Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
16 Jan 2007, 18:32
| #1 (permalink) |
| น้องใหม่ TG    โพส: 34  ดาวโหลด: 53 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 0 TG ออร่า:   | เซเบอร์แมน นักสู้คอมพิวเตอร์ ขอเอาจากบอรด์อื่นที่ตัวเองลงไว้ล่ะกัน เริ่มจากตอนแรกเลยล่ะกัน เซเบอร์แมน นักสู้คอมพิวเตอร์ (SABERMAN) ปี 2020 โลกที่เต็มไปด้วยเทคโนยีทางด้านคอมพิวเตอร์ คอมพิวเตอร์หรืออีกอย่างที่เรียกว่า(PC)เป็นอุปกรณ์ท ันสมัยที่ประชากรทุกคนในกรุงเทพ และโลกใช้กันเป็นจำนวนมากรวมไปถึงโทรศัพมือถือและอุป กรณ์ไฟฟ้าอีกมาก คอมพิวเตอร์สามารถใช้ไปได้หลายทางเช่น ดี ร้าย ขึ้นอยู่กับจิตใจมนุษย์ว่าจะใช้ทำในสิ่งใด ......แต่สิ่งเลวร้ายกำลังจะคืบคลานเข้ามาในอีกไม่นา นนี้ "ตอน กำเนิดนักสู้คอมพิวเตอร์" สนามฟุตบอล ขณะนี้เป็นเวลาที่ในโรงเรียนแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยราง วัลโรงเรียนหาทีมฟุตบอลประจำโรง เรียน โดยมีทีม"แดง"กับ"น้ำเงิน"กำลังชิงรางวัลกันอย่างดุเ ดือด แดง 1-1 น้ำเงิน ครึ่งหลัง เหลืออีก 1 นาที "ฮึ้ย! " ปึกกกกก!!!! ลูกฟุตบอลถูกเตะด้วยความแรงมากจนพุ่งไปทางประตูของที มน้ำเงินทำให้ฟื้นหญ้าแหว่กไปบา งส่วน และลูกบอลกำลังเข้าไปใกล้ไปประตู จากนั้นสมาชิกของทีมน้ำเงินก็วิ่งเข้าไปกระโดดสกัดลู กบอลเอาไว้ ทำให้ลูกบอลกระเด็นออกไปทางอื่น แต่ก็มีนักเตะกองหน้าทีมแดงวิ่งเข้ามาเตะซ้ำทำให้ลูก บอลพุ่งไปอีกครั้งด้วยความรุนแร งมากขึ้นอีก และลูกบอลก็พุ่งเข้าไปในประตูทีมน้ำเงิน "GOOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!!" ลูกบอลเข้าไปในประตูอย่างสวยงาม และเวลานั้นหมดลงผลก็คือทำให้ทีมแดงชนะได้และทีมน้ำเ งินก็ได้พ่ายแพ้ไปอย่างน่าเสียด าย "เฮ้อ........เหนื่อยชะมัดเลย" กัปตันทีมแดงบ่นระหว่างเดินออกจากสนามแข่งฟุตบอลพร้อ มสมาชิกลูกทีมทั้งหมด และเช็ดเหงื่อที่หน้า "กัปตัน"วิน"ยอดเลยครับ เตะได้สวยมากเลย" ลูกทีมเข้ามาชมกัปตันทีมของตัวเองด้วยใบหน้าดีใจ "ไม่เท่าไหร่หรอกน่า นายก็ไม่เลวนี่ป้องกันพวกนั้นไว้ได้น่ะ ดีมาก" "แหะ แหะ กัปตันอย่าชมขนาดนั้นดิ ผมไม่ได้เก่งเลย" "วินนนนน................." เสียงของเด็กผุ้หญิงตะกนแล้ววิ่งเข้ามาหากัปตันทีมแด ง ด้วยความรีบร้อน "อ๋อ......เมย์เองเหรอ ชั้นชนะแล้วนะ เจ๋งไหมล่ะ" "เหรอย่ะ แค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอกน่า" "ว่าไงนะ..!!!!" กัปตันทีมแดงเริ่มอารมณ์เสียหลังได้ยินความะดจากปากข องเมย์ที่ตั้งใจแค่แหย่เล่นๆเท่ านั้นเอง "นี่ๆชั้นล้อเล่นย่ะ จริงจังไปได้น้า.....เธอเนี่ย" "หา? ง้านเหรอเนี่ย" "เอาล่ะ เสร็จแล้วเราไปที่ร้านอาหารเหอะหิวแล้ว" "อืม....