Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
08 May 2006, 08:10
| #1 (permalink) |
| สมาชิก TG แรกเริ่ม    โพส: 146  ดาวโหลด: 104 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 14 TG ออร่า:  | รวมเรื่องสั้นของผมครับ ว่างๆจะมาลงเรื่อยๆ ไอ้เรื่อยๆนี่อาจเป็นสองเดือนครั้งก็ได้ ----------------------------------- เงือกสาวกับเวทย์มนต์แห่งสายลม ___ในโลกนี้ยังมีสิ่งเร้นลับอยู่มากมายซึ่งวิทยาศาสต ร์ยังไม่สามารถอธิบายได้ เวทย์มนต์และสิ่งมีชีวิต ประหลาดก็จัดเป็นหนึ่งในสิ่งเร้นลับนั้น พวกเขามีอยู่ได้อย่างไร มีมากแค่ไหนและเกิดมีขึ้นตั้งแต่เมื่อใด ก่อนมนุษย์หรือไม่ จนถึงบัดนี้ก็ยังไม่มีใครค้นพบ ___กลางเดือนเมษายนซึ่งจัดเป็นเดือนที่ร้อนที่สุดในแ ต่ละปี จิ้งหรีดและจักจั่นส่งเสียงหริ่งๆ ไอร้อนและ แสงแดดแผ่กระจายสว่างจ้าไปทั่วทุกที่ เวลานี้ผู้คนต่างก็ต้องการหลบไอร้อนอยู่แต่ในบ้านของ ตนเอง ___เด็กหนุ่มผู้หนึ่งเดินอยู่บนถนนที่สองข้างทางเป็น ดินแตกระแหงโล่งๆไปตลอดไปจนสุดล ูกหูลูกตา ในมือ ของเขาถือกระเป๋าสีดำใบใหญ่ที่ข้างในเต็มไปด้วยหนังส ือเรียน ในสมองเขามีแต่สูตรเลขและสมการล่อง ลอยไปมาน่าเวียนหัว ความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไปกลับจากห้องสม ุดโรงเรียนพุ่งสูงเนื่องจาก แดดที่ร้อนแรง เขาคิดว่าเขาควรหาที่นั่งพักผ่อนสักหน่อย ___เด็กหนุ่มผู้นี้ชื่อว่านัช เขาเป็นพวกประเภทที่หนุ่มสาวในเมืองชนบทนี้คนอื่นๆเร ียกว่า เด็กเรียน และเขาก็ เป็นเช่นนั้นจริงๆเสียด้วย แว่นตาหนาเตอะ หุ่นผอมสูงเก้งก้างไร้เรี่ยวแรง แบกหนังสือเล่มหนาเตอะไปมา ___นัชมีความคิดว่าเขาจะต้องเก่ง ฉลาด เป็นที่ต้องการของผู้คนและสามารถนำชีวิตของเขาออกจาก ชนบท แห่งนี้ให้ได้ เขาต้องการอยู่ในเมืองหลวงที่มีแต่ความเจริญก้าวหน้า ที่ที่จะหาทุกสิ่งที่เขาต้องการได้ด้วยเงิน เขาจึงเร่งการเรียนรู้จนเกินวัย ความรู้ของเขาในยามนี้เทียบเท่ากับนักศึกษาปีหนึ่งขอ งมหาวิทยาลัย ทั้งๆที่เขา อยู่แค่ชั้น ม. 3 และยิ่งเวลาผ่านพ้นไปมากเท่าใด เขาก็ยิ่งเกลียดสถานที่ๆเขาอยู่ในปัจจุบันมากขึ้น ___ทุกๆวันในช่วงปิดเทอมหน้าร้อนนี้ เขาจะต้องอ่านหนังสือที่บ้านเป็นเวลา 3 ชั่วโมง จากนั้นก็ไปอ่าน หนังสือในห้องสมุดที่โรงเรียนอีก 2 ชั่วโมง แล้วถึงจะกลับบ้านมาอ่านหนังสืออีก 2 ชั่วโมง ตารางชีวิตที่แน่น ขนาดนี้ทำให้เขาไม่รู้จักคำว่าพักผ่อน สวยงามและสนุกสนาน ___ตอนนี้นัชเดินมาจนถึงสวนดอกทานตะวันซึ่งเป็นแห่งเ ดียวในเมืองที่ตอนนี้ยังคงสดใสอ ยู่ได้ แสงแดดจ้า ยังคงสาดส่องแผดเผานัชต่อไป สมองเขาเริ่มทำงานช้าลง ความรู้สึกอึดอัดเพิ่มมากขึ้น ภาพที่เห็นเบื้องหน้า จากดวงตาเริ่มบิดเบี้ยว เสียงหวีดดังขึ้นในหู บางทีเขาควรจะหาที่นั่งพักเสียก่อน นัชจำได้ว่าใกล้ๆนี้มี ทะเลสาบอยู่ ทะเลสาบที่ปกติเขาไม่เคยจะสนใจนึกถึง ที่นั่นเต็มไปด้วยต้นไม้ ใช่แล้ว ต้นไม้มีการคายน้ำ อากาศแถวๆนั้นคงจะชุ่มชื้นดี เหมาะแก่การพักผ่อน ___แต่ก่อนที่นัชจะก้าวขาออกไปยังจุดหมายที่ตั้งเป้า ไว้ ร่างกายของเขาก็กระตุก ทรงตัวไม่อยู่ แล้วล้มลง ในหัวมีแต่เสียงอื้ออึงราวกับว่ามีคนระดมเคาะส้อมเสี ยงอย่างแรงใส่ ในรัศมีการมองเห็นเริ่มมีความมืดมา บดบัง สติค่อยๆดับวูบลง ___ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าใด พอนัชตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่ข้างๆทะเลสาบ รอบๆตัวเขา ต้นไม้ยืนต้น และดอกทานตะวันสีเหลืองเข้มสะบัดน้อยๆตามแรงลม คลื่นน้ำกระเพื่อมเป็นระลอกเข้าหาฝั่งสะท้อนเป็นสี ทองระยิบระยับราวกับแสงสะท้อนจากอัญมณีนับพันบนกระจก เงาขนาดใหญ่ ท้องฟ้าสีส้มสดเต็มไปด้วยก้อน เมฆก้อนใหญ่ลอยเอื่อยดุจดั่งภาพเขียนในหอจัดแสดง ดวงอาทิตย์ค่อยๆลดระดับต่ำลงจนแตะกับยอดภูเขา ไกลลิบ ในสายตานัชตอนนี้ นี่คือสิ่งสวยงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา สิ่งสวยงามจากสิ่งที่เขาไม่เคยแยแส แม้แต่น้อย ___เสียงเพลงอันไพเราะและนุ่มนวลดังอยู่ตลอดเวลานับต ั้งแต่นัชตื่นขึ้นจนถึงเมื่อครู ่ แต่เขากลับไม่ได้ยิน บัดนี้มันได้ดึงความสนใจของเขาไปเสียหมดสิ้น ทันทีที่เขาตั้งใจฟังเพลงนี้ สมองก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่ง สบาย ร่างกายหายปวดเมื่อยเป็นปลิดทิ้ง นัชลุกขึ้นยืนและตามเสียงเพลงนั้นไปด้วยความอยากรู้ว ่าใครกันที่ สามารถร้องเพลงได้ไพเราะขนาดนี้ ___ภาพของเจ้าของเสียงเพลงที่ปรากฏต่อหน้านั้นทำให้น