Final Fantasy 6 Walkthrough Story - ฟิคไม่ยำจาก FF 6

Chapter 1 : The Beginning

ในเวลาเย็นที่โลกนั้นเริ่มอากาศเย็นลงเนื่องจากมีหิม ะตก สิ่งต่างๆรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลงเหมือนเคยในแต่ละวัน สัตว์ป่าเริ่มหาที่นอนเพราะความอ่อนเพลียจากการล่าเห ยื่อเพื่อดำรงชีวิต ไม่ต่างจากคนที่ต้องล่าเหมือนกันก็ยังต้องรีบเดินกลั บที่อยู่ หน้าหนาวย่อมค่ำเร็วเสมอ....

ณ ตีนเขาแห่งหนึ่ง บนแถบที่น่าจะหนาวเย็นที่สุดในเขตนัลเซ...

ทหารจักรวรรดิ 3 คนพร้อมกับหุ่นแมจิเทคส์ที่ถูกบังคับอยู่ กำลังเดินต้านแรงโน้มถ่วงของโลกเพื่อขึ้นไปบนจุดชมวิ วบนหน้าผา เพียงแต่ไม่ได้ขึ้นไปชมวิวเท่านั้น ยังรวมไปถึงการสำรวจว่าปลายทางที่ทั้งสามกำลังมุ่งไป นั้นเหลืออีกไกลเท่าไรถึงจะไปถึง จะว่าไปแล้วทั้งหมดก็เดินทางกันมาเกือบ 2 วันแล้ว....กว่าจะขึ้นมาได้ก็เล่นเอาพลังที่เรียกว่า Power Booster เกือบหมดไปเลยทีเดียว แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่เป็นไรอยู่ดี เพราะแหล่งพลังงานนี้สามารถชาร์จแบตเตอร์รี่ในตัวได้ ....

"เฮ่อ...!! เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย ถ้าชั้นไม่ได้ไปฝึกขับหุ่นนี่ก่อนคงกลิ้งลงเขาไปแล้ว แน่ๆ..." ชายที่ชื่อวิคส์พูดขึ้นมาหลังจากถึงตรงหน้าผา

"ก็ดีแล้ว ดีกว่านายต้องไปอยู่หน่วยซ่อมอาวุธกระจอกๆกะพวกที่ไม ่ได้เรื่องนี่นา...." เวจจ์พูดขึ้นบ้าง ทั้งสองนั้นเป็นทหารประจำกลุ่มจักรวรรดิที่พึ่งได้เ ลื่อนยศเป็นสิบเอกได้ไม่นานก็ถูกส่งตัวมาเพื่อปฏิบัต ิภารกิจบางอย่างที่ทั้งสองไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ถูกบังคับบัญชาให้ไปตามคำสั่งก่อน......

"พวกคุณไปถึงหรือยัง...?" เสียงจากผู้บังคับบัญชาทั้งสองติดต่อมา วิคส์ขับหุ่นไปรอบๆผาเพื่อสำรวจรอบๆ

"ตอนนี้พวกเรากำลังอยู่บนยอดเขาที่นึงครับท่าน.. ." เวจจ์ตอบ

"แล้วอีกไกลมั้ยถึงจะถึงที่หมาย...?"

"น่าจะประมาณสักเที่ยงคืนครับ"

"ตกลง เมื่อพวกคุณไปถึงแล้วให้ส่งสัญญาณมาบอกเราด้วย เราจะติดต่อกลับไป...เลิกกัน!"

วิคส์เดินมาถามเวจจ์หลังจากสำรวจโดยรอบเสร็จแล้ว "ว่าไงมั่ง?"

"ไม่ได้ว่าไรหรอก แค่ว่าถ้าถึงที่หมายแล้วให้ติดต่อไปที่กองจักรวรรดิอ ีกทีนึง"

พระอาทิตย์ตกไปแล้ว เหลือแต่ความมืดที่ปกคลุมบริเวณโดยรอบพร้อมกับความหน าวเย็น หิมะเริ่มตกลงมาเรื่อยๆ...