ก็ดี" จากนั้นทีมแดงก็เดินออกจากสนามแข่งไปรับรางวัลชนะเลิ ศของโรงเรียน และได้เป็นทีมฟุตบอลประจำโรงเรียน ร้านอาหาร เกิดเหตุการแปลกประหลาดที่ร้านอาหารแห่งนี้คือ เตาไฟนั้นมีไฟออกมารุนแรงผิดปกติทั้งที่ไม่ได้เร่งอะ ไรเลย ทำให้พ่อครัวไม่กล้าไปแตะต้องเตาไฟ "นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมไฟมันรุนแรงตั้งมากขนาดนี้ล่ะเนี่ย......." "ปิ๊บ ปิ๊บ" เสียงนั้นดังออกมาจากนาฬิกาข้อมือของวิน และดังขึ้นเรื่อยๆ "วิน.... นาฬิกาเธอส่งเสียงร้องด้วยน่ะ" "ไม่รู้สิ อาจจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ได้นะ" จากนั้นที่นาฬิกาก็มีลูกศรชี้ทางออกมา ชี้ไปทางป่าหลังโรงเรียน "เมย์ เราลองไปดูกันเถอะ" "อื้อ...." ตึก ตึก ตึก ตึก.......... "อ๊ะ ที่นี่มันอะไรกัน" "มีทางลงไปด้วยน่ะ มันอะไรกันน่ะ" ฟื้นที่หลังต้นไม้ใหญ่โรงเรียนมีถ้ำลึกลับที่ไม่มีใค รเคยค้นพบมาก่อน และลูกศรนั้นก็ชี้มาทางนี้เหมือนกับมันต้องการให้ทั้ ง 2 คนลงมาทางนี้ "เมย์ เราจะเอาไงดีล่ะ มันคงจะให้เราลงไป" "ตอนนี้เรื่องชักเริ่มใหญ่แล้ว ลงไปเลยเถอะ" "ได้เลย" ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก "โห... นี่มันอะไรกัน" ใต้ดินนี้มีฐานทัพลับที่กว้างมากและมีอุปกรณ์ที่ทันส มัยมากกว่าบนฟื้นดินมาก เป็นอุปกรณ์สมัยใหม่ที่ยังไม่มีการคิดค้นขึ้น "แบบนี้คงจะมีอะไรให้เราได้ทำแน่เลย ว่าไหมล่ะ เมย์" "นี่มันอะไรกันเนี่ย เครื่องจักรกลคอมพิวเตอร์ที่ยังไม่ถูกคิดค้นคิดในโลก ทั้งนั้นเลย" วิน กำมือแล้วยกขึ้นมากลางอก "แบบนี้แสดงว่าที่นี่อาจจะมีอะไรที่เกี่ยวข้องกับเตา ไฟก็ได้นะ" "ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ จากนั้นที่มอนิเตอร์ก็เริ่มสว่างขึ้น และมีเงารางๆออกมาและนั้นก็คือ"เซเบอร์แมน" เมย์จึงร้องตกใจว่า"ว้าย! นี่มันใครกันน่ะ!" "ใจเย็นๆสาวน้อยข้าไม่คิดจะทำร้ายเจ้าหรอกนะ" "คุณเป็นใคร คุณเรียกพวกเรามาที่นี่งั้นเหรอ บอกมาสิ" เซเบอร์แมนและวินจ้องหน้ากันสักครู่ และเซเบอร์แมนจึงเอ่ยขึ้นว่า...."โอ้ เธอชื่ออะไรน่ะพ่อหนุ่มน้อย?" วินลังเลใจที่จะตอบแต่จึงตอบกลับไปว่า "วิน" "คุณจะถามไปทำไมกัน?" "วิน เจ้ามีพลังจิตในตัวสูงนี่ ไม่คิดจะร่วมมือกับข้าเหรอ" "ร่วมมือ ร่วมกันทำอะไร" "เรามารวมพลังกันกำจัดสัตว์ประหลาดคอมพิวเตอร์ยังไงล ่ะ" จากนั้นวินชักเริ่มสงสัยคำพูดของเซเบอร์แมนเกี่ยวกับ สัตว์ประหลาดคอมพิวเตอร์ "เอ๊ะ..... สัตว์ประหลาดคอมพิวเตอร์ มันคืออะไร?" "มันก็คือสิ่งประหลาดที่ทำให้ระบบคอมพิวเตอร์แปรปรวน ยังไงล่ะ" "งั้นที่เตาไฟมีไฟลุกออกมาก็เพราะเจ้านี่น่ะเหรอ !!" "ใช่แล้ว สาวน้อย เรามารวมพลังกันกำจัดมันดีกว่านะ กับการมากำจัดสัตว์ประหลาดคอมพิวเตอร์" วินเองซึ่งกำลังคิดหนักกับเรื่องนี้ว่าจะเอายังไงดีร ะหว่างมีชิวิตปกติกับการกำจัดสั