Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
24 May 2007, 13:29
| #1 (permalink) |
| สมาชิก TG รุ่นใหญ่    โพส: 902  ดาวโหลด: 134 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 40 TG ออร่า:  สถานที่: ทุกที่ที่มีสงครามหุ่นยนต์เกิดขึ้นเราอยู่หมดแหละ  | นายพเนจรกับบัลลังค์ที่ล่มสลาย อืม...เราก็มาครั้งแรกอ่ะนะ...ก็เข้ามาอ่านได้เลยนะ. .. วิจารย์ด้วยก็ดีมากเลย Story 1 เอาล่ะแกเสร็จชั้นแน่หนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นเสียงดังพร้อมกับเคลื่อนม้าไปก ินเบี้ยศัตรู แน่ใจนะว่าจะเอาอย่างงี้หนุ่มคู่แข่งเอ่ยขึ้น คิดจะพูดให้ชั้นลังเลรึ..ฝันไปเหอะ หนุ่มคนแรกเยาะเย้ยใส่ ผมเตือนแล้วนะพูดจบหนุ่มคู่แข่งก็เดินเรือมากินม้า ฝ่ายศัตรู เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนชาน่อนคนเสียม้าคว้าเอาม้าที่เสียไปกลับม าจากมือชาน่อนอย่างรวดเร็ว อะไรอีกล่ะ..คิดจะล้มกระดานอีกรึไงนี่มันครั้งที่เจ ็ดแล้วนะไม่เอาอีกรอบนะเฟรอนชาน่อนทำหน้าบูดใส่ผู้เ ป็นเพื่อนที่คอยแต่แก้มืออยู่นั่นแหละ น่าขออีกรอบนะเพื่อนเฟรอนขอร้องเพื่อนรักคุณเพื่ อนรักมองแล้วอยากต่อยให้เขี้ยวหักซักสองสามซี่ ไม่เอาแข่งกับแกมันน่าเบื่อไปข้างนอกก่อนนะ ชาน่อน บ่นใส่แล้วเดินหนีออกจากตารางหมากรุกทันทีโดยทิ้งเพื ่อนไว้ณ. ที่ตรงนั้น เมืองแห่งการค้าขายริเบอรรี่เหล่าพ่อค้าแม่ค้าต่างแด นก็นิยมพากันมาซื้อของที่นี่เพราะเมืองนี้มีท่าขนส่ง ทางน้ำที่ใหญ่ที่สุดอยู่เลยมีสินค้าเข้าออกมากมายจนน ับไม่ถ้วนราชาของประเทศนี้ทรงเป็นผู้มีความคิดอันกว้ างไกลทรงสร้างและพัฒนาประเทศแห่งนี้ให้รุ่งเรืองจนถึ งปัจจุบันนับว่าเป็นเมืองที่เจริญเป็นอันดับสองเลยที เดียวขณะเดียวกันหนุ่มน้อยนัยตาสีฟ้าผมสีขาวยาวสรวยม ีแผลที่แก้มขวาก็กำลังเดินเตร่อยู่ในเมือง เฮ่อ ไม่มีเบาะแสอะไรเลยรึไงนะชาน่อนเอ่ยปากบ่นกับ ท้องฟ้าที่มีแววว่าจะฝนตกแต่ว่า มีคนตกลงมาแทน กรี๊ด!! ว้ากหนุ่มมองฟ้าร้องลั่นรีบวิ่งไปรับผู้ตกมาไว้คาม ือทั้งสองข้างแต่ว่า เธอเป็นผู้หญิง ว้าก!!หนุ่มมองฟ้าร้องดังลั่นอีกครั้งเกรงว่าหญิงท ี่ช่วยเหลือจะด่าว่าเขาไปล่วงเกินนุ่นล่วงเกินนี่เธอ ข..ขอโทษนะผมไม่ได้ตั้งใจ..ต..แตะก้นคุณนะ คนที่รั บหญิงรีบกล่าวแก้ตัวออกไปก่อนที่จะโดนด่าแหลก ขอบใจนะ หา! เหตุการพลิกผลันชะตากรรมเปลี่ยนแปลงหนุ่มน้อยอายุเกื อบสิบแปดปีทำหน้าอึ้งทั้งที่คิดว่าน่าจะโดนด่าแหลกแต ่กลับได้คำขอบคุณมาซะงั้นสงสัยเธอจะไม่รู้สึกหลังจาก วางเธอลงกับพื้นแล้วเธอคนนั้นก็วิ่งจู๊ดจากไปทันที วันนี้มันวันอะไรเนี่ย ฝุ่บ ฝุ่บ..ฝุ่บ ฝุ่บ หือ ชาน่อนหันไปมองเสียงฝีเท้าซักประมาณสี่คนตรงผ่ านหน้าตนเองไปอย่างรวดเร็ว จะรีบไปไหนกันนะ เจอผู้ห ญิงตกใส่แล้วก็ยังเจอคนรีบ ตามไปดีกว่า สิ่งที่ชาน่อนคากการณ์ไว้ก็เป็นจริงสี่คนนั้นท่าจะเป ็นกลุ่มโจรที่จะมาจับหญิงคนนั้น (ท่าทางหญิงคนนั้นแรงใกล้จะหมดแล้ว..อยู่ช่วยห่างๆดี กว่า) พอชาน่อนนึกจบก็เอ่ยบทพึมพำบางอย่าง ม..ไม่มีแรงหนีแล้ว หญิงจากฟ้ากำลังวิ่งหนีสี่โจรท ี่ตามหลังอย่างรวดเร็วอยู่ซึ่งพวกมันหารู้ไม่ว่ามีบุ รุษที่สามตามมาอยู่ หยุดเดี๋ยวนี้นะ! บริซาร่าทาวเวอร์!! เสียงแปลกๆออกมาจากปากของชาน่อนและพวกโจรก็ต้องร้องจ ้ากเพราะจู่ๆก็มีเสาน้ำแข็งขนาดใหญ่มาแช่แข็งพวกเขาจ นขยับไม่ได้ อะไรกันเนี่ยหญิงคนนั้นเอ่ยและตกใจกับภาพที่เห็น รีบไปซะสิชาน่อนตะโกนใส่แล้วหญิงคนนั้นก็หนีไปจากแ ถวนั้นทันที ช่วงเวลาเย็นของเมืองริเบอรรี่ใครๆก็ว่ากันว่าสวยสุดๆผืนทะเลที่สะท้อนแสงสุริยาออกมาเป็นผืนทะเลสีทองสวยงามดูแล้วสุดจะโรแมนติกคู่ร ักส่วนมากก็เลยชอบมาสารภาพรักกันที่นี่หนุ่มน้อยนัยต าสีฟ้าอายุราวสิบแปดผมยาวสรวยก็ได้เดินผ่านแถวนี้และ ก็ได้มองผืนทะเลสีทองที่วันนี้ดูสวยที่สุดจากนั้นก็ไ ด้เดินเข้าร้านอาหารที่ตนพักอยู่ โอ้!ชาน่อนกลับมาแล้วรึน้าสเวนเจ้าของร้านทักทาย ครับ..วันนี้ทะเลทองสวยมากเลยนะครับชาน่อนทักกลับ ก็สวยทุกวันแหละน้าสเวนเอ่ย นั่นสิครับชาน่อนเอ่ยแล้วยกน้ำชามาดื่ม แกหายไปไหนมา!หนุ่มนัยตาสีม่วงผมดำอายุสิบแปดปีนาม เฟรอนเอ่ยคำพูดอำมหิตออกมาทำเอาคนดื่มน้ำชาสำรอกออกม าเลอะเทอะหมด อะไรของแกฟะเฟรอน!คนสำรอกคะคอกใส่ ก็แกไปทำอะไรตอนบ่ายเล่าหา!