ัชรู้สึกประหลาดใจมาก ท่อนบนของเธอนั้นเป็น หญิงสาวอายุประมาณสิบสี่สิบห้าปี ผมทอง นัยน์ตาสีฟ้าอ่อน ผิวขาวนวล มีสาหร่ายเส้นสีเขียวหลายเส้นพัน ตัวไว้ ส่วนท่อนล่างเป็นลำตัวปลาสีเขียวมรกต เกล็ดแต่ละอันสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นเจ็ดสี ใบหน้าที่น่ารัก และไร้เดียงสาของเธอตราตรึงใจนัชในทันที ___ คุณฟื้นแล้ว หญิงสาวหยุดร้องเพลง เสียงพูดของเธอนั้นไพเราะจับใจ ___ ครับ ___ ฉันเป็นห่วงแทบแย่ นึกว่าคุณจะเป็นอะไรมากกว่านี้ หญิงสาวพูดต่อ ___ ครับ นัชพูดออกมาได้เพียงเท่านี้ ตัวเขาเองยังคงตะลึงงันอยู่ ทั้งเรื่องความน่ารักของหล่อนและความ ที่เขาไม่เคยเห็นสิ่งอัศจรรย์เช่นนี้ นี่สินะที่ใครต่อใครเรียกกันว่าเงือก ___ เอ่อ ขอโทษนะคะที่ยังไม่ได้แนะนำตัว ฉันชื่อลินน์ค่ะ เป็นชาวเงือก ซึ่งคุณก็คงจะรู้แล้ว ฉันอพยพ มาจากน่านน้ำอังกฤษเมื่อไม่กี่เดือนที่แล้ว ยินดีที่รู้จักค่ะ คุณนัช หญิงสาวหางปลาพูด ___ เธอรู้จักผมด้วยหรือ นัชถาม มีคำถามหลายร้อยคำถามล่องลอยในหัวเขา ___ ค่ะ รู้จัก ฉันแอบมองคุณอยู่ตลอดทุกครั้งที่คุณเดินผ่านมาทางถนน สายใกล้ๆนี้ พยายามติดต่อกับคุณ แต่คุณไม่เคยสังเกตเห็นฉันเลย ลินน์พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ คุณไม่เคยแม้แต่จะหยุดเพื่อจะรับรู้ถึง ธรรมชาติรอบตัวคุณเลย ___นัชนิ่งอึ้ง สิ่งที่ลินน์พูดออกมานั้นตรงกับการกระทำของเขาทุกประ การ สมองของเขาเริ่มทำงานหนัก เพื่อหาคำแก้ตัวสักข้อ ทั้งๆที่ยังคงมีความตะลึงงันอยู่เต็มไปหมด ___ ผมไม่เห็นความจำเป็นของมัน นัชตอบหลังจากที่เค้นสมองคิดหาคำแก้ตัวอยู่ครู่หนึ่ง ถึงจะไปมอง หรือรับรู้ไปก็ไม่ได้ช่วยให้ผมได้งานดีๆทำ ___แต่ว่าความสวยงามของธรรมชาติสามารถช่วยทำให้จิตใ จของคุณดีขึ้นนะคะ การเยียวยาหัวใจก่อนที่จะ สายเกินไปเป็นสิ่งจำเป็น การกระทำของสิ่งมีชีวิตในแต่ละวินาทีล้วนแต่จะเพิ่มค วามบอบช้ำให้แก่หัวใจของ ตน ยิ่งการกระทำแบบของคุณด้วย มันจะเป็นการเร่งของความทุกข์และความล้มเหลว ถึงแม้ตอนแรกคุณจะ ประสบความสำเร็จ แต่สุดท้ายก็จะไม่มีใครมาเหลียวแล คุณจะเหลือเพียงคนเดียว ลินน์พูด นัชรู้สึกเหมือน ถูกค้อนทุบหัวอย่างจัง คำพูดของลินน์ทำให้เขานึกขึ้นได้ เขาไม่มีเพื่อนเลยสักคน ___ ไม่จริง ความพยายามของผมไม่ได้ไร้ความหมายหรอก ต้องสำเร็จแน่ๆ นัชพูด เขายังไม่ยอมรับ ง่ายๆ ความดื้อดึงทำให้เขายึดติดกับความคิดเดิมๆ ___ คุณลองมองดูสิ ลินน์พูด เธอจ้องมองนัชด้วยดวงตาคู่งามที่ทอประกายความอ่อนโยน ความสวย งามของธรรมชาติที่คอยเยียวยาจิตใจรอบๆตัวคุณ ทั้งดอกไม้ ต้นไม้ใบหญ้า ดวงอาทิตย์ยามใกล้จะตกดิน คลื่นน้ำ สายลมอ่อนๆที่คอยพัดพาเอาเรื่องราวสนุกสนานรอบๆโลกมา กระซิบ ก้อนหินก้อนดินทุกก้อนและ ปุยเมฆที่ล่องลอยบนท้องฟ้า ทุกสิ่งล้วนแต่เป็นเพื่อนกับคุณ พวกเขายินดีที่จะรู้จักกับคุณ จงเปิกใจให้กว้าง พอที่จะยอมรับสิ ___ในขณะที่ลินน์พูด สายลมอ่อนๆค่อยๆพัดหมุนวนรอบๆตัวนัช ยิ่งเขาฟังลินน์พูดมากเท่าใด ความผ่อน คลายในใจของเขาก็ยิ่งมากขึ้นเป็นเท่าตัว จนในที่สุดเขาก็ล้มตัวลงนอนราบบนพื้นหญ้าอันอ่อนนุ่ม ข้างๆ ทะเลสาบ และดื่มด่ำกับธรรมชาติรอบตัวพร้อมกับฟังเรื่องเล่าต่ างๆของลินน์ไปด้วย เสียงอันไพเราะของเธอ ทำให้เขาลืมทุกสิ่งไปหมด ทั้วเรื่องการเรียนและตารางชีวิตอันแน่นขนัดของเขาด้ วย ---------------------------------------------------------------------------------------- ___นัชกับลินน์พูดคุยกันอยู่ตลอดคืน ลินน์เล่าเรื่องราวต่างๆให้เขาฟังมากมาย ตั้งแต่บ้านเกิดของเธอที่น่าน น้ำอังกฤษ การเดินทางที่มีเต่าทะเลอายุร้อยกว่าปีเป็นเพื่อน การใช้เวทย์มนต์ของเธอ งานอดิเรกและเรื่อง ราวของสัตว์โลกที่ว่ากันว่าไม่มีจริงที่ลินน์เคยพบมา ยูนิคอร์น เซนทอร์และเผ่าของเธอเอง ซึ่งไม่ว่าจะเป็น เรื่องใด นัชก็นั่งฟังได้โดยที่ไม่รู้จักเบื่อเลย ยิ่งนัชได้ฟังเรื่องราวต่างๆจากลินน์มากเท่าใด หัวใจของเขาก็ เหมือนจะชุ่มชื่นมากขึ้นราวกับว่ามีสายฝนโปรยปรายลงม ายังผืนดินที่แห้งผาก ___ทุกๆวันตอนเย็น นัชจะต้องแวะไปที่ทะเลสาบหาลินน์เสมอ ซึ่งลินน์ก็จะเริ่มต้นด้วยการถามเขาว่าในวัน แต่ละวันเขาได้เจอเหตุการณ์สนุกๆอะไรบ้าง ต่อมาก็จะเริ่มเล่าเรื่องราวที่ดูเหมือนจะไม่มีวันจบ ของเธอ และ จะจบด้วยการสอนเวทย์มนต์ในการสื่อถึงธรรมชาติของเธอใ ห้นัช ___นัชได้พบกับพ่อของลินน์ โพลิฟีมัส เงือกชราผู้ไว้เครายาวเมตรกว่า ทั้งผมและเคราของเขาขาวโพลน