ตว์ประหลาดคอมพิวเตอร์ ทำให้เขาใช้เวลาคิดอยู่นานและเขาตัดสินใจได้และจึงตอ บไปว่า "ได้ เรามาร่วมมือกัน" "วิน จะดีเหรอนี่เป็นคำตัดสินใจของเธอนะ" "เพื่อความสงบสุข ชั้นตัดสินใจกำจัดสัตว์ประหลาดทุกตัวที่ออกมาอาละวาด ในคอมพิวเตอร์" "สมเป็นเธอจริงๆนะวิน เอาล่ะไปหยิบ"เซเบอร์ แคปซูล"มาสิ มันเป็นอุปกรณ์สำคัญมาก "นี่เหรอ แล้วไงอีกล่ะ" "ใส่มันเข้าที่ข้อมือซะ ใส่ให้แน่นๆนะอย่าให้ตกหายเป็นอันขาดล่ะ" จากนั้นวินจึงใส่เซเบอร์แคปซูลที่ข้อมือของตัวเอง และจึงบอกเซเบอร์แมนว่า....."ชั้นพร้อมแล้วเซเบอร์แม น" "สาวน้อย จัดการเซ็ตข้อมูลไปที่องค์กรความร้อนของกรุงเทพซิ" "หนูชื่อเมย์ค่ะ จะจัดการให้ค่ะ" "ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ" จากนั้นภาพของสัตว์ประหลาดจึงขึ้นที่มอนิเตอร์ มันควบคุมระบบความร้อนทั่วประเทศอยู่ทำให้ไฟจากเตาแล ะฟื้นที่ความร้อนปล่อยไฟออกมาอย ่างไม่หยุด "มันนี่เอง ตัวการของเรื่องนี้ เซเบอร์แมนไปจัดการกันเถอะ" "กดที่ปุ่มตรงกลางและตะโกน FIGHT สิ" จากนั้นวินก็ได้เอามือกดปุ่มตรงกลางแคปซูล และจึงพุดว่า.... "FIGHTTTTTTTTTTTTTTT!!!!!!!!!!" จากนั้นร่างของวินก็เข้าไปในคอมพิวเตอร์และไปร่วมร่า งกับเซเบอร์แมนเป็นหนึ่งเดียวกั น และพุ่งไปในสายไฟฟ้าด้วยความเร็วสูง เจาะเข้าไปในศูนย์รวมพลังงานความร้อน "ก๊าซซซซซซซซ!!!!!" สัตว์ประหลาดยักษ์กำลังทำลายระบบคอมพิวเตอร์ความร้อน รอบข้างให้เสียหายมากขึ้น ทำให้ไฟนั้นรุนแรงยิ่งขึ้น จากนั้นก็มีวินในร่างของเซเบอร์แมนออกมาจากสายไฟฟ้าล งมาจากเพดานคอมพิวเตอร์ ลงมาในขนาดที่เล็กกว่ากันมาก "ว้าย! ทำไมเซเบอร์แมนตัวเล็กกว่ามันอีกล่ะ" สัตว์ประหลาดหันมาเห็นเซฌบอร์แมนเข้าจึงเอาเท้าของมั นมาคิดจะทับเซเบอร์แมนซะ แต่เซเบอร์แมนกระโดดหลบ และกระโดดขึ้นไปต่อยที่หน้าของสัตว์ประหลาดแต่ผลคือม ันไม่เป็นไรเลย เพราะขนาดต่างกันมากทำให้เซเบอร์แมนยังไม่สามารถที่จ ะล้มมันได้ "แบบนี้เราจะไปชนะมันได้ยังกันล่ะ เซเบอร์แมนเราจะทำยังงไกนเล่า!" "ให้เมย์พิมโค้ด Bigsaberman ที่คอมพิวเตอร์สิจะทำให้เราขยายร่างได้นะ" "ค่ะ รับทราบ บิ๊กเซเบอร์แมน " "Big SaberMan On!!" จากนั้นร่างของเซเบอร์แมนก็ขยายใหญ่ขึ้นมาเท่ากับสัต ว์ประหลาด เป็นขนาดที่สามารถที่จะสู้กับมันได้แล้ว "เอาล่ะ ขนาดเท่ากันแล้วที่นี้ก็สู้ได้แล้ว" เมื่อร่างของเซเบอร์แมนได้ถูกโปรแกรมโค้ดขยายขึ้นมาจ ึงทำให้สามารถต่อสู้กับสัตว์ประ หลาดคอมพิวเตอร์ได้แล้ว โดยสัตว์ประหลาดจะมีร่างกายที่ตัวใหญ่ปานกลางใช้ระบบ แช่แข็งทำให้ระบบความร้อนของประ เทศถูกควบคุมและปล่อยไฟออกมาอย่างรุนแรง "เอาล่ะ เจ้าสัตว์ประหลาดเตรียมใจได้เลย" "ว้ากกกกกกกก" เซเบอร์แมนวิ่งพุ่งไปหาเจ้าสัตว์ประหลาดโดยตรง และกำมือขึ้นและยกและชกใส่มัน แต่มันป้องกันไว้ได้และมันจึงสวนกลับมาด้วยหางแต่เซเ บอร์แมนก็กระโดดหลบได้ แต่ดูเหมือนจะยังเคลื่อนไหวไม่คล่อง "ชุดนี้เคลื่อนไหวยากจริงๆเลย" "ก๊าซซซ!!!!