เฟรอนบ่นใส่คนสำรอก แล้วมันอะไรล่ะหือคนสำรอกตีหน้าเซ่อไม่ยอมรับความจ ริงผู้เป็นเพื่อนเลยก็ให้ลูกถีบหนึ่งทีคนตีหน้าเซ่อก ็เลยปลิวติดกำแพงไปทันตาเห็น นี่มันอะไรกันวะเฟรอนคนโดนถีบยังทำเซ่อไม่รู้เรื่อ งอีก แกไม่ต้องมาทำเซ่อ! คนที่ไปช่วยเจ้าหญิงเมื่อตอนบ่ายคือแกใช่มั้ยชาน่อน คราวนี้คนถูกกล่าวหาถึงกับอึ้ง (ก็เราไปช่วยแค่หญิงในเมืองอย่างเดียวนี่นา แล้วเราไ ปทันช่วยเจ้าหญิงที่เจ้าเฟรอนบอกเมื่อไหร่เนี่ย) ชาน่อนถึงกับต้องเรียบเรียงเรื่องราวเมื่อตอนบ่ายกับ เรื่องในปัจจุบันจากปากเพื่อนให้ฟังเข้าใจหน่อย..และ แล้วผลก็ออกมา คนที่ชั้นไปช่วยเป็นเจ้าหญิงงั้นเหรอเฟรอน!ชาน่อนแ หกปากดังลั่นทำเอาคนในร้านหันมามองกันเป็นจุดเดียวแต ่เหตุการณ์ก็สงบลงหลังจากที่ชาน่อนกับเฟรอนก้มหัวขอโ ทษกับคนทั้งร้าน นายไม่ได้โกหกชั้นใช่ปะ ชาน่อนกะซิบเบาๆ ฐานะเค้าเหมือนนายทุกอย่างแหละชาน่อน เฟรอนพูดเปรี ยบเทียบใส่ อุตส่าห์ลืมแล้วนะ ชาน่อนเอ่ย ขอโทษที จะว่าไปนายได้เบาะแสอะไรบ้างรึเปล่า เรื่อ งของพี่นายน่ะ เฟรอนเอ่ยเบาๆไม่อยากทำให้เพื่อนช้ำใ จมากกว่านี้ ไม่เลย ไม่มี บรรยากาศเงียบสนิท ชาน่อนได้เข้าสู่ ในห้วงแห่งความโดดเดี่ยวไม่รับฟังเสียงใดๆ แม้กระทั่ งเสียงจากเพื่อนแต่ชาน่อนก็ได้ตื่นจากห้วงแห่งความโด ดเดี่ยวโดยสิ่งที่ปลุกคือ ดาบที่จ่อคอสองเล่ม กรุณามากับเรา ทหารสองคนเอ่ยพร้อมกับเอามีดจ่อคอชา น่อนแต่ พวกเขาก็โดนมีดสั้นสองเล่มจ่อคอเช่นกัน เอาดาบออกจากคอเพื่อนชั้นซะเฟรอนปล่อยรังสีอมหิตออ กมาคนที่อยู่ในร้านต่างพากันเผ่นแน่บออกร้านกันไปหมด ใจเย็นๆหน่อยเหอะเฟรอนพูดจบผู้เป็นเพื่อนก็เอ่ยพึม พำซักพักมีดคู่ของเขาก็หายไป มีอะไรเหรอครับคุณทหาร ชาน่อนเอ่ย เจ้าหญิงเรน่าได้เชิญท่านกับเพื่อนไปงานเลี้ยงครับ ณ. ภายในปราสาทเมเซร่าแห่งเมืองริเบอรรี่ก็ได้มีการจัดง านแสดงต่างๆจากหลายดินแดนเนื่องในโอกาสฉลองที่กษัตริ ย์เรเวนแห่งริเบอรรี่ได้ทรงปกครองเมืองได้ครบเจ็ดสิบ ปีโดยที่เมืองมีแต่ความสงบสุขตลอดมาแขกรับเชิญพิเศษใ นที่สุดก็ได้มาอยู่ในงานแล้วแต่ว่า ดั้นหลง กันไปคนละทางซะงั้น เฮ้ย! ชาน่อนนายอยู่ไหนเฟรอนผู้ไม่หลงทางตะโกนถามหาเพื่อน เสียงแขกคนอื่นคุยกันเต็มไปหมดทำให้เฟรอนไม่ได้ยินเส ียงตอบรับใดๆแต่ในใจของตนกลับคิดว่าหมอนั่นคงไม่ได้ย ินที่มันตะโกนออกไปผู้เป็นเพื่อนก็เลยไปหยิบแก้วเครื ่องดื่มมาหนึ่งแก้วและออกเดินตามหาคนหลงทางในงานขนาด ใหญ่..ส่วนทางด้านคนหลงทางก็ได้ออกจากงานไปแล้วโดยหา รู้ไม่ว่ามีคนหาตัวมันอยู่ เฮ่อ ออกมาได้ซักที ชาน่อนเอ่ยก่อนที่จะถอนหายใจด้ วยความโล่งอก อ้าว! เธอเมื่อตอนบ่ายนี่นาหญิงผู้หนึ่งทักทาย เจ้าหญิงเรน่า สวัสดีครับ ชาน่อนทักกลับ ขอบใจนะที่มาช่วยตอนบ่ายนาย ชาน่อน ครับ แล้วทำไมไม่ไปอยู่ในงานล่ะชาน่อนเจ้าหญิงเรน่าทักถ าม ผมไม่ชอบร่วมงานกับชนชั้นสูงน่ะ มันไม่ชินชาน่อนตอ บแล้วก็เดินจากไป จะไปไหนน่ะเจ้าหญิงเอ่ยถามอีก ไปแถวเนินสูงตรงชายหาดน่ะ วันนี้ท้องฟ้าสวยดี เสียง คลื่นกระทบฝั่งก็ฟังแล้วสบายหู..ไปนั่งตรงนั้นดีกว่า เอ่ยจบชาน่อนก็เดินจากไปแต่ ไปด้วยสิ หา! ชาน่อนถึกับอึ้งทันทีก็เธอเล่นบอกว่าจะไปด้วย ได้ไงเ ล่าเธอเป็นเจ้าหญิงนะ พอคิดได้อย่างนี้ชาน่อนจึงกล่า วปฏิเสธทันที แต่ว่าเจ้าหญิงต้องเข้างานอยู่นี่ครับ ไม่เป็นไรชั้นน่ะเบื่อที่จะอยู่ในงานนั่นจะตายสู้ไป กับนายท่าจะสนุกกว่าอีกเจ้าหญิงตอบอย่างไม่ใส่ใจเพร าะว่าอยากไปกับชาน่อนมากกว่าเมื่อเป็นอย่างนั้นชาน่อ นก็ถอนหายใจซักหนึ่งเฮ่อแล้วก็พาเจ้าหญิงไปที่เนินสู งตรงชายหาดหลังจากที่ตัวเขาเองก็นึกในใจว่า ทำไมท่าน พูดแบบสามัญชนล่ะครับ ทะเลตรงนี้มีนามว่าเงาแห่งดวงดาวส่วนเนินสูงที่นี ่มีนามว่าเส้นทางแห่งดวงดาวสาเหตุที่ชื่อเป็นอย่าง นี้ก็ลองดูเอาเองก็แล้วกันชาน่อนสารยายความให้เรน่า ฟังโดยที่ตนเองคิดว่าคงคุยแบบสามัญชนได้ ว้าว! พื้นน้ำเป็นดาวเหมือนท้องฟ้าเลย!เรน่าเอ่ยอย่างชอบใ จ แล้วก็ลองอยู่เงียบๆสิชาน่อนเอ่ยเจ้าหญิงก็ทำตาม.. ซักพักก็มีเสียงคลื่นมากระทบฝั่งเสียงนั่นทำให้เรน่า รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก องค์หญิงนี่ช่างโชคดีนะที่ได้ฟังเสียงของดวงดาวที่ส วยที่สุดในวันนี้ด้วยชาน่อนบอก เอ๋! นี่มันไม่ใช่เสียงคลื่นธรรมดางั้นเหรอเรน่าถามด้วยส ีหน้าที่แปลกใจชาน่อนมองก็หัวเราะแล้วก็อธิบายให้ฟัง ไม่ใช่หรอก ดาวที่อยู่บนฟ้าน่ะมีอิทธิพลต่อผืนทะเลน ี้อย่างเช่นดวงจันทร์ที่ก่อให้เกิดน้ำขึ้นน้ำลงใช่มั ้ยล่ะแต่ดวงดาวน่ะจะสร้างคลื่นในทะเลโดยที่คลื่นเหล่ านั้นจะมีพลังของแต่ละดวงดาวแอบแฝงอยู่ รู้สึกว่าครา วนี้จะเป็นดาวเอเทเรี่ยนนะ งั้นเรื่องที่ว่าดวงดาวมีอำนาจก็เป็นจริงสินะเรน่า ถามคำถามชาน่อนที่กลายเป็นครูจึงต้องให้คำตอบแก่นักเ รียนเรน่านั่นยังเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่แต่ชั้ นคิดว่าท่าจะจริงนะเพราะมันก็มีเหตุการณที่เกี่ยวกับ ดวงดาวมากแต่คนส่วนมากไม่เชื่อกันน่ะ งั้นเหรอ ฮ้าาาวง่วงจังเลยนักเรียนเรน่าเริ่มจะเข้ าห้วงนิทราซะแล้ว นี่..