แต่งเอง เล่นๆครั้งแรก ช่วยอ่านกันหน่อยนะ

แสงแดดรำไรส่องลงมากลางทุ่งนาที่เขียวขจี สายลมที่พัดใบหญ้าพลิ้วไหวอย่างนุ่มนวล ความสดชื่นตามแบบบ้านนอก คือภาพที่ชินตาของ น้องทุย
สาวน้อยบ้านนาอายุ 18 ปี เธอเป็นคนผิวเนียนละอ่อนสีแทน ผมดำขลับยาวสลวยของน้องทุยไม่มีสาวใดเทียบได้ในแผ่นด ิน น้องทุย มักจะขี่ควายเล่นอยู่กลางทุ่งนาของพ่อเธอเป็นประจำ ชีวิตของน้องทุยอยู่กับควายมากกว่าอยู่กับคน เธอเป็นลูกสาวกำนันหัวหลิม แห่งตำบล บ้านหัวหลิม
“อีทุย มากินข้าวเย็นได้แล้วลูก” เสียง อีจิ้งหรีด แม่ของ น้องทุย หญิงชาวแอฟริกาวัยกลางคนที่พลัดตกทะเลตอนกำลังออกล่า สิงโตแล้วถูกคลื่นซัดมาติดที่ชายฝั่งตำบลบ้านหัวหลิม และพบรักกับพ่อหัวหลิม ร้องเรียก
น้องทุย ควบควายชื่อ บีเอ็ม สุดที่รักของเธอ ใส่เกียห้า เข้าบ้านอย่างรวดเร็ว
“ว้าว! หญ้าอ่อนผัดกระเทียม ของโปรดเลยแม่ ”(ซะงั้น?)
“นี่! อีทุยอย่ากินมูมมามอย่างนั้นสิ เอ็งน่ะผู้หญิงนะโว๊ย หัดอายซะมั่งสิวะ เอ็งน่ะคนนะโว๊ย ไม่ใช่ควาย”
“จ้า....จ้า....แหม แม่ก็ วันๆหนูอยู่กับควายจะต้องมีมารยาทอะไรมากมายล่ะแม่ พี่ บีเอ็ม เค้ายังไม่ว่าเลย โฮะๆ”
“เดี๋ยวมันด่าเป็นภาษาคนได้ล่ะ เอ็งจะหนาว... ไม่เอาล่ะ เอ็งก็โตแล้ว เลิกเล่นเป็นเด็กๆได้แล้ว พ่อเอ็งก็ใช่ว่าจะ อดอยากปากแห้งซะเมื่อไหร่ ข้าก็ได้ปรึกษาจาก พ่อหัวหลิมแล้ว ต่อจากนี้เอ็งต้องไปเล่าเรียนในกรุงเทพฯ เรียนให้จบสูงๆแล้ว กลับมาพัฒนาผลิตภัณฑ์ของตำบลบ้านหัวหลิมของเรา ให้เจริญจนใครๆก็ต้องรู้จักตำบลหัวหลิม ของเรา”
“กรุงเทพฯ? กรุงเทพฯนี่มัน อร่อยมั้ยจ๊ะ สู้หญ้าอ่อนได้รึเปล่า?”
“บ้านเอ็งสิ! หญ้าอ่อนก็ต้องอร่อยกว่าสิวะ ถามโง่ๆ ไปๆเตรียมของได้แล้วไป”
“แม่จ๋า กรุงเทพฯ นี่ไปทางไหนเหรอจ๊ะ”
“ก็ทางบกสิวะ เอ็งจะบินไป รึไง”
“อิอิ นึกว่าจะหาปีกมาติดให้พี่ บีเอ็มบินไป ควายติดปีก ฮิฮิ”
เช้าวันต่อมา
น้องทุยเก็บเสื้อผ้า ลาแม่จิ้งหรีด และ กำนันหัวหลิม แล้วออกเดินทางเข้ากรุงเทพฯ พร้อมพี่ บีเอ็ม ควายสุดที่รักของเธอ ทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมสับ ทั้งหญ้าอ่อน หญ้าอบ หญ้าทอด หญ้าแดดเดียว หญ้าผัดกระเทียม ฯลฯ
น้องทุย “นี่ๆ พี่บีเอ็ม เดินเร็วหน่อยสิ”
พี่บีเอ็ม “......” (ลองให้ข้าขี่เอ็งมั่งมั้ยล่ะ)
น้องทุย “พี่ บีเอ็มกรุงเทพฯ นี่ไปทางไหนเหรอ”
พี่บีเอ็ม “......” (แล้วกูจะรู้มั้ยเนี่ย)
น้องทุย “ชิ.. ไม่ตอบ ไม่ถามแล้วก็ได้”
พี่บีเอ็ม “......” (ถ้าตอบได้ล่ะกูตอบนานแล้ว)
ทั้ง 2 คน/ตัว ออกเดินทางไปคุยกันไป(ล่ะมั้ง)ตลอดทาง อย่างถูกคอหลังจากเดินทางผ่าน ปารีส อินเดีย ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น ฯลฯ ในที่สุดน้องทุย แน่งน้อยก็เดินทางมาถึงฝั่งธนแต่แล้วก็เจอปัญหาเมื่อ มิสามารถข้ามน้ำมากรุงเทพฯได้ดั่งหวัง เพราะ.............
น้องทุย “ทำไงดีล่ะพี่บีเอ็ม”
พี่บีเอ็ม “......” (พากูเดินรอบโลกกว่าจะมาถึงยังไม่มีปัญญาข้ามน้ำอีก)
น้องทุย “แม่บอกว่า ให้ไปทางบก แล้วนี่เราจะข้ามน้ำทางบกยังไงดีล่ะพี่บีเอ็ม พี่มีความคิดดีๆมั่งป้ะ”
พี่บีเอ็ม “.....” (กูอยากร้องไห้เป็นภาษาควาย ทำไมมันโง่อย่างงี้ ทำไมไม่ข้ามสะพานวะ)
ทันใด ก็ปรากฏสุดหล่อผู้หนึ่ง มองมาทางน้องทุย สาวน้อยของเรา เพียงแว่บเดียวที่สบตากันใจของน้องทุยก็ละลายทันที
น้องทุย “ โอ้ว! พูดได้เพียงคำเดียวว่า หล่อบรรลัยเลย ”
พี่บีเอ็ม “......”(ซะงั้น *-*)
ชายหนุ่ม “ ขอโทษนะครับ คุณจะเอาควายข้ามน้ำ ไปขึ้นสะพานทางด้านโน้นจะสะดวกกว่านะครับ”
พี่บีเอ็ม “......” (อย่างน้อยไอ่หนุ่มนี่ก็ ฉลาดกว่าควายนิดนึงล่ะวะ)
น้องทุย “ สะพาน? แล้วไอ่ สะพาน นี่มันอร่อยมั้ยจ๊ะ รูปหล่อ”
ชายหนุ่มอึ้งเล็กน้อยทำหน้างงๆ ตอบว่า
ชายหนุ่ม “ เอ่อ ผมว่าทางที่ดีอย่าไปชิมมันเลยจะดีกว่านะครับ”
น้องทุย “ ขอบใจมาก จ้ะ ”
แล้วน้องทุยก็ขี่พี่บีเอ็มข้ามสะพาน ส่วนชายหนุ่มก็ ข้ามเรือแล้วหายไปกับฝูงชนแถบท่าเรือ
พี่บีเอ็ม “......”(ถึงกรุงเทพฯซะที เห้อ!)