ซึ่งหมายถึงอายุที่ยืนยาว แต่ท่าทางเขายังคงแข็งแรงอยู่ ชอบถือสามง่ามติดตัวไปมาเสมอ ครั้งแรกที่เขาพบ กับนัช ดูเขาจะพอใจมากที่ลินน์ได้มารู้จักกับเขา และโพลิฟีมัสได้ขอให้เขาเก็บเรื่องราวของเผ่าพันธุ์เ งือกไว้ เป็นความลับ ซึ่งนัชก็ได้ทำตามอย่างเคร่งครัด ลึกๆแล้วยิ่งวันคืนที่เขาได้มารู้จักกับเงือกทั้งสอง นี้ผ่านพ้นไป เรื่อยๆ เขาก็เริ่มรู้สึกว่าภายในใจของเขาเริ่มมีความเปลี่ยน แปลง ___วันหนึ่งหลังจากที่นัชอ่านหนังสือและทบทวนเนื้อหา บทเรียนจนพอใจแล้ว เขาก็ออกจากบ้านเพื่อจะไป พบกับลินน์ตามปกติ แต่คราวนี้เขากลับรู้สึกถึงความไม่ปกติ เพราะนัชเห็นกลุ่มคนกลุ่มใหญ่อยู่เต็มทั่วสวน ทานตะวันและเขตทะเลสาบ แต่ละคนมีแหและเชือกติดมือมาเหมือนกับว่าพวกเขาต้องก ารจะมาจับอะไรสัก อย่าง ___ความรู้สึกกังวลพุ่งขึ้นมาในอกนัชอย่างทันทีทันใด เขาออกวิ่งผ่านกลุ่มคนที่กำลังชุมนุมกันอยู่ ที่นั่น ลินน์อยู่ที่นั่น เธอกำลังจะถูกชายสามคนจับตัว ว่ายห นีสิ หนีไป ___ ไม่ นัชตะโกนก้อง ความหวากลัวสุดขีดแผ่กระจายทั่วร่าง เขาพุ่งเข้าขวางชายทั้งสามคนในขณะที่ ลินน์กระเสือกกระสนว่ายน้ำหนี เธอคงจะออกมาทักทายชาวบ้านที่ผ่านทางมาด้วยความไม่รู ้ ความอ่อนต่อ โลกของลินน์เป็นสิ่งอันตรายมากสำหรับเธอ ซึ่งนัชจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องร้ายแรงใดๆกับลินน์แน่ กับเพื่อนคน แรกของเขา ___ชายคนหนึ่งชกหน้าเขาอย่างแรง ส่วนอีกคนเข้าชกท้องเขา นัชร้องอย่างเจ็บปวด ค่อยๆทรุดตัวจมลงใน น้ำ ไม่ว่าเขาจะต้องเจ็บสักแค่ไหน อย่างน้อยก็ขอให้ลินน์หนีไปได้ก็พอ ___แต่ทว่า สิ่งที่เขาเห็นก็คือ ลินน์ว่ายน้ำกลับมาหาเขา และชายทั้งสามพุ่งเข้าไปจับลินน์มัดไว้ทันที ชาว บ้านบนฝั่งร้องเฮกันลั่น ส่วนใหญ่ก็พูดกันว่าตนเองกำลังจะร่ำรวยจากเจ้าสัตว์ป ระหลาดตนนี้ สัตว์ประหลาด อย่างนั้นหรือ... ___นัชรู้สึกโกรธสุดขีด คนพวกนี้มันอะไรกัน นี่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยหรือไงกันว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้น เป็นการ ทำลายสิ่งมีชีวิตที่บริสุทธิ์และวิเศษที่ร่วมโลกกับม นุษย์เราเชียวนะ พวกเขากำลังจะทำลายสิ่งวิเศษนี้ด้วย การจับไปขังไว้ดูเล่น ทดลอง ทำเหมือนกับว่าเป็นสิ่งของไร้จิตใจ ทั้งๆที่ความบริสุทธิ์และความดีงามในจิต ใจของสิ่งวิเศษของโลกนี้ที่พวกมนุษย์เราเรียกกันว่าส ัตว์ประหลาดนั้นอาจจะสูงส่งกว่า เรามากมายนัก แค่ มนุษย์เราทำลายโลกมาจนถึงขนาดนี้แล้วยังไม่พอกันอีกห รือ ยังจะทำลายอีกอย่างนั้นหรือ ___ ไม่ นัชรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเปล่งเสียงตะโกนออกไป ไม่มีทางเลยหรือที่มนุษย์เราจะอาศัยอยู่ ร่วมกับธรรมชาติอย่างเกื้อกูลกัน ไม่เบียดเบียนทำลาย การทำลายธรรมชาตินั้นก็คือการที่พวกคุณได้ทำลาย จิตวิญญาณและโลกที่คุณอาศัยอยู่กัน พวกคุณจะไม่ทำตัวราวกับเป็นเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่างไม ่ได้เลยหรือ หยุดเอาแต่ใจตัวเองแล้วลองมองดูสิ่งสวยงามของโลกรอบๆ ตัวเองบ้างสิ สิ่งที่นัชได้พูดออกมานั้นทำให้ตัว เองชะงัก เขาเข้าใจแล้วว่าสิ่งใดในตัวเขาที่เปลี่ยนไป ___หลังจากที่นัชตะโกนจะ เขารู้สึกเจ็บแปล๊บที่หัว หมัดหนึ่งพุ่งอัดเข้าที่หัวจังๆ ภาพต่างๆที่เห็นค่อยๆเลือน รางไป ควบคุมร่างกายให้ยืนอยู่ไม่ได้ ในขณะที่นัชกำลังล้มลงนั้น เขาเห็นภาพหนึ่งอย่างเลือนรางก่อนที่จะ หมดสติ ลินน์กำลังถูกชาวบ้านช่วยกันแบกไป เธอพยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์ และเงาของคนๆหนึ่งคล้ายกับโฟลิ ฟีมัสที่ปรากฏตัวขึ้นในทันทีราวกับมีเวทย์มนต์ ___เสียงเพลงอันไพเราะราวกับดนตรีสวรรค์เหมือนกับในว ันแรกที่นัชได้พบกับลินน์ดังปลุ กนัชอย่างนุ่มนวล เมื่อเขาลืมตาขึ้นก็พบว่าเขากำลังนอนหนุนตักลินน์ที่ นั่งร้องเพลงอยู่ริมทะเลสาบ แสงจันทร์ส่องสะท้อนระยิบ ระยับบนเส้นผมยาวสลวยของลินน์ ดวงดาวแข่งกันส่องแสงวิบวับเต็มท้องฟ้า ___ ไม่เป็นอะไรนะ นัชพูดขึ้น และถึงแม้ว่าลินน์จะส่ายหน้าเป็นคำตอบก็ตาม เขาก็พอจะรู้ว่าเหตุการณ์ที่ เกิดขึ้นนั้นส่งผลกระทบต่อจิตใจลินน์อย่างมาก สังเกตจากบทเพลงที่มีท่วงทำนองเศร้าๆ มีบางอย่างกำลังจะ เกิดขึ้น ___เขายกมือขึ้นแตะใบหน้าลินน์อย่างนุ่มนวล ความรู้สึกอบอุ่นแผ่กระจายจากปลายนิ้วตรงจุดที่สัมผั สตรง เข้าสู่หัวใจเขา นัชรู้สึกเหมือนว่าได้สิ่งสำคัญที่หายไปกลับคืนมา แต่ก็กลับรู้สึกอยู่ลึกๆเหมือนกับว่าลินน์ กำลังจะจากเขาไปอีก ___ เธอจะไปแล้วสินะ การอพยพอีกครั้ง นัชพูด เขาใจหายวาบเมื่อลินน์พยักหน้าเป็นคำตอบ ___ ฉันต้องไปค่ะ ลินน์ตอบ ครั้งนี้ท่านพ่อมาช่วยไว้ได้ทัน ท่านลบความทรงจำของชาวบ้านในวันนี้ ออก แต่คุณเองก็รู้นี่คะว่าความทรงจำที่เคยพบพานมาแล้ว ถึงแม้ว่าเราจะลบมันไปสักเท่าใด มันก็จะกลับมา อีก ___ นั่นสินะ นัชพึมพำ พยายามข่มความเศร้าให้อยู่แต่ในใจเท่านั้น เขาหลับตา อยากจะนอนหนุนตัก ลินน์อย่างนี้เรื่อยไป อยากจะอยู่ข้างเธอ แต่มันก็ไม่อาจจะเป็นไปได้ เขาจึงพยายามรวบรวมความกล้าทั้ง หมดที่มีเพื่อที่จะตัดสินใจในการที่จะพูดสิ่งๆหนึ่งอ อกมา สิ่งที่ถ้าเขาปล่อยไว้ต่อไปโดยที่ไม่ได้พูดออกมา แล้วจะทำให้รู้สึกเสียใจไปตลอดชีวิต สิ่งที่เขาต้องพูดให้ได้ ___ ลินน์ ผมรักคุณ นัชพูด เลื่อนมือไปกุมมือลินน์ไว้แน่น รักมาตลอด ตั้งแต่แวบแรกที่เราได้พบ กัน ___ ฉันรู้แล้วล่ะ ลินน์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาเป็นประกายราวไข่มุกไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง และฉันก็รอคำๆนี้จากปากคุณมาตลอดเลย เชื่อว่าสักวัน ในวันที่คุณได้กลายเป็นคนที่วิเศษในทุกๆด้านอย่าง แท้จริง ไม่ใช่แค่เรียนอย่างเดียวโดยไม่สนใจใคร คุณจะพูดออกมา ___ หึ พอมาคิดทบทวนดูก็จริงอย่างที่เธอว่านั่นล่ะ ตัวผมในตอนแรกนั้นน่ารังเกียจมาก แต่ตอนนี้ตัวผมก็ ได้เปลี่ยนไปแล้ว โดยเธอ เพื่อนคนแรกและคนที่ผมรักที่สุด นี่แน่ะ รู้ไหม ตอนนี้ผมสามารถฟังเสียงของ สายลมได้แล้วนะ นัชพูด เขายื่นมือไปปาดน้ำตาลินน์อย่างแผ่วเบา ในยามนี้เขารู้สึกเป็นสุขอย่างแท้จริง พลังเวทย์มนต์ในตัวเขาเพิ่มพูนขึ้นมาก ทำให้เขาสามารถฟังเสียงของสายลมได้อย่างชัดเจน เสียงนั้นคอย ปลอบประโลมเขาและอวยพรให้โชคดี ___ ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงผม นัชพูด ทั้งสองจ้องมองกันด้วยความอาลัยอาวรณ์อยู่ครู่หนึ่ง ถึงแม้ว่าจะเป็น ครู่เดียว แต่ก็ยาวนานเหมือนกับผ่านไปเป็นชั่วโมง เสียงเพลงขับกล่อมที่ไพเราะของลินน์ดังขึ้นอีกครั้งน ำพา ให้นัชเข้าสู่นิทราอย่างเป็นสุข -------------------------------------------------------------------------------------- ___แสงแดดตอนกลางวันยังคงแผดเผาทุกสิ่งบนผืนแผ่นดินเ ฉกเช่นปกติ เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินมาถนนที่สอง ข้างทางเป็นทางโล่งๆสุดลูกหูลูกตา เบื้องหน้าไม่ไกลจากเขานักคือทุ่งดอกทานตะวันที่กั้น ระหว่างทะเลสาบ กับถนนที่แห้งแล้งนี้ ___ สักวันหนึ่ง... นัชพึมพำขณะที่จ้องมองดอกทานตะวันที่ดูสดใส รอบๆตัวเขามีสายลมอ่อนๆพัดอย่าง แผ่วเบา ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มีเพื่อนนักเรียนคนใดมาคบกับ เขา แต่เขาก็มีเพื่อนอยู่มากมายแล้ว เวทย์ มนต์บทหนึ่งที่ดูเป็นเวทย์มนต์ธรรมดาๆในสายตาของคนส่ วนใหญ่ซึ่งเขาได้เรียนรู้มาจากล ินน์ได้ทำให้เขาเข้า ใจ ในยามใดที่เขามองเห็นถึงความงามแก่นแท้ของธรรมชาติ ยามนั้นเขาก็สามารถที่จะเข้าใจสิ่งที่ธรรมชาติ ต้องการจะบอกได้ เรื่องราวเป็นร้อยเป็นพันจากสายลมที่คอยกระซิบ ธรรมชาติก็คือเวทย์มนต์นั่นเอง ___นัชโบกมือเป็นวงกลมในอากาศ สายลมพัดรุนแรงมากขึ้นพาเอาเมฆบนท้องฟ้ามากระจุกตัวร วมกันเหนือ หัวเขาเพื่อให้เกิดร่มเงา ในใจเขามีความคิดต้องการจะหาเพื่อนเพิ่มอีก บางทีเขาควรจะไปเยี่ยมเพื่อนร่วมชั้น สักคนสองคน ___ สักวันหนึ่ง ผมจะต้องเป็นคนที่ดีที่สุดและจะได้พบกับเธออีกอย่างแ น่นอน ลินน์ นัชพึมพำกับตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นพรหมลิขิต ชะตากรรมหรือปาฏิหาริย์ที่ทำให้เขาได้พบกับลินน์ เขาก็อยากจะพูดขอบคุณอย่างที่ สุด ___เวลาก้าวผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดนัชก็ตัดสินใจได้เสียทีว่าจะไปหาเพื่อนร่วมช ั้นคนไหนดี รอยยิ้มปรากฏ ขึ้นบนในหน้าของเขา พร้อมกับการก้าวเดินออกไปตามถนนด้วยกันกับสายลมที่พั ดพาเอาก้อนเมฆตามเขาไป *----------------------------จบ |
|  |
|
15 May 2006, 08:08
| #4 (permalink) |