จะให้ไปส่งที่ปราสาทมั้ยชาน่อนเอ่ยถาม ไม่ล่ะ ชั้น..ง่วงจนไม่..มีแรง..แ..ล้..วเอ่ยจบองค ์หญิงก็ล้มนอนลงกับพื้นทันที เอาไงดีเนี่ย ชาน่อนเกาหัวแกรกๆแล้วก็ตัดสินใจอุ้ มเธอกลับไปที่ห้องพักของตนเพราะถ้าอุ้มเธอเข้างานล่ะ ก็มีหวังซวยแน่ๆ เมื่อมาถึงห้องพักชาน่อนก็วางเรน่าลงบนเตียงของตนแล้ วก็ห่มผ้าปัดหมอนให้เสร็จสรรพแล้วตนเองก็เดินไปนอนบน โซฟาเล็กๆในห้องแต่ไม่ทันจะหลับตาคนที่ตามหาตัวชาน่อ นตั้งนานก็ได้กลับมาที่ห้องแล้ว ชาน่อน!!!เฟรอนตะคอกดังลั่น เฮ้! เงียบหน่อย ชาน่อนเอ่ยเบาๆ ทำไม? แกมีอะไรงั้นรึเฟรอนได้ลดน้ำเสียงดูบ้าง เอ่อ ชาน่อนก็ชี้ไปที่เตียงของตนเฟรอนมองก็เห็นว่า มีผู้หญิงนอนอยู่บนเตียงหนึ่งคนน..นี่แกเฟรอนไม่กล ้าพูดประโยคต่อไปเพราะมันทุเรศสิ้นดี อะไรเหรอชาน่อนก็ทำหน้างงกับคำพูดที่เพื่อนพูด แก..ทำอย่างงั้นแล้วเรอะ คราวนี้ชาน่อนจับใจความได ้ทันที นี่มันคิดว่าเรา เฮ้ย! ไม่ใช่อย่างงั้นคนที่นอนน่ะเจ้าหญิงนะเธอ นี่แก เล่นเจ้าหญิงเลยเรอะ!คนถูกกล่าวหาอธิบายยังไ ม่จบมันก็มากล่าวหาเราอีกคราวนี้เส้นอารมณ์ของคนถูกก ล่าวหาได้ขาดสะบั้นลงลุกขึ้นไปเตะเจ้าคนไม่รู้จักฟัง กลิ้งไปสามตลบ ฟังก่อนสิว้อย!ชาน่อนแหกปากดังลั่น เสียงอะไรอ่ะชาน่อนเรน่าตื่นขึ้นมาดูต้นเสียงคนแหก ปากก็ค่อยๆพาคนโดนเตะไปข้างนอกหลังจากนั้นก็มีเสียงผ ัวะ! ตุบ! ปึก! เคร้ง! ตูม! ดังมาจากข้างนอกห้องผ่านไปห้านาทีคนแหกปากก็เดินเข้า มาเงียบๆพร้อมกับเพื่อนที่สภาพสุดโทรม น..นี่มันอะไรกันน่ะชาน่อนเรน่าทักถามเพราะภาพคนตี กันทำให้เธอตาสว่างทันใด ก็...เรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อยน่ะ ชาน่อนตอบแล้วหัน ไปหาเพื่อนใช่มั้ยเฟรอน เออ โทษทีที่กล่าวหาแกเฟรอนกล่าวอย่างหงุดหงิด เอ่อ เรื่องมันเป็นยังไงเหรอ เรน่าถามจบสองหนุ่มก็ น้ำลายติดคอ..ตกใจอย่างหนักกับคำถามที่เอ่ยขึ้น ฮะฮะฮะพวกเราก็แค่ทะเลาะกันเท่านั้นเองเนอะเฟรอน ช..ใช่แล้วล่ะ แล้วทะเลาะเรื่องอะไรล่ะน้ำลายติดคอสองหนุ่มรอบสอง ..คราวนี้นิ่งเงียบไปนานแต่ชาน่อนก็เปลี่ยนเรื่องพูด ทันที เอ่อ องค์หญิง จะกลับวังรึยังครับ อืม กลับแล้วดีกว่าเพราะชั้นก็หายง่วงบ้างแล้วล่ะเ รน่าเอ่ยแล้วก็เดินไปล้างหน้าในห้องน้ำสองหนุ่มที่อย ู่ในห้องก็เริ่มมาสนทนากันอีกครั้ง เกือบหัวขาดแล้วชั้น เฟรอนเอ่ย เรน่า..เปลี่ยนไปจากเดิมมากเลยนะชาน่อนเอ่ยทำเอาคน เป็นเพื่อนหันไปมองทันทีแกว่าไงนะเฟรอนเอ่ยถามอย่า งไม่แน่ใจกับสิ่งที่ได้ยิน นายจำไม่ได้งั้นเหรอ มันก็สมควรอยู่..ก็ผ่านมาตั้งส ิบสองปีแล้วนี่นา..ชั้นเองก็เพิ่งนึกออกเองชาน่อนเอ ่ยทำเอาคนฟังนั่งคิดไปชั่วครู่ซักพักเฟรอนก็ดีดนิ้วด ังเปาะแล้วก็ปั้นสีหน้าอึ้ง ร..หรือว่าเมื่อสิบสองปีก่อนเธอคือยัยผมเปียที่มา งานวันเกิดของนายน่ะเฟรอนเอ่ยพร้อมปั้นสีหน้าอึ้งขึ ้นอีก ใช่ แต่ดูเหมือนเธอจะจำพวกเราไม่ได้แฮะ ชาน่อนเอ่ย คุยอะไรกันเหรอชาน่อนน้ำลายติดคอครั้งที่สามคราวนี ้สองหนุ่มนิ่งเงี่ยบบวกกับอาการช็อกอย่างแรง ป..เปล่า..ไม่มีอะไรชาน่อนพูดปฏิเสธเหงื่อแตกเต็มใ บหน้า ถ้างั้นเรารีบกลับวังกันดีกว่าเรน่าเปลี่ยนหัวข้อส นทนาทำเอาสองหนุ่มถอนหายใจกันอย่างโล่งอก ยามค่ำคืนที่เงียบสนิท...สายลมเย็นที่โดนตัวแล้วทำให ้ขนลุกซู่ และความวังเวงที่หาเปรียบมิได้กับทางที่มื ดตั้งแต่ในตัวเมืองจนถึงป่าหลังปราสาทหนุ่มเจ้าของนั ยตาสีฟ้าผมสีขาวดุจหิมะที่ยาวสรวยกับหนุ่มเจ้าของนัย ตาสีม่วงผมดำกำลังเดินถือคบเพลิงส่องทางพาผู้ที่สำคั ญยิ่งกลับบ้าน ชาน่อน ทำไมต้องมาทางนี้ด้วยหา!..เฟรอนเอ่ยอย่างห งุดหงิด ขืนเข้าทางหน้าปราสาทล่ะก็มีหวังได้ซวยกันพอดีชาน่ อนอธิบาย แล้วทำไมไม่หาทางที่สะดวกกว่านี้ฟะเฟรอนโวยวายหนัก ทำไงได้ก็มี่อยู่ทางเดียวนี่นา..ใช่มั้ยครับองค์หญ ิง ใช่แล้วล่ะ..ทางนี้น่ะเป็นทางอ้อมไปที่ทางใต้ดินของ ปราสาทจ๊ะ..ว่าแต่..ชาน่อนรู้ได้ยังไงล่ะเรน่ากล่าว จบคนนำทางก็น้ำลายติดคอเป็นครั้งที่สี่..