"เฮ้อ....ขอพักสักหน่อยละได้มั้ย? เดินมาตั้งแต่เช้าไม่ได้พักเลยนะเนี่ย...!" วิคส์เริ่มออกอาการล้าและเริ่มขี้เกียจ ทำให้เวจจ์ต้องเตือน "นายจะมามัวชักช้าอย่างนี้ไม่ได้นะ ไม่งั้นได้โดนเบื้องบนปลดตำแหน่งออกแน่ๆ...เราต้องไป ให้ถึงภายในวันนี้แหละ"

วิคส์ถอนหายใจพลางมองไปที่ผู้ที่บังคับหุ่นอีกตัวนึง ...

"แล้วแม่คนนี้ละ 2 วันแล้วนะที่หล่อนไม่พูดอะไรกับพวกเราเลย....ทำตัวก็ เหมือนไร้ความรู้สึก เธอไม่มีชีวิตหรือเป็นใบ้หรือไงเนี่ย" พลางบุ้ยปากไปที่หุ่นตัวนั้น แน่นอน...ผู้บังคับเป็นผู้หญิง

"นี่นายไม่รู้อะไรเลยหรอเนี่ย...." เวจจ์ประหลาดใจ "เหอะ..! ไม่รู้อ่ะ"

เวจจ์เริ่มเล่าให้ฟังทีละเปลาะ "ก็ผู้หญิงคนนี้น่ะ เป็นเชลยศึกของจักรวรรดิเรา แล้วโดนเบื้องบนส่งลงมาทำภารกิจนี้ด้วย เพราะว่าทางจักรวรรดิสืบทราบมาว่าหล่อนมีบางสิ่งบางอ ย่างที่ไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วๆไป ทางจักรวรรดิคิดว่าน่าจะมีประโยชน์...เลยให้ออกเดินท างมาด้วย" พลางชี้บนหัวของผู้หญิง "นายเห็นอะไรมั้ย??"

วิคส์มองไปตามนิ้ว ที่บนหัวปรากฏเป็นสายโลหะสีเงินรัดหน้าผากของหญิงสาว ผู้นั้นอยู่ ตรงหน้าผากมีเสารับสัญญาณอะไรบางอย่างอยู่

"มันคืออะไรอ่ะ?"

"Slave Crown...." เวจจ์อธิบายสรรพคุณ "ใครก็ตามที่ถูกสวมด้วยไอ้เครื่องนี้ จะทำให้ไม่มีสติ และจะถูกผู้ที่มีรีโมทของเครื่องนี้ควบคุมจากระยะไกล ให้สามารถทำอะไรได้ต่างๆ ไม่ต่างจากตุ๊กตาชักใยเลย...ถ้านายยังมัวมาพักผ่อนแบ บนี้ ถ้าเบื้องบนรู้เข้า ไม่แน่นายอาจจะถูกหุ่นตัวนี้ยิงเอาก็ได้นะ..."

"เหวอออ!!!" วิคส์เริ่มวิตกพลางลุกจากพื้น "มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย?!"

"ยังมีข่าวรั่วออกมาอีกนะว่า เมื่อสัปดาห์ก่อน ผู้บังคับบัญชาหลายคนได้ทำการทดลองโดยควบคุมร่างหล่อ นให้ขับหุ่นที่กำลังพัฒนาอยู่ ผลปรากฎเป็นไงมั้ย...ขนาดว่าหุ่นยังไม่ค่อยมีพิษสงเท ่าไร แต่เธอกลับทำลายหุ่นได้มากกว่า 50 ตัวเลย คิดว่าไงล่ะ...พลังของเธอน่ากลัวมากจริงๆ" เวจจ์พูดพลางหวาดกลัวเช่นเดียวกัน

หญิงสาวยังไม่พูดอะไร....ยังไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น.. .

