My Protecter DNA

มาแล้วขอรับตอนที่10 ตอนนี้เนื้อเรื่องยังสบายๆอยู่ไม่ค่อยเครียด อ่านจบแล้วช่วยคอมเม้นหน่อยนะครับ ขอบคุณครับ

บทที่ 10 คนเดิม

“ คริส นายเข้าใจผิดนะคริส นะนาย...” ปุ่ก เสียงอะไรบางอย่างถูกที่หน้าของราเฟล

“ตื่น ได้ แล้ว อี ตา บ้า “ เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ตามมาด้วย หมอนที่บรรจงฟาดอย่างไม่ยั้ง ถึงจะเป็นแรงจากผู้หญิงก็เหอะ แต่โดนมากไปก็คงไม่ดี

“ดะ เดี๋ยวสิครับ คุณวาเซีย นี้เขาดูแลคนป่วยกันแบบนี้เหรอ” ราเฟลพูดพลางเอามือคว้าหมอนไว้

“ยังดีนะที่ยังรู้ว่าตัวเองเป็นคนป่วยน่ะ เล่นสลบตั้ง 3 วัน 3 คืน นี้ถ้านายเป็นอะไรไป มันก็เหมือนกับว่าฉะ..ฉันเป็นต้นเหตุน่ะสิ” น้ำตาใสๆเริ่มออกจากดวงตาที่ดำขลับ เล่นเอาราเฟลทำอะไรไม่ถูก จึงหยิบกระดาษทิชชู่ที่วางอยู่บนโต๊ะ ค่อยๆบรรจงเช็ดอย่างอ่อนโยน เล่นเอาวาเซียหน้าแดงไปเลย

“พอแล้ว ฉะ...ฉันเช็ดเองได้น่า” วาเซียปัดมือของเขาออก ราเฟลเห็นดังนั้นจึงได้แต่อมยิ้ม

“นี่ราเฟล นายผมทองคนนั้นคงไม่ใช่แค่ศัตรูธรรมดาสินะ ดูเหมือนว่านายจะรู้จักกับเขา..” วาเซียพูดขึ้น ราเฟลได้แต่หลบตา แต่เมื่อหันไปเห็นวาเซียที่มีสีหน้าเป็นห่วงเขา ก็จำเป็นที่ต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง วาเซียตั้งอกตั้งใจฟังอย่างมาก ไม่มีคำถามหลุดออกมาจากปากของเธอเลย ราเฟลได้แต่คิดว่า บางช่วงเวลาวาเซียก็ดูน่ารักขึ้นมาเหมือนกัน

“อ้อ ที่แท้คนๆนั้นก็เป็นเพื่อนกับนายมาก่อน แล้วนายกลับคิดว่าการที่เพื่อนของนายไปเข้าร่วมกับฝ่ ายนั้น มันเกิดมาจากความผิดของนายอย่างนั้นสิ” วาเซียคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “นายก็ติดอยู่กับไอ้ความคิดบ้าๆบอๆนี้ใช่มั้ย?”

“ ผมน่ะ ไม่เคยคิดที่จะหักหลังใครเลย เพื่อนน่ะมีความสำคัญกับผมมาก การที่เพื่อนของผมต้องไปอยู่ในที่ๆเขาไม่ควรมันทำให้ ผมเสียใจมากขนาดไหน คุณไม่รู้หรอก”เขาก้มหน้าลง มือที่กุมกันไว้กำลังสั่นละลิก

“แล้วทำไมนายต้องมาคิดว่าเป็นความผิดของตัวเองด้วยล่ ะ นายไม่ได้บอกให้เขาไปเข้าสมาพันธ์บ้านั้นไม่ใช่หรือไ ง” เสียงของวาเซียสูงขึ้นจากความโกรธ เธอจึงคว้าหมอนที่อยู่ข้างๆจะปาใส่ชายหนุ่ม แต่ก็ยังช้ากว่าราเฟล เขาจับข้อมือของวาเซียไว้แน่น

“ คุณไม่ใช่ผมจะไปรู้อะไรเล่า”ราเฟลหัวเสียอย่างสุดๆ ในใจก็คิดว่า ทำไมผู้หญิงถึงได้เป็นอย่างนี้ทุกคนเลยนะ

“ นั่นสินะ ฉันไม่ใช่นายนิ ฉันนี้ยุ่งจริงๆเลยนะ” วาเซียพูดขึ้น พลางแกะมือของราเฟลออก ค่อยๆเดินออกไปที่ประตู “ นายจะโกรธ จะเกลียดใครมากแค่ไหนฉันก็ไม่รู้ นายชอบหรือไม่ชอบอะไรฉันก็ไม่รู้สักอย่าง แต่ฉันรู้เพียงอย่างเดียว ว่านายเคยพูดกับฉัน ว่าจะปกป้องฉัน จะดูแลฉัน แล้วตอนนี้คนๆนั้นหายไปไหนกัน คนที่เคยเข้มแข็ง มุ่งมั่นตอนนี้เขาหายไปไหนแล้ว” ราเฟลได้ยินดังนั้นจึงรีบลุกออกจากเตียง เพียงไม่กี่ก้าวเขาก็ไปถึงตัววาเซียแล้ว
“ผมขอโทษ” เขาดึงมือของวาเซียมากุมไว้ที่อก

“ทำไมกันนะ ผู้ชายพูดคำนี้ได้อย่างเดียวหรือไง” วาเซียมองไปที่หน้าของราเฟล เธอเอื้อมมือไปปัดผมที่หน้าผากของเขา “ฉันไม่ได้จะโกรธนาย หรือเกลียดนายหรอก ฉันอยากให้นายกลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิม กลับมาให้สมกับเป็นลูกของฉัน” ราเฟลได้ยินดังนั้นก็อมยิ้ม แววตาของเขากลับมาร่าเริงอีกครั้ง

แกร่ก เสียงประตูเปิดออก ทำให้ราเฟลและวาเซียต้องหันไปดู

“ผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับ” เด็กหนุ่ม นัยน์ตาสีดำ ผมหางม้าสีเดียวกันก้าวตามมา เด็กหนุ่มที่ราเฟลรู้จักดีที่สุด ตอนนี้ได้มาอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว

บทที่ 11Private room

“อืม...เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้สินะ นายมาช่วยเพราะว่าคลื่นสัญญาณที่พี่ส่งไป แล้วนายก็ใช้เรดาร์จับคลื่นจากสกิลพ็อคเก็ตของพี่ ขณะที่นายกำลังเดินตามสัญญาณนั้นมา นายก็พบวาเซียเข้า นายจึงให้ความช่วยเหลือ แล้วก็แบกพี่กลับมา ใช่มั้ย?” ราเฟลเดินวนไปมารอบห้องพลางทบทวนเรื่องที่น้องชายเล่ าให้เขาฟัง

“ครับ ตอนแรกไอ้ผมก็นึกว่าต้องสู้แล้วสะอีกนะ แต่ยังดีนะครับที่ฝ่ายนั้นยอมถอยกลับไป ไม่อย่างนั้นพี่อาจจะแย่มากๆก็ได้น่า...” เด็กหนุ่มพูดขี้น

“นี่ จะว่ายังไงก็เถอะ แล้วนายจะจัดการกับไอ้ของพวกนี้ยังไง หา.....” เสียงเอะอะโวยวายมาจากวาเซียเจ้าเก่า หล่อนต้องอารมณ์เสียเพราะไปเห็นบางอย่างเข้า

คอมพิวเตอร์ประมาณ 5 เครื่องตั้งอยู่กลางห้องของเธอ ไหนจะสายไฟ สายแลน และสายพ่วงต่างๆอีกมากมาย มันกระจายไปทั่วห้อง บางครั้งเธอเองก็สะดุดเพราะไอ้สายไฟพวกนี้

ส่วนซิเกลหลังจากวันที่เขาไปช่วยพี่และวาเซียแล้ว เขาก็เล่าเรื่องที่เขารู้จักกับราเฟล และประวัติของเขาให้วาเซียฟัง ต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อที่จะให้วาเซียเชื่อ ไหนต้องเตรียมการรับมือกับศัตรูที่จะไม่รู้จะโผล่มาเ มื่อไร เขาจำเป็นที่ต้องใช้คอม แต่ก็ต้องปิดบังไม่ให้วาเซียรู้ เป็นความผิดของเขาเองที่ไม่ทันได้เก็บ เพราะเขาอยากคุยกับราเฟลมาก

“เอ่อ...ขอโทษนะครับ คือไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวผมจะจัดการเอง” ซิเกลรีบพูดขึ้น

