Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
04 Apr 2007, 05:38
| #1 (permalink) |
| แฟนพันธ์แท้ TG   | My Protecter DNA ถ้าภาษาไม่สวยก็ขอโทษด้วยนะครับ บทที่ 1 การเริ่มต้น ปี ค.ศ. 3100 หวอ....หวอออออออออ...................... เสียงสัญญาณเตือนภัยดังไปทั่วสถานีอวกาศ รีบเปิดระบบป้องกันของเราเดี๋ยวนี้ เสียงของชายหนุ่ม ตาสีดำ ผมซอยสั้นสีน้ำตาล รูปร่างสูงโปร่งร้องสั่งทหารผู้ที่ควบคุมระบบของสถาน ีทดลองอวกาศ เร็วสิก่อนที่พวกมันจะบุกเข้ามา ชายหนุ่มร้องสั่งอย่างร้อนรน แย่แล้วครับ มีข่าวล่าสุดจากหน่วยกรองส่งมาว่า มันจะกลับไปที่โลกอดีตเพื่อจัดการกับงานทดลองของเราค รับ ทหารคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาบอก เอายังไงดีครับคุณราเฟล ทหารที่ควบคุมระบบเริ่มมีสีหน้าลังเล งั้นฉันก็คงต้องไปเหมือนกันล่ะสินะ ราเฟลพูดขึ้น แต่ทหารกลับคัดค้าน ไม่ได้นะครับคุณราเฟล มันอันตราย อีกอย่างคุณอาจกลับมาไม่ได้อีก พวกมันต้องการกำจัดผม ถ้าผมไม่ไปอาจจะทำให้พวกคุณต้องแย่ไปมากกว่านี้ก็ได้ ราเฟลก้มหน้าลงพลางกำหมัดแน่น แต่...คือ ทหารยังไม่ทันที่จะพูดจบ ก็ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งที่ประตู เด็กหนุ่มคนนี้มีใบหน้าคล้ายกับราเฟลมาก เพียงแต่เด็กหนุ่มคนนี้มีผมสีดำที่ถูกมัดรวบไว้ยาวถึ งกลางหลัง พี่ครับ พี่จะกลับไปโลกอดีตอย่างนั้นเหรอครับ เด็กหนุ่มผู้นั้นถามขึ้น ใช่ ซิเกลพี่ต้องไป ราเฟลพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่พี่ครับ ให้ผมไปด้วยนะครับ ผมอยากช่วยพี่ ซิเกลพูดพลางเดินไปอยู่หน้าพี่ชายของตน ไม่ได้!! ราเฟลพูดเสียงดังจนซิเกลตกใจ เอ่อพี่ขอโทษ... ราเฟลวางมือทั้งสองลงบนไหล่ของน้องชาย ซิเกลฟังพี่นะ นายต้องอยู่ที่นี้ คอยดูแลสถานีแห่งนี้ เพราะมันสมองของนายเหมาะสมกับวิกฤตการณ์นี้มากที่สุด ความเชี่ยวชาญในการวางแผนการรบของนาย การคำนวณที่ถูกต้องไม่พลาดแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว จะทำให้สถานีนี้อยู่ได้ต่อไป คุณราเฟลแย่แล้วครับ กองกำลังของสมาพันธ์ได้ทะลุด่านหน้าเข้ามาแล้วครับ ทหารพูดขึ้นพลางเปิดจอมอนิเตอร์ใหญ่ ทำให้เห็นว่าพวกมันกำลังบุกมาที่ห้องนี้ เราไม่มีเวลาแล้ว ทหารเปิดระบบย้อนเวลาเดี๋ยวนี้ ราเฟลเดินไปสั่งทหารพลางหยิบปืนที่วางอยู่บนโต๊ะมาเก ็บไว้ที่ตัว แค่นี้คงจะเพียงพอ เขาพูดพลางมองปืน Air bullet Gun ที่เขาถืออยู่ พี่ชายครับ... ซิเกลมีสีหน้าไม่ดีเลย ถึงเขาจะมั่นใจว่าเขาสามารถปกป้องทุกคนในนี้ได้ แต่การที่ต้องขาดพี่ชายไปก็เหมือนขาดสิ่งสำคัญไปทีเด ียว ซิเกล ไหงทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ราเฟลพูดพลางเดินไปที่จอมอนิเตอร์ คุณราเฟลโปรดระบุช่วงเวลาด้วยครับ นายทหารร้องถาม ค.ศ.2007 ราเฟลตอบทหาร แล้วหันไปพูดกับน้อง ซิเกลปกป้องทุกคนให้ได้นะ เขาเดินเข้าไปที่กระบอกแก้วใส เมื่อประตูปิดลงได้ปรากฏคลื่นสีน้ำเงินมาล้อมรอบตัวเ ขา ก่อนที่เขาจะหายไป มีเสียงของซิเกลดังขึ้นมา ผมจะตามพี่ไปนะครับ เพื่อปกป้องสิ่งสำคัญของพวกเรา ราเฟลพยักหน้าให้น้อง แล้วร่างของเขาก็หายไป .................................................. .................................................. .