ณ สนามหญ้าหน้าบ้านเช่าเล็กๆแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพ มีควายตัวหนึ่งกำลังเคี้ยวเอื้องและอ่านหนังสือพิมพ์ อยู่อย่างเพลิดเพลิน ท่ามกลางสายตาอันงุนงงของคนที่ผ่านไปผ่านมา
พี่บีเอ็ม “......”(เกิดมาไม่เคยเห็นควายอ่านหนังสือพิมพ์กันรึ ไงฟระ?)
ขณะนั้นเอง มีสาวน้อยนางเจ้าของควายอ่านหนังสือพิมพ์ ใส่กางเกงยีน เสื้อแขนกุด นำแฟชั่น เดินออกมาจากบ้านเช่าเล็กๆหลังนั้น ด้วยความมาดมั่นเหมือนกำลังถ่าย MV อยู่ก็ไม่ปานกัน ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนน้องทุย ผู้มีผมดำขลับยาวสลวยไม่มีใครเทียบได้ในแผ่นดิน คนนี้นี่เอง
น้องทุย “พี่บีเอ็มจ๋า ชุดนี้ใส่ไปเรียนมหาลัยได้มั้ยจ๊ะ”
พี่บีเอ็ม “.....”(ใครเค้าใส่แขนกุดไปมหาลัยเล้า ว่าแต่เอ็งไปเอาชุดพวกนี้มาจากไหนวะ?)
แล้วหล่อนก็กระโดดขึ้นหลังพี่บีเอ็มแล้วออกเดินทางไป ยังมหาลัยใกล้บ้านแห่งหนึ่งเพื่อลงทะเบียนเรียน
น้องทุย “พ่อรูปหล่อ ห้องทะเบียนไปทางไหนเหรอจ๊ะ”
คนแปลกหน้า “เออะ เอ่อ... ทางนั้นครับ”(รูปหล่อ?..ขี่ควายมาโรงเรียน?)
แล้วน้องทุยก็ไปลงทะเบียนเรียนต่อ ท่ามกลางสายตาของคนทั้งมหาลัย
น้องทุยกระซิบกับตัวเอง “นี่เรา น่ารักคิขุ ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ฮิฮิ”
พี่บีเอ็ม “.....” (กูว่าพวกมันมองกูมากกว่า *-*)
น้องทุย “ อาจารย์คะ หนูมาลงทะเบียนเพื่อศึกษา ระดับ ปริญญาตรีค่ะ”
อาจารย์ห้องทะเบียน “ แล้วหนูจะลงทะเบียนเรียนอะไรล่ะ จ๊ะ”
น้องทุย “ เอ พี่บีเอ็ม น้องทุยจะเรียนอะไรดี ล่ะจ๊ะ เพื่อให้ผลิตภัณฑ์ของตำบลบ้านหัวหลิมของเราเป็นที่รู ้จัก”
พี่บีเอ็ม “....” (บริหารธุรกิจล่ะมั้ง)
น้องทุย “ หนูขอลงเรียน โหราศาสตร์ค่ะ”
พี่บีเอ็ม “...” (ซะงั้น *-*)
อาจารย์ห้องทะเบียน “ได้จ้ะ น้องทุย ปีหนึ่ง โหราศาสตร์นะจ๊ะ เริ่มเรียนพรุ่งนี้เลยนะจ๊ะ แล้วก็ อย่าเอา ลูกแมวมีเขาเข้ามาบริเวณโรงเรียนอีกนะจ๊ะ”
พี่บีเอ็ม “....” (เออะ เอ่อ ควายครับ ควายไม่ใช่ลูกแมว กูล่ะเชื่อเลย *-* ว่าแต่โหราศาสตร์มัน พัฒนาผลิตภัณฑ์ตำบลบ้านหัวหลิมยังไงวะ?)
น้องทุย “พี่บีเอ็มว่า เรียนโหราศาสตร์ดีมั้ยจ๊ะ หนูน่ะวางแผนเอาไว้แล้วนะว่าเมื่อเรา เชี่ยวชาญเรื่องดวงดาว ต่อไปเราจะส่งสินค้า บ้านหัวหลิม ของเราไปค้าขายกับมนุษย์ต่างดาวเป็นรายแลกของโลก คราวนี้ธุรกิจของบ้านหัวหลิมเราก็จะเจริญ แบบ ผลิต สินค้ากันไม่ทันกันลยทีเดียว คู่แข่งก็ไม่มี โฮะๆ คิดไม่ถึงล่ะสิ น้องทุยฉลาดใช่มั้ยล่ะจ๊ะ ”
พี่บีเอ็ม “....” (เออ ไอสไตน์ ยังคิดไม่ถึงเลยอีน้องเอ๊ย กูยอมแพ้แล้ว *-* กูอยากร้องไห้เป็นภาษาควายพม่าจริงๆ *-*)
ขณะที่น้องทุยผู้มีสมองอันปราดเปรื่อง(กว่าสมองไก่นิ ดนึง)กำลังขี่ควายกลับบ้านนั้น สายตาของน้องทุย ก็ไปสะดุดกับชายหนุ่มสุดหล่อที่เจอเข้าเมื่อวันก่อนท ี่ท่าน้ำเข้า
น้องทุย “โอ้ว! บุพเพนำพาแท้ๆ เลย โลกมันแคบขนาดนั้นเชียว ฮิ ฮิ”
น้องทุยควบพี่บีเอ็มเข้าไปหาชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
น้องทุย “สวัสดีจ้า สุดหล่อ เรื่องวันก่อนขอบใจมากนะ เราชื่อน้องทุยเองจ้า เธอชื่ออะไรเหรอ? เรียนที่นี่ด้วยเหรอ? เป็นเพื่อนกันนะ”
ชายหนุ่ม อึ้งสุดๆ
ชายหนุ่ม “เออะเอ่อ ... อ๋อคุณนั่นเอง สวัสดีครับ ครับผมเรียนที่นี่ล่ะครับ ผมชื่อ เทพบุตร ครับ” (ว่าแต่.....ชื่อ น้องทุย?)
เทพบุตร “แล้วคุณก็เรียนที่นี่เหรอครับ โลกช่างแคบจริงๆนะครับ .... โอยแย่แล้วสายขนาดนี้แล้วผมคงต้องขอตัวกลับก่อนนะครั บ”
น้องทุย “จ้าพ่อ เทพบุตร แล้วเจอกันนะจ๊ะ”
เทพบุตร “ จะว่าไป แมวมีเขาของคุณน่ารักดีนะครับ ชื่ออะไรเหรอครับ”
น้องทุย “อ๋อ นี่คู่ทุกข์คู่อยากเลย ของน้องทุยเองจ้ะ ชื่อ พี่บีเอ็ม”
พี่บีเอ็ม “....”(ลูกแมวอีกละ *-* “ไอ่นัท(คนแต่ง)ตกลงมึงจะให้กูเป็นควายหรือลูกแมววะ ...กูงง!”)
เทพบุตร “น่ารักดีนะครับ น่าหม่ำด้วย อิอิ”
พี่บีเอ็ม “....”(กูจะดีใจดีมั้ยเนี่ย *-* )
เทพบุตร “งั้นผมกลับก่อนนะครับ”
แล้วชายหนุ่มก็วิ่งขึ้น รถประจำทางหายลับไปกับสายตาของน้องทุยที่กำลังอมยิ้ม แล้วกระซิบกับตัวเองอย่างภูมิ
น้องทุย “ชอบเราแล้วแน่ๆ ชอบเราแล้วแน่ๆ อิ อิ”
พี่บีเอ็ม “....”(เอ็งดูตรงไหนวะ*-*)
แล้วน้องทุยก็ขี่พี่บีเอ็มกลับบ้านอย่างมีความสุข
พี่บีเอ็ม “....” (จบไปอีกวัน กูล่ะ *-* เซ็ง! เครียด! เคี้ยวเอื้อง!)