คราวนี้ตนเอ งไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีซะแล้ว เอ่อ ง่า คือว่า มัน เป็นความลับน่ะครับ คนนำทางแก ้ตัวน้ำขุ่นๆ เหรอ งั้นก็ช่างมันเถอะ เรน่าเอ่ยขึ้นอย่างทำใจว่า คงจะหาความจริงจากเขาไม่ได้แน่ เฮ้..ชาน่อน..ใช่ตรงนี้รึเปล่าเนี่ยเฟรอนเอ่ยถาม โอ้..ใช่แล้วล่ะเพื่อนเฟรอนขานรับแล้วก็หันมาเอ่ยก ับเรน่าถึงแล้วล่ะรีบเข้าไปเถอะ ขอบใจนะที่มาส่งชาน่อนเรน่ากล่าวคำขอบคุณแล้วก็รีบ เข้าทางลับไปยังปราสาทชาน่อนที่พามาส่งก็ถอนหายใจแล้ วก็เดินกลับที่พักไปกับเพื่อนสนิท..แต่ทว่า ความซวยม หาซวยกำลังมาหาพวกเขาอีกแล้ว วันต่อมานครแห่งการค้าริเบอรรี่ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้น เชิงทหารจำนวนมากเดินอยู่เต็มเมืองเหมือนจะหาอะไรบางอย่าง..ตอนแรกก็คิดว่าคงมีศัต รูลักลอบเข้ามาล่ะมั้งแต่ว่า พวกเจ้า ไม่ผิดแน่..พาตัวมันไป! เฮ้ย!นี่มันเรื่องอะไรกันวะเฟรอนโวยวาย ใจเย็นหน่าเฟรอนยอมให้พวกมันจับเหอะ..เดี๋ยวก็รู้เอ งว่ามันเกิดอะไรขึ้นชาน่อนพูดจบเหล่าทหารก็จับตัวไป ยังปราสาทเมเซร่าเพื่อพาไปพบกับกษัตริย์เรเวนแห่งริเ บอรรี่ พวกเจ้า..เอาลูกสาวของข้าไปไว้ที่ไหนกษัตริย์เรเวน กล่าวด้วยสุรเสียงที่เปี่ยมไปด้วยโทสะ เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือขอรับ ชาน่อนกล่าวถามอย่างใจ เย็น ยังคิดจะเสแสร้งอีกงั้นรึเจ้าพวกชั่วเสนาบดีผู้หนึ ่งด่าขึ้น พวกเราไม่รู้เรื่องนี้จริงๆพวกเราได้พาองค์หญิงกลับ มาที่วังนี้แล้วชาน่อนเอ่ย ใช่พวกเราพาองค์หญิงมาที่ปราสาทนี้แล้วจริงๆนะเฟรอ นย้ำอีก แล้วทำไมลูกสาวข้าถึงยังไม่กลับมาล่ะหา!กษัตริย์เร เวนกล่าวจบชาน่อนถึงกับช็อกทันทีว่าไงนะ! เรน่าไม่ได้อยู่ที่ปราสาทงั้นเหรอชาน่อนกล่าวอย่างไ ม่เกรงใดๆทั้งสิ้น เจ้าบังอาจ หุบปากไปซะไอ้ตาเฒ่าชาน่อนกล่าวด้วยเสียงที่เต็มเป รี่ยมไปด้วนความโกรทผู้คนในท้องพระโรงนั้นต่างเงียบส นิดเฟรอน! เออรู้แล้วหน่าพูดจบเฟรอนก็ลุกขึ้นมาปลดล็อกกุญแจม ือของชาน่อนเล่นเอาทหารอึ้งกันไปเป็นแถว บ้าหน่า!ก็ชั้นล็อกมือมันแล้วนี่นา ชั้นน่ะปลดกุญแจออกตั้งแต่พวกนายพามาที่นี่แล้วเฟร อนเอ่ย อ..องค์ราชาครับ!เสียงของทหารคนหนึ่งที่วิ่งมาแต่ไ กลเรียกสายตาคนในท้องพระโรงหันมาที่ต้นเสียง มีอะไรหรือเสียงดังมาเชียว พ..พบตัวเจ้าหญิงเรน่าแล้วครับแต่ แต่อะไร..บอกข้ามากษัตริย์ตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่ด ุดัน เจ้าหญิง ถูกพวกโจรจับไปครับ ทหารเอ่ย พวกมันอยู่ไหน ชาน่อนถาม รอพบองค์ราชาที่ประตูหน้าเมืองน่ะครับทหารเอ่ยจบกษ ัตริยเรเวนก็เตรียมทหารออกไปที่หน้าเมืองทันที ข้าขอไปด้วยชาน่อนเอ่ย เจ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้กษัตริย์เอ่ยจบก็ได้เดิน ออกจากปราสาทไปทางสองหนุ่มที่ถูกทิ้งก็นิ่งเงียบไปชั ่วขณะ จะเอายังไงดีล่ะชาน่อนเฟรอนถาม ก็ต้องไปช่วยแน่นอนอยู่แล้วเฟรอนชาน่อนตอบ แล้วนายจะยืนทำบ้ารึไงหา! รีบตามไปสิเฟรอนเอ่ยจบเจ้าเพื่อนตัวดีก็วิ่งนำหน้าม ันไปแล้วเฮ้เฟรอน! รีบตามมาเซ่ชาน่อนตะโกน เฮ้ย! รอด้วยเด้เฟรอนตะโกนกลับแล้วก็รีบวิ่งตามเพื่อนไปทั นที มีต่ออ่ะนะอย่าลืมติดตามล่ะ ต่อเลยนะฮะๆๆ ทางประตูหน้าเมืองริเบอรรี่ก็ได้มีกลุ่มโจรรออยู่อย่ างที่ทหารได้พูดไว้เมื่อกษัตริย์เรเวนกับเหล่าทหารเด ินทางไปถึงจุดนัดพบก็ได้เปิดบทสนทนาทันที “เจ้าพวกสารเลวพวกเจ้าเอาลูกสาวข้าไปไว้ที่ไหน”กษัตริย์เรเวนกล่าวอย่างดุเดือด “หึๆๆอย่าใจร้อนสิครับกษัตริย์เรเวนพวกเราแค่มาส่งของเองน ะครับ”หัวหน้าโจรเอ่ยขึ้น “ว่าไงนะ”กษัตริย์เรเวนเอ่ย “พวกเราเห็นว่าเจ้าหญิงกำลังเข้าเดินเข้าวังคนเดียวก ็อดห่วงมิได้ก็เลยพามาส่งยังไงล่ะครับ”หัวหน้าโจรเอ่ยแต่นั่นก็ยิ่งเหมือนราดน้ำมันให้กองเพ ลิงดีๆนี่เอง “พวกแก…”กษัตริย์เรเวนตอนนี้เปี่ยมไปด้วยความโกรทความแค้นอย่ างหนัก “โอ๊ะโอ๋อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิท่านไม่งั้นระวังพัสดุจะเสียเอ านา”หัวหน้าโจรขู่ใส่ทำให้กษัตริย์ต้องทำให้อารมณ์เย็นลง “พวกแกต้องการอะไร”กษัตริย์เรเวนกล่าวอย่างใจเย็น “แน่นอนอยู่แล้วก็ต้องเป็นค่าส่งพัสดุยังไงล่ะอ ืม..ซัก..สิบล้านเซซิสนี่จะมากไปมั้ยน้า”หัวหน้าโจรกล่าวขึ้นซักพักก็มีทหารนำเงินตามจำนวนมาใ ห้ “ตามสัญญาปล่อยลูกข้าได้แล้ว”กษัตริย์เรเวนกล่าวขึ้น “สัญญา?