__________________  อยากได้เพลงการ์ตูนมาขอได้ที่นี้ *สารบัญหน้าแรกนะครับ ดูก่อนโพสขอ* แก้ไขโดย kurapika : 30 Aug 2007 เวลา 09:04. |
|  |
|
11 Apr 2007, 05:28
| #2 (permalink) |
| แฟนพันธ์แท้ TG | บทที่2 หญิงสาว ค.ศ. 2007 ว้าว... เช้าวันนี้อากาศสดใสดีจังแฮะ เสียงของเด็กสาวอายุประมาณ 18 ปี หน้าตาน่ารัก ตาสีดำ ผมสีดำยาวถึงกลางหลัง หล่อนพูดขึ้นเมื่อเดินไปเปิดผ้าม่าน ทำให้เห็นดวงอาทิตย์ที่ทอแสงส่องประกายอยู่บนท้องฟ้า น่าเบื่อจังเลยแฮะ ไม่มีอะไรแปลกใหม่มาบ้างเลย หล่อนพูดเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อที่จะอาบน้ำเตรียมตัวไ ปทำงานพิเศษ แต่ทว่า ตูม!! มีเสียงอะไรบางอย่างกระทบกับระเบียงห้องเธออย่างแรง ด้วยความตกใจเธอจึงรีบวิ่งออกไปดูแต่สิ่งที่เธอพบคือ .... ทะ...ทำไมถึงมีคนตกลงมาได้ล่ะ!! ละ...แล้วฉันควรจะทำยังไงดี โทรแจ้งตำรวจดีมั้ย ไม่ใช่สิตอนนี้ต้องช่วยคนเจ็บก่อน หล่อนพูดรัวเร็ว พลางลากร่างของคนๆนั้นเข้ามาในห้อง ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงตกลงมาได้ล่ะ นี้มันชั้น5นะ แต่งตัวก็แปลกๆ เฮ้!! นายฟื้นสิ นี้อย่ามาตายในบ้านชั้นล่ะ แต่ผู้ชายคนนั้นก็ยังไม่ฟื้น ช่วยไม่ได้คงต้องให้ฟื้นขึ้นมาเองแล้ว หล่อนพูดพลางเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าของชายหนุ่ม อึก เวียนหัวจังเลยแฮะ แล้วที่นี้มันที่ไหนกัน ราเฟลเอามือกุมหัวตัวเอง พลางพยายามมองไปรอบๆ ทำให้รู้ว่าตอนนี้เขาได้กลับมายังโลกอดีตเรียบร้อยแล ้ว สงสัยแรงระเบิดในช่วงมิตินั้นแน่นเลย เฮ้อ...แย่ชะมัด ราเฟลบ่นอุบอิบกับตัวเอง อ้าว ฟื้นแล้วเหรอนาย เป็นยังไงบ้างล่ะเนี่ย เด็กสาวพูดขึ้น ตกลงมาแล้วไม่ตายเนี่ย ปาฏิหาริย์มากเลยนะ สงสัยพระเจ้าคงไม่อยากได้นายล่ะมั้งนะ นี้ไม่ใช้ว่าโดนแฟนทิ้งมาหรอกนะ หน้าตายนายก็ไม่ได้แย่เท่าไรนี้ อ้าว ไหงเงียบล่ะ เด็กสาวพูดปร๋อ ราเฟลได้แต่นั่งทำตาปริบๆ เอ่อ...ผมไม่ได้ฆ่าตัวตายหรอกครับ เพียงแต่มันเกิดความผิดปกติที่ระบบนะครับ เขาพูดอธิบายแต่ดูเหมือนว่าเด็กสาวยังคงงงอยู่ เขาจึงอธิบายต่อไป คือระบบข้ามมิติที่ผมใช้มาที่โลกอดีตนะครับ ทางต้นสัญญาณคงจะมีอะไรผิดปกติทำให้ระบบเกิดการขัดข้ องอย่างรุนแรง ทำให้ผมตกลงมาที่นี้อ่ะครับ ฮ่าๆ..นายนี้ท่าจะบ้าพวกสตาร์วอร์มากเลยแฮะ นายคิดว่าจะหลอกฉันได้สินะ อีกหน่อยนายคงจะบอกว่ามาจากอวกาศแน่เลยใช่ม่ะ.. เด็กสาวยังไม่ทันพูดจบ ราเฟลก็แทรกขึ้นมา ถะ...ถูกต้องนะคร้าบบบ โป้ก!! เสียงกำปั้นทุบอย่างแรงลงบนหัวของราเฟล ตามมาด้วยเสียงเอ็ดตะโรยกใหญ่ของเด็กสาว ถูกต้องบ้านนายสิ นายต้องเป็นคนบ้าแหง รีบโทรแจ้งตำรวจดีกว่า หล่อนพลางหยิบมือถือขึ้นมา ผมไม่ได้บ้านะครับ คือช่วยฟังผมก่อนได้มั้ยครับ เขาพยายามอ้อนวอนเด็กสาว ไม่ ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้นเด็กสาวก็ยังคงดื้อต่อไป ช่วยไม่ได้แหะ ราเฟลบ่นกับตัวเอง พลางกระโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว ปรากฏว่าตอนนี้มือถือของเด็กสาวไปอยู่ที่มือของราเฟล ซะแล้ว ดูเหมือนว่าถ้าคุณไม่มีสิ่งนี้ คุณคงจะโทรเรียกตำรวจไม่ได้สินะครับ เขาพูดขึ้นอย่างผู้มีชัย บทที่3 เรื่องราว หึ นายเล่นสกปรกนี่นา เด็กสาวไม่พอใจ จึงพยายามเข้าไปแย่งมือถือคืน แต่จนแล้วจนรอดก็เอาคืนไม่ได้สักที โธ่ คุณช่วยฟังผมหน่อยนะครับ ผมสัญญานะ ถ้าคุณยอมฟังผมจะคืนโทรศัพท์ให้ เขาพูดเป็นเชิงขอร้อง จนในที่สุดเด็กสาวจึงยอมนั่งฟังแต่โดยดี ผมชื่อว่า ราเฟล มาจากโลกอนาคตครับ ค.ศ. 3100 ตอนนี้ที่ที่ผมอยู่เกิดการสู้รบอย่างรุนแรง ซึ่งต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดก็เกิดมาจากผมเอง พวกมันต้องการที่จะฆ่าผม แต่พวกมันทำไม่ได้ มันจึงเปลี่ยนเป้าหมายมาโจมตีที่สถานีทดลองอวกาศ ทำให้พวกพ้องของผมต้องบาดเจ็บเป็นอันมาก ราเฟลเริ่มต้นเล่าเรื่องทั้งหมด พลางมองหน้าเด็กสาวที่ตอนนี้ ยังคงไม่พอใจอยู่ แต่เขาก็เล่าต่อไป พวกมันเห็นว่าในเมื่อทำร้ายผมไม่ได้มันจึงคิดที่จะม าทำลายโครงสร้างต้นแบบของผม ราเฟลกำลังจะเล่าต่อแต่เด็กสาวกลับพูดขัดขึ้น โครงสร้างต้นแบบงั้นเหรอ หมายความว่ายังไง เด็กสาวถาม ราเฟลจึงเล่าต่อไป ผมเป็นมนุษย์ที่ไม่ได้เกิดจากธรรมชาติ แต่ผมเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นด้วยวิทยาศาสตร์ ซึ่งเรื่องนี้เป็นความลับ แม้กระทั่งพวกพ้องของผมก็ไม่อาจทราบได้ ผมเกิดมาจาก ดีเอ็นเอ สายพันธุ์แท้จากผู้หญิงคนหนึ่ง และผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละคือคนที่ผมต้องมาคอยคุ้มครอ งเขา อืมอย่างนั่นเหรอ มันเป็นเรื่องจริงแน่เหรอ เด็กสาวทำหน้างง ดีเอ็นเอเนี่ยมันคืออะไรล่ะ DNA ก็คือหน่วยควบคุมพันธุกรรมไงล่ะครับ ซึ่งชื่อทางเคมีของมันก็คือ deoxyribonucleic acid ไงครับ เคยได้ยินมั้ย เด็กสาวส่ายหน้าเขาจึงพูดต่อ เอาเป็นว่าผมเกิดจาก ดีเอ็นเอของผู้หญิงคนหนึ่งและผู้ชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งเขาก็จะคัดลักษณะที่เป็นเลิศของทั้งสอง แล้วสร้างเป็นตัวผมขึ้นมา งั้นนายคงจะเก่งและฉลาดมากเลยสิ แต่พอมองดูแล้วไม่เห็นจะเป็นอย่างนั่นเลยหว่า เด็กสาวพูดพลางยิ้มอย่างมีเลศนัยน์ ง่า....ไหงพูดงี้ล่ะคุณ เอ่อใช่คุยมาตั้งนานแล้วผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย ราเฟลถามเด็กสาว หล่อนทำท่าไม่พอใจนักแต่ก็ตอบไปว่า วาเซีย แล้วเมื่อไรนายจะคืนโทรศัพท์ให้ฉันสักทีเนี่ย นี้นายฟังอยู่หรือเปล่า เฮ้!! หล่อนเขย่าตัวราเฟลแต่ดูเหมือนตอนนี้ เขาไม่สนใจ เอาแต่จ้องวาเซียตาเป็นมัน เฮ้ นายจ้องฉันทำไมเนี่ย เอามือถือฉันคืนมาได้แล้ว เหมือนเห็นว่าไม่มีกิริยาตอบสนอง หล่อนจึงดึงมือถือออกมาจากมือของชายหนุ่ม ในที่สุด ผมก็ได้เจอคนที่ผมต้องปกป้อง ราเฟลพูดขึ้นมาทำให้วาเซียต้องหันกลับมามอง นายพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่อง ชื่อเต็มของคุณคือ วาเซีย คาร์แรล ใช่มั้ยครับ ราเฟลถามพลางเดินเข้าไปใกล้เด็กสาว ใช่....ว่าแต่นายรู้ได้ยังไง โชคดีจังที่คุณไม่ได้รับอันตราย คุณคือโครงสร้างต้นแบบของผมไงล่ะครับคุณวาเซีย ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยน
__________________ อยากได้เพลงการ์ตูนมาขอได้ที่นี้ *สารบัญหน้าแรกนะครับ ดูก่อนโพสขอ* แก้ไขโดย kurapika : 30 Aug 2007 เวลา 09:48. |
|
| |
|
18 Apr 2007, 06:07
| #4 (permalink) |
| แฟนพันธ์แท้ TG | ขอบใจจ้า นู๋หนึ่ง ตอนที่4มันยังไม่จบนะครับ แต่เอามาให้อ่านก่อนล่ะกัน บทที่ 4 ปกป้อง นายพูดว่าอะไรนะ เด็กสาวถามขึ้นด้วยเสียงอันดัง นี่นายบอกว่าฉัน เป็นโครงสร้างต้นแบบของนายอย่างนั้นเหรอ หา!! ครับ พูดง่ายๆก็คือคุณก็คือแม่ของผมยังไงล่ะครับ ราเฟลพูดด้วยสีหน้าร่าเริงเป็นที่สุด ไม่ต้องมาทำหน้าดีใจเลยนะ นายมีหลักฐานอะไรมายืนยันบ้างล่ะ วาเซียตอนนี้เริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาแล้ว นิสัยไม่ยอมใครง่ายๆ เจ้าเหตุผล เจ้าอารมณ์ แต่มีความสงบเยือกเย็นในตัว มุ่งมานะ พยายามขวนขวายหาสิ่งที่ต้องการ ด้วยความสามารถของตัวเอง มีไหวพริบเป็นเลิศในการแก้สถานการณ์ต่างๆ นี่เป็นนิสัยของใครคุณคงจะรู้ดีนะครับ ซึ่งมันก็เป็นลักษณะบุคลิกของผมเช่นกัน เขาพูดพลางมองไปที่วาเซีย ซึ่งตอนนี้ยืนตะลึงอยู่ เกิดวันที่ 10 เดือน 9 ตอนนี้อาศัยอยู่ตามลำพัง เพราะได้ย้ายออกมาจากบ้านของป้า ซึ่งดูแลอยู่ในฐานะของผู้ปกครอง พ่อแม่ของคุณได้เสียไปแล้วในอุบัติเหตุ แต่แปลกเหลือเชื่อที่คุณสามารถรอดมาได้ ตอนนี้กำลังทำงานพิเศษอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง และตั้งใจที่จะเรียนให้จบ เพื่อหางานทำให้เร็วที่สุด แค่นี้พอหรือเปล่าครับ หลักฐานน่ะ ราเฟลพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่แววตาของเขากับดูเศร้ากับสิ่งที่ได้พูดออกไป นี่นาย....นายรู้ได้ยังไงกัน วาเซียอึ้งกับทุกคำพูดของราเฟล ซึ่งทั้งหมดคือเรื่องจริง ผมเป็นลูกของคุณนะครับ เรื่องแค่นี้มันเล็กน้อยมาก ผมรู้อะไรมากกว่านี้เสียอีก แต่ผมก็ไม่อยากจะพูดถึงมัน เพราะมันเป็นเรื่องของอนาคต เขาพูดขึ้นพลางเอามือของเขาไปกุมมือของวาเซีย ผมจะคอยปกป้องคุณเองครับ เพราะคุณคือสิ่งสำคัญของผม คำพูดนั้นทำให้หน้าของวาเซียแดงขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเห ตุ ด้วยความอายจึงได้แกะมือของราเฟลออกเป็นการใหญ่ ถึงนายจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ก็ใช่ว่าฉันจะเชื่อนายเสมอไปหรอกนะ เอาเป็นว่านายก็ไม่ใช่คนเลวอะไร ฉันจะให้นายอยู่ที่นี้ก่อนก็ได้ จริงเหรอครับ ดีจังอย่างน้อยคุณก็ไว้ใจผมแล้วราเฟลพูดพลางยิ้มอย่ างอ่อนโยนให้วาเซีย นายเลิกยิ้มสักทีได้มั้ย เห็นแล้วฉันอยากจะ.... เด็กสาวกำหมัดขึ้นเป็นเชิงขู่ อ่ะ...