| สมาชิก TG แรกเริ่ม โพส: 146 ดาวโหลด: 104 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 14 TG ออร่า: | ข้ากลับมาแล้ว -------------------------------------------------------------------------------------------------------- ความทรงจำฤดูร้อน ___เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มก้องติดต่อกันมาเป็นเว ลาสองสามชั่วโมง ฉากต้นไม้เขียวสด ดอกไม้หลากสี ท้องฟ้า คราม เมฆลอยเอื่อยเฉื่อยแต่กลับพุ่งปรู๊ดปร๊าดผ่านหน้าต่า งไปฉิวๆ แสงแดดแผดจ้าจนมองตรงๆไม่ได้ ความร้อน ระอุแทรกตัวเป็นเนื้อเดียวกับสายลมเย็นสบายที่พัดตีเ ข้ามาในรถเกิดเป็นไอร้อนปนเย็นจนรู้สึกประหลาดที่ผิว หนัง ___เกลนั่งมองสีเขียวที่วิ่งผ่านไปอย่างเบื่อหน่าย ในความคิดของเขา การจัดกลุ่มเที่ยวกันทั้งห้องเป็นอะไรที่น่าเบื่อ น่าสมเพชและไม่เข้าท่ามากที่สุด เขาหันหน้ากลับไปมองเพื่อนร่วมห้องที่หัวเราะเฮฮากัน อยู่ด้วยสีหน้าเซ็งๆ ___เกลกับพวกเป็นนักเรียนม.ปลายที่อีกปีเดียวก็จะถึง เวลาที่ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว การจัดกลุ่มเที่ยวครั้งนี้ ถือเป็นการท่องเที่ยวร่วมกันครั้งสุดท้ายก่อนจะก้าวเ ข้าสู่ชีวิตของนักเรียนเตรียมสอบอย่างเต็มตัว ___ เล่นไพ่กันไหม สาวน้อยคนหนึ่งถาม เธอยื่นสำรับไพ่มาให้เกล เขาสะดุ้ง ผู้หญิงคนนี้เป็นคนน่ารัก เธอไว้ ผมสีน้ำตาลสั้นหนาประบ่า ดวงตากลมโตนัยน์ตาคมเข้มสีเดียวกับผมจับจ้องที่ใบหน้ าเขา รอยยิ้มกว้างแจ่มใสร่าเริง บ่งบอกถึงนิสัย ___ อย่ามายุ่งกับผม จีน่า เกลพูด เขาเสยผมหยาบๆสีดำซึ่งปกติก็ดูยุ่งอยู่แล้วให้ยุ่งกว ่าเดิม ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม เกือบดำเลื่อนกลับไปจับจ้องสีเขียวที่พุ่งผ่านไปเรื่ อยๆนอกตัวรถดังเดิม ถอยไปซะ ___ ตะ แต่ว่า ___ ปล่อยผมไว้คนเดียว เกลหันมาตวาด จีน่ารีบถอยออกห่างด้วยความตกใจ ___ จีน่า มาทางนี้เถอะ อย่าไปยุ่งกับเจ้างั่งนั่นเลย เสียงผู้หญิงเสียงหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงนั้นฟังดูรังเกียจ ปล่อยมันบ้าไปคนเดียวเถอะ ___ ใช่ๆ เสียงอื่นๆดังประสานขานรับ ___ แต่ แต่ว่า ___ เถอะน่า อย่าไปยุ่งกับมันเลย เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเจ้านั่นเป็นพวกประหลาดๆ เก็บกด แถมไม่รู้ว่าจะบ้าเมื่อ ไหร่ด้วย ___เกลถอนหายใจ คำว่าพวกประหลาดๆนั้น เขาได้ยินบ่อยมาก นั่นเพราะเขาสามารถมองเห็นสิ่งที่คนธรรมดามอง ไม่เห็นได้นั่นเอง บ่อยครั้งที่เขาต่อว่าพวกวิญญาณเร่ร่อนที่คอยวนเวียน รอบตัวเขาอย่างน่ารำคาญ มีอยู่สองสามครั้ง ที่เขาตะโกนออกมากลางถนนเมื่อถูกผีหน้าเละๆแตะไหล่ ___ ไม่ยุ่งก็ไม่ต้องยุ่ง อยู่คนเดียวอย่างนี้ก็ดีแล้วล่ะ เกลพึมพำเบาๆอย่างขื่นขม ขณะมองเห็นคนไม่มีขายืนอยู่ หลังต้นไม้ต้นหนึ่งก่อนจะหายวับไป ___ ว้าว! รีสอร์ทสวยจังเลย จีน่าพูดขึ้นกับเกลเมื่อเขาลงจากรถเรียบร้อยแล้ว และกำลังยกกระเป๋าใบสีแดง ใหญ่ออกจากช่องเก็บของใต้ท้องรถ อยากไปเดินชายหาดเร็วจังเลยนะ ___เกลนิ่งเงียบ ทำกิจกรรมของตัวเองต่อไปโดยที่ไม่สนใจเสียงของจีน่า ทันใดนั้นเองก็มีชายสามคนที่เขาจำได้ว่า เป็นเพื่อนร่วมห้องผลักล้มก้นกระแทกและถูกเตะเข้าที่ หน้าแข้งเข้าทีหนึ่งในช่วงที่อาจารย์เผลอ (อาจารย์พ่วงมา เที่ยวด้วย พวกพ่อแม่ผู้ปกครองกะว่าให้ดูแลลูกๆพวกเขาไปในตัว) ___ เรียกปิศาจของนายมาช่วยสิ ชายคนหนึ่งหัวเราะ ___ อย่าไปยุ่งกับเจ้านั่นเลย จีน่า ชายอีกสองคนเข้าดึงแขนจีน่าให้ไปกับกลุ่มนักเรียนคนอ ื่นๆ ไปกับพวก เราเถอะ ปล่อยเจ้านั่นไว้คนเดียว ___ สะใจชะมัด เสียงพูดคุยอย่างไม่เกรงใจดังจากกลุ่มเพื่อนร่วมห้อง คนอื่นๆที่กำลังเดินจากไป ดึงจีน่าที่มีท่า ทางอยากคุยกับเกลไปด้วย ___ นี่! เป็นอะไรไหม อาจารย์ชายผู้เป็นอาจารย์ประจำชั้นคนปัจจุบันถามด้วย น้ำเสียงเป็นห่วง ___ ตามพวกนั้นไปเถอะครับ อย่ามายุ่งกับผมเลย เกลพูดเสียงเย็นขณะค่อยๆลุกยืนขึ้น พยายามก้มหน้าไม่สบ ตาอาจารย์ ___ แต่คุณแม่ของเธอฝากครูมา... อาจารย์พูดต่อ ___ อย่ามายุ่งกับผม! เกลตะโกน จ้องหน้าชายเบื้องหน้าเขาเขม็งด้วยสายตาแข็งกร้าว นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้า เกือบดำที่เรียบสนิทดูปั่นป่วนในตัวเองราวกับว่ามีพา ยุในนั้น คนผ่านไปมารอบๆหันมามองเป็นสายตาเดียวกัน แล้วก็อย่าพูดถึงคนๆนั้นด้วย ___ เธอจะเอาแต่ปิดกั้นตัวเองไม่ได้นะ ___ ไม่ต้องมาสั่งสอนผม นี่ไม่ใช่ในชั่วโมงเรียนนะ เกลพูด อ๋อ! นายคงได้รับค่าจ้างเพิ่มมาอีกล่ะสิ เขาต่อ อย่างร้ายกาจ ___ เผียะ ___แรงปะทะของฝ่ามือกับใบหน้า เกลเซแซดๆ จีน่าย้อนกลับมาตบหน้าเขาอย่างแรง ดวงตาดูสั่นๆน้ำตาคลอเบ้า ___ อย่าพูดกับอาจารย์แบบนั้นนะ ท่านเป็นห่วงพวกเราก็เลยมาด้วยเท่านั้น เธอพูดก่อนจะเดินตึงตังไป มี อาจารย์วิ่งเหยาะๆคอยถามว่า เป็นอะไรไหม ไปตลอดทาง ปล่อยให้เกลยืนอยู่คนเดียว ___เกิดความเงียบขึ้นเมื่อเขาส่งสายตาดุดันให้คนรอบๆ จนพวกนั้นเดินหนีกันไปหมด เหลือทิ้งแต่ความอ้างว้างเงียบ งันอยู่ทั่วบริเวณนั้น ___เงียบ... เงียบ... เงียบ... ___ รู้ไหม นายเป็นเด็กมีปัญหานะ เห็นแล้วทำเอาผมระลึกความหลังตัวเองได้เลย ตอนนั้นผมก็เป็นคนมีปัญหา เช่นกัน ถึงจะเป็นคนละเรื่องก็เถอะ เสียงนุ่มนวลดังขึ้นข้างหลังเกล ถ้าผมเป็นนายนะ ผมจะรีบเดินตามไป เลือกห้องพักล่ะ อาจจะไปอยู่ห้องเดียวกับสาวน้อนคนที่ตบหน้าตัวเองก็ไ ม่เลว ___เกลหันหน้าไปมองก็เห็นชายคนหนึ่งในชุดซอมซ่อแปลกๆ เขาสวมหมวกผ้าที่ดูเหี่ยวย่น เสื้อกับกางเกงขาสั้นสี น้ำตาลหม่นๆ ___ นาย... เกลอึ้ง ชายหนุ่มเบื้องหน้าเขาดูๆไปก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกั บเขา แต่ทว่ามีหลายสิ่งที่ดูแตกต่าง ไป ดวงตาสีดำที่สงบนิ่งให้ความรู้สึกลึกลับ ผิวคล้ำแดดและมีรอยยิ้มที่สดใสจากก้นบึ้งของจิตใจฉาย อยู่บนใบหน้าใน แบบที่เกลทำไม่ได้แน่ๆ นอกจากนี้ กลิ่นอายบางอย่างที่ไม่ธรรมดาแผ่ออกมามากจนรู้สึกได้ ชัดเจน ___ นัชครับ คนๆนั้นพูด หรือฉายาที่ใครๆก็เรียกกันว่า นักเดินทางแห่งสายลม เขาก้มหัวน้อยๆ ___ นาย... ไม่ใช่คน... สินะ เกลพูด มองนัชด้วยสายตาแข็งกร้าวแวบหนึ่ง เขาเริ่มจะชินแล้วที่จู่ๆก็มีสิ่งแปลก ประหลาดมาทัก นายต้องการอะไรกันแน่ ___ อืม... ท่าทางนายจะยังเข้าใจผมผิดอยู่นะ ข้อแรก ผมเป็นทั้งมนุษย์และไม่ใช่มนุษย์ นั่นหมายถึงว่าผมยังไม่ ตาย นัชยิ้ม ส่วนข้อสอง ผมต้องการที่จะเล่าตำนานของที่นี่ให้ฟัง ___ เล่าตำนาน... มนุษย์ไม่ใช่มนุษย์ ...อะไรกัน เกลเริ่มงง ___ เอาเถอะ อย่าเพิ่งไปสนใจเรื่องหยุมหยิมเลย นัชพูด ฟังเรื่องที่ผมกำลังจะเล่าดีกว่า ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ___ชายหาดคร่ำครวญเป็นชื่อที่ผู้คนต่างก็ขนานให้ชายห าดแห่งนี้ เนื่องจากตำนานที่เกิดขึ้นของรักสามเส้า หญิงสอง ชายหนึ่งกับโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นบนผาไม่ไกลจากชายหา ดจุดเที่ยวเท่าใดนัก หญิงคนหนึ่งถูกลวงมาสังหารโดย เพื่อนหญิงของตัวเอง จากนั้นมาในทุกๆคืนวันเพ็ญจะมีเสียงคร่ำครวญด้วยความ เศร้าโศกดังแว่วมาตามสายลม ___ ทุกๆปีจะมีการสังเวยหญิงสาวคนใหม่อยู่เรื่อยๆ หญิงที่เผลอไปเดินเล่นที่ชายหาดในคืนวันเพ็ญ นัชพูด มนต์สะกดจะรุนแรงมากในช่วงนั้น ___ พูดจริงอ่ะ เกลถาม ท่าทางไม่เชื่อเท่าใดนัก ___ ไม่รู้สิ ก็ขึ้นอยู่กับนายล่ะนะ นัชยิ้ม ผมคิดว่าเรื่องที่ผมเล่าไปนั้นจะเป็นประโยชน์กับนายใ นอนาคต แล้วก็... นี่ก็ใกล้คืนวันเพ็ญแล้วด้วย พรุ่งนี้นะ ___ นายหมายความว่าไง เกลถาม ___ ก็ตามนั้นแหละ นัชโบกมือ นั่น!... สาวน้อยที่เคยตบหน้านาย ดูแลให้ดีล่ะ อย่าให้ได้สติเมื่อสูญเสีย ไป ____เกลหันมองตามมือของนัช ไม่ไกลจากนั้น จีน่ากำลังวิ่งมาทางเขา เกลรู้สึกหนาวๆนิดหนึ่ง กลัวว่าจะโดนตบอีก ___ อย่าให้หลุดมือล่ะ... เสียงกระซิบของนัชดังข้างหู เกลหันขวับกลับไปมอง นัชหายไปแล้ว ไม่มีใครอยู่สักคน ___ มองอะไรอยู่น่ะ เอ้า! โทษทีนะที่ตบเธอ จีน่าพูด ยัดถุงน้ำแข็งใส่มือเกล เธอน่าจะยกกระเป๋าไปที่ห้องได้ แล้วนะ ฉันจองที่ในห้องไว้ให้ที่นึง ห้องหนึ่งนอนได้หกคนล่ะ ___ ...ผม... เกลพูดเบาๆ สิ่งที่นัชพูดเขาไม่เชื่อหรอก ไอ้ตำนานคร่ำครวญอะไรนั่น ทั้งที่ตัวนัชเองยังเป็นของที่ ไม่น่าเชื่อเองเลยด้วยซ้ำ แต่ว่าไอ้ประโยค อย่าให้ได้สติเมื่อสูญเสียไป นี่โดนใจเขาแปลกๆ ...ผม... ___ อะไรเหรอ จีน่าถาม เธอยิ้มร่าเริง ___ ...ผมจะอยู่ห้องนั้น... ได้เหรอ เกลพูดช้าๆเบาๆ ตลอดมาเขาเก็บตัวเงียบอยู่คนเดียว ปลีกตัวจากคนรอบ ข้างที่เอาแต่หาว่าเขาบ้า แม้แต่พ่อแม่ก็มองเขาด้วยสายตาที่แตกต่างจากพี่น้องค นอื่นๆ ทว่า... มีเพียงจีน่าเท่านั้นที่ ต่างออกไป เธอมักจะเข้ามาพยายามพูดคุยกับเขาเสมอโดยไม่มีท่าทีร ังเกียจ ___ ...ได้สิ! เธอยิ้มกว้างกว่าเดิม ดูดีใจมากที่เกลตอบรับเธอเป็นครั้งแรก มา! เดี๋ยวฉันช่วยนะ ___ไม่ไกลจากจุดที่เกลกับจีน่ายืนอยู่ นัชยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่จ้องมองทั้งคู่อยู่ ข้างๆเขามีหญิงสาวนางหนึ่งยืนอยู่ เธอ สวมชุดสีขาวทั้งชุดดูรุ่มร่าม ผมดำยาวสลวย ___ จะเอาจริงๆเหรอ นัชถามหญิงสาวข้างๆเขา เธอก็เข้าใจไม่ใช่หรือ ความเจ็บปวดนั่นน่ะ ___ มันไม่มีทางอื่นนี่ มันเป็นทางเดียวที่ฉันจะหลุดพ้นจากที่นี่ได้ หญิงสาวตอบ ไม่เหมือนนายหรอกที่มีอิสระ ไปไหนมาไหนได้ __ พูดอย่างนี้ไม่ค่อยจะดีนะครับ นัชสั่นหัว ผมก็ยังติดอยู่กับบางสิ่งเหมือนกัน บางสิ่งที่ทำให้การเดินทางของ ผมไม่เป็นอิสระ ___ เงือกสาวนางนั้นหรือ ___ ใช่! เธอก็รู้นี่ ___ เอาเป็นว่าถ้าฉันหลุดพ้นจากชายหาดแห่งนี้ได้ ฉันจะบอกเบาะแสให้นาย หญิงสาวพูดขณะที่ร่างค่อยๆจาง หายไป โชคดีนะ พ่อนักเดินทางครึ่งเทพ ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ___ ยี้! จีน่า หญิงสาวคนหนึ่งตะโกน เธอจะให้เจ้าบ้านั่นมาอยู่ห้องนี้ไม่ได้นะ ___ ตะ...