…ท่านเรเวนเราได้ตกลงสัญญากันด้วยหรือ”หัวหน้าโจรเอ่ยขึ้น “แต่เจ้าได้เงินไปแล้ว” “แต่ข้าก็ไม่ได้บอกนี่นาว่าจะคืนลูกสาวของท่านใ ห้” “พวกแก!!!”เหล่าทหารถืออาวุตวี่งไปโจมตีกลุ่มโจรทันที แต่ทว่า... “เข้ามาเซ่เจ้าหญิงของพวกเจ้าจะได้ตายตรงนี้แน่ ”หัวหน้าโจรพูดจบเหล่าทหารก็ต้องเก็บอาวุตลงอย่างเจ็บ ใจ “นึกว่าจะแน่ที่แท้ก็ปอดแหก” “ปากแกพาซวยเองนะ…”เสียงของบุรุษที่สามเข้ามาแทรกในช่วงตึงเครียดแต่แล้ วความเครียดก็หายไปแปลเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงกับภาพท ี่เห็นสองหนุ่มที่ถูกจับกุมโผล่พรวดมากระโดดถีบใส่หน้าไอ้ห หัวหน้าโจรปลิวติดต้นไม้ภายในพริบตา “พวกแกเป็นใครฟะ”คนโดนถีบกะโกนลั่น “คนที่ซวยเพราะพวกแกยังไงล่ะ!”หนุ่มนามเฟรอนปั้นสีหน้าโหดขึ้นทันที “และก็คนที่เครียดกับคำพูดที่แกใช้กับเจ้าหญิงยังไงล ่ะ”หนุ่มนามชาน่อนปั้นหน้ายิ้มโดยที่อารมณ์ของเขามันไปล งที่พื้นหมดซึ่งได้ชัดเลยว่า…พื้นที่เขาเหยียบได้แตกเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่… “เหวอ…หัวหน้าหมอนี่แหละที่ผมเล่าให้ฟังว่ามันมาขัดข วางน่ะ”โจรคนหนึ่งพูดขึ้น “เฮ้ย! จริงง่ะพวกแก”หัวหน้าโจรทำหน้าซีดทันที “อ๋อ…ที่แท้เรื่องเมื่อวันก่อนก็ฝีมือพวกแกงั้นสินะ… ”ชาน่อนทำหน้ายิ้มอีกคราวนี้รังสีความแค้นมันปล่อยออก มาทำเอาเหล่าโจรขนลุกซู่ทันใด “เฮ้ย! ทำอะไรอยู่วะไปอัดพวกมันเลยเซ่”พูดจบเหล่าโจรก็พากันโจมตีใส่ชาน่อนทันทีแต่ว่าชาน่อ นก็สามารถหลบการโจมตีได้ทั้งหมดอย่างน่าประหลาด “ป..เป็นไปได้ไงเนี่ย…”โจรคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “ตาชั้นเอาคืนบ้างนะ”ชาน่อนพูดจบก็ชักดาบออกมาแล้วก็พูดพึมพำซักพักแล้วก็ ชั้ปลายดาบไปที่โจรคนหนึ่ง“ไลท์ทินิ่งกัส!!”เมื่อชาน่อนพูดจบสายฟ้าก็ผ่าลงตรงที่โจรที่ถูกดาบชี้ ใส่ เสียงสายฟ้าฟาดดังลั่นเป้าหมายโดนเข้าไปอย่างจังๆและ ก็ได้สลบเหมือดไปแล้ว “อะไรกันเนี่ย!”หัวหน้าโจรกล่าวอย่างตกใจ “ทหารบุก!!”กษัตริย์เรเวนโฉยโอกาศออกโจมตีทันที “ท่านการายช่วยด้วยครับ!”หัวหน้าพูดจบชายร่างใหญ่ถือขวานขนาดยักษ์ก็ก้าวออกมา จากรถม้า “พวกกระจอกทั้งหลายถ้าขวางทางฟันหมดนะเฮ้ย”การายเอ่ยแล้วฟันทหารที่ขวางทางอย่างสะใจ “แก!!!”เฟรอนพุ่งไปปะทะกับขวานของการายเสียงปะทะดังสนั่นแต่ ฝ่ายที่เสียเปรียบกลับเป็นผู้ไปปะทะ “หนอย!” “..ใช้มีดสั้นมาปะทะขวานงั้นรึ..กล้าหาญดีนี่..”การายเอ่ยขึ้น “เฮอะ! อย่ามาดูถูกกันเซ่!”เฟรอนใช้จังหวะตอนสนทนาวิ่งไปทำลายอาวุตของการายทันท ี“อ..อะไรกันเนี่ย!”การายเอ่ย “เอาล่ะ..ไม่มีขวานแล้วจะเอายังไงล่ะ”เฟรอนเอ่ย “อย่าประมาทสิ..” การายยิ้มอย่างถูกใจแล้วก็ชักขวานขนาดยักษ์อีกอันมาฟ ันใส่เฟรอนอย่างรวดเร็วแต่เฟรอนก็ได้แค่รอยถากๆเท่าน ั้น “อูย...ประมาทไปหน่อยแฮะ” เฟรอนเอ่ย “เอาล่ะรายต่อไปคือใครล่ะ” การายเอ่ยขึ้นเพียงชั่วครู่ก็มีผู้มารับคำท้าจนได้ “ชั้นเอง” ชาน่อนเอ่ยขึ้น “งั้นก็เข้ามาเลย” การายพูดจบก็ใช้ขวานไปปะทะกับดาบของชาน่อนทันที ชาน่อนรุกเข้าใส่การายอย่างรวดเร็วไม่ให้การายได้โต้ กลับเลยแม้แต่น้อย การายได้แต่เสียเปรียบจึงรีบออกจากวิถีดาบของชาน่อน “ระดับของเจ้า...ไม่เหมาะที่จะเป็นแค่สามัญชน...เจ้า เป็นใครกันแน่...” การายเอ่ยถาม “ชั้นเป็นเพียงแค่คนพเนจรเท่านั้นเอง” ชาน่อนเอ่ย “แต่ความสามารถของเจ้าไม่ใช่ระดับคนพเนจร..บอกข้ามาว ่าเจ้าเป็นใครกันแน่..” การายเอ่ยถามอีก “...งั้นเหรอ...” ชาน่อนเก็บดาบเข้าฝัก “ข้าด้วยผู้ใช้พลังจิตแห่งฟากฟ้า..จงโปรดประทานสายลม สังหารศัตรูของข้า” พูดจบสายลมก็พัดผ่านอย่างรุนแรงเหล่าโจรและทหารต่างน ิ่งสนิดเพราะหวาดกลัวกับความรุนแรงของลมที่พัดซึ่งกา รายก็ขยับตัวไม่ได้เช่นเดียวกัน บัดนี้ชายผู้เรียกสายลมก็ตั้งท่าเตรียมจะจู่โจมแล้ว “ชั้นให้โอกาสนายการาย...จะไปหรือ...จะเจ็บ” ชาน่อนถาม “ข้าเป็นชายชาตรีหากแพ้ก็ไม่ยอมทำเรื่องให้เสียเกียร ติของนักรบเด็ดขาด” การายเอ่ย “...งั้นเหรอ...