"งั้นเรารีบไปกันเถอะ....เดี๋ยวจะไม่ทันการณ์เอา นะ " วิคส์เร่ง "ตกลงๆ..." ทั้งสองสำรวจอีกนิดหน่อยแล้วจึงเดินลงเขานำหน้าหญิงส าวไป เวลานั้นประมาณทุ่มนึง...

Chapter 2 : In the Mine of Nalshe

ท่ามกลางหิมะที่หนาและตกลงมาอย่างหนัก ทำให้การเดินทางของทั้งสามเริ่มล่าช้าลง แต่ถึงกระนั้นพลังงานก็ยังคงไม่หมด หุ่นแมจิเทคส์รุ่น MA-07 ออกแบบมาสำหรับ support เรื่องของพลังงานโดยเฉพาะ มีแผ่น Solar System ที่สามารถดูดพลังงานแสงอาทิตย์เพื่อชาร์จไฟในตัวหุ่น ได้ แถมยังสามารถชาร์จเข้าประจุอาวุธเพื่อความรุนแรงยิ่ง ขึ้นก็ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ยังสามารถแปลงพลังงานเป็นลำแสงสีขาวเพื่อเพิ่มพลังงา นให้กับผู้บังคับได้ด้วย...

หมู่บ้านนัลเซอยู่ข้างหน้าทั้งสาม...

เวจจ์พลางดูแผนที่ "ไม่ผิดแน่ จุดหมายคือที่นี่แหละ... หมู่บ้านหรอ อืมมมม...." พลางคิด

"งั้นเราเข้าไปกันเถอะ...." วิคส์พูด

"เดี๋ยวว!!!!" เวจจ์ปฏิเสธ "มีเขียนไว้ด้วยว่า....ระวังอันตรายในสถานที่นี้ ด้วย ....เห็นมั้ย" ชี้ไปที่บ้ายที่เขียนไว้ ทั้งหมดเดินมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว ประตูใหญ่หน้าหมู่บ้านถูกเปิดทิ้งไว้ บรรยากาศข้างในเงียบสงบ มีเพียงแสงไปตามเสาไปในนั้น ภายในบ้านแต่ละบ้านปิดไปหมดแล้ว... ควันไปจากปล่องคันบนหลังคาบ้านแต่ละหลังเริ่มจางลง

"ชั้นจะเดินนำหน้าเอง นายคุมหลังกับยัยนี่...โอเคนะ..." วิคส์พยักหน้า

"ได้เลย นายไม่ต้องห่วง"

รอบๆตัวมีแต่ความเงียบ มีแต่ก็แค่เสียงแมลงที่อยู่บนต้นไม้และเสียงเดินเท้า ของหุ่นเท่านั้น ไม่มีเสียงใดเลยที่เล็ดลอดออกมาจากในหมู่บ้าน บรรยากาศเช่นนี้ทำให้ทั้งสองถึงกับวิตกว่าจะมีเหตุอะ ไรเกิดขึ้นหรือเปล่า....

มีคนวิ่งออกมาประจันหน้ากับแมจิเทคส์ 2 คน.....

"พวกแกมาทำอะไรที่นี่!!!" หนึ่งคนที่ออกมาตะโกนถามด้วยความโกรธแค้น

"พวกเรามาตามคำสั่งของเบื้องบน คนที่ไม่เกี่ยวให้ถอยไป มิฉะนั้น..."

ยังไม่ทันขาดคำ ดาบเล่มหนิ่งก็บินมาปักที่กระจกแก้วตรงห้องบังคับ เกือบเสียบโดนหน้าวิคส์...

"ออกไป!!....เราเตือนพวกแกแล้วนะ" อีกคนพูด "กลับไปซะ...!!"