(ย้ากกกกกกก)" สัตว์ประหลาดพุ่งตรงมาคิดจะชนเข้ากับเซบอร์แมน แต่เซเบอร์แมนเอาเท้ายันไว้บนหัวของมัน และถีบให้มันถอยเซไปเซมากลับไปด้านหลัง "นี่เซเบอร์แมนมีท่าอะไรเจ๋งๆบ้างล่ะ" "ใช้"เซเบอร์ช็อต"ซิ ตะโกนขึ้นดังๆและเอามือไว้ข้างหน้า" "SABER SHOT!!!!!!!!!!!!!" จากนั้นก็มีกระสุนไฟฟ้ายิงออกมาจากมือของเซเบอร์แมนเ ป็นจำนวนมาก และพุ่งเข้าไปโดนเจ้าสัตว์ประหลาดตรงท้อง และทำให้มันกระเด็นจนล้มไป "วิน ใช้ท่า"เซเบอร์บีม บีม"กับมันเลย" "SABER BEAM!!!!!!!!!!!!!" ลำแสงสีแดงออกจากหน้าผากโดยการเอามือประกบเป็นตัว V กลับหัว ลำแสงนี้พุ่งไปด้วยความเร็วสูงและทำให้โดนกับสัตว์ปร ะหลาดเข้าอย่างเต็มที่ ผลคือทำให้สัตว์ประหลาดนั้นแหลกเป็นชิ้นๆและสลายเป็น ข้อมูลไปในที่สุด ทำให้ไม่มีสิ่งใดรบกวนการทำงานของระบบความร้อน "ฟื้นระบบ PC" ทันใดนั้นเซเบอร์แมนก็กางมือออกและก็มีสงออร่าแผ่ออก ไปคลุมฟื้นที่เสียหาย ทำให้ระบบต่างๆฟื้นคืนกลับมาเป็นปกติทุกอย่าง จึงทำให้เรื่องเตาไฟจบไป "เอาล่ะวินกดปุ่มสีขาวที่แขนซะ มันจะทำให้เธอกลับสู่โลกปกติ" "ครับ" หลังจากที่เซเบอร์แมนกดปุ่มที่แขนประตูมิติสู่โลกก็เ ปิดออก เซเบอร์แมนก็เหาะขึ้นฟ้าผ่านสายไฟฟ้าเข้าไปที่โลกปกต ิ วินจึงออกมาจากคอมพิวเตอร์ได้อย่างปลอดภัย "เฮ้อ.......เหนื่อยชะมัดเลย" "วิน เรื่องนี้มันต้องมีใครบงการแน่นอนเลย เชื่อสิ" เซเบอร์แมนจึงบอกไปว่า "ชั้นก็ว่ายังงั้นแหละ เพราะปกติสัตว์ประหลาดน่าจะสาบสูญไปแล้วแต่ต้องมีคนส ร้างมันขึ้นและปล่อยมารบกวนแน่ๆ " "ถ้ามันมาอีกก็จะรับมือมันเท่านั้นล่ะ" "วิน เธอนี่พูดง่ายจริงๆนะ" "เอาเหอะ วันนี้หลับได้แล้ว นี่ก็ตั้ง 1 ทุ่มแล้วนะเดี้ยวแม่บ่นเอาน่ะ "ว้าย! 1 ทุ่มแล้วเหรอเนี่ย งั้นก็รีบกลับเร็วเข้า ไป๊ๆ!!" การต่อสู้ครั้งแรกนั้นเป็นไปด้วยดี แต่จะดีไปตลอดหรือเปล่าก็คงจะไม่แน่ คนเบื้องหลังต้องอยู่ในที่ใกล้ๆนี้แน่ๆ เซเบอร์แมนจะรักษาความสงบสุขของโลกคอมพิวเตอร์ไว้ได้ หรือไม่คงต้องรอดูกันต่อไป -โปรดติดตามตอนต่อไป- เนื้อเรื่องย่อตอนต่อไป : หลังจกาที่การต่อสู้ครั้งจบลงไป 2 วัน สัตว์ประหลาดคราวนยี้ก็ไปควบคุมระบบแบตตอรี่เข้าซะแล ้ว ทำให้พวกผมลำบากเอาการเลย คราวนี้มันเก่งไม่ใช่เล่น ทำให้เซเบอร์แมนต้องใช้โปรแกรมอันใหม่เข้าสู้ ตอนต่อไป" นาฬิกามหาภัย" ที่มาของชื่อเรื่อง จากคำลงท้าย"นักสู้คอมพิวเตอร์"นั้นมาจากหนังฮีโณ่เก ่าๆชื่อเรื่อง "กริตแมน นักสู้คอมพิวเตอร์" ผมได้นำ"นักสู้คอมพิวเตอร์"มาใช้เป็นคำลงท้ายของชื่อ เรื่องครับ เพราะเนื้อหาออกจะคล้ายๆกันตรงที่การต่อสู้เหมือนกัน ที่ต่อสู้เหมือนกัน นี่เป็นจุดกำเนิดครับ ช่วยแนะ ติ/ชม หน่อยนะครับ |