ช่วยไม่ได้นะ...” พูดจบสายลมก็ทวีความแรงยิ่งขึ้นเหล่าโจรกับทหารก็ต่า งปลีวไปกับสายลม “แอร์สตรอม!” ชาน่อนพูดจบก็ฟันดาบแหวกอากาศอย่างรวดเร็ว อากาศที่ถูกแหวกเปลี่ยนเป็นเกลียวพายุขนาดใหญ่พุ่งเข ้าโจมตี ชั่วพริบตาเดียวพายุก็ซัดการายหายไปกับสายลมกลุ่มโจร ที่ยังอยู่ก็ต่างวิ่งหนีกับไปคนละที่คนละทาง และแล้วเหตุการณ์ทุกอย่างก็จบลงประตูหน้าเมืองพังยับ เยินบ้านเรือนเสียหายจากลมแรงเล็กน้อยหล่าทหารที่ไม่ เป็นไรก็ต่างพาทหารที่บาทเจ็บไปรักษาในเมืองกลุ่มชาว บ้านก็รีบมาซ่อมประตูเมืองและบ้านเรือนที่เสียหายกัน ยกใหญ่ ชาน่อนกับเฟรอนก็นั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ด้วยความเหน็ดเ หนื่อย “ขอบคุณมากนะที่มาช่วยชั้น”เรน่าเดินเข้ามาทักชาน่อนยิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่เป็นไรหรอกก็มันเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้วนี่น า” เรน่าฟังแล้วก็รู้สึกดีใจแต่ว่าสายตาของเธอได้สะดุดเ ห็นสร้อยคอของชาน่อนทำให้เธอนึกอะไรในอดีตขึ้นได้ “ส..สร้อยเส้นนี้..ธ..เธอมีมันได้ยังไงกัน...” กำ ไหงเป็นงั้นหว่า ทางประตูหน้าเมืองริเบอรรี่ก็ได้มีกลุ่มโจรรออยู่อย่ างที่ทหารได้พูดไว้เมื่อกษัตริย์เรเวนกับเหล่าทหารเด ินทางไปถึงจุดนัดพบก็ได้เปิดบทสนทนาทันที “เจ้าพวกสารเลวพวกเจ้าเอาลูกสาวข้าไปไว้ที่ไหน”กษัตริย์เรเวนกล่าวอย่างดุเดือด “หึๆๆอย่าใจร้อนสิครับกษัตริย์เรเวนพวกเราแค่มาส่งของเองน ะครับ”หัวหน้าโจรเอ่ยขึ้น “ว่าไงนะ”กษัตริย์เรเวนเอ่ย “พวกเราเห็นว่าเจ้าหญิงกำลังเข้าเดินเข้าวังคนเดียวก ็อดห่วงมิได้ก็เลยพามาส่งยังไงล่ะครับ”หัวหน้าโจรเอ่ยแต่นั่นก็ยิ่งเหมือนราดน้ำมันให้กองเพ ลิงดีๆนี่เอง “พวกแก…”กษัตริย์เรเวนตอนนี้เปี่ยมไปด้วยความโกรทความแค้นอย่ างหนัก “โอ๊ะโอ๋อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิท่านไม่งั้นระวังพัสดุจะเสียเอ านา”หัวหน้าโจรขู่ใส่ทำให้กษัตริย์ต้องทำให้อารมณ์เย็นลง “พวกแกต้องการอะไร”กษัตริย์เรเวนกล่าวอย่างใจเย็น “แน่นอนอยู่แล้วก็ต้องเป็นค่าส่งพัสดุยังไงล่ะอ ืม..ซัก..สิบล้านเซซิสนี่จะมากไปมั้ยน้า”หัวหน้าโจรกล่าวขึ้นซักพักก็มีทหารนำเงินตามจำนวนมาใ ห้ “ตามสัญญาปล่อยลูกข้าได้แล้ว”กษัตริย์เรเวนกล่าวขึ้น “สัญญา?…ท่านเรเวนเราได้ตกลงสัญญากันด้วยหรือ”หัวหน้าโจรเอ่ยขึ้น “แต่เจ้าได้เงินไปแล้ว” “แต่ข้าก็ไม่ได้บอกนี่นาว่าจะคืนลูกสาวของท่านใ ห้” “พวกแก!!!”เหล่าทหารถืออาวุตวี่งไปโจมตีกลุ่มโจรทันที แต่ทว่า... “เข้ามาเซ่เจ้าหญิงของพวกเจ้าจะได้ตายตรงนี้แน่ ”หัวหน้าโจรพูดจบเหล่าทหารก็ต้องเก็บอาวุตลงอย่างเจ็บ ใจ “นึกว่าจะแน่ที่แท้ก็ปอดแหก” “ปากแกพาซวยเองนะ…”เสียงของบุรุษที่สามเข้ามาแทรกในช่วงตึงเครียดแต่แล้ วความเครียดก็หายไปแปลเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงกับภาพท ี่เห็นสองหนุ่มที่ถูกจับกุมโผล่พรวดมากระโดดถีบใส่หน้าไอ้ห หัวหน้าโจรปลิวติดต้นไม้ภายในพริบตา “พวกแกเป็นใครฟะ”คนโดนถีบกะโกนลั่น “คนที่ซวยเพราะพวกแกยังไงล่ะ!”หนุ่มนามเฟรอนปั้นสีหน้าโหดขึ้นทันที “และก็คนที่เครียดกับคำพูดที่แกใช้กับเจ้าหญิงยังไงล ่ะ”หนุ่มนามชาน่อนปั้นหน้ายิ้มโดยที่อารมณ์ของเขามันไปล งที่พื้นหมดซึ่งได้ชัดเลยว่า…พื้นที่เขาเหยียบได้แตกเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่… “เหวอ…หัวหน้าหมอนี่แหละที่ผมเล่าให้ฟังว่ามันมาขัดข วางน่ะ”โจรคนหนึ่งพูดขึ้น “เฮ้ย! จริงง่ะพวกแก”หัวหน้าโจรทำหน้าซีดทันที “อ๋อ…ที่แท้เรื่องเมื่อวันก่อนก็ฝีมือพวกแกงั้นสินะ… ”ชาน่อนทำหน้ายิ้มอีกคราวนี้รังสีความแค้นมันปล่อยออก มาทำเอาเหล่าโจรขนลุกซู่ทันใด “เฮ้ย! ทำอะไรอยู่วะไปอัดพวกมันเลยเซ่”พูดจบเหล่าโจรก็พากันโจมตีใส่ชาน่อนทันทีแต่ว่าชาน่อ นก็สามารถหลบการโจมตีได้ทั้งหมดอย่างน่าประหลาด “ป..เป็นไปได้ไงเนี่ย…”โจรคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “ตาชั้นเอาคืนบ้างนะ”ชาน่อนพูดจบก็ชักดาบออกมาแล้วก็พูดพึมพำซักพักแล้วก็ ชั้ปลายดาบไปที่โจรคนหนึ่ง“ไลท์ทินิ่งกัส!!”เมื่อชาน่อนพูดจบสายฟ้าก็ผ่าลงตรงที่โจรที่ถูกดาบชี้ ใส่ เสียงสายฟ้าฟาดดังลั่นเป้าหมายโดนเข้าไปอย่างจังๆและ ก็ได้สลบเหมือดไปแล้ว “อะไรกันเนี่ย!”หัวหน้าโจรกล่าวอย่างตกใจ “ทหารบุก!!”กษัตริย์เรเวนโฉยโอกาศออกโจมตีทันที “ท่านการายช่วยด้วยครับ!”หัวหน้าพูดจบชายร่างใหญ่ถือขวานขนาดยักษ์ก็ก้าวออกมา จากรถม้า “พวกกระจอกทั้งหลายถ้าขวางทางฟันหมดนะเฮ้ย”การายเอ่ยแล้วฟันทหารที่ขวางทางอย่างสะใจ “แก!!!”เฟรอนพุ่งไปปะทะกับขวานของการายเสียงปะทะดังสนั่นแต่ ฝ่ายที่เสียเปรียบกลับเป็นผู้ไปปะทะ “หนอย!” “..ใช้มีดสั้นมาปะทะขวานงั้นรึ..กล้าหาญดีนี่..”การายเอ่ยขึ้น “เฮอะ! อย่ามาดูถูกกันเซ่!”เฟรอนใช้จังหวะตอนสนทนาวิ่งไปทำลายอาวุตของการายทันท ี“อ..อะไรกันเนี่ย!”การายเอ่ย “เอาล่ะ..