ด้วยความโมโหที่ถูกโจมตีก่อน วิคส์ยิงลำแสงสีแดงไปที่บ้านหลังนึง....เกิดประกายไฟ ไหม้ขึ้นมา

"พวกนายควรจะให้ความร่วมมือกับเราดีกว่านะ ถ้าไม่ช่วยก็อย่าขัดขวาง....!! ถ้าไม่ฟัง จะไม่ใช่บ้านหลังนั้นหลังเดียวแน่ที่เป็นแบบนี้...." เวจจ์ขู่ สีหน้าชาวบ้าน 2 คนไม่พอใจแกมเคียดแค้น ทันใดนั้น.....

"เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ................!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!" กลุ่มชาวบ้านเกือบร้อยคนพร้อมทั้งสัตว์เลี้ยงที่ดุร้ ายของแต่ละคนเริ่มเข้าโจมตีทั้งสาม ทำให้ทั้งวิคส์และเวจจ์ชะงักไปและตกใจในการถูกลอบโจม ตีครั้งนี้ "เล่นพวกหรอ....ได้เลยยยย Fire Beammmmm....!!!!" ลำแสงสีแดงถูกยิงมาอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายไม่ใช้บ้านคน...

"อ๊ากกกกกกกกก............โอยยยยยยยย" เสียงคนหลายสิบคนร้องเพราะถูกไฟคลอกและกำลังล้มลงดิ้ นอย่างทรมาน แต่ไฟแค่นี้ก็ไม่ทำให้ชาวบ้านกลัวหุ่นที่แข็งแกร่งรา วเหล็กกล้าทั้งสามตัวได้.......

"ตายซะเหอะ....!!!" คนหนึ่งยิงปืนลูกซองเข้าไปในกระจกของเวจจ์ กระจกแตกทันที ไม่มีอะไรปกป้องห้องบังคับของเวจจ์แล้ว...

"หนอยยยยยย.......!!" วิคส์โมโหแทนเพื่อน "เวจจ์ พร้อมนะ....!!" ทั้งสองพยักหน้า แล้วยิงลำแสงสองสีตัดกัน...

"Fire Beam.....!!"

"เอาไป Ice Beam....."

มีลำแสงออกมาจากปากกระบอกปืนของหญิงสาว แน่นอน....Thunder Beam ทั้งสามลำแสงกำลังรวมตัวกันเป็นลำแสงเดียว ทำให้ชาวบ้านที่ไม่โดนลำแสงนี้ ถึงแม้จะอยู่ใกล้ๆก็ถูกไฟคลอกทันที ส่วนคนที่โดนไปเต็มๆ ร่ายกายแทบจะไม่เหลืออะไรเลย...... แต่.......

"พวกแกต้องเจอกับสิ่งนี้......!!!" หัวหน้าหมู่บ้านตะโกนใส่ แล้ววิ่งหายเข้าไปในหมู่บ้าน....ทั้งสองแปลกใจว่าจะเ กิดอะไรขึ้น....

ชาวบ้านทั้งหลายยังโจมตีไม่หยุดหย่อน ทั้งดาบ มีด ปืน ระเบิด จนตอนนี้หุ่นของแต่ละคนเริ่มเสียหายไปทีละส่วน เวจจ์กระจกแตก แขนซ้ายที่ใช้อาวุธประชิดตัวถูกทำลายลง วิคส์เองก็ไม่ต่างกัน พลังงานไนโตรเจนในตัวหุ่นเริ่มรั่ว ส่งผลให้ต้องระวังประกายไฟโดยทันที แต่แปลกที่หุ่นของหญิงสาวนั้นกลับไม่ได้รับความเสียห ายเท่าไร จะมีก้อแค่กระจกเป็นรอยร้าวเท่านั้น.....

"นายไหวมั้ย....?!" วิคส์ถาม

"ยังได้อยู่ แต่สภาพแบบนี้คงอยู่ได้ไม่นานแน่ๆ...!!" เวจจ์บอก.. "ระวัง.....!!" กระสุนปืนยาวบินผ่านกระจกของวิคส์ไปแบบฉิวเฉียด "หนอยยยยพวกแก....!!"