ใจเย็นครับ ก็ได้ครับ ผมเลิกยิ้มก็ได้ แต่ในใจเขากลับคิดว่าผู้หญิงอะไรน่ากลัวชะมัดยาก วาเซียเหลือบไปมองนาฬิกา ซึ่งตอนนี้เป็นเวลา 11.00 น.แล้ว ว้าย ฉันไปทำงานสายแล้ว เป็นเพราะนายคนเดียวเลย อีตาบ้า ฮือ...ถ้าฉันโดนหักเงินเดือนนะ ฉันจะฆ่านาย วาเซียพูดพลางวิ่งออกจากห้อง ดีเลยนายเฝ้าห้องให้ด้วยล่ะ เดี๋ยว2-3 ทุ่ม ฉันจะกลับมา วาเซียพูดเสร็จก็วิ่งออกจากห้องไป ไปดีมาดีนะครับ ราเฟลพูดขึ้น แต่แน่นอนล่ะ วาเซียคงไม่ได้ยินหรอก "อืมเจ้าหล่อนก็ออกไปแล้ว เราจะทำอะไรดีล่ะเนี่ย เอาเป็นว่าต้องหาทางติดต่อกับโลกอนาคตให้ได้ก่อนล่ะ" เขาเดินไปมาพลางหาวิธี แต่จนแล้วจนรอดก็ยังคิดไม่ออกสักที แต่ทันใดนั้นเองสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่คอมพิวเตอร์โ น้ตบุ๊คของวาเซีย " ได้การล่ะ " ราเฟลยิ้มอย่างดีใจและเริ่มการติดต่อทันที แล้ววาเซียล่ะ หน้าร้านเบเกอรี่ "แฮ่ก...แฮ่ก.." เสียงหอบอันดังทำให้ทุกคนต้องหันมามอง วาเซียนั้นเอง เธอยืนเอามือกุมที่หน้าอกตัวเอง อีกมือหนึ่งก็ยันกับประตูไว้ ในร้านมีคนนั่งอยู่มากมายเหมือนเดิม แต่มองดูแล้วในร้านจะมีลูกค้าที่เป็นผู้หญิงเสียเกือ บหมด " ขะ..ขอโทษค่ะ ที่มาสาย " เธอพูดขึ้นพลางยกมือไหว้ชายคนหนึ่ง ซึ่งอายุก็ไม่มากกว่าเธอเสียเท่าไร ผู้ชายคนนั้นมองดูเธอแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าเป็นห่วง "วาเซียมาทำงานด้วยเหรอ นึกว่าวันนี้จะไม่มาแล้วซะอีก ผมกำลังจะให้ใครไปดูคุณที่บ้านพอดี" ชายหนุ่มคนนั้นตอบกลับมา เมื่อมองดูใกล้ๆแล้ว ชายคนนี้น่าจะมีอายุประมาณ 23 ปี หน้าตาที่ออกไปแนวลูกครึ่งญี่ปุ่นช่วยเสริมให้เขาดูห นุ่มยิ่งขึ้น ผมสีดำสนิทและดวงตาที่มีสีนำตาลเข้ม จึงไม่ต้องแปลกใจเลยที่ร้านนี้จะมีแต่สาวๆนั่งเต็มไป หมด "อ่ะ..ขอโทษด้วยนะค่ะ พี่อาร์ม คือพอดีมีญาติมาจากต่างจังหวัดอ่ะค่ะ ก็เลยสายไปหน่อย ไม่ว่ากันนะค่ะ" เด็กสาวพูดไปพลางยกมือขอโทษไปพลาง ในใจก็คิดว่า อย่าไล่หนูออกเลย อย่าไล่หนูออกเลย "เอาล่ะ ไม่เป็นไร ป่ะไปทำงานได้แล้ว" ชายหนุ่มพูดขึ้นพลางเอามือตบที่หลังหล่อนอย่างแรง เล่นเอาวาเซียเกือบหน้าหงาย ดีที่ตั้งท่าไว้ดีก็เลยไม่ล้ม "ฮือๆ พี่ทำไมเล่นแรงอย่างเงี่ย เจ็บนะ" เด็กสาวบ่นอุบ "อ่ะโทดที โทดที ป่ะไปเปลี่ยนชุด" ชายหนุ่มพูดเสร็จจึงเดินออกนำไปที่หลังร้าน โดยไม่สนใจวาเซียที่เดินเหลียวหน้าเหลียวหลัง เพราะมีรังสีอาฆาตพุ่งมาที่เธอเต็มไปหมด
__________________ อยากได้เพลงการ์ตูนมาขอได้ที่นี้ *สารบัญหน้าแรกนะครับ ดูก่อนโพสขอ* แก้ไขโดย kurapika : 11 Sep 2007 เวลา 06:12. |
|
| |
|
18 Apr 2007, 10:59
| #5 (permalink) |
| น้องใหม่ TG    โพส: 95  ดาวโหลด: 33 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 0 TG ออร่า:  สถานที่: บนโลกนี้  | หนุกดีครับ ตอนนี้เป็นโรคจิตคันไม้คันมือต้องมีของขวัญให้คนแต่ง นิยายทุกคน อะให้ ! ทําเล่นๆแต่เอาไปใช้ได้  
__________________ RockmaneXtra Community Evolution  ช่วยเข้าไปโพสต์หน่อยครับ บอร์ดเงียบเหงาเหลือเกิน TT_TT ไปก็ไปให้สม่ำเสมอนะครับ TT_TT ผมยังไม่เลิกทํานะคร้าบบบบการ์ตูนน่ะ ช่วงนี้ต้องสอบเข้า ม.1 หลังจากนั้นจะมาทําการ์ตูนนี้ต่อนะครับ RockmaneXtra Community Site เล่นเกม Flash แก้ไขโดย peramera : 18 Apr 2007 เวลา 11:01. เหตุผล: แก้ภาพตกคําว่า My |
| |
|
19 Apr 2007, 05:37
| #6 (permalink) |
| แฟนพันธ์แท้ TG | ขอบคุณมากครับ สวยดีๆ อันนี้ต่อจากตอนที่4 มาหน่อยหนึ่งนะครับ เชิญอ่านต่อได้เลยครับ ยังไงก็ช่วยกันคอมเม้นท์หน่อยนะครับ Lee Bekery สวัสดีค่ะ เสียงทักทายของวาเซียดังขึ้นทุกครั้งที่มีลูกค้าเข้า มา เธอทำงานที่นี้มาได้ปีกว่าแล้ว และเธอก็ใช้เงินตรงนี้ส่งตัวเองเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ได้สำเร็จ ในตอนเย็นเธอก็จัดการปิดร้าน เธอเป็นคนขยันและมักจะได้คำชมจากเจ้านาย หรือที่เธอเรียกว่าพี่อาร์มเสมอ แต่เธอก็ไม่ถืออภิสิทธิ์ไปมากกว่าคนอื่น เมื่อปิดร้านเสร็จเธอจึงเดินไปที่หลังร้านเพื่อไปรับ เงินเดือนของเธอ ปิดร้านเสร็จแล้วหรือวาเซีย เสียงของพี่อาร์มนั่นเอง งั้นขอตรวจหน่อยนะว่าสะอาดหรือป่าว ได้เลยขอรับ รับรองว่าไม่มีแม้เศษขนมปังสักเกร็ด วาเซียพูดพลางทำท่าตะเบะเหมือนตำรวจไปด้วย ให้มันจริงเถอะ อาร์มบ่นอุบให้หลัง แต่เจ้าตัวดีก็ยังยิ้มเริงร่า บทที่ 5 อาหารเย็นจากความรัก แกร็ก เสียงเปิดประตูดังขึ้นตามมาด้วยร่างของหญิงสาวที่นั่ งฟุบลงบนโซฟาสีน้ำตาล แล้วตามมาด้วยเสียงบ่นอุบอิบ โธ่! พี่อาร์มนะ พี่อาร์ม ขี้งกซะมัดยาด มาสายหน่อยเดียวเล่นหักเงินไปตั้งเยอะ ปากว่าไปพลาง มือก็นับเงินไปพลาง แค่นี้มันจะพอยาไส้เหรอเนี่ย พี่อาร์ม ใครกันเหรอครับ ง่ะ...