เรื่องนี้มันทะแม่งๆนะครับ
คิดเดาเหตุการณ์อาไรที่จะมีต่อไปมะถูกเลย
งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงครับ

โอ้ว มี คนตอบแล้ว เย้ๆ โฮะๆ

เดาไม่ถูกหรอกครับ ยังแค่แนะนำตัวละคร

เอาแค่พอขำๆนิดๆก่อนครับ



ที่บ้านเช่าเล็กๆแห่งหนึ่ง หญิงชราพิการคนหนึ่งนอนอยู่ในบ้าน เหม่อมองศพจิ้งจกที่ตกจากฝาหนังอยู่อย่างว้าเหว่และเ ดียวดายเป็นที่น่าสงสารยิ่งนัก
“แอ๊ดๆ” เสียงประตูบ้านที่แสนจะฝืดถูกเปิดออกอย่างเร่งรีบ
“แม่ครับ ผมกลับมาแล้วครับ” เสียงของชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งดังขึ้น
แม่ “เทพบุตรกลับมาแล้วเหรอ ลูก” เธอพูดไปสะอึกสะอื้นไป
เทพบุตร “โถ จะแม่ร้องไห้ทำไมครับ ถึงพ่อใจร้ายทิ้งเราให้อยู่กันโดดเดี่ยว สองคน พี่ๆ ก็ทิ้งไปหมด แต่แม่ยังเหลือผมอยู่นะครับ ผมจะดูแลแม่เอง”
แม่ “เปล่า แม่สงสารจิ้งจก” เธอพูดเสียงเศร้าสร้อย
เทพบุตร “โถ แม่ก็.... (ซะงั้น *-*) แม่คอยเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมจะรีบจัดเตรียมโต๊ะทำอาหารให้”
แม่ “โถ ลูกหนอลูก เพราะแม่ไม่ระวังตัว สะดุดจิ้งจกล้มเมื่อปีก่อน จนพิการเดินไม่ได้ ภาระ ทั้งหมดเลยต้องตกอยู่ที่ลูกเพียงคนเดียว ไม่น่าเลยลูกแม่”
เทพบุตร “ไม่เอาน่า ว่าแต่แม่อยู่บ้านคนเดียว เพื่อนบ้านก็ไม่มี บ้านเช่าข้างๆนี่ก็ร้างมานาน เลยไม่มีคนอยู่เป็นเพื่อนเลย แต่เห็นว่าเมื่อไม่นานมานี้ก็มีคนมาอยู่แล้ว หวังว่าเค้าจะเป็นคนดีและร่าเริงนะ แม่จะได้อยู่ได้อย่างไม่เหงา”
แม่ “นั่นสินะ ลูก”
แล้วเทพบุตรก็ออกมาเก็บ มะยมจากต้นมะยมหน้าบ้านแต่ด้วยความเร่งรีบสะดุดตกลงม าจากต้นไม้หลังกระแทกพื้นสลบไป
ในขณะเดียวกัน สาวน้อยผู้มีผมดำขลับยาวสลวยงดงามหาใครเทียมในแผ่นดิ นก็ขี่แมวมีเขา(ควาย)ผ่านมาพอดี แล้วเจอชายหนุ่มเข้า
น้องทุย “โอ้ว! ผู้ชาย! งานนี้หวานแน่ โฮะๆ”
พี่บีเอ็ม “....” (ซะงั้น *-*)
น้องทุย “อ้าว พ่อเทพบุตรนี่ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะเนี่ย พาเค้าเข้าบ้านไปรักษาตัวหน่อยก่อนกว่า.... ว้า..ดันเป็นเพื่อนกันอดแดกเลย ฮิฮิ”
แล้วน้องทุยก็ประคองเทพบุตรขึ้นนอนบนหลังพี่บีเอ็มเข ้าบ้านเช่าของน้องทุยไป
พี่บีเอ็ม “....” (ขี่กูอีกและ *-*)
หลังจากปฐมพยาบาลนวดเฟ้นลงน้ำมนต์อยู่นาน แต่เทพบุตรก็ยังไม่ตื่น
น้องทุย “ทำไงดีอะ พี่บีเอ็ม หนูทำยังไงๆ พี่บีเอ็ม พ่อเทพบุตรเค้าก็ไม่ยอมตื่น ซะที อ้ะ! เหนื่อยแล้วนะ”