ยันไม่ทันที่วิคส์จะยิงลำแสง กระบอกปืนของหญิงสาวนั้นก็ยิงพลังงานสีเขียวอะไรบางอ ย่างออกมาเป็นบริเวณกว้าง

"ส.อ.เวจจ์ เนื่องจากสภาพหุ่นของคุณตอนนี้ ขอให้หลบจากบริเวณที่ถูกยิงพลังงานนี้ด้วย....." เสียงอินเตอร์คอมของหุ่นดังขึ้น ทางจักรวรรดิเตือนมา.... เวจจ์กระโดดถอยหลังออกมาแล้วเริ่มเข้าใจว่าพลังงานที ่ถูกยิงออกมานั้นคืออะไร

จากตอนแรกเป็นบริเวณเล็กๆ ตอนนี้มันถูกขยายแผ่จนเริ่มกว้างขึ้นๆ ชาวบ้านที่ไม่รู้และวิ่งหนีไม่ทันก็ถูกพลังงานนี้ฆ่า เอา เนื่องจากมันเป็นพลังงานเคมีปฏิชีวภาพที่สามารถฆ่าคน ให้ตายได้ในพริบตาและเป็นบริเวณกว้าง....คนที่หนีไปไ ด้ก็เริ่มกลับมาโจมตีต่อพร้อมกับ..... เงาดำมืดของอะไรบางอย่างที่คืบคลานเข้ามา...

"Bio Blast.....ต้องเป็นไอ้นี่แน่ๆ" เวจจ์พึมพำออกมาพร้อมสู้รบไปด้วย

"มันคืออะไรน่ะ.....!?" วิคส์ก็ยังต้านทานและต่อสู้กับชาวบ้านอยู่

"อาวุธชีวภาพที่ทางจักรวรรดิเริ่มค้นคว้าจนประสบความ สำเร็จ โครงการพัฒนานี้ทางจักรวรรดิพัฒนาเพื่อต้องการคืนชีพ เวทย์มนต์อีกครั้ง.....เท่าที่รู้มาก็เท่านี้..... " วิคส์ตกใจทันที

"Thunder Beam.....!!" เวจจ์ยิงไปที่โคนต้นไม้ต้นใหญ่ต้นนึง ส่งผลให้มันล้มลงมาทับผู้คนในหมู่บ้านหลายสิบคน จำนวนคนเริ่มลดน้อยลงไป

"พวกเราถอยยยยย.....!!!!" ชาวบ้านทั้งหลายเริ่มถอยทัพไปอยู่บนยอดเขา

"โธ่.....คนธรรมดาจะทำอะไรหุ่นเหล็กได้ ฮ่าๆๆๆ" วิคส์ขำ

"เดี๋ยว.......เสียงอะไรน่ะ!!!" ทั้งคู่พลางเงี่ยหูฟัง เสียงนั่นเริ่มใกล้เข้ามา มันเป็นเสียงเหมือนหนอนคลานดังสึบ....สึบ และกำลังคลานเข้ามาเรื่อยๆพร้อมกับเงามืดที่มองเห็นย ังไม่ชัด แต่หุ่นก็ยังไม่ขยับไปไหน ได้แต่จ้องดูว่ามีนคือตัวอะไรกันแน่ แต่เมื่อมาถึงแล้ว....ทั้งสองถึงกับตะลึง

หอยทากตัวใหญ่มหึมากำลังจ้องมาที่หุ่นอย่างดุร้าย หัวของมันสูงประมาณเกือบ 10 เมตรได้....ตัวใหญ่ประมาณบ้านหลังนึงในหมู่บ้านนี้ได ้ บนหลังของมันมีหอยสีขาวอมเหลืองขนาดใหญ่ มีประจุไฟฟ้าวิ่งรอบๆอยู่

"นี่มันหอยทากอะไรกันนี่....!!" เสียงวิคส์อุทานออกมา ตาของเขายังจ้องไม่กระพริบ

"ไม่รู้สิ แต่เหมือนเคยได้ยินเรื่องของไอ้ตัวนี้ที่ไหนเหมือนกั นนะ แต่....จะ....จำไม่ได้....แล้ว..." คู่หูอีกคนตอบมาอย่างหวาดกลัวและประหม่า.... ผิดกับหญิงสาวที่ยังดูเงียบขรึมอยู่ในเวลานี้

มันเริ่มคลานมาใกล้ๆ ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น.....