“ง่า คอมตั้ง5 เครื่องเนี่ยนะ จะย้ายไปไหนได้ล่ะ” วาเซียงงที่ซิเกลบอกว่าจะจัดการ

“อย่าไปดูถูกหมอนั่นนะครับ วาเซีย หมอนั่นน่ะฉลาดแล้วก็เก่งกว่าผมอีกนะ” ราเฟลพูดขัดขึ้น ก่อนที่จะชี้ให้วาเซียดู คอมพิวเตอร์ทั้ง 5 เครื่องหายไปแล้ว

“เฮ้ย!!ไม่จริงน่า ก็เมื่อกี้มันยังตั้งอยู่เลยนี่” วาเซียตกใจมากที่อยู่ดีๆคอมก็หายไปในเวลาไม่กี่วิ “นี่ซิเกลนายทำได้ไงอ่ะ” ด้วยความสนใจวาเซียจึงถามต่อไป

“ไม่เห็นยากเลยครับ ผมแค่ใช้ Private room เท่านั้นเอง” ซิเกลพูดขึ้นพลางชูบางอย่างที่มีลักษณะเหมือนรีโมทรถ ยนต์ขึ้นโชว์

“ Private room อะไรเหรอ ไม่เห็นรู้จัก” วาเซียยกมือเกาหัว ตั้งแต่รู้จักกับคนพวกนี้มักจะมีสิ่งประดิษฐ์แปลกๆ โผล่มาเสมอ ราเฟลเห็นดังนั้นจึงรับอาสาอธิบายแทนน้องชายของตน

“Private room พูดง่ายๆมันก็คือห้องที่เก็บได้นั้นแหละครับ เอางี้เดี๋ยวผมแสดงให้ดูเลยล่ะกัน ซิเกลส่งรีโมทมาสิ” ราเฟลพูด พลางรับรีโมทมาจากน้องชาย

“ตอนแรกเราก็กดปุ่มก่อนนะ” หลังจากที่ราเฟลกดปุ่มก็ปรากฏเป็นกล่องสี่เหลี่ยมใสข ึ้นมา มันขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ “หลังจากมันขยายจนได้ขนาดที่เราต้องการแล้วก็กดปุ่มอ ีกครั้ง” หลังจากที่ราเฟลกดปุ่ม กล่องใสนั้นก็หายไป คอมพิวเตอร์ทั้ง 5 เครื่องก็กลับมาอยู่ที่เดิม

“โห ดีจัง อยากได้มั้งง่ะ” วาเซียทำตาเป็นประกายให้ราเฟล แต่ดูเหมือนว่าราเฟลจะไม่ใจอ่อนง่ายๆ เธอจึงเลิกราไป “เฮ้อ...เอาเถอะ นี้ก็มืดแล้ว ฉันว่าเราแยกย้ายกันไปพักผ่อนกันดีกว่านะ” พอพูดจบ วาเซียจึงเดินไปที่ห้อง แต่ก็ต้องชะงักเหมือนเห็นราเฟลเดินตามมา

“นายจะตามมาทำไม” วาเซียยืนเท้าเอวให้ราเฟลเป็นเชิงไม่พอใจ

“ก็ ไปนอนยังไงล่ะครับ” ราเฟลทำหน้างง “อย่าบอกนะครับ มาคุณจะให้ผมนอน.......”

“ถูกต้องแล้วย่ะ ในเมื่อหายป่วยแล้วก็ไปนอนที่เดิมนั้นแหละไป” พูดจบก็ปิดประตูดังปัง ทิ้งให้ราเฟลหมดอาลัยตายอยากอยู่หน้าประตู

“น่าสงสารจังแฮะ พี่ชายผม” ซิเกลพูดพลางปูที่นอนปิกนิคที่กลางห้อง มันเป็นของที่วาเซียซื้อให้เมื่อวันก่อน “พี่ครับมานอนได้แล้ว ผมจะปิดไฟแล้วนะ”

อีกด้านหนึ่ง

คริสกำลังเล่นเปียโนอยู่ในห้องที่มืดทึบ มีเพียงแสงสว่างเล็กน้อยจากเทียนไข 3 เล่มที่จุดไว้ แก้วไวน์และขวดไวน์ก็วางอยู่ข้างๆเชิงเทียน เสียงเปียโนที่เขาดีดมันให้อารมณ์ที่โศกเศร้า เยือกเย็น จนเมื่อเสียงโน้ตตัวสุดท้ายจบลง ก็มีเสียงปรบมือดังขึ้น

“เล่นได้เยี่ยมเหมือนเคยเลยนะค่ะ” เสียงดังมาจากหญิงสาวอายุประมาณ 23 ปี ใบหน้าเรียวเป็นรูปไข่ ดวงตากลมโตสีดำตัดกับริมฝีปากสีแดงแสนเย้ายวน เรือนผมสีไวน์กำลังล้อเล่นกับแสงเทียน หล่อนแต่งตัวด้วยชุดแซ็กรัดรูปสีดำ สวมทับด้วยเสื้อกราวน์สีขาว หล่อนค่อยๆเดินมาหยุดตรงหน้าคริส

“เธอเองเหรอ ราทีน่า” เสียงแสนเย็นชาออกมาจากปากของคริส แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่ใส่ใจ

“ทำไมเรียกฉันอย่างนั้นล่ะค่ะ” ราทีน่าค่อยๆเอามือทั้งสองมากอดไหล่ของคริส “แพ้ใครมาอีกเหรอ” คำพูดคำหลังเล่นเอาคริสฉุนกึก แต่ก็แกล้งสงบนิ่งต่อไป ราทีน่าเห็นว่าได้ทีจึงพูดต่อ

“เอางี้มั้ยค่ะให้ฉันไปจัดการให้เอามั้ย?”

“ไม่ต้องมายุ่งหรอกน่า เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้” คริสเอามือของราทีน่าออก พลางเดินไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม

“อะไรกันค่ะ.....เรื่องของเจ้านายก็เหมือนเรื่องลูกน ้องนั่นแหละค่ะ ให้ฉันได้ช่วยคุณเถอะ” ราทีน่าตอบกลับ

“ฮึ ช่างเถอะเธอจะไปทำอะไรก็เรื่องของเธอ แต่อย่าทำให้ฉันเสียแล้วกัน” คริสพูดอย่างไม่ใส่ใจ พลางหยิบไวน์ขึ้นมาเติมอีก ราทีน่าเห็นดังนั้นเธอจึงโค้งรับคำสั่ง พลางเดินออกไปนอกห้อง

“แล้วคุณจะรู้ว่าความสามารถของฉันไม่ได้มีแค่ที่คุณเ ห็นหรอกนะ” ราทีน่ายิ้มที่มุมปากแล้วร่างของเธอก็หายไป



เอาล่ะครับมีตัวร้ายโผล่มาอีก1 แล้วเธอจะมีแผนเช่นไรต้องติดตามกันนะครับ:emotion_02 6:

บทที่ 12 เช้าวันใหม่

“ คุณวาเซียครับ เช้าแล้วนะ ตื่นได้แล้ว” ราเฟลพูดพลางเคาะประตูไปด้วย ตอนนี้เขาอยู่ในชุดนอนสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนอีกที “คุณวาเซีย”

แกร็ก เสียงเปิดประตูดังขึ้น

“อะไรเนี่ยนาย คนยิ่งง่วงๆอยู่ปลุกทำมั้ยแต่เช้าเนี่ย” วาเซียในท่าทางงัวเงีย เริ่มหงุดหงิด ที่อยู่ดีๆก็มีคนมาปลุกตั้งแต่ 6 โมงเช้า

“ก็แหม นานๆได้ตื่นเช้าทีมันก็ดีเหมือนกันนะครับ” ราเฟลที่ดูเหมือนจะเดาอารมณ์ของวาเซียออก จึงเริ่มพูดเลี่ยงๆ

“ช่างเหอะ ให้ฉันไปนอนต่อก็คงไม่หลับแล้วล่ะ”วาเซียเดินกลับเข้ าไปในห้องพลางรูดม่านที่หน้าต่างเปิดออก ดวงอาทิตย์กำลังโผล่ที่ขอบฟ้า แสงสีนวลตากำลังส่องไปทั่วเมือง ภาพที่เห็นทำให้วาเซียหายอารมณ์เสียไปได้บ้าง “ไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นมานานเท่าไรแล้วเนี่ยเรา”

“นี่คุณวาเซียรู้มั้ยครับ ว่าพระอาทิตย์สำคัญกับเรายังไง” ราเฟลพูดขึ้น

“ให้ความร้อนล่ะมั้ง” พูดจบก็นั่งฟุ่บลงบนเตียง ราเฟลเห็นก็เลยได้แต่ส่ายหน้าก่อนที่พูดต่อ