พี่บีเอ็ม “....” (จะไปรูเอ็งเรอะ จูมพิตให้ตื่นล่ะมั้ง)
น้องทุย “หรือว่า ต้องจูมพิตให้ตื่นจากความฝัน”
พี่บีเอ็ม “....” (เฮ้ย! มันอ่านใจควายได้รึไงวะ?)
น้องทุย “ดีมั้ยจ๊ะ พี่ทุย เหมือนในเรื่อง หนูน้อยหมวกแดงไง”
พี่บีเอ็ม “....” (หนูน้อยหมวกแดง? เรื่องเจ้าหญิงนิทราต่างหาก ล่ะแกเอ๊ย)
แล้วน้องทุยก็อมยิ้มโน้มตัวก้มลงบรรจงมอบจูมพิตแห่งร ัก ให้แก่พ่อเทพบุตรอย่างนุ่มนวล ในขณะที่น้องทุยอ้า ปากขึ้นเผย ฟันสีดำสนิทตามประสาคนบ้านนอกนั่งเคี้ยวหมากอยู่นั้น พ่อเทพบุตรก็ลืมตาตื่นขึ้นแล้วได้สูบกลิ่นปากของน้อง ทุยเข้าไปอย่างจัง ก็งอตัวอ๊วกจนสลบลงไปอีกครั้ง
พี่บีเอ็ม-น้องทุย “....” (ขนาดนั้นเลยเรอะ *-*)
น้องทุย “โธ่ เอ๊ย! ตื่นสิ พ่อเทพบุตร ไม่งั้น จะ จูมพิตจริงๆละนะ”
หูของเทพบุตรกระดิก หนึ่งครั้งแล้ว สะดุ้ง สุดตัวลุกขึ้นมาจากเตียง
เทพบุตร “อย่า นะ!”
น้องทุย “ล้อเล่นจ้า ล้อเล่น”
เทพบุตร “เอ.... น้องทุย...น้องทุยเองหรอกเหรอว่าแต่เรามาอยู่ที่นี่ไ ด้ยังไงเหรอ?”
น้องทุย “อ๋อ นี่ก็ บ้านน้องทุยเอง น้องทุยเห็นเทพบุตร สลบอยู่ ข้างบ้านน้องทุย น้องทุยเลย พามารักษาตัวอยู่นี่ น่ะจ้ะ”
เทพบุตร “อ๋อ ขอบใจมากนะ แต่โอ๊ยแย่แล้ว ผมต้องรีบกลับบ้านแล้วล่ะแม่รออยู่ น้องทุย พา ผม จากบ้านมาไกล มากมั้ยเนี่ย”
น้องทุย “เปล่า นี่จ๊ะ “
เทพบุตร “ว่าแต่ทำไม ทิวทัศน์แถวนี้มันคุ้นตาจังเลย”
เทพบุตรหันไปหันมาอยู่พักนึงแล้วก็ มองเห็นแม่ของตนอยู่บ้านข้างๆ
เทพบุตร “อ้าว น้องทุยที่แท้เธอก็ มาอยู่บ้านข้างๆเรานี่เอง”
น้องทุย “อ๋อ เทพบุตรอยู่บ้านข้างๆนี่ เหรอจ๊ะ?”
เทพบุตร “อื้อใช่ น้องทุย มากินข้าวด้วยกันสิ จะได้ทำความรู้จักกัน”
น้องทุย “ ทอดสะพานให้เราเหรอ ฮุฮุ ไปสิ”
เทพบุตร “....”
แล้วทั้งคู่ก็ไปกินข้าวกันที่บ้านของเทพบัตร
พี่บีเอ็ม “....”(ทิ้งกูไว้บ้านคน(ตัว)เดียวซะงั้น)
เทพบุตร “แม่ครับ นี่น้องทุยเพื่อนผมที่มหาลัยเองครับ เธอมาอยู่บ้านข้างๆนี่เอง”
แม่ “สวัสดีจ้ะ น้องทุย ชื่อเพราะจังเลยนะ”
น้องทุย “ค่ะ คุณแม่”
แล้วเทพบุตรก็ยกกับข้าวเข้ามาตั้งบนโต๊ะ
เทพบุตร “โทษทีนะน้องทุยบ้านเรายากจนน่ะหวังว่าคงไม่ถือสานะ”
น้องทุย “จ้า ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่วันนี้กับข้าวคืออะไรเหรอ จ๊ะ”
เทพบุตร “เอ่อ... ยำจิ้งจกครับ”(ไอ่ตัวตะกี้อะ)
น้องทุย “โอ้ว! ของโปรดเลย ”
พี่บีเอ็ม “....”(เออ กูขอกินหญ้าต่อแทนละกัน จบไปอีก)
แล้ว ทั้งสาม ก็กินข้าว(กับยำจิ้งจก)กันอย่าง มีความสุข