|  |
เรารักCartoon__ร่วมด้วยช่วยกัน__ดูหนังการ์ตูน |
20 Jan 2007, 15:27
| #3 (permalink) |
| น้องใหม่ TG โพส: 34 ดาวโหลด: 53 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 0 TG ออร่า: | เซเบอร์แมน นักสู้คอมพิวเตอร์ (SABERMAN) ความเดิมของตอนที่แล้ว เมื่อที่ร้านอาหารที่วินพาเมย์ไปกินด้วยเกินเหตุการไ ฟลุกออกมาจากเตาอย่างรุนแรงทำให ้ในเมืองเกิดเหตุการวุ่นวายไปทั่ว แต่จู่ๆนาฬิกาที่ข้อมือของผมก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาและ มีลูกศรสีเขียวชี้ทางพวกผมไปที่ ลึกลับหลังต้นไม้ใหญ่หลังโรงเรียน เมื่อไปถึงพวกผมเจอกับเครื่องมือคอมพิวเตอร์มากมายแล ะได้เจอกับ"เซเบอร์แมน" เราได้พูดคุยกันเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดและเซเบอร์แมนจ ึงบอกว่า "วิน เจ้ามีพลังจิตในตัวสูงนี่ ไม่คิดจะร่วมมือกับข้าเหรอ" ตอนแรกผมก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกแต่ผมก็ตัดสินใจไปว่า "ได้ เรามาร่วมมือกัน" และผมก็ได้เข้าไปในระบบคอมพิวเตอร์เพื่อไปสู้กับสัตว ์ประหลาดที่กำลังควบคุมระบบความ ร้อนอยู่ และทำลายมันได้สำเร็จ เรื่องเลยหายวุ่นวายในที่สุด ปี 2020 โลกที่เต็มไปด้วยเทคโนยีทางด้านคอมพิวเตอร์ คอมพิวเตอร์หรืออีกอย่างที่เรียกว่า(PC)เป็นอุปกรณ์ท ันสมัยที่ประชากรทุกคนในกรุงเทพ และโลกใช้กันเป็นจำนวนมากรวมไปถึงโทรศัพมือถือและอุป กรณ์ไฟฟ้าอีกมาก คอมพิวเตอร์สามารถใช้ไปได้หลายทางเช่น ดี ร้าย ขึ้นอยู่กับจิตใจมนุษย์ว่าจะใช้ทำในสิ่งใด ......แต่สิ่งเลวร้ายกำลังจะคืบคลานเข้ามาในอีกไม่นา นนี้ ตอน นาฬิกามหาภัย โรงเรียน โรงเรียนที่นี่เป็นเขตที่นักเรียนมัธยมเรียนอยู่เป็น จำนวนมาก ทำให้มีเสียงไม่สงบนัก แต่กับไม่ระคายหูสำหรับเด็กนักเรียนมัธยมสำหรับวินเล ย เขานั่งอยู่ในห้องเรียน ณ เวลา 8:50 "ตึก ตึก ตึก" เสียงวิ่งของเด็กสาวมัธยมระดับที่ 3 ที่รีบร้อนพร้อมคาบขนมปังร้อนไว้ที่ปาก ที่วิ่งบนระเบียงที่ห้ามวิ่ง และรีบวิ่งเข้าไปในห้อง 3/2 "หนู มาแล้วค่ะอาจาร" เด็กสาวนั้นหอบ"แฮ่ก แฮ่ก"เพราะรีบร้อนมาโรงเรียน "อ้าว แนน มาสายจังนะ" "ขอโทษค่ะอาจาร เมื่อเช้ายังไม่ทันรีดชุดเลยค่ะ" "เอาเถอะๆ เอาล่ะนักเรียนครูจะแนะนำเด็กใหม่ให้รู้จักนะ เอ้าแนนแนะนำตัวเลย" "ค่ะ..... ดิชั้นชื่อ แนน ค่ะ อายุ 15 ปี เพิ่งมาเรียนวันแรกฝากตัวด้วยนะค่ะ" จากนั้นวินก็ตื่นจากการเผลอนอนหลับในห้องเรียนขึ้นมา แล้วพูดขึ้นว่า.... "หือ? นักเรียนใหม่เหรอ....." จากนั้นอาจารประจำชั้นของห้องจึงให้แนนเลือกที่นั่ง แนนจึงลังเลใจแล้วจึงมาเห็นหน้าของวินแล้วพูดว่า"ว้า ว" จากนั้นแนนจึงเห็นโต๊ะว่างติดด้านข้างของวิน แนนจึงเดินเข้าไปนั่งติดกับวิน "สวัดดีจ๊ะ ชั้นชื่อแนนฝากตัวด้วยนะจ๊ะ... "คะ...