“ดวงอาทิตย์น่ะเปรียบเสมือนแม่ของดวงดาวต่างๆเลยนะคร ับ สิ่งมีชีวิตต่างๆเกิดขึ้นได้เพราะดวงอาทิตย์ ไหนจะพลังงานที่เราใช้ แน่นอนครับรวมไปถึงความร้อนด้วย” ราเฟลเดินมานั่งลงข้างๆวาเซีย “และมันก็คือสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นด้วยครับ”

“เหอๆ นี่นายชอบพูดอะไรให้ฉันเข้าใจยากจัง” พูดจบก็ลุกคว้าผ้าขนหนู “เตรียมอาหารเช้าให้ด้วยนะ ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว”

“ได้เลยครับ” ราเฟลยิ้มบางๆก่อนที่เดินออกนอกห้องไป

ที่โต๊ะกลางห้อง

“อ้าวคุณวาเซีย อรุณสวัสดิ์ครับ” เสียงทักทายจากหนุ่มน้อยซิเกลดังขึ้นเมื่อเห็นวาเซีย นั่งลงตรงข้ามเขา “วันนี้คุณต้องไปมหาลัยใช่มั้ยครับ”

“ใช่ วันนี้เปิดเรียนวันแรกน่ะ ขึ้นปี2แล้ว คงมีอะไรให้วุ่นอีกเยอะ” วาเซียพูดพลางหยิบถุงเท้าสีขาวขึ้นมาสวม “แล้วพวกนายจะเอาไงล่ะ”
“ผมกับพี่คงต้องติดตั้งระบบต่างๆให้เรียบร้อยแหละครั บ แต่รับรองผมจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนเด็ดขาด” คำพูดหลังๆนี้พูดเพราะวาเซียเริ่มส่งสายตาดุมาให้

“แน่ใจนะ” วาเซียหยุดชะงักเพราะได้กลิ่นหอมลอยมา ราเฟลเดินเข้ามาพร้อมถือถาดมาด้วย บนถาดนั้นมีเครื่องดื่มร้อนอยู่ 3 แก้ว และมีขนมปังปิ้ง 3 แผ่นวางเรียงกัน

“อาหารเช้ามาแล้วครับ” ราเฟลพูดพร้อมยกเครื่องดื่มร้อนสีน้ำตาลอ่อนส่งให้วา เซีย “โกโก้ร้อนครับ หวังว่าคุณคงชอบ” ราเฟลพูดแล้วค่อยวางของที่เหลือลงบนโต๊ะ

“ฮุ้ย กลิ่นหอมจัง นี่นายรู้ได้ไงว่าฉันชอบโกโก้ร้อน...ที่..สุด..เลย” วาเซียเริ่มพูดยานลง ไม่เห็นจำเป็นต้องถามเลย ก็นายนี่สืบเรื่องของเธอมาทุกอย่างแล้วนี่นา จึงได้แต่ส่งสายตาดุๆไปให้ ราเฟลได้แต่ยืนงงเพราะไม่รู้ว่าคุณเธอโกรธอะไรเขาอีก

วาเซียหยิบขนมปังขึ้นมาเคี้ยวตุ้ยๆก่อนที่จะซดโกโก้ร ้อนไปทั้งแก้ว หยิบกระเป๋าสะพายแล้วก็เดินไปที่ประตู ยิ่งทำให้สองพี่น้องงงเข้าไปใหญ่

“ฉันไปแล้วนะ ดูห้องให้ด้วยล่ะ”

“ครับ แล้วเจอกัน” ราเฟลพูดตามหลังไปแต่ดูเหมือนว่าวาเซียจะไม่ได้ยิน

-------------------------------------------------------------------------------------

ขอโทษนะครับที่หายไปนาน พอดีติดสอบน่ะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับไอเดียของทุกคนเลยนะครับ รับรองว่าจะได้ออกแน่นอนครับ

บทที่ 13 นักศึกษาแลกเปลี่ยน

วาเซียพอเดินออกมาจากห้องได้ก็รีบจ้ำอ้าวไม่รอใคร ในใจก็คิดว่า ให้ตายเหอะทำไมเราต้องหงุดหงิดด้วยเนี่ย “รีบไปมหาลัยดีกว่าแฮะ” วาเซียพูดกับตัวเอง แล้วก้าวขึ้นรถบัสที่มาจอดที่ป้ายพอดี กว่าจะมาถึงก็ใช้เวลาเกือบ 30 นาทีแล้วเธอจึงรีบเดินให้เร็วขึ้น ขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาเดินอยู่นั่นเองก็ดันไปชนกับ ใครคนหนึ่งเข้า จนทำให้หนังสือที่คนนั้นถือมาร่วงกระจายเต็มพื้น

“อ่ะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ระวัง” พูดจบก็รีบช่วยเก็บโดยไม่คิดที่จะเงยหน้าไปมอง

“อ่ะ ครับ เอ....คุณนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนเลยนะครับ”คนๆนั้นพู ดกลับมา วาเซียจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง ชายหนุ่มรูปร่างผอมสูง ผิวออกขาวเหลืองผมรองทรงยาวสีดำ แต่งกายด้วยชุดนักศึกษาที่ถูกระเบียบ ที่ใบหน้ามีแว่นตากรอบสีดำสวมอยู่ เห็นดังนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย

“โถ่เอ้ย นายเบรฟก็ฉันวาเซียไง เพื่อน Sec เดียวกับนายไงจำไม่ได้เหรอ” วาเซียพูดอย่างไม่ใส่ใจพลางเก็บหนังสือที่ร่วงส่งให้ เพื่อน

“อ่อ...วาเซียนี้เอง ถึงว่าหน้าคุ้นๆ ฮะ ฮะ ขอโทษทีที่จำไม่ได้” เบรฟเอามือเกาหัวแกรกๆเป็นเชิงแก้ตัว ก่อนจะรับหนังสือที่วาเซียส่งมา

“หัดจำเพื่อนบ้างนะ ไม่ใช่เอาแต่ท่องหนังสือ ระวังนะจะได้หนังสือเป็นแฟน” วาเซียว่าแหน็บเข้าให้ ก่อนที่เดินนำหน้าเบรฟไป เบรฟเองก็ได้แต่หัวเราะน้อยๆเป็นการกลบเกลื่อน ก่อนที่จะเดินตามไป

ที่ห้องเรียน

“อ้าววาเซีย ทำไมวันนี้มาสายจัง” เสียงกล่าวทักทายดังขึ้น เจ้าของคำพูดเป็นหญิงสาวผิวสองสี ผมสีดำยาว เจ้าหล่อนพูดขึ้นเมื่อเห็นวาเซียเข้ามาในห้อง

“ไม่มีไรหรอก เลดา” วาเซียตอบกลับไปพลางนั่งลงที่นั่งข้างๆ

“นี่รู้รึป่าว ว่ามันนี้จะมีนักศึกษาแลกเปลี่ยนมาเรียนด้วยนะ ฉันไปแอบเห็นมาแล้ว หล่อมากเลยล่ะ” เสียงแหลมแสบแก้วหูดังขึ้นที่ข้างๆวาเซีย ก่อนที่ปรากฏเจ้าของเสียงเสียอีก หญิงสาวรูปร่างอ้วนเตี้ย แต่งตัวด้วยชุกนักศึกษาที่รัดจนแทบจะหายใจไม่ออก กำลังคุยกับเพื่อนๆในกลุ่มด้วยเสียงอันดัง

“เริ่มอีกแล้วแฮะ ไอ้พวกบ้าผู้ชายเนี่ย” วาเซียคิดในใจก่อนที่จะหันไปยิ้มให้เลดา ซึ่งเหมือนจะคิดแบบเดียวกันอยู่

“อ้าว นักศึกษาทั้งหลายเลิกคุยกันได้แล้ว” เสียงอาจารย์ผู้สอนดังขึ้นขณะที่ก้าวเข้ามาในห้อง “นั่งประจำที่กันได้แล้ว”

“เฮ้ เลดาวิชานี้ วิชาอะไรเหรอ” วาเซียหันไปถามเพื่อนของตน

“เดี๋ยวนะ” เลดาพูดพลางรื้ออะไรบางอย่างในกระเป๋า “นี่ตารางสอนจ๊ะ” เลดายื่นตารางสอนให้วาเซีย พอเจ้าหล่อนเห็นวิชาที่เรียนก็แทบจะผงะ

“ชีวเหรอ แย่แน่”

“อ้าว...สองคนตรงนั้นน่ะ เลิกคุยกันได้แล้ว” อ.หมายถึงวาเซียกับเลดา ทั้งสองคนจึงทำปากขมุบขมิบเป็นเชิงขอโทษ

“อย่างที่หลายๆคนคงรู้กันแล้ว ว่าวันนี้จะมีนักศึกษาแลกเปลี่ยนมาเรียนกับพวกเรา” แค่คำพูดเริ่มต้นก็เรียกเสียงฮือฮาได้เยอะ อ.จึงต้องเคาะโต๊ะให้เงียบ “เอาล่ะเพื่อไม่ให้เสียเวลาให้เขามาแนะนำตัวแล้วกัน เชิญเข้ามาได้”

แกร็ก เสียงเปิดประตูดังขึ้น มีผู้ชายผมสีน้ำตาลคนหนึ่งก้าวตามมา เขาสวมเสื้อคอเต่าสีดำทับกางเกงยีนส์สีสนิม รองเท้าผ้าใบสีดำ มีเสียงวี๊ดว้ายจากสาวๆดังขึ้น วาเซียค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนที่จะลุกพรวดพราดขึ้ นมา

“ราเฟลนายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”


บทที่14 ศัตรู-ขนนก?