แปลกแหวกแนวไปเลยนะครับเนี่ย

สุดยอดครับไม่รู้จขกทไปคิดมาได้ยังไง

นับถือครับ

แต่ว่าน้องทุยเค้าขี่แมวมีเขา(ก็คลายนะแหละ)แบบไหนคร ับ เช่น ควายเผือก กะควายธรรมดา

น่าจะเปลี่ยนชื่อกระทู้ซะไหม่นะครับไม่ดึงดูดใจเอาซะ เลย เช่น โหดสุดๆควาย&คนถล่ผมว่ามกรุง , สุดยอดนวนิยายที่มิหาใครเปรียบได้(ไม่อ่านแล้วจะเสีย ใจ) <=อะไรอย่างนี้นะครับ

อ่านะ พี่บีเอ็มก็ต้องเป็น ควายเขายาวสวย มาตรควายไทยอยู่แล้ว โฮะๆ

เราเปลี่ยนชื่อกระทู้ไม่เป็นอ่า นะ แหะๆ


เสียใจ - โกรธ - นาฬิกา
ณ สนามหญ้าหน้าบ้านเช่าที่สุดจะร่มรื่นของน้องทุยนางเอ กของเรา แสงแดดที่สาดส่องลมมาอย่างนุ่มนวลบนหลังจิ้งจกตัวหนึ ่ง ที่กำลังไต่อยู่บนหลังควายซึ่งกำลังเคี้ยวเอื้องอย่า งเพลิดเพลินอยู่กลางทุ่ง
“สวัสดีครับทุกๆท่าน กระผมคือพี่บีเอ็มสุดหล่อเหลาและมีเขาอันสุดเซ็กซี่น ั่นเอง วันนี้เป็นวันที่แสนจะน่าเบื่อซะเหลือเกิน น้องทุยของผมก็ไปมหาลัยซะแล้ว ทิ้งให้ผมเคี้ยวเอื้องอยู่บ้านคนเดียว .... ว่าแต่ไอ่จิ้งจกตัวนี้มันพิศวาสอะไรผมนักหนาก็มิทราบ ได้ บ๊ะ!ไต่อยู่ได้
ตั้งแต่ย้ายมาผมก็เห็นป้าแก่ๆท่าทางใจดี บ้านตรงข้ามนั่น เห็นเค้าว่าเป็นแม่ของพ่อเทพบุตรอะไรเนี่ยแหล่ะ เห็นนั่งมองมาทางเราตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะเนี่ย ป้าคร๊าบมองกันขนาดนี้ควายก็อายเป็นน่ะ
เอ๊ะ! จิ้งจกนั่นหายไปไหนแล้ว อ้าว! ไปอยู่กับป้านั่นซะแล้ว ไปทำอะไรกับป้านั่นนะ ลองตามไปดูดีกว่า”
แล้วพี่บีเอ็มก็ค่อยๆย่องไปทางด้านหลังของแม่ของเทพบ ุตร
พี่บีเอ็ม “....” (อะไรน้า.. เห็นป้าแกนั่งมองหน้าจิ้งจกตัวนั้นอยู่นานแล้ว)
แม่เทพบุตร “อะไรนะจ๊ะ หนูน้อย พ่อควายหนุ่มบ้านข้างๆเหงาเหรอ”
พี่บีเอ็ม “....” (เฮ้ย! คุยกับจิ้งจก มันเกิดอะไรขึ้นกับโลกเราวะเนี่ย)
แม่เทพบุตร “อ้าวพ่อหนุ่ม แหม ย่องมาทำอะไรลับๆล่อๆ ข้างหลังป้าจ๊ะ เหงาหรือจ๊ะ เพราะว่าสาวคนนั้นไม่อยู่ล่ะสินะ ”
พี่บีเอ็ม “....” (เอ่อ.. ก็นั่นล่ะครับ ว่าแต่คุณนายจเข้าใจควายคิดด้วยเหรอ”
แม่เทพบุตร “ป้า เข้าใจนะจ๊ะ พี่บีเอ็มคงจะอยู่กับน้องทุยเค้ามานาน จนเกิดความสนิทสนมกันซะขนาดนั้น วันนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกันคงเหงาสินะ ป้าน่ะเวลาลูกๆไม่อยู่บ้าน สามีก็จากไปป้าก็เหงาเหมือนกันล่ะจ้ะ”
พี่บีเอ็ม “....” (นี่เข้าใจควายจริงๆเหรอเนี่ยว่าแต่ทำไมคุณนายถึงคอพ ับน้ำลายยืดล่ะครับ)
ตอนนั้นผมก็สับสนใจยิ่งนักแต่พอมองใกล้ๆดีแล้วแล้วก็ พบว่า....
พี่บีเอ็ม “อ้าว! หลับนี่นา แล้วที่ป้าแกเค้าคุยควาย........ แล้วที่เราคุบกับคนที่หลับ.......... แล้วที่ป้าเค้าคุยกับจิ้งจก.......... เห้อเอาเถอะ แต่ป้าเค้าก็คงจะเสียใจมากที่ลูกๆก็หนีหายไปหมด แล้วสามีก็ยังทิ้งไป นี่ถ้าพ่อเทพบุตรไม่อยู่อีกคน ป้าแกคงจะ... ไม่อยากจะคิดเลย”
ทันใดนั้นเอง จิ้งจกตัวนั้นก็กระโดดขึ้นไปเกาะหน้าของแม่เทพบุตร