แต่ว่า ___ ไม่มีแต่... ถ้าเธอไม่ไล่เจ้านั่นออกไป พวกเราทั้งหมดจะออกไปแทน พอเสียงตอบพูดจบ กลุ่มหญิงสาวอายุ คราวเดียวกับจีน่าและเกลสามสี่คนก็เก็บกระเป๋าออกไปจ ากห้อง ___ เชิญเธออยู่กับเจ้านั่นไปให้พอละกัน เสียงประตูปิดดังปัง ___เกลนั่งกอดเข่านิ่งเงียบตลอดเวลาที่คนอื่นๆในห้อง ตะโกนโวยวายจวบจนกระทั่งพากันเก็บกระเป๋าออกไปกัน หมด เขาชินแล้วกับสถานการณ์แบบนี้ แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป... เขาทำให้เพื่อนผิดใจกัน ___ ...ขอโทษนะ เกลพูด เขาทำให้จีน่าโดนว่า บางทีการที่เขาอยู่คนเดียวตั้งแต่แรก ไม่ตามเธอมาที่ห้องนี้อาจ เป็นการดีกว่าก็ได้ ___ ไม่เป็นไรหรอกน่า จีน่าเดินแบบมีสปริงติดที่เท้ามาหาเขา คิดดูสิ ห้องว่างขึ้นทันตาเห็นเลยนะ ___เกลมองไปรอบๆห้อง ผนังสีส้มดูสดใส เตียงนอนสีเหลืองเข้มออกแนวน้ำตาลอ่อนขนาดสองคนตั้งเ รียงขนานกัน สามเตียง ตรงข้ามกับเตียงตัวกลางมีโต๊ะเครื่องแป้งเฉพาะบานกระ จกสูงเกือบเมตร มุมห้องด้านหนึ่งมีโทรทัศน์ เครื่องใหญ่ ม่านสีเหลืองนวลห้อยลงมาปิดบังประตูกระจกที่กั้นระหว ่างห้องกับระเบียง ___ก็ถูกของจีน่าล่ะนะ ห้องโล่งดีจังแฮะ ___ นี่ๆ ไปที่ระเบียงกันเถอะ จีน่าคว้าแขนเกลแล้วลากไปตรงประตูกระจก ทันทีที่ประตูเปิดออก สายลมสดใส ทั้งนุ่มนวลทั้งรุนแรงผสมกันก็พัดปะทะเข้ากับใบหน้าเ กล กลิ่นอายของเกลือที่แฝงอยู่เล็กน้อยกับท้องฟ้าสีคราม ทำเอา เกลรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก ___ ดูสิๆ นั่นสระว่ายน้ำ พวกชาร์ลีอยู่ที่นั่น ตรงนั้นก็เป็นโต๊ะอาหารกลางแจ้ง เธอชี้ไปที่โต๊ะสีขาวมีร่มหลาก สีกางอยู่ ความรู้สึกของเกลตอนนี้ดูเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก มันแฝงไปด้วยความตื้นตันบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เดี๋ยวเราไปว่ายน้ำกันไหม ___ ...คง...ไม่หรอก พวกชาร์ลีอยู่ไม่ใช่เหรอ เกลตอบ จ้องมองคนกระโดดจากขอบสระ น้ำกระเซ็นขึ้นใน อากาศ เสียงคนหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เขาไม่ได้จ้องมองแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ เดี๋ยวผมก็ทำงานเขา กร่อยหมดหรอก เกลต่อด้วยเสียงเศร้าๆ ___ตลอดช่วงที่เหลือของวันแรกที่มาถึงรีสอร์ท จีน่าใช้เวลาครึ่งหนึ่งไปกับการพยายามพาเกลไปเข้าร่ว มกับคนอื่นๆ ในห้อง แต่ก็ไร้ผล จึงเหลือเวลาอีกครึ่งในการใช้ไปกับการทานอาหารด้วยกั นข้างชายหาดในมุมสงบห่างจากความ พลุกพล่าน แสงไฟจากโคมข้างทางส่องสว่างเหลืองนวลคล้ายกับดวงจัน ทร์หลังเมฆบังครึ่งหนึ่งบนท้องฟ้า ทั้งคู่เดิน เล่นกันรอบๆชายหาดก่อนจะกลับขึ้นห้อง ___ ฉันคิดมาตลอดเลยนะว่าอยากจะชวนเธอคุยด้วยให้ได้ ตั้งแต่แว่บแรกที่ฉันเห็นเธอกำลังช่วยลูกแมวน้อยที่ กำลังจมน้ำ เมื่อปีที่แล้วน่ะ จีน่าพูด ยืนพิงราวระเบียง ลมพัดผ้าม่านสะบัดดังผึบผับ แสงจันทร์ส่องอาบไล้ไปทั่ว ใบหน้าและร่างกายเธอจนดูเรืองแสงนวลอย่างน่าประหลาด ในที่สุดฉันก็ทำได้สักที ___ อืม... เกลร้องสั้นๆ เขาจับราวระเบียง มองตรงออกไปยังทะเลที่ห่างไกล ดื่มด่ำกับความรู้สึกเป็นสุขครั้งแรก ในรอบหายปี พลางสงสัยอะไรบางอย่าง ___ ทำไมจีน่าต้องมาเจาะจงเฉพาะเขาคนเดียวล่ะ เธอหมายความว่าอย่างไรที่พูดเมื่อครู่ ___ และจากนี้ไปก็ยังอยากจะทำเรื่องต่างๆกับเธออีกมากมาย จีน่าพูด เกลหันหน้ามาสบตากับเธอ เขาหน้าร้อน ผ่าวขึ้นทันที ไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไรไปกันแน่ แต่สิ่งเดียวที่มั่นใจก็คือจีน่านั้นน่ารักมากๆ นี่จะเป็นความทรง จำครั้งสำคัญของฉัน ___ ...ผมก็ด้วย เกลพูดยิ้มๆ ยังคงไม่เข้าใจว่าจีน่าหมายความว่ายังไงอยู่ดี ___ผ้าม่านยังคงดังผึบผับต่อไปตามแรงลม แสงจันทร์ก็ยังคงส่องทาบทุกสิ่งทุกอย่างบนพื้นโลกต่อ ไปรวมถึงจีน่ากับเก ลด้วย ในขณะที่ใบหน้าของเธอค่อยๆเลื่อนอย่างช้าๆเข้ามาใกล้ เขามากขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความประหลาดใจของเก ล ทุกสิ่งนั้นดูเงียบสงบราวกับเวลาของเขานั้นได้หยุดนิ ่งไป ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ___ จีน่าๆ เสียงผู้หญิงดังขึ้นพร้อมกับประตูเปิดผัลวะเข้ามา เกลกำลังนั่งดูโทรทัศน์ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เขาอยากท ำ ในช่วงนี้อยู่คนเดียว เย็นของอีกวัน เขาไม่รู้ว่าจีน่าหายตัวไปไหนตั้งแต่บ่ายสาม ___ ...