การที่อยู่ดีวาเซียลุกขึ้นมาเฉยๆทำให้ตกเป็นเป้าสายต ามากกว่าราเฟลเสียอีก เพื่อนๆหลายคนเริ่มมองสลับไปมาระหว่างราเฟลและวาเซีย วาเซียเห็นดังนั้นจึงหัวเราะเสียดังออกมา

“ฮ่าๆๆๆขอโทษค่ะอาจารย์ก็แค่จะทำให้เพื่อนใหม่รู้สึก สนิทสนมกันก็เท่านั้นเองค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ ให้เขาแนะนำตัวต่อเลยค่ะ เพื่อนๆทุกคน ขอโทษนะ” พูดจบก็รีบนั่งลง เพื่อนหลายคนหัวเราะ บางคนก็หันไปซุบซิบกัน วาเซียได้แต่กัดฟันกรอดๆในใจก็คิด ฮึนายราเฟลให้หมดคาบนี้ก่อนเถอะ

“ผมขอแนะนำตัวเลยล่ะกันนะครับ” ราเฟลเริ่มต้นพูดบ้างและก็ต้องกลั้นหัวเราะไว้ด้วย

“เชิญ” มีเสียงตอบรับจาก อ. ราเฟลจึงพูดต่อ

“ผมชื่อราเฟลนะครับ จากวันนี้ไปผมก็ต้องขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกๆคนด้วยนะ ครับ” ราเฟลพูดจบก็ยิ้มให้เพื่อนที่นั่งอยู่ในห้อง เล่นเอาสาวๆหลายคนเพ้อไปเลย (แต่ก็มีอยู่คนนึงที่ไม่เป็นอย่างนั้น)

“เอาล่ะ ในเมื่อแนะนำตัวเสร็จแล้ว ก็จะเริ่มเรียนเลยแล้วกัน” อ.พูดตัดบท ราเฟลเลยไปนั่งอยู่ที่ข้างวาเซียซึ่งมีที่ว่างอยู่ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีความสุขเท่าไร เพราะวาเซียทำตาเขียวใส่เขาตลอดเวลาที่เขาหันไปมองเธ อ

“เอาล่ะ วันนี้เราจะมาเรียนถึง DNA กันนะนักศึกษา เราจะเริ่มต้นเรียนกันที่ทฎษฎีของ J.D. Watson นะเปิดไปที่หน้า 126” พอ อ.พูดจบก็มีเสียงเปิดหน้ากระดาษดังขึ้น “นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษได้ศึกษาถึง โมเลกุลของ ดีเอ็นเอว่ามีลักษณะเป็นเส้นใยแมงมุม และเห็นเป็นสาย 2 สายบิดกันเป็นรูปบันไดเวียน ต่อมาในปี ค.ศ1652 วัตสันกับคริสก็ได้นำทฤษฎีนี้มาสรุปใหม่ และนี้ก็คืองานของพวกเธอ ให้นักศึกษาทุกคนสรุปมาส่งอ.ในวันพรุ่งนี้ เอาล่ะวันนี้พอแค่นี้เลิกเรียนได้ “ สิ้นเสียงอาจารย์ก็มีเสียงลากเก้าอี้ดังขึ้น วาเซียเห็นดังนั้นจึงรีบลากราเฟลมาที่ด้านหลังของตึก เรียน ก่อนที่จะเริ่มต้นว่าราเฟลยกใหญ่

“ใครใช้ให้นายมาที่นี้ หา นายราเฟล” วาเซียยืนกอดอกรอคำตอบ ราเฟลเห็นดังนั้นจึงได้แต่ถอนหายใจ

“ผมและน้องมีความคิดตรงกันว่า ในเมื่อทางสมาพันธ์เริ่มจะจับความเคลื่อนไหวของพวกเร าได้แล้ว เราก็ควรที่จะป้องกันให้มากขึ้น” ราเฟลเริ่มต้นพูดขึ้น วาเซียทำท่าเหมือนจะขัดแต่ราเฟลห้ามไว้ “ฉะนั้นเพื่อไม่ให้พวกมันมาจับตัวคุณไปได้อีก ผมจึงต้องตามมาคุ้มครองคุณยังไงล่ะครับ”

“อ้อ โดยการที่นายมาเรียนกับฉันเนี่ยนะ” วาเซียยังโกรธไม่หาย จึงพูดประชดประชันกลับไป

“ครับ เพราะมันเป็นวิธีเดียว และเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด”

“แต่นายไม่มีประวัติการศึกษา แล้วประวัติอะไรของนายบนโลกนี้ก็ไม่มี ไม่ใช่หรอ” วาเซียเริ่มตั้งคำถามขึ้นบ้าง

ราเฟลพอได้ยินคำถามก็หัวเราะ ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ “ผมต้องยกความดีความชอบให้เจ้าซิเกลมันล่ะ หมอนี่เป็นโปรแกรมเมอร์มือหนึ่ง อีกนัยหนึ่งก็เป็นแฮกเกอร์ที่เก่งกาจเหมือนกัน”

“อย่าบอกนะว่านาย ขะ..โมย...” วาเซียพูดเสียงสั่น

“ใช่แล้วครับ ผมขโมยประวัติคนอื่นมา ทำการยืนยันให้ผมมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ แต่ปกติ ผมก็ไม่ทำหรอกนะครับ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ”

วาเซียได้ยินดังนั้นก็อึ้งจนทำอะไรไม่ถูก นึกไม่ถึงเลยว่า ตัวเองได้ให้ที่อยู่กับโจรไปแล้ว นี่ถ้าโดนตำรวจจับขึ้นมาเธอก็ต้องซวยไปด้วย แต่ทันใดนั้นเองก็มีบางสิ่งบางอย่างดึงความสนใจของเธ อไป

ขนนกสีดำ

มีขนนกสีดำ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าขนนกทั่วไปประมาณ 10 เท่าได้ ร่วงอยู่ตรงเท้าของเธอ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่มี เธอจึงหยิบขึ้นมา “ขนนกอะไรใหญ่จังเลยแฮะ” วาเซียพูดขึ้น

“ใหญ่จริงๆด้วยครับ ทั้งๆที่นกแถวนี้ไม่น่าจะใหญ่ได้ขนาดนี้เลยนะครับ อ่ะ เสียงอะไรน่ะ” ราเฟลเหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่าง “คุณวาเซียได้ยินไมครับ”

“เสียง เสียงอะไร” วาเซียเงี่ยหูฟังแต่ก็ไม่ได้ยิน

“งั้นเหรอครับ เอ่อคุณวาเซียครับผมว่าเรากลับกันดีกว่านะครับ วันนี้มีเรียนแค่วิชาเดียวนี้ครับ”ราเฟลพูดพลางสอดขน นกไว้ในหนังสือเรียน “มีงานต้องส่งนี้ครับ”

“เอ่อ..จริงแฮะ อ.สั่งงานนี้นา งั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษ นายต้องทำงานให้ฉันด้วยล่ะ” วาเซียพูดขึ้นอย่างร่าเริง

“อ่ะก็ได้ครับ งั้นคุณกลับไปก่อนนะครับ ผมจะไปห้องสมุดสักหน่อย” ราเฟลพูดขึ้น วาเซียเห็นดังนั้นจึงเดินไป

เมื่อวาเซียเดินไปจนลับสายตาแล้ว ราเฟลจึงหยิบขนนกอันนั้นขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเคร่งเครี ยด ก่อนพูดขึ้น

“ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องหลบหรอกครับ ออกมาได้แล้วล่ะ”

ทันที่ที่ราเฟลพูดจบก็ปรากฏร่างของผู้ชายคนหนึ่ง ผมชี้ตั้งสีแดงสด เสื้อผ้าที่ใส่ก็เป็นเสื้อแขนกุดสีดำ กางเกงหนังสีดำเป็นมันวับ ปลายกางเกงถูกสวมทับด้วยรองเท้าบู๊ตหนังซึ่งยาวถึงเข ่า นัยน์ตาสีแดงกำลังมองราเฟลด้วยความกระหายเลือด เขาค่อยๆเดินมาหาราเฟล

“เก่งนี่หว่าที่รู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้” คนคนนั้นพูดขึ้นพลางทำหน้ายียวนกวนประสาท

“คุณเป็นคนที่สมาพันธ์ส่งมาใช่มั้ย” ราเฟลถามขึ้น

“ก็ใช่นะ แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดพล่ามกันแล้วมั้ง” พูดจบก็พุ่งไปหาราเฟลด้วยความรวดเร็ว ราเฟลยกหนังสือขึ้นมาบัง แต่ก็พลาดเสียแล้ว วัตถุมีคมปลายแหลมทะลุผ่านหนังสือเขา เฉี่ยวจนทำให้หน้าของเขาเป็นรอย เลือดสีแดงสดจึงไหลซึมออกมา

“มาสู้กันดีกว่า ราเฟล คาร์แรล”

ตอนที่ 15 แล้วนะครับ ความจริงตอนนี้ยังไม่จบแต่ก็ลงให้อ่านก่อน รับรองว่าในตอนนี้มีอาวุธออกมามากมายเลยล่ะ เป็นกำลังใจให้ราเฟลกานหน่อยนะครับ

บทที่15 มนุษย์ที่ถูกสร้าง

ที่ห้องของวาเซีย

“เฮ้อ วุ่นจริงๆเลยแฮะ เมื่อไรจะต่อระบบเสร็จสักทีเนี่ย ขืนถ้าคุณวาเซียกลับมาล่ะก็” ซิเกลนึกภาพก็ขนลุกขึ้นมา ทันใดนั้นเองซิเกลก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างจากหน้าจอ “นี่มันจากเครื่อง skill pocket ของพี่นี้” เขาจึงคลิกเข้าไปในส่วนเมนูนั้น ก็เกิดตัวอักษร Dangerous ขึ้นหน้าจอเต็มไปหมด “ตายล่ะหว่าพี่โดนโจมตี” พูดเสร็จก็รีบคว้าแจ็คเก็ต วิ่งออกไปจากห้องทันที

กลับมาที่ด้านราเฟล

“นั่นมันอะไรกันน่ะ” ราเฟลพูดขึ้นเมื่อเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง

เล็บที่สั้นกลับยาวขึ้น ที่ด้านหลังของศัตรูก็ปรากฏปีกสีดำขนาดใหญ่ขยายออกมา ส่วนที่เป็นผิวหนังก็กลับมีเกล็ดสีเขียวๆขึ้นเต็มไปห มด

“ตกใจมากหรือไง” มันพูดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของราเฟล ที่ตอนนี้กำลังตกตะลึงกับภาพที่เห็น “อ่ะจริงสิฉันลืมแนะนำตัวไป” มันพูดต่อโดยก้าวเข้ามาหาราเฟลอย่างช้าๆ “นามของฉันคือ กราเดล เป็นสิ่งที่เจ้าได้สร้างขึ้นมา” มันก้มหน้าลงมาหาราเฟลที่ตอนนี้นั่งทรุดลงไปกับพื้นอ ย่างไม่ทราบสาเหตุ “และเจ้าก็เป็นคนที่ทำลายข้าเช่นกัน”

“อ่ะ...นายคือสิ่งที่สมาพันธ์บังคับให้ฉันสร้างขึ้นม าอย่างนั้นสินะ” ราเฟลพูดอย่างนึกขึ้นได้ “ถ้าฉันรู้อย่างนี้ ฉันคงไม่สร้างนายขึ้นมาหรอก อ๊ากกกกกกกกก” ราเฟลพูดยังไม่ทันจบ กรงเล็บทั้งห้าก็ตะบบมาที่ไหล่ขวาของราเฟล เลือดสีแดงสดไหลออกมาพร้อมด้วยเสียงร้องของราเฟล

“แกไม่ต้องมาพูด สำหรับคนอย่างแกที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ต้องตายอย่างเดียวเท่านั้น” กราเดลพูดด้วยสีหน้าบ้าคลั่ง มันจ้องราเฟลด้วยสายตากระหายเลือด

“ฮะ ฮะ ฮะ”ราเฟลหัวเราะออกมา ทำให้กราเดลยิ่งโกรธมากขี้นไปอีก

“หัวเราะอะไร หรือกลัวตายจนบ้าไปแล้วหรือไง” กราเดลพูดขึ้นพลางมองไปที่ราเฟลซึ่งตอนนี้ หน้าเริ่มไม่มีสีเลือด

“นายคิดว่าฉันเป็นคนทำหรือยังไง คิดเหรอว่าฉันจะไปทำเรื่องพรรคนั้น” เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “คิดเหรอว่าฉันจะไปยอมไอ้พวกไร้ศีลธรรมนั้น”

คำพูดของราเฟลทำให้กราเดลชะงัก เขาจึงใช้จังหวะนั้น รวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย ยิงไปที่กราเดล ปัง ปัง ปัง เสียงปืนสามนัดดังติดๆกัน ส่งผลให้มันต้องรีบถอยหนีไปบนฟ้า แล้วราเฟลก็ใช้จังหวะนั้นหลบไปข้างในตึก

“ใครจะไปยอมไอ้พวกนั้นกัน” ราเฟลพูดขึ้นโดยเอามือกุมไหล่ขวาไปด้วย เลือดยังคงไหลออกมาไม่ยอมหยุด เขาทรุดนั่งลงที่หน้าห้องเรียนห้องหนึ่ง “นี้เรากำลังจะตายใช่ไมเนี่ย แล้วใครจะไปช่วยคุณวาเซียล่ะ” สิ้นเสียงราเฟลก็หมดสติ ความทรงจำในตอนนั้นก็กลับมาอีกครั้ง

ซิเกลตอนนี้รีบมาพร้อมด้วยเครื่องมือจับคลื่นสัญญาณ ในที่สุดเขาก็มาถึงมหาวิทยาลัยจนได้

“ที่นี้สินะ สัญญาณอ่อนลงแล้ว พี่จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ” ซิเกลพูดจบก็วิ่งเข้าไปทันที โดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำของเขาถูกจดจ้องจากผู้หญิ งคนหนึ่ง

“คุณราเฟลค่ะ ท่านหัวหน้าเรียกพบค่ะ” เสียงจากพนักงานในสมาพันธ์คนหนึ่งพูดขึ้นกับราเฟล ในขณะที่เขากำลังอ่านวิจัยอยู่ในห้องแล็บ

“ขอบคุณมากครับ” ราเฟลตอบกลับไป ก่อนที่จะลุกขึ้นสวมเสื้อกราว์ทับชุดรองหัวหน้าอีกที

ราเฟลตอนนี้ได้เข้าทำงานที่สมาพันธ์ได้ ประมาณ 2 เดือนแล้ว ท่ามกลางการควบคุมอย่างแน่นหนา เขาได้รับการไว้วางใจจากหัวหน้าสมาพันธ์มากกว่าคนอื่ นๆ จึงทำให้คนบางกลุ่มเริ่มที่จะต่อต้านเขา แต่ราเฟลก็ไม่ใส่ใจ เพราะเหตุผลที่เขามาที่นี้นั้นไม่ใช่ชื่อเสียงเสียหน ่อย

เขาเดินผ่านพนักงานสองสามคนที่กำลังยกกองหนังสือตั้ง ใหญ่ แต่ก็ไม่ลืมที่จะทักทายเขา ราเฟลจึงยิ้มตอบกลับเป็นการทักทายแทน ก่อนที่หยุดยืนที่หน้าห้องๆหนึ่ง

ที่ด้านข้างของประตูมีเครื่องสแกนม่านตา และลายนิ้วมืออยู่ เขาจึงเดินไปที่เครื่องมือเพื่อทำการสแกน เพียงไม่กี่วินาทีประตูก็เปิดออก ภายในห้อง ถูกสร้างขึ้นจากกระจกใสทั้งหมด ทำให้มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองที่เขาอยู่ได้โดยรอบ ที่กลางห้องมีจอมอนิเตอร์ตั้งอยู่ตรงกลาง ไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียว เขาจึงเดินไปที่จอมอนิเตอร์ทันใดนั้นเองก็มีข้อความป รากฏขึ้น

กรุณาป้อนรหัสประจำตัวเพื่อทำรายการต่อ

ราเฟลเมื่ออ่านจบก็พูดขึ้น

“รองหัวหน้าสมาพันธ์อวกาศราเฟล คาร์แรล Code 4589898uverW”

นี้คืองานของคุณ โปรดรับเอกสารที่จำเป็น

เมื่อข้อความหายไปก็ปรากฏซองเอกสารสีเทา ราเฟลจึงนำมาเปิดอ่านและเขาก็ต้องประหลาดกับคำสั่งที ่เขาได้

“จงคิดค้นการสร้างพันธุกรรมข้ามสายพันธุ์ สามารถใช้ทรัพยากรได้อย่างไม่จำกัด” ราเฟลอ่านข้อความนั้น ก่อนที่จะตกใจมากขึ้นไปอีก “สามารถใช้มนุษย์ได้อย่างไม่จำกัดอย่างนั้นเหรอ นี้เขาต้องการอะไรกันแน่” เมื่อราเฟลพูดจบ จอมอนิเตอร์ก็ดับลง มีคลื่นเสียงของผู้ชายดังขึ้น มันถูกดัดแปลงจนทำให้ไม่มีความคมชัด

“พูดแบบนั้นได้อย่าง คุณราเฟล” เจ้าของเสียงพูดมีทีท่าไม่พอใจเท่าไรนัก

“อ่ะ หรือว่าคุณคือหัวหน้าของสมาพันธ์แห่งนี้” เขาพูดกับเสียงนั้น “ที่คุณว่าให้ใช้กับมนุษย์ได้เป็นความจริงอย่างนั้นเ หรอ” ราเฟลซัก

“ใช่ ผมอยากได้งานวิจัยที่แปลกใหม่สักหน่อยน่ะ เพราะของเก่ามันใช้การไม่ค่อยได้” เสียงนั้นตอบกลับมา

“ทั้งๆที่คุณรู้ว่ามันผิดกฎหมายอย่างนี้เหรอครับ” ราเฟลพูดขึ้นด้วยเสียงอันดัง

“ถ้าคุณไม่บอกใคร ก็ไม่ผิดใช่ไมล่ะ” เจ้าของเสียงตอบกลับมาอย่างมีเลศนัย จอมอนิเตอร์กลับมาสว่างอีกครั้ง พร้อมปรากฏภาพของเด็กหนุ่มอายุ 14ปีที่จอ ราเฟลเมื่อเห็นภาพนั้นก็จำได้ทันที

“นี้มันรูปซิเกลนิ อย่าบอกนะว่าพวกคุณจะขู่ผมน่ะ” ราเฟลไม่พอใจ จึงเดินไปที่ประตูเพื่อออกไปข้างนอก แต่ดุเหมือนสวิตส์เปิดประตูจะไม่ทำงาน

“ไม่เอาน่า ผมก็แค่อยากให้คุณสร้างเท่านั้น แต่ถ้าคำตอบของคุณคือ ไม่ ก็น่าจะรู้อยู่แล้ว” เสียงออกคำสั่งแกมบังคับดังขึ้น

ราเฟลกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ ถ้าเขาปฎิเสธนั้นก็หมายความว่าชีวิตของน้องก็จะอยู่ใ นอันตราย

“ได้ ผมจะทำตามคำสั่งของคุณ ขอเพียงแค่คุณจะไม่ทำอะไรน้องผมเท่านั้น”

“ได้สิเราสัญญา” เสียงนั้นตอบกลับมา ก่อนที่ประตูจะเปิดออก ราเฟลรีบวิ่งไปที่ห้องทำงานของตน ก่อนที่ขว้างเอกสารทิ้ง แล้วทรุดนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทีที่สิ้นหวัง

***********************************************

ยอดเลยครับ
แต่... อย่าเพิ่งลงตอนที่ 16 เลย
ผมอ่านไม่ทัน

ว้าว ขอบคุณคร้าบที่อ่านกันนะ อืมยังไงผมขอลงตอนที่16 ต่อเลยล่ะกัน ค่อยๆอ่านไปนะครับ


“ที่นี้สินะ” ซิเกลวิ่งมาถึงหน้าตึกที่ราเฟลอยู่ และเตรียมที่จะเข้าไป แต่ทันใดนั้นเอง ก็ปรากฏสายลมพัดวูบจนทำให้เขาล้มไป “ซิ ลมอะไรฟ่ะเนี่ย..ย.”ซิเกลบ่นอุบแต่ต้องชะงัก เพราะตอนนี้กราเดลกำลังบินอยู่เหนือเขา “นี้มันตัวอะไรเนี่ย” ซิเกลพูดพลางวิ่งเข้าไปที่สวนข้างๆตึกเพื่อตั้งหลัก

“คุณราเฟลค่ะ คณะวิจัยเดินทางมาพร้อมแล้วค่ะ” เสียงจากเจ้าหน้าที่ประจำสมาพันธ์วิจัยดังขึ้นที่หน้ าห้องของเขา

“อ่ะครับ ขอบคุณมาก” ราเฟลลุกขึ้นยืน พลางเดินไปหยิบเสื้อคลุม ก่อนที่เดินออกนอกห้องไป

ที่กลางห้องทดลองมีคนประมาณ 5 คนยืนอยู่ เป็นผู้หญิงสองคนและอีกสามคนเป็นผู้ชาย ทุกคนสวมด้วยเสื้อกราวน์สีขาว เมื่อทุกคนเห็นราเฟลที่เดินมาก็ก้มหัวเป็นการทักทาย ราเฟลก็พยักหน้าตอบกลับไป

“ขอบคุณทุกท่านมากครับที่สละเวลามา” ราเฟลกล่าวทักทายกับทุกคน ก่อนที่จะใช้คีย์การ์ดกับเครื่องคอมที่อยู่กลางห้อง

“รองหัวหน้าสมาพันธ์ราเฟล คาร์แรล รหัส 4589898uverW “ทันทีที่ราเฟลพูดจบระบบคอมพิวเตอร์ก็ทำงาน

“ยินดีต้อนรับสู่ระบบหลัก โปรดระบุงานทดลองที่ท่านต้องการ” ระบบตอบกลับมา

“งานวิจัยพันธุกรรมข้ามสายพันธุ์ ขอสำเนาด้วย 5 ฉบับ” ราเฟลพูดตอบกลับไป มีเอกสาร 6 ชุดออกมาจากคอมพิวเตอร์ ราเฟลนำไปแจกจ่ายให้คณะวิจัยทั้งหมด เมื่อทุกคนได้อ่านก็มีสีหน้าแตกต่างกัน แต่ส่วนใหญ่แล้วมีสีหน้าพอใจ ซึ่งต่างจากราเฟลซึ่งตอนนี้มีสีหน้าวิตกกังวล

“เอาล่ะครับทุกท่านคงได้อ่านกันแล้ว และนี้ก็เป็นสิ่งที่เราจะใช้ทดลองกัน ร่างมนุษย์ 3 ร่าง และเครื่องมือทั้งหมด” ราเฟลพูดพลางผายมือไปด้านหลัง ปรากฏร่างผู้ชาย ผู้หญิงและเด็กนอนอยู่บนเตียง ถัดจากนั้นมีอุปกรณ์ในการทดลองจำนวนมากวางอยู่ข้างๆก ัน “ส่วนยีนต่างๆทุกท่านสามารถสั่งผ่านเครื่องนี้ได้โดย ตรง” เขาพูดพลางชี้ไปที่เครื่องคอม “มีอะไรจะถามมั้ยครับ”

คณะวิจัยทุกคนส่ายหน้า ราเฟลเห็นดังนั้นจึงเดินนำไปที่เตียงร่างทดลอง เขาเดินไปที่เตียงๆหนึ่ง มีร่างของเด็กสาวผมสีดำนิลนอนอยู่ หน้าตาของเธอดูสงบนิ่ง ราเฟลก็หวังว่าคงจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป

“เอาล่ะคิดสิคิด” ซิเกลพูดกับตัวเอง “ตอนแรกก็ต้องเรียกเครื่องมือออกมาก่อน” พูดจบก็ปรากฏโน้ตบุ๊คขึ้นมา ซิเกลลงมือคีย์ข้อมูลเท่าที่พอจะรู้ลงไปในพีซี ก่อนที่จะรันโปรแกรมขึ้นมา “อะฮ้า นี้มันงานวิจัยที่พี่ถูกบังคับให้ทำนี้นา” ซิเกลอ่านข้อมูล “งานทดลองข้ามสายพันธ์ เอ.....คุ้นๆแหะ เหมือนว่าตอนนั้นพี่จะ...” เขาทำท่าครุ่นคิด แต่ดูเหมือนจะคิดไม่ออกจึงเลิกไป “ ได้ข้อมูลแล้ว ก็ลุยดีกว่าแฮะ” ซิเกลพูดพร้อมหยิบปืนที่มีลักษณะเป็นทรงกระบอก ตัวปืนทำจากเหล็กกล้าสีเงิน มีลวดลายอักษรจีนสีแดงสลักอยู่ “ช่วยทีนะ Desire “

“คุณราเฟลครับ ทางเราตกลงกันว่าเราจะทำการทดลองกับ2ร่างครับ ส่วนอีกหนึ่งเราจะยกให้คุณ” เสียงจากชายหนุ่มร่างสูง ผมสีบรอน์ทอง พูดกับเขา