พี่บีเอ็ม “....” (เฮ้ย! แล้วแกไปเกาะหน้าป้าเค้าทำไมกันเล่า เจ้าจิ้งจก บ้า เดี๋ยวป้าเค้าก็ตื่นหรอกป้าเค้ายิ่งเศร้าๆอยู่)
สายลมอันเย็นฉ่ำพัดผ่านมา แม้จะทำให้สบายกายและชื่นใจแต่แม่เทพบุตรก็ตื่นขึ้นม าแล้ว ทันทีที่แม่เทพบุตรตื่นขึ้นมาก็มองไปที่นาฬิกาทันที นาฬิกาบอกเวลา 18.30
“นี่เย็น ขนาดนี้แล้วเหรอ! ทำไมพ่อเทพบุตรยังไม่กลับมา หรือ...ฮือๆ หรือว่า พ่อเทพบุตรจะทิ้งแม่ไปอีกคน แล้ว... แล้วชั้นจะอยู่ไปทำไมอีก!”
เสียงของแม่เทพบุตรที่สะอึกสะอื้นและเศร้าศร้อย และในที่สุดก็เงียบหายไปกับคำว่า “พ่อเทพบุตร ...... อย่าทิ้งแม่ไป”
แล้วแม่เทพบุตรก็สิ้นใจ ไปพร้อมกับความ เศร้าโศก ตกใจ และ ผิดหวัง
พี่บีเอ็ม “....” (เอ่อ เฮ้ย! คุณนาย! คุณนาย ใจเย็นๆครับ พ่อเทพบุตรเค้าอาจจะแค่ทำเวรเลยกลับบ้านช้า หรือว่าอาจจะเกิดอุบัติเหตุ เลยกลับบ้านช้า พ่อเทพบุตรเค้ารักแม่ออกจะขนาดนั้น เค้าไม่ทิ้งคุณนายไปหรอกครับ)
แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว ป้าแกจากไปเสียแล้ว
เสียงเปิดประตูบ้านที่แสนจะฝืดๆ ดังแอ๊ดๆขึ้น พร้อมกับหนุ่มสาวคู่นึงที่เดินจูงมือกันเข้ามาในบ้าน
เทพบุตร “ขอบใจมากนะครับ น้องทุยที่สอนผม เก็บใบผักตบชวา ผมพึ่งจะรู้ว่าผักพวกนี้กินได้ นึกว่าไม่มีประโยชน์อะไร ได้แต่เกะกะลำคลองทำน้ำเน่าเสีย ส่งกลิ่นเหม็นซะอีก ทีนี้วันนี้แม่ผมก็จะมีผักกิน จะได้มีเกลือแร่ร่างกายจะได้แข็งแรง อาการท่านจะได้ทุเลาดีขึ้น”
น้องทุย “จ้า เรื่องแค่นี้เอง แหมพ่อเทพบุตรก็.. แล้วไอ่เกลือแร่ นี่มันเค็มมากมั้ยจ๊ะ อยากชิมมั่งจัง”
เทพบุตร “เอ่อ.. แหะๆ”
แล้วทั้งคู่ก็กลับเข้าบ้านมาพบกับความจริง ร่างของแม่ของเทพบุตรที่เริ่มเย็น ดวงตาเหลือกโปนจับจ้องมองนาฬิกา ด้วยความตกใจ เสียใจ และผิดหวัง
เทพบุตร “แม่! แม่ครับ เกิดอะไรขึ้น ไม่ ไม่นะ มันต้องไม่เป็นอย่างงี้ เพราะผมกลับมาช้าเหรอ? แต่ว่า...”
น้ำตาของเทพบุตรไหลลงนองอาบสองฟากแก้ม พร้อมเสียงสะอึกสะอื้น
เทพบุตร “เพราะผม ทุกคนทิ้งแม่ไป เหลือแต่ผม แต่ผมก็ทำให้แม่ต้องผิดหวัง.. ผมมัน...ผมมัน โว๊ยยยยยย”
แล้วเทพบุตรก็ร้องไห้ ปล่อยโฮ ออกมา แล้วก็ตีอกชกหัวตัวเอง
น้องทุย “เทพบุตรจ๊ะ เทพบุตรทำทุกอย่างลงไปด้วยความหวังดี ถ้าแม่เทพบุตรเค้ารับรู้เค้าต้องเข้าใจแน่ๆจ้ะ เทพบุตรทำทุกสิ่งทุกอย่างลงไปก็เพื่อแม่ แต่คนเราก็ไม่มีหรอกนะจะที่จะไม่เคยทำผิด ไม่เคยต้องล้ม ไม่เคยต้องพลาดแล้วก็เศร้าเสียใจ แต่เทพบุตรก็อย่าโทษตัวเองให้มากไปเลยนะจ๊ะ”
เทพบุตร “เพราะเธอด้วย! เธอชวนชั้นไปเก็บไอ่ผักเวรนั่น ชั้นเลยกลับมาบ้านช้า ไหนบอกว่าอยากจะให้แม่ได้กินผักบ้าง แล้วตอนนี้ แม่จะมีโอกาสได้กินอีกมั้ย !? เราอย่ามาคุยกันอีกเลยดีกว่า”
“ก็ได้ ถ้าเธอคิดอย่างนั้น” น้องทุยตอบนิ่งๆแล้วเดินกลับบ้านหายลับไปในความมืดโด ยไม่หันกลับมามองอีก
พี่บีเอ็ม “....” (คราวนี้ไม่ขี่เราด้วย น้องทุยโกรธครั้งแรก เป็นเรื่องแล้ว)