นะ.นาย วาเซียตกใจมาก นี้เธอลืมไปแล้วว่าในห้องยังมีราเฟลอยู่อีกคน กลับมาจากข้างนอกคงจะเหนื่อยสินะครับ ผมทำอาหารเสร็จแล้ว จะทานเลยมั้ยครับ ราเฟลพูดขึ้นพลางยกจานสปาเก็ตตี้ขึ้นโชว์ กลิ่นหอมของมันเล่นเอาวาเซียกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ฮึ..ไม่เอาหรอก เผื่อนายใส่ยาพิษให้ฉันกินจะว่ายังไง ป้าของฉันบอกว่าไม่ให้รับของกินจากคนแปลกหน้า ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่สายตากลับจ้องสปาเก็ตตี้ตาเป็นมัน อย่างนั้นเหรอครับ ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมเอาส่วนของคุณไปทิ้งก็ได้เพราะผมคน เดียวก็กินไม่หมดหรอก ราเฟลทำท่าจะลุกแต่ก็มีเสียงห้ามเอาไว้ เฮอะ แต่ก็เอาเถอะ ไหนๆนายก็ทำมาแล้ว ฉันไม่อยากให้มันเสียของจะยอมกินก็ได้ วาเซียจึงรับจานนั้นมา พลางลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย ราเฟลนั่งมองวาเซียกินสปาเก็ตตี้ แล้วก็อมยิ้ม ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าเขาจะได้พบแม่ของเขาเร็วขนาดนี้ จึงลืมตัวพูดออกไป อร่อยมั้ยครับ แม่ วาเซียเกือบจะเอาที่กินเมื่อกี้ออกมาเสียแล้ว เพราะราเฟลดันพูดคำพูดที่เธอไม่ชอบเข้าอย่างจัง อีตาบ้า ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเรียกฉันอย่างนี้อีก เจ้าหล่อนบ่นใส่ราเฟลขนานใหญ่ เล่นเอาเขาต้องอุดหู ก็ผมเห็นว่า มะ..เอ้ยคุณวาเซีย ตั้งใจกินอาหารที่ผมทำ ผมก็เลยอยากจะถามแค่นั้นเองว่าอร่อยหรือเปล่า อีกอย่างสปาเก็ตตี้จานเนี่ยผมใส่ความรัก ความตั้งใจลงไปเต็มเปี่ยมเลย ราเฟลพูดพลางก้มหน้าลง กุมมือตัวเองแน่นเหมือนเวลาเด็กสารภาพผิด ง่ะ...ความรักอย่างนั้นเหรอ ฟังดูเลี่ยนๆยังไงไม่รู้แฮะ วาเซียพูดพลางทำหน้าเหยเก เอาเถอะก็อร่อยดีอ่ะนะ จริงเหรอครับ ราเฟลกลับเข้าสู่โหมดร่าเริงทันที งั้นเติมอีกนะครับ ผมทำไว้เต็มเลยล่ะ เหอๆ ไหนบอกว่ามีอยู่แค่นี้ไงล่ะ โกหกฉันใช่มั้ย นายไม่ได้ตายดีแน่ พูดเสร็จก็พลางวิ่งไล่ราเฟลไปรอบห้อง หลังจากนั้นทั้งสองคนก็แยกกันไปพักผ่อน แต่ก็เกิดปัญหาเข้าสะแล้ว เอ่อ แล้วจะผมนอนตรงไหนล่ะครับราเฟลพูดพลางเกาหัวตัวเอง เพราะดูๆไปแล้วห้องนี้ก็มีเตียงเพียงเตียงเดียว และวาเซียต้องนอนเป็นแน่แท้ จะเหลือก็แต่...... นายน่ะไปนอนที่โซฟาซะ เจ้าหล่อนพูดพลางโยนหมอนกับผ้าห่มไปให้ราเฟล ซึ่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ หัวหน้าสมาคมอวกาศอย่างเขาต้องมานอนโซฟาเหรอเนี่ย ถ้าลูกน้องรู้คงขายหน้าแย่ ตะ...แต่ราเฟลทำท่าจะพูดแต่วาเซียก็ขัดขึ้นก่อน ไม่ต้องมาต่งมาแต่ ฉันง่วงแล้ว นายไปนอนที่ของนายไป ราตรีสวัสดิ์นะ พูดเสร็จก็ปิดประตูปล่อยให้ราเฟล ยืนมองโซฟาอย่างหมดอาลัย โดยที่ไม่รู้เลยว่าพรุ่งนี้จะเกิดเหตุการ์ณที่ไม่คาด คิดเกิดขึ้น
__________________ อยากได้เพลงการ์ตูนมาขอได้ที่นี้ *สารบัญหน้าแรกนะครับ ดูก่อนโพสขอ* แก้ไขโดย kurapika : 11 Sep 2007 เวลา 06:15. |
|
| |
|
25 Apr 2007, 06:06
| #7 (permalink) |
| แฟนพันธ์แท้ TG | ต่อไปก็เป็นตอนที่6แล้ว อาจยาวไปหน่อยแต่อย่าพึ่งขี้เกียจอ่านกันนะครับ:emot ion_077: บทที่ 6 การปรากฏกาย!! DNA สายพันธุ์พิเศษ เช้าวันรุ่งขึ้น ก็อก ก็อก คุณวาเซียครับ ตื่นได้แล้วครับ วันนี้คุณต้องไปทำงานพิเศษไม่ใช่หรอครับ ราเฟลพูดพลางเคาะประตูห้อง วาเซียๆ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ แต่ก็ไม่มีเสียงของวาเซียตอบกลับออกมา ถ้าคุณไม่เปิดผมจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาเช่นเคย ราเฟลจึงใช้ไหล่กระแทกเข้ากับประตูอย่างแรง จนประตูเปิดออก ในห้องไม่มีแม้แต่วี่แววของวาเซีย ทันใดนั้นเองสายตาของราเฟลก็มองไปเห็นจดหมายฉบับหนึ่ งซึ่งจ่าหน้าถึงเขา อยากได้ตัวเธอคืนให้มาที่ที่อยู่ในแผ่นที่-สมาพันธ์วิจัยอวกาศ ชิ.....