“งั้นเหรอครับ ก็ได้ งั้นให้ผมเป็นคนเลือกร่างทดลองก่อนได้มั้ยครับ” ราเฟลพูดขึ้นเป็นเชิงขอร้อง

ชายหนุ่มคนนั้นพยักหน้าตอบ ราเฟลจึงลุกไปที่เตียงที่มีเด็กสาวนอนอยู่ “ผมขอเด็กคนนี้แล้วกันครับ” ราเฟลพูดพลางมองไปร่างของเด็กสาว “คุณจะว่าอะไรไม ถ้าผมจะนำร่างเธอไปที่ห้องวิจัยของผม”

“ไม่มีปัญหาครับ” ชายคนนั้นตอบกลับมา ราเฟลพยักหน้าเป็นเชิงขอบคุณ ก่อนที่จะคีย์ข้อมูลลงในคอม ทำให้เขาและเด็กสาวหายวับไป
********************************
“เอาล่ะลุยเข้ามาเลย เจ้านกยักษ์” ซิเกลพูดล้อเลียนกราเดลที่บินอยู่ ทำให้เขาโกรธมาก จึงพุ่งลงมาหาด้วยความเร็วสูง แต่โชคดีที่ซิเกลกระโดดหลบได้ทัน

“หว่า เล่นแรงตั้งแต่ต้นเลยแฮะ “ซิเกลพูดด้วยสีหน้าร่าเริง ก่อนที่จะกางบาเรียขึ้นมาป้องกัน ซิเกลเล็งปืนไปที่กราเดล ก่อนที่จะยิงออกไป ปังๆๆๆ เสียงปืนยิงรัวตามกราเดลที่บินอยู่ ก่อนที่พลาดไปโดนตึก จนเกิดฝุ่นคลุ้งกระจาย

“แค่ก แค่ก ให้ตายเหอะ มองไม่เห็นทางข้างหน้าเลยแฮะ”ซิเกลสำลักฝุ่นที่สูดเข ้าเต็มที่ กราเดลรีบบินพุ่งลงมา มันใช้กรงเล็บล็อกคอของซิเกลไว้ที่ตัวตึก

“ให้ตายสิ นึกว่าจะแก้เบื่อที่เจ้านั้นหนีไปสะหน่อย แต่ที่ไหนได้” กราเดลแสยะยิ้มพลางมองซิเกลที่ตอนนี้พยายามแกะมือของ เขาออก “เอ้า....ราเฟลถ้านายไม่รีบออกมาฉันจะฆ่าน้องนายแน่”


บทที่ 16 อิสระอย่างนั้นหรือ

ที่ห้องทดลองของราเฟล

เขาเดินวนไปวนมาที่กลางห้อง พลางมองไปที่ร่างของเด็กสาว เขาหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา แต่เขาทำไม่ได้ ราเฟลทรุดนั่งลงกับพื้น พลางคิดว่าสิ่งที่เขาทำถูกต้องแล้วหรือ ศีลธรรมมันไม่มีประโยชน์กับที่นี้เลยหรือยังไง แต่ชีวิตของน้องเขากับชีวิตของเด็กคนนี้ มันจะแลกกันได้จริงหรือ ราเฟลได้แต่นั่งนิ่ง ในชีวิตนี้เขาไม่เคยมีความคิดเช่นนี้ เขาไม่ต้องการที่จะทำลายใคร แต่เขาก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง

“ท่านพ่อ” เสียงเล็กๆลอดออกมาจากเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียง

“อ่ะ นี้เธอฟื้นแล้วเหรอ” ราเฟลตบที่แก้มเบา ทำให้เด็กสาวลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิท กำลังมองเขาอย่างสงสัย “คุณเป็นใครกันค่ะ”

“นี่เขาไม่ได้สต๊าฟเธอไว้เหรอ” ราเฟลถามด้วยสีหน้าสงสัย เพราะร่างมนุษย์ที่จะทำการทดลองทุกร่างจะต้องถูกฉีดด ้วยยาเคมีชนิดหนึ่ง

“สต๊าฟ...อะไรค่ะ แล้วที่นี้ที่ไหน” เด็กสาวกรอกตามองไปรอบๆห้อง

“ห้องวิจัยของฉันเอง” ราเฟลตอบกลับไป “แล้วช่วยบอกชื่อของเธอให้ฉันรู้ได้มั้ย” เขาถามพร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เด็กสาว

“หนูชื่อ มิยาบิค่ะ”
********************************
“หนอยแน่แก ปล่อยฉันไปนะ” ซิเกลตะโกนบอกกราเดลที่ตอนนี้ยังล็อกคอของเขาอยู่

“เรื่องอะไรล่ะ ฉันจะใช้แกเป็นข้อต่อรองกับเจ้านั้น” กราเดลตอบกลับ สายตาของเขายังสอดส่องไปรอบๆเพื่อหาราเฟล

“อืม...งั้นก็ช่วยไม่ได้แหะ” ทันทีที่ซิเกลพูดจบร่างของเขาก็ไปปรากฏที่ด้านหลังขอ งกราเดล แล้วยิงใส่กราเดลทันที แหขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากปากกระบอกปืนก่อนที่คลุมตัวขอ งกราเดลไว้ “อยู่ในนั้นสักพักนะครับ คุณนกยักษ์” ซิเกลพูดจบก็วิ่งเข้าไปในตึก

“เครื่องจับสัญญาณอยู่ไหนนะ” ซิเกลเอามือตบไปที่กระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะหยิบอุปกรณ์ออกมา “เอาล่ะเจอแล้ว”
*******************************
“มิยาบิ อย่างนั้นเหรอ ผมชื่อราเฟลนะ” ราเฟลแนะนำตัวเองบ้าง ก่อนที่จะหลบหน้าลง

“คุณราเฟลเป็นอะไรหรือเปล่า มิยาบิรู้ถึงความรู้สึกของคุณนะค่ะ” เด็กสาวพูดขึ้น ก่อนที่ค่อยๆลุก โดยมีราเฟลประคองไว้

“รู้จริงๆหรือ หรือว่าเดาครับ” ราเฟลถาม พร้อมหัวเราะน้อยๆ

“มิยาบิรู้จริงๆค่ะ รู้สึกถึงความทรมาน ความเศร้าโศกที่คุณได้รับ มิยาบิน่ะมีสัมผัสทางวิญญาณค่ะ” เด็กสาวพูดต่อพลางจ้องหน้าของราเฟล

“อืม...แล้วรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้ เราน่ะอยู่ในฐานะอะไร” ราเฟลถามกลับไปบ้าง เด็กสาวมองหน้าเขา “รู้หรือเปล่า”

“คือ....มิยาบิรู้อย่างเดียวว่าจะไม่มีอิสระอีกแล้ว” เด็กสาวพูดพลางหลบสายตาเขา ราเฟลเห็นดังนั้นจึงเอามือไปลูบที่หัวมิยาบิเบาๆก่อน ที่จะพูดต่อ

“แล้วอยากมีอิสระมั้ย” ราเฟลถามขึ้น เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมา “ถ้าอยากฉันจะช่วยเธอเอง” ราเฟลยิ้มอย่างอ่อนโยน

มิยาบิทำท่าจะตอบแต่ทันใดนั้นเอง ราเฟลก็ฟุ่บสลบลงไปโดยไม่ทราบสาเหตุ เด็กสาวรีบโดดลงไปเขย่าตัวเขา “คุณราเฟล คุณราเฟล”

“พี่ราเฟล พี่ราเฟล” ในที่สุดซิเกลก็เจอตัวพี่ชายของเขาเสียที

“อ่ะ ซิเกล นี่นาย” ราเฟลพูดก่อนที่จะเอามือไปกุมที่แผล ซึ่งตอนนี้เลือดหยุดไหลแล้ว “นายมาที่นี้ได้ยังไง”

“อ่า....อืมเอาเป็นว่าผมมาช่วยพี่แล้วกันนะครับ ลุกไหวมั้ย” เขาพยุงพี่ชายของตนให้ลุกขึ้นยืน “เดี๋ยวผมปฐมพยาบาลพี่ก่อนดีกว่า”

พูดจบซิเกลก็หยิบสร้อยคอที่มีจี้ไม้กางเขนสีเงินวาวอ อกมา ที่ตรงกลางนั้นมีเม็ดทับทิมสีแดงติดอยู่ เขากดไปที่เม็ดทับทิมนั้น ก็ปรากฏภาพโฮโลแกรม เป็นหญิงสาวผมยาวสีเงิน อยู่ในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตา

“สวัสดีค่ะ ท่านซิเกล มิลัน ยินดีรับใช้ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับมาด้วยท่าทางสนิทสนม