อ้าวเปลี่ยนแนวเรื่องปายเลยแฮะ

โฮะๆ ไม่ให้จับทางได้ง่ายหรอก อิอิ

เดี๋ยวจะเบื่อกันซะก่อน



ที่มหาลัยแห่งหนึ่งสาวน้อยผู้มีผมดำขลับยาวสลวยที่สุ ดในแผ่นดิน กำลังตั้งใจศึกษาเล่าเรียนอย่างขะมักเขม้นเพื่อเป้าห มายที่ฝันใฝ่ เพื่อความหวังของแม่จะได้เป็นจริง ด้วยความขยันขันแข็งของเธอทำให้เธอสามารถเรียนได้อย่ างโดดเด่น แต่เธอกลับไม่ค่อยที่จะพูดคุยกับคนอื่นเท่าไร จนกระทั่งเพื่อนๆและคุณครูออกจะยำเกรงเธอสักสามส่วนเ รื่อยมาเนื่องจากบุคลิกที่เคร่งขรึมตั้งอกตั้งใจของเ ธอต่างกับช่วงแรกๆ ที่สดใสร่าเริงอย่างสิ้นเชิง แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีอยู่คนนึงที่ไม่คิดเช่นนั้น เธอคือ นิด สาวน้อยที่สดใสร่าเริงเป็นเนืองนิด เหล็กดัดฟันกับผมเปียทั้งสองข้างของเธอทำให้เธอดูน่า รักแบบเด็กๆชนิดมองแล้วไม่เบื่อเลยทีเดียวแต่ถึงกระน ั้นผมของเธอก็ยังงดงามสู้น้องทุยของเราไม่ได้
นิด “นี่ น้องทุย เราก็นั่งใกล้กันแค่นี้ เราชื่อนิด นะ เป็นเพื่อนกันนะ”
น้องทุย “อือ....ก็ได้มั้ง” (อะไรของมัน)
นิด “นี่น้องทุย ชอบดวงดาวเหรอ นิดน่ะ ชอบมากเลยล่ะ ชอบมองแล้วจินตนาการเป็นนู่นเป็นนี่ไปเรื่อย แล้วดาวก็สวยด้วยสิ”
น้องทุย “อืม เราจะเอาไป พัฒนาบ้านเกิดน่ะ”
นิด “ เหรอ เป็นคนที่น่านับถือจังเลยนะ”
น้องทุย “....”
นิด “น้องทุย นี่เรียนเก่งจังเลยนะ รู้จักดาวเยอะจังเลย”
น้องทุย “ก็อ่านหนังสือ น่ะ แล้วเมื่อก่อน อยู่กลางทุ่งนาก็ดูดาวกลางทุ่งตอนกลางคืนเป็นประจำด้ วยน่ะ”
นิด “นี่ น้องทุย มีสัตว์เลี้ยงบ้างรึเปล่า นิดน่ะ มีสัดว์เลี้ยงทุกอย่างเลยนะ บ้านแทบจะเปิด สวนสัตว์เลยล่ะ นิดรักสัตว์ด้วย มีทั้ง สุนัข แมว นกแก้ว ปลาทองยังมีเลยล่ะ”
น้องทุย “ก็มีนะ”
นิด “ เหรอๆ น้องทุยเลี้ยงอะไรล่ะ สุนัข หรือ แมว? ”
น้องทุย “แมวมีเขา”
นิด “แหง่ะ แมวมีเขา...? แหม อยากเห็นมั่งจังเลย”
น้องทุย “ก็ ลองมาที่บ้านสิ”
นิด “ว้าว ดีใจจังเลย งั้นเดี๋ยววันนี้ กลับด้วยนะ”
น้องทุย “ก็ได้นะ”
แล้วทั้งคู่ก็กลายมาเป็นเพื่อนกัน และ เดินกลับบ้านน้องทุยด้วยกันในเย็นวันนั้น โดยมี นิด ที่คุยจ้อตลอดทางกับน้องทุย ที่ได้แต่รับฟัง แล้วทั้งคู่ก็ เข้าบ้านไปเจอกับพี่บีเอ็มที่กำลัง นอนเอกเขนกเคี้ยวเอื้องอ่านหนังสือพิมพ์อยู่