ครับ" จากนั้นสายตาของเมย์ก็หันมามองแนนอย่างไม่พอใจ เพราะความจริงๆเธอก็หึงแนนที่ได้นั่งวินขวัญใจเธอเหม ือนกัน เลยรู้สึกไม่ค่อยชอบนัก "ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด........." "เอ๊ะ เสียงอะไรอีกล่ะน่ะ?" จู่ๆ เสียงนั้นก็ค่อยดังขึ้นเรื่อยๆ "วี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!" เสียงจากนาฬิกาของทุกคนดังออกมาเป็นเหมือนลำโพงใหญ่ท ี่เปิดเสียงแบบเต็มที่ทำให้ห้อง นั้นกระจกแตกและนักเรียนจึงต้องปิดหูเป็นจำนวนมาก "วิน! นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอจ๊ะ........อ๊า...." "อึก......แบบนี้หรือว่า...." "วิน ปิดสวิตซ์นาฬิกาซะ!!!!!!!!" เมย์รีบวิ่งมากดปิดสวิตซ์นาฬิกาที่ข้อมือของวิน แล้วเก็บไว้ในกล่องเก็บเสียงอย่างรวดเร็ว "นี่ต้องเป็นสัตว์ประหลาดคอมพิวเตอร์แน่ๆเลย" "สัตว์ประหลาดคอมพิวเตอร์เตอร์คืออะไรเหรอจ๊ะ?" "ไม่ต้องพูดตอนนี้หรอกรีบไปที่หลังต้นไม้เร็วๆเถ อะ แนนเธอจะมาก็ได้นะ" อ่ะ...ค่ะ" "ตึก ตึก ตึก" เสียงฝีเท้าของเด็กมัธยมทั้งสามคนที่รีบร้อนวิ่งมาที ่ฐานลับหลังต้นไม้ใหญ่หลังโรงเร ียน เมื่อไปถึงก้มีสัญญาณมาจากแคปซูลว่า......"มากันแล้ว เหรอ" จากนั้นวินได้ตอบกลับไปว่า"ครับ" "กดสวิตซ์ที่แคปซูลปุ่มสีเขียว มันจะทำให้ทางลับเปิดออกมา" จากนั้นเมื่อกดสวิตซ์ปุ่มสีเขียวที่แคปซูลจึงทำให้หล ังต้นไม้นั้นสั่นสะเทือนทำให้มี ทางลับที่ซ่อนอยู่ใต้ดินโผล่ออกมาต่อหน้าเด็กนักเรีย นมัธยมทั้งสาม "เอาล่ะ ลงไปเลยเถอะ เมย์" "ได้เลย!" ก่อนที่เด็กหนุ่มจะลงไปเด็กสาวอีกคนจึงได้บอกให้หยุด ก่อนแล้วเอ่ยขึ้น "วินจ๊ะ แล้วชั้นล่ะ?" เด้กหนุ่มจึงได้พุดไปที่แคปซูลเพื่อติดต่อกับเซเบอร์ แมนว่า"เอาไงดีล่ะ จะให้เธอลงมาด้วยไหม" "ก้ได้นะ แต่ต้อแงให้เธอปกปิดเป็นความลับนะ" "แนน เธอลงมาที่นี่ด้วยกันเลยสิ!!" "จ๊ะ......จ๊ะ....." เมื่อแนนได้ยินจึงได้รีบวิ่งตามลงที่ฐานลับเช่นกัน "ตึก ตึก ตึก" เด้กมัธยมทั้งสามได้ลงมาที่ฐานลับใต้ดินและที่มอนิเต อร์จึงมีรูปสัตว์ประหลาดขึ้นมา มันกำลังควบคุมระบบแบตเตอร์รี่ด้วยโซลเวฟอยู่จึงทำให ้ระบบนาฬิกาทั่วไทยทำให้ปล่อยเส ียงออกมาอย่างรุนแรงเพื่อทำลายกระจก ต้นไม้ ตึก ให้แหลกละเอียด "วิน เข้าไปจัดการกับมันเลยเถอะ" "ได้เลย!! เอาล่ะนะ" "เดี้ยวก่อน วิน!" เสียงห้ามของเซเบอร์แมนเอ่ยขึ้น...... "ทำไมเหรอ..เซเบอร์แมน" "สัตว์ประหลาดในครั้งนี้ มันจะใช้คลื่อนโซลเวฟเป๋นอาวุธทำให้เกราะของเซเบอร์แ มนถุกทำลายได้นะ" "เห........