซนด์นั้นเอง แต่ขณะนั้นเด็กสองสามคนกำลังเล่นบาสอยู่ในระเบียงทาง เดิน ผ่านหน้าห้องดนตรีและแล้ว เพล้ง ! ! ! ว้ายยย กรี๊ดดด !!! เด็กนักเรียนทั้งที่แอบดู และตัวการวิ่งหนีหายไปหมด ลูกบอลนั้น กระเด็นไปเกือบโดนแซนด์ แต่ยังดีที่หลบพ้น เด็กสาวผมเปียสีน้ำตาลที่แอบดูแซนด์อยู่หลังคนพวกนั้ นกำลังกล้าๆกลัวๆ ที่จะเข้าไปถามแซนด์และสุดท้ายเธอก็เข้าไป แซนด์หันมามองเธอด้วยแววตาที่เย่อหยิ่ง แต่แล้วก็ดูอ่อนโยนลง เป็นอะไรหรือเปล่า เด็กสาวถาม งั้นฉันไปเก็บบอลก่อนนะ เธอพูดอีกครั้งหลังจากไม่ได้รับการตอบรับจากอีกฝ่าย ขอบคุณนะ อยู่ๆก็นึกจะพูดแฮะ เธอนึก อะ..เอ๋..เรื่องอะไรล่ะแซนด์ เธอถามขึ้น ก็ที่เธออุส่าต์เป็นห่วงฉันไง เธอไม่ได้เป็นคนปามันเข้าห้องไม่ใช่หรอ แซนด์พูดพร้อมพิรนาตัวเธอ อือ แซนด์รู้ได้ยังไงล่ะ เธอถามขึ้นอีกครั้ง ร่างสูงเดินมาพร้อมจับมือเธอขึ้นมา ก็มือเธอไม่ด้านนี่ แล้วที่สำคัญเธอยังจับลูกไม่เป็นเลย แซนด์พูดแล้วยิ้มออกมา แหมก็.. เธอพูดโกรธๆ แต่ก็ดีใจ ฉันทำให้แซนด์ยิ้มได้ด้วย ว่าแต่เธอชื่ออะไรล่ะ แซนด์ถาม ชื่อ แอนน์จ้ะอยู่ม.6 เธอตอบพร้อมยิ้ม รู้ชื่อเราแล้วสินะ นี่จะออดแล้วเดี๋ยวพาไปส่งห้องเรียน แซนด์พูดแล้วจูงมือแอนน์ไป แซนด์อยู่ม.5นี่นาเดินไปส่งงี้จะดีหรอ แอนน์เต้องเงยหน้าไปถามระหว่างเดินไปที่ระเบียงเพราะ ส่วนสูงที่ต่างกัน จะเป็นอะไรไปล่ะเดี๋ยวเดินกลับก็ได้นี่ เธอก็มีน้ำใจกับฉัน แซนด์พูดแล้วยิ้ม ช่างบาดใจจริงๆ แต่ตอนนี้คนที่ทั้งคู่เดินผ่านกำลังริษยา ทำไมแซนด์ถึงเดิน ถึงคุย ถึงยิ้มกับยัยนี่ ทั้งๆที่ไม่เคยทำแบบนี้กับใคร เมื่อส่งเสร็จแซนด์ก็เดินกลับมาที่ห้อง แล้วไปนั่นโต๊ะตัวเดิม แถวหน้าสุดริมหน้าต่างและโต๊ะข้างๆที่ยังว่างอยู่กับ หน้าตาที่เฉยชาของเขา นักเรียน ! เคารพ ! แซนด์พูดเมื่อจารย์ประจำชั้นเดินเข้ามาในชั่วโมง Home Room สวัสดีค่ะ นักเรียนทุกคนพูด สวัสดีจ้ะนักเรียนทุกคน วันนี้ครูมีข่าวดีมาบอกเรามีเพื่อนใหม่อีกหนึ่งคน เขาชื่อ วิว แซนด์ฝากดูแลเขาด้วยนะ เอาล่ะจ้ะวิวไปนั่งข้างแซนด์นะ ครูพูดจบ วิวก็เดินไปนั่งข้างๆแซนด์ ทอมอย่างนายคงมองออกว่าเราเป็นทอม เป็นเพื่อนกันนะ วิวพูดและแน่นอนไร้คำตอบจากใดจากแซนด์ ผ่านไปสองชั่วโมงให้หลัง อีกแค่ชั่วโมงเดียวก็จะพักกินข้าวแล้ว ทุกคนยังคงเรียนต่อไป ท่านพ่อสั่งให้จ้ามาสินะ แซนด์พูดขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ข้าอยากที่จะมาเองมีบางอย่างเปลี่ยนไปท่านต้องกลับไ ป วิวพูด ข้าไม่สน แซนด์พูดจบบทสนทนานี้ก็จบลง ติ๊ง ต่อง ติ๊ง ต่อง เสียงออดรับเวลาเที่ยงมาถึง นักเรียนส่วนใหญ่จะกินข้าวกล่องที่เอามาในห้องเรียน วิวเองก็เช่นกันแต่แซนด์ไม่ใช่หนึ่งในนั้น เวลาพักกลางวันเขาไม่เคยคิดจะกินอะไร เขาเดินลัดเลาะนักเรียนผ่านหน้าห้องม.6 เพื่อที่จะขึ้นไปยังดาดฟ้าของตึกเรียน นั่นเป็นที่ๆเดียวที่ไม่มีใครคิดจะขึ้นไป เป็นที่ๆเดียวที่จะให้เขาได้อยู่อย่างสงบสุข ไม่มีเสียงของใครๆ นอกจากเสียงลมหายใจของเขาเพียงคนเดียว ปัง ! เสียงปิดประตูอย่างดังโดยไม่ได้ตั้งใจของนักเรียนสาว คนหนึ่ง แอนน์นั่นเองเธอตามแซนด์ขึ้นมาบนดาดฟ้า และถือข้าวกล่องมาด้วย เธอทำท่าทางประหลาดใจ เมื่อไม่เห็นข้าวกล่องในมือแซนด์ ไม่กินข้าวหรอแซนด์ แอนน์ถามพลางนั่งลงข้างๆ ไม่หรอกฉันไม่มีใครมาคอยทำให้นี่นา พ่อแม่ฉันไม่ค่อยใส่ใจฉันเท่าไรหรอก แซนด์พูดอย่างปลงๆ งั้น..วันหลังฉันทำมาให้เอามั้ย แอนน์ถามพร้อมกับมองหน้าด้วยแววตาที่ใสซื่อ เอาสิ แซนด์ตอบยิ้มๆแล้วเอามือขยี้ผมแอนน์เบาๆ นี่ฉันเป็นพี่เธอนะ แอนน์พูดโกรธๆ แต่ก็ยิ้ม อะ..อ๋อ..ลืมไปโทษที แซนด์ขอโทษแล้วเอามือออกจากหัวเธอ ทั้งสองนั่งกันอยู่นาน อยากจะชิมไหมล่ะ แอนน์ถามพร้อมเตรียมที่ป้อนเนื้อชิ้นหนึ่งให้กับแซนด ์ เขาไม่มีคำตอบ แต่อ้าปากกทำเหมือนจะกิน อือ..อร่อยดีนะแซนด์พูดแล้วเคี้ยวต่อไป ฉันทำเองด้วยนะ แอนน์พูด ขอบคุณนะ แซนด์พูดแล้วยิ้ม ไม่เห็นจะเย็นชาเหมือนเวลาที่แอบมองเลย เวลาที่แอบมองมาสองปีตั้งแต่แซนด์เข้ามาตอนม.4 มันมีความหมายหรือเปล่านะ เด็กมากมายบอกรักเขาทำไม ถึงไม่เคยยิ้มให้สักครั้ง แต่ทำไมกับฉันเขาถึงทำอย่างนั้นนะ แล้วถ้าฉันเข้ามาคุยกับเขาตั้งแต่สองปีที่แล้วมันจะด ีขนาดไหนนะ ที่ทำแบบนี้เพราะเหงาหรือเปล่านะ ทำไมแซนด์ถึงไม่ยอมเปิดใจที่จะเข้าหาคนอื่นก่อนบ้างล ่ะ ไม่สิก็ทั้งจดหมายเพื่อนเราก็ส่งไปให้หลายครั้งหลายค ราแต่ก็ไม่เคยตอบกลับสักฉบับ เพื่อนเราไปคุยกี่ครั้งก็ไม่เห็นสนใจ ทำไมแซนด์ถึงยอมให้เราทำแบบนี้น้า.. นี่ฉันหลงตัวเองไปหรือเปล่าเนี่ย ^^ แอนน์ แอนน์ ! เธอสดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียง เสียงนั้นทำให้เธอตื่นจากภวังค์ อะไรหรอแซนด์ เธอเงยหน้าถาม ตอนแรกๆอาจจะไม่หนุกนะครับ อีกสักพักจะเป็นฉากต่อสู้ล่ะครับ แก้ไขโดย CooL_Blooded : 04 Jun 2007 เวลา 14:54. เหตุผล: รวมโพสอัตโนมัติ |
|  |
Linear Mode