ไม่มีขวานแล้วจะเอายังไงล่ะ”เฟรอนเอ่ย “อย่าประมาทสิ..” การายยิ้มอย่างถูกใจแล้วก็ชักขวานขนาดยักษ์อีกอันมาฟ ันใส่เฟรอนอย่างรวดเร็วแต่เฟรอนก็ได้แค่รอยถากๆเท่าน ั้น “อูย...ประมาทไปหน่อยแฮะ” เฟรอนเอ่ย “เอาล่ะรายต่อไปคือใครล่ะ” การายเอ่ยขึ้นเพียงชั่วครู่ก็มีผู้มารับคำท้าจนได้ “ชั้นเอง” ชาน่อนเอ่ยขึ้น “งั้นก็เข้ามาเลย” การายพูดจบก็ใช้ขวานไปปะทะกับดาบของชาน่อนทันที ชาน่อนรุกเข้าใส่การายอย่างรวดเร็วไม่ให้การายได้โต้ กลับเลยแม้แต่น้อย การายได้แต่เสียเปรียบจึงรีบออกจากวิถีดาบของชาน่อน “ระดับของเจ้า...ไม่เหมาะที่จะเป็นแค่สามัญชน...เจ้า เป็นใครกันแน่...” การายเอ่ยถาม “ชั้นเป็นเพียงแค่คนพเนจรเท่านั้นเอง” ชาน่อนเอ่ย “แต่ความสามารถของเจ้าไม่ใช่ระดับคนพเนจร..บอกข้ามาว ่าเจ้าเป็นใครกันแน่..” การายเอ่ยถามอีก “...งั้นเหรอ...” ชาน่อนเก็บดาบเข้าฝัก “ข้าด้วยผู้ใช้พลังจิตแห่งฟากฟ้า..จงโปรดประทานสายลม สังหารศัตรูของข้า” พูดจบสายลมก็พัดผ่านอย่างรุนแรงเหล่าโจรและทหารต่างน ิ่งสนิดเพราะหวาดกลัวกับความรุนแรงของลมที่พัดซึ่งกา รายก็ขยับตัวไม่ได้เช่นเดียวกัน บัดนี้ชายผู้เรียกสายลมก็ตั้งท่าเตรียมจะจู่โจมแล้ว “ชั้นให้โอกาสนายการาย...จะไปหรือ...จะเจ็บ” ชาน่อนถาม “ข้าเป็นชายชาตรีหากแพ้ก็ไม่ยอมทำเรื่องให้เสียเกียร ติของนักรบเด็ดขาด” การายเอ่ย “...งั้นเหรอ...ช่วยไม่ได้นะ...” พูดจบสายลมก็ทวีความแรงยิ่งขึ้นเหล่าโจรกับทหารก็ต่า งปลีวไปกับสายลม “แอร์สตรอม!” ชาน่อนพูดจบก็ฟันดาบแหวกอากาศอย่างรวดเร็ว อากาศที่ถูกแหวกเปลี่ยนเป็นเกลียวพายุขนาดใหญ่พุ่งเข ้าโจมตี ชั่วพริบตาเดียวพายุก็ซัดการายหายไปกับสายลมกลุ่มโจร ที่ยังอยู่ก็ต่างวิ่งหนีกับไปคนละที่คนละทาง และแล้วเหตุการณ์ทุกอย่างก็จบลงประตูหน้าเมืองพังยับ เยินบ้านเรือนเสียหายจากลมแรงเล็กน้อยหล่าทหารที่ไม่ เป็นไรก็ต่างพาทหารที่บาทเจ็บไปรักษาในเมืองกลุ่มชาว บ้านก็รีบมาซ่อมประตูเมืองและบ้านเรือนที่เสียหายกัน ยกใหญ่ ชาน่อนกับเฟรอนก็นั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ด้วยความเหน็ดเ หนื่อย “ขอบคุณมากนะที่มาช่วยชั้น”เรน่าเดินเข้ามาทักชาน่อนยิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่เป็นไรหรอกก็มันเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้วนี่น า” เรน่าฟังแล้วก็รู้สึกดีใจแต่ว่าสายตาของเธอได้สะดุดเ ห็นสร้อยคอของชาน่อนทำให้เธอนึกอะไรในอดีตขึ้นได้ “ส..สร้อยเส้นนี้..ธ..เธอมีมันได้ยังไงกัน...” กำ... ใช้ไม่คล่อง โทดนะคร้าบ จะพยามยามใหม่นะ Story 2 ค่ำคืนอันแสนสงบสุข ณ. เมืองริเบอรรี่กษัตริย์เรเวนได้จัดงานเลี้ยงฉลองทั่ว ทั้งเมืองเพื่อขอบคุณให้กับความพยายามที่ประชาชนได้ช่วยกันซ่อมแซมเ มืองจนเสร็จสมบูรณ์อย่างรวดเร็วและเลี้ยงขอบคุณให้กั บสองวีรบุรุษผู้กล้าหาญที่ได้ก่อวีรกรรมดีเด่นเอาไว้ ข้าต้องขอขอบคุณพวกเจ้าทั้งสองที่ช่วยลูกของข้าและข อโทษด้วยที่ใส่ความว่าร้ายพวกเจ้า กษัตริย์เรเวนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรสองวีรบุร ุษที่ฟังก็สำลักอาหารที่ทานทันที อย่ามาขอโทษพวกผมเลยนะครับมันเป็นความผิดของพวกเราท ี่สะเพร่าไปเองและผู้เป็นบิดาหากลูกหายไปทั้งคนก็คงจ ะโกรทเป็นแน่ดั้งนั้นอย่ามาขอโทษพวกเราเลยนะครับ กษัตริย์เรเวนฟังแล้วก็ยิ้มอย่างปลื้มปิติแล้วก็เริ่ มซักถามเรื่องของชาน่อนและเฟรอนต่างๆนาๆส่วนเรน่าก็น ึกถึงเรื่องหลังจากที่เธอได้เห็นสร้อยคอของชาน่อนตั้ งแต่ตอนนั้นชาน่อนก็ พยายามหลบหน้าเธอไม่ยอมพูดคนด้วยจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ ยอมคุยด้วยเลย ชาน่อนต้องปิดบังอะไรบางอย่างไว้แน่ๆและก็สร้อยเส้นน ั้นเหมือนกับสร้อยที่เราให้กับชาเนอัสเมื่อสิบสองเลย นี่นา เรน่านึกในใจ เธอนั่งคิดเรียบเรียงความให้มีความเป็นไปได้มากที่สุ ด ระดับของเจ้า...ไม่เหมาะที่จะเป็นแค่สามัญชน...เจ้าเ ป็นใครกันแน่ ชั้นเป็นเพียงแค่คนพเนจรเท่านั้นเอง แต่ความสามารถของเจ้าไม่ใช่ระดับคนพเนจร ถ้าที่เราคิดมันไม่ผิดละก็...ชาน่อนจะต้องเป็น... เป็นอะไรรึเปล่าเรน่า กษัตริย์เรเวนตรัสถามพระธิดาที่นิ่งเงียบมานาน เรน่าหันไปมองหน้าพ่อ หนูกำลังคิดอยู่น่ะค่ะ หือ..แล้วคิดเรื่องอะไรล่ะ เรื่องของชาน่อนค่ะ เจ้าของนามได้ยินก็สำลักอาหารอีกรอบพร้อมสะดุ้งทันตา เห็นเหงื่อเริ่มไหลออกมาเล็กน้อย แย่ล่ะสิเรน่าต้องจำได้แล้วแน่ว่าเราเป็นใคร...จะทำย ังไงดีล่ะเนี่ย... เรน่าส่งสายตามองชาน่อนอยู่ที่เดียว ชาน่อนเห็นสายตาเรน่าก็ยิ่งสะดุ้งหนักกว่าเก่าอีก ซวยสุดๆแล้วไงเล่า ชาน่อน เรน่ากล่าว ทำไมเหรอเรน่า ชาน่อนกล่าวอย่างใจเย็น นายคือ...ชาเนอัส ครอสใช่มั้ย คำถามทำให้ชาน่อนนิ่งเงียบไปซักพักแล้วก็ให้คำตอบที่ เธอคาดไม่ถึง เอ่อ...ชาเนอัส...ท่านตายตั้งแต่เมืองเทรอสถูกทำลาย เมื่อสิบปีก่อนแล้วนี่ครับ...ทำไมถึงคิดว่าผมเป็นชาเ นอัสล่ะคำตอบทำให้เรน่าอึ้งไปชั่วขณะ แต่เธอก็รีบแย้งกลับต่ออีก แต่เธอมีสร้อยนั่น เสียงพูดเริ่มอ่อนไหว สร้อยรูปหัวใจที่ชั้นให้กับชาเนอัสเมื่อสิบสองปีก่อ นซึ่งตอนนี้สร้อยเส้นนั้นมีอยู่ที่เธอ น้ำตาไหลพรากออกจากนัยน์ตาของเรน่าด้วยอารมณ์ที่หวั่ นไหวในคำพูด ชาน่อนลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะอย่างเงียบๆเขาไม่มองหัน ไปมองหน้าของเรน่าแม้แต่น้อย เอ่อ...สร้อยนี้มันก็มีขายทั่วไปนี่ครับ...คงจะจำผิ ดแล้วล่ะครับ เฮ้! ชาน่อนรอก่อนสิ เฟรอนรีบวิ่งตามชาน่อนไป ทางกษัตริย์เรเวนก็ทรงปลอบโยนพระธิดาที่กำลังร้องไห้ อย่างเจ็บปวด ยอมรับเถอะนะเรน่า เพื่อนของลูกจากไปถึงสิบสองแล้วนะเพื่อนของลูกคงจะไร ้ตัวตนแล้วล่ะ...อย่าร้องไห้ในเรื่องที่ไม่ใชความจริ งเลยนะเรน่า เรน่าเงยหน้าขึ้นไปมองเธอไม่ยอมรับคำพูดทั้งหมดแล้วก ็วิ่งเข้าไปในวังด้วยอารมณ์ที่เศร้าโศกยิ่งกว่าเดิม เฟรอนรีบวิ่งกลับมาที่ห้องพักก็พบกับชาน่อนที่กำลังน ั่งมองท้องฟ้าเงียบๆอยู่ เฟรอนค่อยๆเดินเข้าไปหาชาน่อนแต่ว่า... ไม่มีจิตสังหารแม้แต่น้อยแถมเปิดช่องว่างให้จู่โจมเต ็มไปหมด เฟรอนนึกด้วยความแปลกใจ...ไอ้หมอนี่ไม่เคยเป็นอย่างง ี้มาก่อนเลยนี่นา... กลับมาเมื่อไหร่น่ะเฟรอน ชาน่อนหันหน้ามาทัก เฟรอนมองสีหน้าเพื่อนที่ดูไร้ความรู้สึกซึ่งเขาเองก็ ไม่ค่อยชอบนัก แกเป็นอะไรชาน่อน ... อ๋อ..คงเป็นเรื่องตะกี้สิท่า ... ทำไมแกถึงพูดอย่างงั้นวะรู้รึเปล่าว่ายัยนั่นเสียใจ มากแค่ไหน ... ชาน่อนนิ่งเงียบไม่ยอมพูดจา เฟรอนทนมองไม่ได้จึงออกหมัดเรียกสติชาน่อนให้ กลับมาอย่างรุนแรง แกจะไม่ยอมรับความจริงไปถึงไหนชาน่อน! ตอบชั้นมาสิว่าแกจะไม่ยอมรับความจริงไปถึงไหน! เฟรอนถามด้วยความหงุดหงิดถึงที่สุด ชาน่อนค่อยๆลุกขึ้นยืนมาตอบอย่างสั้นๆ ชั้นไม่รู้ แกไม่รู้งั้นเหรอ ชาน่อนค่อยๆตั้งสติให้เหมือนเดิมแล้วก็พูดต่อไป บอกตามตรงว่าชั้นไม่รู้ว่าจะไม่ยอมรับมันไปถึงไหน.. .ชั้นพยายามลืมทุกอย่างที่เคยเป็นในอดีต...ชั้นไม่อย ากใช้ชื่อเก่านั่นอีกต่อไป...หากใครรู้ว่าชั้นเป็นชา เนอัส ครอส...เป็นเจ้าชายแห่งเทรอสล่ะก็ผู้คนที่ชั้นรู้จัก ก็จะเคารพชั้นผู้คนที่เป็นเพื่อนก็หนีห่างจากชั้น... ชาน่อนหันหน้าออกไปมองท้องฟ้า ...ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย...อยากจะรู้จัก...อยาก จะพูดคุยกับพวกเขาโดยที่พวกเขาไม่ต้องเคารพเรา...เหม ือนกับที่นายไม่สนในนามของชั้นยังไงล่ะเฟรอน เฟรอนฟังแล้วก็เงียบไปซักพัก...จริงสินะตั้งแต่มันอา ยุสี่ขวบมีแต่เราเท่านั้นที่เข้าไปเล่นกับมันนี่นา.. . ...ขอเล่นลูกบอลด้วยได้มั้ย เดี๋ยวนายก็ทิ้งชั้นเหมือนกับคนอื่นๆนั่นแหล... ...นายไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลยนี่นา ...ชั้นชื่อชาเนอัส ครอส ...โธ่...ก็แค่ลูกกษัตริย์นี่เองไม่เห็นจะน่ากลัวเลย ...นายจะไม่ทิ้งชั้นเหมือนคนอื่นแน่นะ... ...แน่นอนเพราะนับจากนี้เราก็เป็นเพื่อนกันแล้วนี่นา ... เกือบลืมไปแล้วสิว่านายเคยเจอเรื่องแบบนี้ เฟรอนเอ่ยขึ้นเบาๆ เขาก็แย้งต่อไปอีกแต่ว่าเรน่าก็เป็นเพื่อนของนายนะอ ย่างน้อยนายก็น่าจะบอกความจริงให้เธอรู้ด้วยสิ หากเรน่ารู้กษัตริย์เรเวนก็ต้องรู้และประชาชนทุกคนก ็จะรู้ว่าชั้นเป็นใคร ชาน่อนเอ่ยขึ้น เฟรอนฉวยโอกาสพุ่งเข้าไปกระแทกส่วนประสาทของชาน่อนอย ่างรุนแรง ชาน่อนล้มลงติดกำแพงเขาค่อยๆหมดสติจนในที่สุดก็สลบไป เฟรอนเดินไปหยิบสร้อยที่คอของชาน่อนแล้วเดินออกจากห้ องอย่างเงียบๆ ขอโทษนะชาน่อน...ชั้นทนเห็นแกอยู่กับความสุขเล็กๆพร ้อมกับความเจ็บปวดที่มากมายไม่ไหวแล้ว ต้องขอโตดจิงๆกะตัวน้อยๆเหล่านั้น พยายามอ่านหน่อยนะ ฮะๆๆ แสดงความเห็นได้นะ จะได้เอาไปแก้ไข
__________________ กินทามะเดอะมูฟวี่ เว็บขยันเข้า www.crunchyroll.com/anime ( ดูอนิเม ) www.onemanga.com ( อ่านการ์ตูน ) แก้ไขโดย nimirue : 24 May 2007 เวลา 14:03. เหตุผล: รวมโพสอัตโนมัติ |
|  |
Linear Mode