แล้วจะทำยังไงล่ะ มันทำลายเกราะของเซเบอร์แมนได้น่ะ" "พยายามหลบโซลเวฟของมันให้ได้ แล้วรีบกำจัดมันให้เร็วที่สุดกก่อนที่บ้านเมืองจะถุก คลื่นเสียงทำลายนะ" "ได้ งั้นลุยเลย" "FIGHT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" จากนั้นร่างของวินก็ได้พุ่งเข้าไปในคอมพิวเตอร์แล้วร วมเป็นหนึ่งเดียวกับเซเบอร์แมนแ ละไปในระบบสายไฟฟ้าพุ่งเข้าหาวงจรแบตเตอร์รี่ เมื่อไปถึงจึงพบว่าสัตว์ประหลาดนั้นกำลังทำลายระบบรอ บข้างอยู่ด้วย ตอนนี้มันยังไม่รู้ตัวเซเบอร์แมนจึงเข้าไปด้านล่างขอ งแมนแล้วเมย์จึงได้ใส่โค้ดขยายร ่าง "BIG SABERMAN ON!!!!!!" เมื่อร่างที่ขยายใหญฯขึ้นมาของเซเบอณ์แมนที่อยุ่ด้าน ล่างของสัตว์ประหลาดจึงทำให้หมั ดของเซเบอรืแมนนั้นไปโดนคางของมันเข้าจึงทำให้มันกระ เด็นไปไกล "เอาล่ะเจ้าสัตว์ประหลาดเตรียมใจได้เลย!!!" วินในร่างของเซเบอร์แมนประกาศอย่างมั่นใจโดยการชี้นิ ้วไปที่สัตว์ประหลาดที่กำลังนอน กองอยู่กับฟื้นอยู่อย่างมั่นใจว่าจะชนะได้แน่นอน โดยไม่รู้ว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้ยังมีกัปดักอีกมากมาย "ว้ากกกกกก.................." ไม่ทันขาดคำเซเบอร์แมนก็วิ่งด้วยความเร็วสูงพุ่งเข้า ไปหาสัตว์ประหลาดที่กำลังลุกมาจ ากฟื้น และกระโดดขึ้นแล้วจึงใช้ท่า..... "SABERMAN KICK!!!" เซเบอร์แมนได้เตะเข้าไปที่หน้าของสัตว์ประหลาดตัวนี้ แต่มันใช้คลื่นเสียงโซลเวฟมาสร้ างเป็นเกราะป้องกันสีม่วงขึ้นมา จึงทำให้ลูกเตะนั้นไม่เป็นผลกับร่างกายของมัน แต่เซเบอร์แมนเห็นแบบนั้นจึงรีบพุ่งตรงเข้าไปซ้ำมันด ้วยหมัดความเร็วสูง "ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ปึก! ปึก!" จากการชกกระหน่ำของเซเบอร์แมนทำให้สัตว์ประหลาดชะงั่ กไปชั่วครู่ แต่มันก็ลุกขึ้นมาใหม่ในอีกม่ช้านัก "กรรรรรรรร!!!!!!!(เจ้าบ้า ทำแป๊ะไรชกซะขนาดนั้นเด๊วปั๊ด)" "หนอย แกทำระบบแบตเตอร์รี่ป่วนแบบนี้ยังมาบ่นอีก" สัตว์ประหลาดนั้นจึงเริ่มใช้โซลเวฟซึ่งเป็นอาวุธหลัก ของมัน โดยพลังความรุนแรงของโซลเวฟนี้มีความรุนรแงขนาดที่เก ราะที่แข็งแกร่งของเซเบอร์แมนนั ้นต้องกระจุย "ก๊รรร!!!(โซลเวฟ!!!)" พลังเสียงอันรุนแรงแผ่กว้างออกมาเป็นลำแสงพุ่งตรงมาย ังตัวเซเบอร์แมน แต่เซเบอร์แมนเห็นจึงโน้มตัวตีลังกาหลบลำแสงนี้ไปได้ โดยเกระที่แขนนั้นได้เสียหายไปจนไหม้และแตกออก "พลังรุนแรงจริงๆแฮะ ถ้าโดนเข้าล่ะก็เกราะแตกแน่ๆเลย อันตรายมาก" ที่แคปซูลที่ข้อมือของเซเบอร์แมนมีเสียงติดต่อมาว่า. ... "เซเบอร์แมน(วิน) พลังของโซลเวฟนั้นรุนแรงมากๆนะ มันอาจจะทำลายโปรแกรมรอบข้างอย่าให้มันปล่อยมามากว่า นี้นะไม่งั้นแย่แน่ๆ" "ติ๊ด....เมย์...จะให้ทำยังไงกันล่ะ ถ้าโนเข้าล่ะก็..ไม่เหลือแน่เลย" "ไม่รู้สิ เราไม่มีทางแก้เลย" "กรร(โซลเวฟ)" คลื่นเสียงพุ่งตรงมาโดนเกราะตรงไหล่ของเซเบอร์แมน ทำให้ไหล่นั้นมีไฟฟ้าช็อตทำให้พลังตำลง "หนอย ถ้าหลบมันจะทำลายโปรแกรมรอบข้างเอานะสิ" "กรร (โซลเวฟ)" คลื่นเสียงนั้นพุ่งมาอีกครั้งจึงทำให้เกราะที่ปิดปาก ของเซเบอร์แมนแตกจึงทำให้พลังงา นเริ่มจะไม่คงที่แล้ว "หนอย.......