"ไม่รู้แล้วล่ะตอนนี้ที่ทำได้คือต้องกำจัดมันเท่านั้ น....!! ลุย...!!" เวจจ์บอก "ถึงเราจะบอบช้ำถึงขนาดนี้ก็ต้องสู้แล้ว..."

ชาวบ้านที่อยู่บนเนินเขาเริ่มโจมตีด้วยปืนยาวอีกครั้ ง คราวนี้มีชาวบ้านที่อยู่ในเหมืองมาช่วยระดมยิงอย่างบ ้าคลั่งอีกหลายๆคนเลยทีเดียว ทำให้เหล่าทหารจักรวรรดิทั้งสามต้องหลบลูกกระสุนเป็น พัลวัน...

"Fire Beam.....!!" ลำแสงสีแดงถูกยิงไปอีกครั้ง....คราวนี้ดูจะรุนแรงกว่ าเดิมอีกเท่าตัว..... มันแหวกอากาศไปโดนเปลือกหอยที่มีประจุไฟฟ้าอยู่ในนั้ น มันมีปฏิกิริยาทันที หัวของมันเชิดขึ้น

"กรรรรรรรรรรรรรรู.......!!!!!!!!" มันเริ่มส่งเสียงร้องออกมา บ่งบอกถึงความโกรธของมันที่โดนยิง

"นายจัดการพวกชาวบ้านไปก่อนนะ...ชั้นจะซัดกับมัน เอง ...." วิคส์บอก

"นายจะรับมือมันไหวแน่นะ??"

"เชื่อฉันสักครั้งสิ ฉันเองก็เก่งพอๆกับนายนะ เรียนมาเหมือนกัน....โตกันมาด้วยกัน ฉันไม่มาตายด้วยเรื่องแค่นี้หรอกกก..!!"

ห่ากระสุนเป็นร้อยๆลูกยังถูกยิงมาเรื่อยๆอย่างไม่หยุ ดหย่อน...แต่ก็ยิงไม่โดนหุ่นทั้งสามตัวเลย ที่แย่กว่านั้น หอยทากยักษ์โดนลูกหลงเป็นส่วนใหญ่ ยิ่งสร้างความโกรธและโมโหให้กับมันมากเลยทีเดียว

"Ice Beam..............!!!" แสงสีขาวดั่งน้ำแข็งของเวจจ์วิ่งขึ้นไปบนเนินเขา ชาวบ้านที่ต่อต้านบางคนที่โดนยิงก็ถูกแช่แข็งไปตามผล ของมัน บางคนที่ไม่คิดสู้ก็หนีเอาตัวรอด บางคนก็เปลี่ยนจุดยิงเพื่อให้เกิดความได้เปรียบ

ชาวบ้านหลายคนเริ่มจะหมดจำนวนลง แน่นอนแค่ชาวบ้านธรรมดาย่อมสู้กลุ่มจักรวรรดิที่มีทั ้งหุ่นแมจิเทคส์ที่มีร่างเป็นเหล็กไม่ได้.... .

"หนีไปหมดแล้ว........." เวจจ์พูดหลังจากยิง Fire Beam เส้นสุดท้ายไป.....แต่

"อ๊ากกกกกกก!!!!..........อ๊าหหหหหหหหห์.......! !!" เพื่อนของเขาถูกช็อตด้วยไฟฟ้าแรงสูง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าโดนมาจากที่ใด..... "Heal Force...!!" แสงสีขาวนวลอุ่นๆถูกยิงเข้าไปที่หุ่นของวิคส์ ช่วยให้เขาหายไฟช็อตไป...