“ง่า...ช่วยรักษาพี่ผมหน่อยนะครับ” ซิเกลพูดพลางพยุงพี่ชายของตนมานั่งในห้อง “เห็นว่าถ้าปฐมแค่พื้นๆอาจจะไม่ได้ผล”

“ได้เลยค่ะ ไว้ใจมิลันได้เลย” หญิงสาวรีบวิ่งไปหาราเฟล ก่อนที่จะนำมือวางไว้บนบาดแผล แสงสีขาวนวลตาก็ปรากฏออกมา ใช้เวลาเพียงไม่นาน บาดแผลของราเฟลก็หายไปเหมือนต้องมนต์

“คราวนี้ก็ตาคุณซิเกลแล้วนะค่ะ” มิลันเดินเข้าไปหาซิเกลที่ตอนนี้ทำท่าเก้ๆกังๆ

“ผมไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย โอ้ย!” ซิเกลพูดขึ้น แต่มิลันเข้ามาจับบาดแผลที่คอ ทำให้เขาสะดุ้ง

“ร้องขนาดนี้ไม่เป็นไรได้ไง มานี่มิลันรักษาให้” พูดจบหญิงสาวก็เอามือมาอังไว้ที่คอ เพียงเสี้ยววินาทีบาดแผลก็หายไป

“ขอบคุณครับ” ซิเกลพูดกับมิลัน หญิงสาวขยิบตาให้ก่อนจะหายไปอยู่ในไม้กางเขนตามเดิม

“ความสามารถในการรักษาสินะ” ราเฟลพูดกับน้องชายของตน ซิเกลพยักหน้า ราเฟลจึงหยิบสกิล พ็อตเก็ตออกมาดู “คล้ายๆกับความสามารถของเจ้านี้เลย”

“ครับ แต่ตัวที่ผมสร้างขึ้นมานั้น สามารถบรรจุได้แค่ความสามารถเดียว” ซิเกลพูดพลางก้มมองจี้ที่คอ

“อืม..แล้วกราเดลตอนนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ” ราเฟลถามน้องชายของตน

“กราเดล อ้อ...เจ้านกยักษ์นั้นเหรอครับ” ซิเกลทำท่าเหมือนคิดได้ “โดนผมจับด้วยตาข่ายไว้ แต่ผมว่าเขาน่าจะออกมาได้แล้วล่ะ ตอนนี้”

“งั้น เรารีบไปเคลียร์ทุกอย่างให้จบดีกว่านะ” ราเฟลพูด เขากระชับปืนให้แน่นมือ พลางมองไปที่สกิลพ็อตเก็ต ถ้าเป็นไปได้เขาจะไม่นำมันมาใช้เด็ดขาด

“ครับพี่” ซิเกลตอบรับพลางเดินตามหลังพี่ชายของตนไป

"สหพันธ์" ... ชื่อยังกะสมัยสงครามกลางเมืองสหรัฐฯ :P

เหอๆผมแค่อยากทำให้มันดูยิ่งใหญ่เท่านั้นเองครับ เอาล่ะตอนที่17ต่อเลยดีกว่า แต่ตอนนี้ยังไม่จบนะครับ ยังมีอีกยาวเลย อย่าขี้เกียจอ่านกานก่อนล่ะ ขอบคุณครับ


บทที่ 17 ความสามารถลำดับที่2

“โถ่เว้ย ไอ้พวกกระจอกรีบออกมาได้แล้ว มัวแต่ไปซ่อนอยู่นั่นแหละ” กราเดลสบถออกมาหลังจากที่บินวนเวียนไปมาหลายๆรอบ “รีบออกมาสิเว้ย”

“ไม่จำเป็นต้องให้คุณเรียกหรอกครับ”

ราเฟลนั้นเอง เขาเดินออกมาพร้อมซิเกล สายตาทั้งสองฉายแววมุ่งมั่น ก่อนที่จะเล็งปืนไปทางกราเดล

“ผมว่าคุณยอมแพ้ดีกว่านะ เพราะผมไม่อยากจะทำร้ายคุณ” ราเฟลต่อรองแต่กราเดลส่ายหน้า

“สายไปแล้วล่ะ กับการกระทำของแกน่ะ” มันพูดจบก็บินพุ่งใส่ทันที ทั้งสองคนจึงวิ่งแยกเป็นสองทาง แต่เป้าหมายของกราเดลคือราเฟลเท่านั้น

มันใช้กรงเล็บฟาดไปมา ราเฟลจึงต้องกางบาเรียขึ้น เมื่อกรงเล็บสัมผัสกับผิวบาเรีย ก็มีเสียง แกร็งๆ ราเฟลพยายามวิ่งไปรอบๆ คอยหาจังหวะ แต่ดูเหมือนกราเดลจะไม่เปิดช่องว่างให้เขาเลย ส่วนทางด้านซิเกลหลังจากที่แยกกับพี่แล้วเขาก็ใช้กล้ องขนาดจิ๋วถ่ายท่าทางการต่อสู้ของกราเดลไว้ เพื่อวิเคราะห์หาจุดอ่อน

บางครั้งการป้องกันอย่างเดียวมันก็ไม่ดีเสมอไป ราเฟลคิดในใจ แต่ถ้านำสกิล พ็อตเก็ตมาใช้ ความเสียหายมันก็จะมาก ในช่วงนั้นเอง สมาธิของราเฟลขาดไป จึงทำให้ไม่ได้กางบาเรียต่อ กรงเล็บของกราเดลจึงถากหน้าเขา การเคลื่อนไหวของราเฟลชะงักลง กราเดลจึงจะลงมือต่อแต่ทว่า

บาเรียสีดำขนาดใหญ่เข้าป้องกันราเฟลไว้ได้ทันเวลา

“อ่ะ มิยาบิ อย่างนั้นเหรอ”ราเฟลพูดขึ้น แต่ก็ไม่มีร่างของเธอปรากฏ

“ค่ะ มิยาบิเอง” เสียงดังก้องภายในหัวของราเฟล ซึ่งทำให้รู้ว่าตอนนี้มิยาบิ ติดต่อกับเขาโดยใช้คลื่นเสียง

กราเดลเห็นดังนั้นจึงพยายามโจมตีซ้ำไปเรื่อยๆ แต่ไม่ว่าจะโจมตีแค่ไหน ก็โดนบาเรียนั้นผลักออกมา

“บาเรียของมิยาบิป้องกันได้ไม่นานหรอกนะค่ะ ขอพูดเลยแล้วกัน” เด็กสาวพูดขึ้น “ทำไมเจ้านายถึงไม่เรียกพวกเราออกมาล่ะค่ะ”

“ก็ ฉันไม่อยากทำร้ายเขา” ราเฟลตอบกลับไป มีเสียงไม่ค่อยพอใจออกมาจากมิยาบิ ก่อนที่เจ้าหล่อนจะพูดขึ้น

“งั้นทำไมเจ้านายถึงไม่เรียก คุณคาลอสออกมาล่ะค่ะ” มิยาบิบ่นอย่างหัวเสีย “ความสามารถของเขาน่าจะช่วยเจ้านายได้นะค่ะ”

“จริงด้วยสิ” ราเฟลพูดขึ้นด้วยความแปลกใจ “นี่ผมลืมเขาไปได้ยังไงเนี่ย”

“เอาเถอะค่ะ บาเรียของมิยาบิจะหมดเวลาแล้วรีบเรียกคุณคาลอสออกมาแ ล้วกัน” แล้วเสียงของมิยาบิก็หายไป

ราเฟลหยิบสกิล พ้อตเก็ตออกมา กดลงไปที่ปุ่มสีฟ้าที่อยู่ด้านล่างสุด

ทันใดนั้นเอง ก็ปรากฏร่างของชายหนุ่ม ผิวขาว ดวงตาสีฟ้าใส ซึ่งเข้ากันดีกับผมสีน้ำเงินเข้มยาวประบ่าที่ชี้ไปมา ไม่เป็นระเบียบ เขาสวมเสื้อมีฮูดในตัวสีขาว ที่ด้านหลังมีรูปปีกนางฟ้าสกรีนอยู่ กางเกงที่เขาใส่เป็นกางเกงขาสามส่วนสีน้ำทะเล แต่ที่ดูเหมือนจะแปลกที่สุด ก็คือสิ่งที่เขากำลังใช้อยู่

มันเป็นอุปกรณ์ที่มีลักษณะเหมือนเซิฟบอร์ดสีเงิน คาดด้วยสีฟ้าเข้มเป็นริ้วๆ มันลอยอยู่เหนือพื้นดินไม่มากนัก ทั้งๆที่ไม่มีเครื่องยนต์ใดๆทั้งสิ้น ชายหนุ่มมองหน้าราเฟลด้วยสายตาที่ไม่พอใจนักก่อนที่จ ะพูดขึ้น

“ได้เวลาเสียทีนะ เสียใจเลยนะเนี่ยที่ลืมฉัน”