จะทำยังไงดี...จะทำยังไงดี" "วินจ๊ะ เดี้ยวชั้นจะส่งโปรแกรมในฮารด์ดิสของชั้นไปให้นะจ๊ะ" "เอ๊ะ........อะไรงั้นเหรอ...ติ๊ด....." "เมย์จ๊ะ ส่งโปรแกรมในฮารด์ดิสนี้ไปให้เซเบอร์แมนที่สิ มันจะช่วยเขาได้" "ดะ...ได้" เมื่อเมย์ได้ยินดังนั้นเมย์จึงเอาฮารด์ดิสของแนนมาติ ดที่ช่องใส่ฮารด์ดิส และพิมพ์โค้ดที่แนนบอกไปว่า"DEF. SHIELD"และโปนรแกรมนี้จึงได้ถูกส่งไปในสถานที่ที่เซเ บอร์ฉมนทำการต่อสู้อยู่ และก็ออกมาจากช่องมิติสายไฟฟ้า และส่งลงมาที่มือของเซเบอร์แมน "เห......นี่มันโปรแรกมอะไรน่ะ" จากนั้นจึงมีสัญญาณติดต่อมาว่า "นั้นเป็นโปรแกรมปกป้องกันลำแสงคลื่นเสียงน่ะ ไม่คิดเลยว่าจะมาอยู่กับเด็กคนนี้" "ติ๊ด..........เซเบอร์แมน(วิน) ใช้โปรแกรมนั้นป้องกันคลื่นเสียงและจัดการมันเลย" "ได้เลย จัดให้......" สัตว์ประหลาดหลังจากที่มันหยุดขยับตัวเพื่อเพิ่มพลัง งาน มันได้พลังพอที่จะโต้ตอบแล้ว ปากมันจึงอ้าขึ้น "กรรรรรรรรรรร(โซลเวฟ)" "หนอยมาเลย "SABER SHIELD"" ทันใดนั้นคลื่นเสียงที่มากระทบกับโล่ของเซเบอร์แมนทำ ให้สะท้อนกลับไปโดนตัวของสัตว์ป ระหลาดเอง จึงทำให้มันกระเด็นไปและล้มลงบนฟื้นอย่างแรง เมื่อมันล้มลงเซเบอร์ฉมนจึงชารต์พลังไว้ที่โล่ "SABER BOOMERANG!!!" เซเบอร์แมนใช้โล่ซึ่งก็เป็นโปรแกรมโจมตีขว้างไปโดยชา รต์พลังงานแล้วขว้างไปด้วยความเ ร็วสูง บูมเมอร์แรงนั้นพุ่งตรงไปหาสัตว์ประหลาดและกระทบกับม ัน ทำให้มันขาดเป็นสองท่อน จากนั้นเซเบอร์แมนจึงได้ใช้ "SABER FIRE" เผามันจนสลายเป็นข้อมูลไป จึงทำให้เรื่องคลื่นเสียงจบลงโดยไม่เกิดเรื่องอันตรา ย เซเบอร์แมน(วิน)จึงได้กดปุ่มสีขาวและประตูมิติจึงได้ เปิดออกเซเบอร์แมนจึงได้เกาะขึ้ นไปในประตุมิติและออกไปจากโลกคอมพิวเตอร์ "วิน เธอเป็นยังไงบ้าง" "เป็นยังไงน่ะเหรอ.....เจ็บน่ะสิ ได้แผลมาเลยน่ะ" "วิน เดี้ยวชั้นจะช่วยทำแผลนะจ๊ะ" วินพยักกน้าแล้วยิ้มแล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า "แนน ชั้นขอร้องอะไรอย่างนึงนะ" "อะไรจ๊ะ?" "เรื่องวันนี้ อย่าบอกคนอื่นนะ มันเป็นความลับสำคัญมากด้วย" "ได้จ๊ะ...." เมย์ซึ่งได้ยินก็พอใจต่อคำพูดจของแนน "นี่ๆ เดี้ยวชั้นจะขอทำแผลให้เธอด้วยนะ อย่าร้องล่ะกัน" "รู้แล้วน่า เธอเนี่ย" จกานั้นทั้ง 3 คนก็เดินกลับจากฐานลับไปอย่างสบายใจ -โปรดติดตามตอนต่อไป- เนื้อเรื่องตอนต่อไป แย่แล้วๆ สัตว์ประหลาดครั้งนี้มันไปควบคุมระบบเครื่องใช้ไฟฟ้า มันทำเอาบ้านของผมและทุกๆคนป่วนไปทั่วเลย ซ้ำทั้งมันทำให้ผมบาดเจ็บผมเลยสู้กับมันได้อย่างยากล ำบากมาก และครั้งนี้มันไม่ได้มาแค่ตัวเดียวด้วยสิ มันมากัน 2 ตัว แบบนี้ผมลำบากแน่ -ตอนต่อไปอันตรายวงจรไฟฟ้าป่วนสนั่น" |
|
| |
Linear Mode