ไอ้บ้าเอ้ย ราเฟลพูดด้วยสีหน้ากราดเกรี้ยวพลางทุบกำปั้นลงไปที่พ ื้นอย่างแรง รอผมก่อนนะครับ ผมจะต้องไปช่วยแม่ให้ได้ ณ โรงงานร้างแห่งหนึ่ง ชิ...มันเอาแม่ไปไว้ที่ไหนกันนะ ราเฟลพูดพลางยกปืนไปข้างหน้ามองทางด้วยความระมัดระวั ง ที่โรงงานแห่งนี้ถ้ามองโดยทั่วไปแล้วจะมีแต่เครื่องจ ักรที่เสื่อมสภาพตั้งอยู่เกลื่อนไปหมด ที่พื้นก็มีแต่สายไฟที่ขาดวางอยู่ระเกะระกะ เขาค่อยๆเดินเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ และไม่ลืมที่จะเก็บข้อมูลทางหนีทีไล่ไปด้วย มาแล้วรึ ราเฟล เขาหันหน้าไปทางต้นเสียง ก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มในชุดกราวน์สีขาว ผมยาวสีทอง ผิวขาวเหมือนคุณชาย แต่แววตากลับเป็นสีแดง ซึ่งมองดูแล้วชวนให้น่ากลัวอย่างประหลาด คริส นี่นาย... เขาพูดเสียงเบาราวกับว่าสิ่งที่เห็นข้างหน้าไม่ใช่คว ามจริง ใช่แล้วฉันเอง รู้สึกเป็นเกียรติเหลือเกินที่นายยังจำฉันได้ คริสตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่เย่อหยิ่ง รอยยิ้มบางๆปรากฏที่มุมปาก แก เอาแม่ไปไว้ที่ไหน ราเฟลถามด้วยสีหน้ากราดเกรี้ยว ผู้หญิงคนนี้น่ะรึ คริสพูดพลางมองไปที่วาเซีย ซึ่งตอนนี้เธอถูกจับมัดไว้กับเก้าอี้ ปากของเธอถูกปิดด้วยผ้า เธอพยายามส่งเสียงออกมาแต่ก็ฟังไม่ได้ศัพท์ วาเซีย! ราเฟลตะโกนลั่นและวิ่งเข้าไปแต่ทว่า....ร่างกายของเข าโดนดีดกระเด็นออกมาทั้งๆที....ใช่ทั้งๆทีข้างหน้าไม ่มีอะไรเลย เป็นเพราะอะไรกัน เขาจึงลองเอาปืนที่พกมายิงเข้าไปแต่ลูกปืนก็กระเด็นอ อกมาอยู่ดี เฮ้อ...น่าเสียดาย น่าเสียดาย ไม่ว่านายจะพยายามเท่าไรมันก็เปล่าประโยชน์ คริสพูดพร้อมวาดมือเป็นวงกลม ก็ปรากฏเป็นกำแพงมาล้อมรอบตัวเขาและวาเซีย เพราะนี้คืออาณาเขตของฉัน ชิ..รีเฟล็กบาเรียอย่างนั้นเหรอ ราเฟลคิดในใจ เขาลืมไปได้ยังไงกัน ไม่คิดเลยนะ ว่าท่านหัวหน้าสมาคมอวกาศจะลืมทักษะพื้นๆขนาดนี้ แย่จริงๆเลยแฮะ คริสพูดพร้อมแย้มรอยยิ้ม แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ดูฝืนๆชอบกล ไหนๆแล้วเรามาเจรจากันหน่อยดีกว่าไมท่านหัวหน้า เอาไงดีนะ อืมเอาเป็นว่าฉันมีข้อเสนอให้เลือก คริสพูดไปเรื่อยๆพลางเอามีดไปจ่อคอของวาเซีย ปลายมีดสะกิดเข้าเบาๆที่คอของวาเซียจนมีเลือดไหลซึมอ อกมา แก...ราเฟลเห็นดังนั้นจึงวิ่งเข้าไปแต่ก็โดนผลักกร ะเด็นออกมา ชิ...ไอ้กำแพงบ้านี่ ไม่ต้องรีบร้อนหรอกน่า งั้นข้อที่1 ยอมให้ฉันฆ่าผู้หญิงคนนี้สะ หรือว่าข้อ2 ยอมมาเป็นพวกเดียวกับฉัน ฉันก็จะปล่อยผู้หญิงคนนี้ไป คริสพูดจบจึงมองไปที่ราเฟลเพื่อรอฟังคำตอบ ด้านราเฟลเองเมื่อได้ยินดังนั้นจึงมีสีหน้าเครียด พลางคิดทบทวนกับข้อเสนอ จะว่าไปข้อเสนอของนายมันก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่ก็นะไม่ว่าจะเลือกข้อไหนฉันก็ตายอยู่ดีไม่ใช่หรือ ไง ฟุ่บ!! ตอนนี้ร่างของราเฟลมาอยู่หน้าคริสและเขาก็อาศัยจังหว ะนั้นสวนหมัดเข้าไปที่ท้องของคริสอย่างรุนแรง ทำให้ร่างนั้นกระเด็นไปไกลทีเดียว จะว่าไปนายเองก็ผิดนะที่ลืมกางบาเรียต่อเนี่ย ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ คริส นั่นสินะ ฉันนี้ไม่น่าเผลอเลย คริสลุกขึ้นอย่างสบายไม่มีวี่แววของอาการเจ็บปวดราวว ่าหมัดเมื่อกี้นี้เป็นแค่ปุยนุ่น สร้างความแปลกใจให้กับราเฟลเป็นอย่างมาก แต่ต่อจากนี้อย่าหวังเลยว่าจะเข้ามาใกล้ฉันได้ง่ายๆ ทันทีที่คริสพูดจบก็ปรากฏร่างทหารจำนวนมาก ร่างกายของพวกมันมีสีม่วงคล้ำ มีน้ำเมือกและน้ำเหลืองไหลออกมาโทรมกาย Zombie summon อย่างนั่นเหรอ ราเฟลพูดพลางมองทหารซอมบี้ที่ตอนนี้กำลังเดินอย่างช้ าๆเพื่อเข้ามาจัดการกับเขาและวาเซีย (Zonbie summon เป็นความสามารถของคริสที่สามารถผ่าตัดเอายีนของคนที่ ยังมีชีวิตมาตัดต่อเข้ากับศพ ทำให้อวัยวะภายในกลับมาทำงานเป็นปกติ ว่ากันว่าเพียงแค่ยีนเดียวก็สามารถฟื้นคืนชีพให้กับศ พได้เป็น 100 ศพ แต่จะไม่มีผลต่อรูปลักษณะภายนอก ในส่วนนี้เองคริสก็กำลังทำการวิจัยอยู่-ผู้เขียน) เก่งจังเลยแฮะท่านหัวหน้า อย่างว่าวิทยาศาสตร์มันก็ดีอย่างนี้อ่ะนะ ทำให้ตนตายฟื้น ทำให้คนเป็นอยู่ยืน ช่างสะดวกสบายจริงๆ แต่ว่าอธิบายไปคงจะเปล่าประโยชน์ล่ะนะ จัดการมันเลยผลงานของฉัน ราวกับว่าเหล่าซอมบี้จะสนองกับคำสั่ง มันจึงรีบเพิ่มความเร็วขึ้น ราเฟลเห็นไม่ได้การจึงรีบแก้มัดวาเซียออก คุณวาเซียครับเดี๋ยวผมจะยิงฝ่าแนวหน้าไปให้ ตอนนั่นคุณรีบวิ่งออกไปเลยนะครับ ราเฟลพูดพลางกำชับปืนให้แน่นขึ้น แต่...