น้องทุย “นี่คือ พี่บีเอ็ม”
นิด “ว้าว เขาพี่บีเอ็มนี่เซ็กซี่สุดๆไปเลย”
พี่บีเอ็ม “....” (เอ่อ อะห๊า ควายรูปหล่อก็อย่างเงี้ยล่ะ มีเขาสุดเสน่ห์ไว้กระชากใจสาวๆให้อยู่หมัด)
นิด “ว่าแต่แมวมีเขาตัวนี้ เขามันเหมือนควายจังเลยน้า”
พี่บีเอ็ม “....” (เออ ใช่ๆ แม่สาวคนนี้นี่ ฉลาด ดีจริงๆ ช่วยประกาศให้ใครๆได้ยินทีเถอะว่าผมคือ ควาย)
นิด “แต่ดูดีๆอีกที เขามันก็ เหมือนควายอยู่หรอก แต่หน้าเหมือนแมวมากกว่าเนาะ เฮอะๆ”
พี่บีเอ็ม “....” (แง่ะ...กำๆๆ)
แล้วเสียงประตูสุดฝืดบ้านข้างๆก็ เปิดออกทำให้เกิดเสียง แอ๊ดๆ ชายหนุ่มหน้าตาดีแต่แฝงไปด้วยแววแห่งความทุกข์เดินเข ้าบ้านไป แม้จะบ้านคนละหลังกันแต่อยู่ชิดกันก็ยังเห็นกันได้อย ่างชัดเจน ชายหนุ่มเหลือบมองมาหาน้องทุยด้วยดวงตาเขียวปั๊ด ราวจะกินเลือดกินเนื้อ แต่น้องทุย ไม่สนใจแม้แต่น้อยกลับหันหลังกลับช้าๆเดินเข้าบ้านไป
น้องทุย “เข้าบ้านก่อนสิ”
นิด “จ้าๆ แต่ว้าว ผู้ชายบ้านนู้นใครเหรอ ทั้งเข้มทั้งหล่อ ไม่รู้มีแฟนรึยัง แต่หน้าตาดูเค้าเศร้าๆอยู่นะ ไม่รู้เป็นอะไร
น้องทุย “แม่เค้าพึ่งเสียน่ะ ตอนนี้เค้าอยู่คนเดียว”
นิด “เหรอ เราน่าจะไป ปลอบเค้าหน่อยมะ”
น้องทุย “ทุยว่า เค้าไม่อยากเห็นหน้าทุยเท่าไหร่หรอก นิดไปปลอบเค้าละกัน อย่าให้เค้าเครียดมาก”
นิด “ได้จ้ะ แต่จะว่าไปแล้ว เค้าชื่ออะไรเหรอ”
น้องทุย “เทพบุตร”
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังกังวานเป็นที่วังเวงน่าหดหูใจยิ่งน ัก เสียงประตูที่สุดแสนจะฝืดเปิดออกดังแอ๊ดๆ พร้อมกับเสียงของเจ้าของบ้าน
เทพบุตร “ใคร ครับ?”
นิด “สวัสดีจ้า เราชื่อนิด เห็นว่าคุณไม่สบายใจเลยอยากมาคุยด้วยน่ะ คือว่าชั้น.... ชั้นเอ่อ.....”
เทพบุตร “คุณเป็นอะไรหรือครับ เซลล์แมน หรือแค่คนติดอ่างธรรมดา”
นิด “เปล่าค่ะ ชั้นไม่ใช่คนติดอ่าง หรือ เซลล์แมน แต่ว่าชั้น.... ชั้นชอบคุณน่ะค่ะ “
พี่บีเอ็ม “มอ.....”(อ้าวแล้วน้องทุยของพี่บีเอ็มล่ะ *-* ลำยองและคร๊าบ พี่น้องคร๊าบบบบบ)

ขุดกระชากลากกระทู้นี้ขึ้นที่ 1 ของบอร์ด Fiction อิอิ

จขกท เป็นใครกานนะแต่อาจจะเป็นคนก็ได้ ^^