แล้วนายล่ะ จะให้ฉันทิ้งไปอย่างนั่นเหรอ ไม่ได้หรอกฉันทิ้งนายไม่ได้วาเซียพูดพลางจับมือของร าเฟล ไปด้วยกัน หนีออกไปด้วยกันเถอะนะรา.... ปัง ปัง ปัง!! เสียงปืนดังขึ้น ซอมบี้ที่โดนลูกปืนนั่นทำให้ร่างของมันแหลกเละไปทั้ง ตัว เศษชิ้นเนื้อร่วงกระจายเต็มพื้น คุณรีบออกไปดีกว่าครับ คุณวาเซีย ราเฟลพูดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แต่มือก็ยังสาดกระสุนออกไปไม่ยั้ง ผมสัญญาครับ ผมจะตามคุณออกไปแน่นอน เมื่อวาเซียได้ยินอย่างนั่นจึงคลายมือที่จับออกลง และรีบวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้ความพยายามของเขาสูญเปล่า รอก่อนนะราเฟล ฉันจะไปตามคนมาช่วยนายเอง เมื่อเห็นวาเซียออกไปแล้ว ราเฟลจึงหันไปพูดกับคริส เอาล่ะ เรามาเคลียร์เรื่องของเราให้จบกันดีกว่า เขาพูดด้วยสายตามุ่งมั่นกับบุคคลตรงหน้า ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเรียกว่า เพื่อน
__________________ อยากได้เพลงการ์ตูนมาขอได้ที่นี้ *สารบัญหน้าแรกนะครับ ดูก่อนโพสขอ* แก้ไขโดย kurapika : 11 Sep 2007 เวลา 06:19. |
|
| |
|
09 May 2007, 05:59
| #8 (permalink) |
| แฟนพันธ์แท้ TG | เอาล่ะครับมาถึงตอนที่7 กันแล้ว ถึงนิยายของผมจะไม่ได้รับความนิยม แต่ถ้าเข้ามาอ่านก็ช่วยติชมหน่อยนะครับ  บทที่7 skill pocket นี่นาย...นายคนนั้นอ่ะที่นั่งเงียบๆอ่ะ เสียงของเด็กน้อยผมทอง ตาสีฟ้าสดใสร้องทัก เด็กผู้ชายผมสีน้ำตาล ตาสีดำที่นั่งซึมอยู่บนเก้าอี้ ซึ่งให้ความสนใจเพียงแค่มองด้วยหางตาเท่านั้น นี่นาย..มันจะมากไปแล้วนะ ฉันเรียกไม่ได้ยินหรือไง เด็กน้อยยกมือขึ้นเท้าเอว พลางทำสีหน้าไม่พอใจ ทำไม เรียกฉันมีเรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอ เด็กคนนั้นตอบกลับมาลอยๆ ไม่คิดแม้แต่จะหันมามอง นี่นายชื่ออะไรเหรอ เราชื่อคริส เด็กน้อยในชุดเสื้อแขนยาวสีขาว กางเกงสีขาวเริ่มแนะนำตัวเองกับคนตรงหน้า ซึ่งได้แต่ส่งสายตาเย็นชากลับมาเท่านั้น นี้เราอยากรู้จักนายจริงๆนะ เอางี้เรามาเป็นเพื่อนกันนะ นัยน์ตาสีดำตวัดกลับมามองด้วยความสงสัย พลางพูดออกไป เราชื่อราเฟล นายไม่ต้องมาเป็นเพื่อนเราหรอก นายคงจะถูกใช้ให้มาแกล้งฉันล่ะสิน่ะ เด็กน้อยหันหน้ากลับไปพลางวาดอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ คริสได้ยินดังนั้น จึงฉุนขาดตะโกนกลับไป ไอ้เจ้าบ้า...ฉันก็บอกแล้วไง ว่าฉันอยากเป็นเพื่อนกับนายน่ะ และฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะมาแกล้งนายด้วย ได้ยินไม ราเฟลมองกลับมาที่คนตรงหน้า แทบไม่เชื่อเลยว่าคนๆนั้นจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ จากเด็กชายที่มีแววตาที่ร่าเริง กลับกลายเป็นแววตาที่มีความมุ่งมั่นแต่แฝงไว้ด้วยควา มอำมหิต รอยยิ้มทุกครั้งที่ยิ้มให้เขาช่างสร้างความเจ็บปวดให ้เป็นอย่างมาก เฮ้...ราเฟลนายนี่กล้ามากนะที่ไม่ยอมรับข้อเสนอของฉ ัน คริสมองลงไปด้านล่าง ซึ่งตอนนี้ราเฟลกำลังสู้อยู่กับกองทัพซอมบี้ ทางราเฟลเองตอนนี้ก็ย่ำแย่ ถึงลูกกระสุนที่ใช้กับปืนอันนี้จะเกิดจากการรวมกันขอ งอากาศ จนเกิดแรงอัดมหาศาลก็เถอะ แต่ศัตรูเยอะขนาดนี้ตัวเขาเองแหละที่จะตายก่อน ชิ..ช่วยไม้ได้แฮะ ราเฟลบ่นอุบกับตัวเอง พลางหยิบบางอย่างมีลักษณะเป็นแท่งสีเหลี่ยมบางสีดำ บนเจ้าแท่งนั้นมีปุ่มอยู่เยอะแยะไปหมด ภาวนาให้มันใช้ได้ทีเถอะ ราเฟลกดปุ่มสีแดงที่อยู่ข้างบนก็บังเกิด เด็กผู้หญิงผมยาวในชุดกิโมโนสีดำโผล่ขึ้นมากลางอากาศ ถ้าดูจากรูปร่าง หน้าตาแล้วน่าจะไม่เกิน 12 ปี คุณราเฟลเรียกมิยาบิ มาทำไมค่ะ เด็กสาวพูด พลางยกร่มไม้สีดำในมือขึ้นกาง ก็ปรากฏม่านบาเรียขึ้นล้อมรอบราเฟล คืองี้นะ มิยาบิ เห็นรอบๆแล้วใช่มั้ย ราเฟลพูดพลางชี้ให้เด็กสาวมองไปรอบๆ เจ้าค่ะ เด็กสาวตอบกลับพลางมองไปที่ฝูงซอมบี้ ฉันจะขอใช้ความสามารถของเธอหน่อย ราเฟลพูดขึ้นพลางล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง และหยิบบางอย่างออกมา เปิดระบบฟื้นฟูด้วยนะ เจ้าค่ะ จะให้เปิด 100 เปอร์เซ็นต์เลยไมค่ะ เด็กสาวถามผู้เป็นเจ้านาย แค่ 30 เปอร์เซ็นต์ก็พอแล้วล่ะ เอาล่ะ เริ่มได้ ราเฟลพูดจบก็ชูสิ่งที่เป็นแผ่นหกเหลี่ยมขึ้น ตรงกลางของแผ่นสัญลักษณ์นั้น มีรูปปีกนางฟ้าสีขาวสองอัน ไขว่กันอยู่ ด้านมิยาบิเองก็เริ่มเปล่งแสงสีดำออกจากร่าง นั่นมันอะไรกันน่ะ คริสพูดกับตัวเอง เมื่อเขาเห็นคลื่นพายุสีดำเกิดขึ้นท่ามกลางฝูงซอมบี้ ลมพายุนั้นพัดเอาซอมบี้ปลิวกระจายไปทั่วโกดังร้าง คริสเห็นท่าไม่ดีจึงกระโดดลงไป และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขาก็คือ ชายหนุ่มในชุดสีดำ...... เสื้อคอปกตั้งแขนยาวสีดำ กางเกงขายาวสีดำสนิท บนศรีษะมีสายคาดที่มีตราสัญลักษณ์บางอย่างปรากฏอยู่ ปืนสีดำขนาดเหมาะมือ บนกระบอกสลักด้วยอักษรสีทองว่า Black Rose กำลังยิงทลายกำแพงซอมบี้ที่บัดนี้ กำลังดาหน้าเข้ามาอย่างไม่ลดละ ราเฟล อย่าบอกนะว่าแกใช้ skill pocket คริสคิดในใจ skill pocket มีเพียง 2 ชิ้นในโลกอวกาศ มันเป็นสิ่งที่ทางสมาพันธ์อวกาศคิดค้นขึ้น ซึ่งมีน้อยคนหนักที่สามารถใช้งานมันได้จริง โดยความสามารถของมันก็คือ บรรจุความสามารถของผู้ใช้ไว้ เมื่อมีการเรียกใช้จะปรากฏออกมาเป็นภาพโฮโลแกรมเสมือ นมนุษย์ แถมพ่วงความสามารถในการักษาแถมมาด้วย และจำนวนปุ่มที่ปรากฏก็จะบ่งบอกถึงความเก่งกาจของผู้ ใช้ ไอ้บ้านี่มันเอามาจากไหนกัน ราเฟลยิงทำลายซอมบี้และเดินมุ่งตรงมาที่คริสอย่างช้า ๆ ส่วนคริสก็ยืนอึ้ง ขยับเขยือนไม่ได้ สายตามองไปที่บุคคลตรงหน้าที่บัดนี้กำลังเอาปืนมาจ่อ ที่ศรีษะของตน คริส ฉันให้โอกาสนาย เลิกทำการทดลองบ้าๆนี่ซะ ฉันเองก็ไม่อยากทำร้ายนายหรอกนะ ถ้าไม่จำเป็น ราเฟลพูดด้วยแววตามุ่งมั่น หึ ล้อเล่นหรือเปล่า นี่นายขู่ฉันงั้นเหรอ คริสกระโดดถอยหลังออกมาตั้งหลัก ไม่ว่านายจะพูดยังไง ฉันก็ไม่มีวันกลับไปหรอก อย่าลืมซะล่ะว่าใครทำให้ฉันเป็นแบบนี้ คริสพูดด้วยความกราดเกรี้ยว เอาเป็นว่าวันนี้ฉันจะยอมกลับไป แต่วันหลังฉันจะมาเอาคืนให้แสบเลยคอยดูสิ แล้วร่างของเขาก็หายไป ทิ้งให้ราเฟลนึกถึงความทรงจำที่ยากจะลืมได้
__________________ อยากได้เพลงการ์ตูนมาขอได้ที่นี้ *สารบัญหน้าแรกนะครับ ดูก่อนโพสขอ* แก้ไขโดย kurapika : 11 Sep 2007 เวลา 06:26. |
|
| |
|
09 May 2007, 13:56
| #9 (permalink) |
| สมาชิก TG รุ่นพี่  โพส: 493 ดาวโหลด: 113 อัพโหลด: 16 รับคำขอบคุณ: 8 TG ออร่า: สถานที่: -* โลกแห่งนวนิยาย*- | ยังไม่อ่านทีครับ(ว่างๆจะอ่านนะ) แต่คอมเม็นต์เรื่องการแบ่งวรรคให้ช่วยแก้หน่อยก็ดีคร ับ ขอเป็นกำลังใจให้นะครับ....(เมื่อก่อนเราก็เคยโดนว่า นี่นา อิอิ) ปล. ถึงคุณ Peramera ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยทำโล้โก้ให้นิยายผมบ้างซิครับ อิอิ (ขอเป็นอักษรแบบDeathNoteหรือสไตล์ใกล้เคียงนะครับ)
__________________   ~เชิญอ่านนิยายที่ผมแต่งได้นะครับ~Castlevania : Symphony Of Newworld ข้อมูลปัจจุบัน ยอดอ่าน&ผู้เข้าชม = ประมาณ 4,300 ระยะเวลาที่แต่ง = 4-5 ปี จำนวนบท =13 บท .. ต้องขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ให้การสนับสนุนมาโดยตล อดครับ .. |
|
| |
|
11 May 2007, 03:43
| #10 (permalink) | |
| น้องใหม่ TG โพส: 95 ดาวโหลด: 33 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 0 TG ออร่า: สถานที่: บนโลกนี้ | อ้างอิง:
ยังไง จะลองทําให้แล้วกันคับ
__________________ RockmaneXtra Community Evolution ช่วยเข้าไปโพสต์หน่อยครับ บอร์ดเงียบเหงาเหลือเกิน TT_TT ไปก็ไปให้สม่ำเสมอนะครับ TT_TT ผมยังไม่เลิกทํานะคร้าบบบบการ์ตูนน่ะ ช่วงนี้ต้องสอบเข้า ม.1 หลังจากนั้นจะมาทําการ์ตูนนี้ต่อนะครับ RockmaneXtra Community Site เล่นเกม Flash | |
|
| |
|
02 Jul 2007, 02:26
| #13 (permalink) |
| แฟนพันธ์แท้ TG | มาแว้วครับ ตอนที่8-9 หลังจากที่ห่างหายไปเสียนาน มีอะไรก็คอมเม้นท์ได้นะครับ บทที่ 8 ต้นเหตุของความผิด ขอให้นักศึกษาทุกท่านมาลงชื่อที่ห้องสอบ ณ เวลานี้ด้วยค่ะ เสียงโอเปอเรเตอร์สาวประกาศเรียกนักศึกษาของมหาวิทยา ลัยอวกาศดังขึ้น ทำให้หลายๆคนลุกจากที่นั่ง นักศึกษาในชุดสีขาวจำนวนมากกำลังขึ้นลิฟท์เพื่อที่จะ ไปชั้นบน บางคนก็สาระวนอยู่กับการเก็บของ เว้นแต่บางคนที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ เฮ้ |