ไม่อยู่ที่นี่ เกลรวบรวมความกล้าตอบกลับไป หญิงสาวเพื่อนร่วมชั้นดูแปลกใจเล็กน้อย ___ งั้น... งั้นเหรอ ___ ...เกิดอะไรขึ้น ...หรือเปล่า เกลตัดสินใจถามต่อ แต่เนื่องจากเขาไม่ค่อยได้คุยกับคนอื่นมากนัก เขาจึงพูด ตะกุกตะกักเป็นบางช่วง ___ ...ก็ จีน่าหายตัวไปน่ะสิ นี่ก็ออกตามหากันเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังไม่เจอเลย หญิงคนนั้นดูลังเลก่อนจะ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เกลฟัง เธอได้บอกอะไรนายไว้หรือเปล่า ___เกลส่ายหน้าเป็นคำตอบ ก่อนที่ประตูจะปิดลงและปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวอีกครั ้ง ____ หายตัวไปงั้นเหรอ เกลพึมพำ มองออกไปทางระเบียง ทันใดนั้นเอง ความคิดบางอย่างก็พุ่งวาบขึ้นมาใน หัว มันเป็นความคิดที่ทำเอาเขาสั่นวาบเลยทีเดียว ___ ทุกๆปีจะมีการสังเวย ...มนตร์สะกดจะรุนแรงมากในช่วงนั้น เสียงนัชดังขึ้นในหู ___ คืนวันเพ็ญ! เกลร้อง ดวงจันทร์กลมโตลอยบนท้องฟ้าสะท้อนเงาในตาเขา ___เกลพุ่งตัวผ่านประตูห้อง ก้าวพรวดๆก่อนจะออกวิ่งอย่างเต็มกำลังแบบที่เขาไม่ได ้ทำมานานแล้วหลายปี ผ่าน ประตูใหญ่หน้าตึก ผ่านสระน้ำ มุ่งหน้าสู่ชายหาด ___ อะไรกัน ไม่อยู่ เกลหอบ ความรู้สึกเป็นห่วงถาโถมอย่างรุนแรง พลางสงสัยตัวเองว่าเขายังไม่ลืมความรู้สึก พวกนี้ไปอีกหรือ ทั้งที่เขาปิดกั้นจิตใจตัวเองมาเนิ่นนานขนาดนั้น ที่ไหนกัน ___เขาวิ่งต่อเหมือนคนคลุ้มคลั่งไม่หยุด แม้จะแทบหายใจไม่ออกแล้วก็ตาม ทันใดนั้นเอง ภาพของหน้าผาสูงชันก็ ปรากฏแก่สายตา หินก้อนยักษ์นับสิบเรียงรายอยู่ด้านล่างปกคลุมด้วยคว ามมืดแล้วทาทับด้วยแสงจันทร์ที่ส่องไม่ถึง น้ำทะเลซัดสาดดังครืนๆ บางส่วนกระทบกับหินแล้วแตกเป็นฟอง ที่นั่น... บนหินก้อนหนึ่งด้านล่างเชิงผา... ___แอ่งเลือดจางๆสะท้อนแสงจันทร์ดูมีมนตร์ขลัง ร่างหญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีขาวนอนหงายหน้าอยู่เหนื อแอ่ง เลือดนั้น ทันทีที่เห็น เกลแทบทรุดลงกับพื้น ___ ไม่จริง... เขาร้อง วิ่งเข้าไปหาร่างที่นอนเหยียดยาวนั้น จีน่า... จีน่า... ไม่จริง เขายกศีรษะเธอพาด บนตัก น้ำตาเริ่มหลั่งไหลจากดวงตา น้ำตาจากก้นบึ้งแห่งจิตใจครั้งแรกของเขา ___ จีน่า... ไม่นะ... เขาเขย่าตัวเธอเบาๆ เลือดไหลเปรอะเปื้อนเสื้อเขาจนชุ่มโชก ไหนเธอบอกฉันเองว่า ชอบผม ไม่อยากจากผมไปไหนไม่ใช่เหรอ... อะไรกัน... ___ เสียใจด้วยนะ นี่ก็สุดความสามารถของผมแล้ว ไม่มีทางใดๆที่จะหยุดชะตากรรม สายลมของผมไม่สามารถ หยุดยั้งได้ นัชปรากฏตัวข้างๆหินก้อนหนึ่งอย่างฉับพลันด้วยใบหน้า เศร้าสร้อย ___ นาย... นายรู้สินะ... นายรู้ว่ามันจะเกิดขึ้น ...ทำไมกัน ...ทำไมต้องเป็นเธอ จีน่า...ทำไม เกลตะโกนใส่ ____ ผมไม่ได้เป็นคนทำนะ นัชพูดเสียงเจ็บปวด ที่ผมมาบอกใบ้คุณตอนแรกก็เพราะว่าเชื่อว่าจิตใจของคุ ณ สามารถหยุดยั้ง เธอ ได้ แต่มันกลับไม่ได้ผล ___ ใครกัน... ใครกัน... เกลตะโกน กอดร่างที่ชุ่มโชกด้วยเลือดไว้แน่น น้ำตาไหลพรั่งพรูอย่างไม่ขาดสายและ ดูจะมากขึ้นเรื่อยๆ ___ ฉันเอง วิญญาณผู้เฝ้าที่แห่งนี้ หญิงสาวผมดำยาว หน้าตาซีดเซียวในชุดขาวปรากฏกายขึ้นข้างๆนัช เธอ คนนั้นถึงฆาตแล้ว ในอาณาเขตของฉัน ___ แล้ว... ทำไมล่ะ... ทำไม... เกลกรีดร้องต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเสียใจ เป็น ความรู้สึกเสียใจอย่างแท้จริง ___ ไม่~~~~~~~~~~~~~~~! เขาตะโกนสุดเสียง น้ำตาหลั่งไหลไม่หยุดหย่อนจนเหือดแห้งไปแทบจะเป็น เลือด ท่ามกลางแสงจันทร์ส่องกระจ่างใส นัชกับวิญญาณสาวผู้เฝ้าหาดยืนจ้องมองเหตุการณ์เบื้อง หน้าด้วยสายตา เศร้าสลด ร่างที่อาบด้วยเลือดของคนรักแรกในอ้อมแขนของเกลที่แผ ดเสียงจนแหบแห้ง ___ นี่ถ้า เขา รักฉันบ้างขนาดนี้ก็ดีนะ วิญญาณสาวพูด น้ำตาหยดหนึ่งไหลวูบ ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ___ เธอฝากผมมาบอกคุณว่า เธอรักนายมาก และขอให้นายก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างเข้มแข็ง อย่าเอาแต่ปิดกั้นตัว เอง นัชพูดยิ้มๆ แสงอาทิตย์สดใสมาเยือนเช้าวันสุดท้ายของการท่องเที่ย ว พวกนักเรียนทุกคนจะต้องกลับบ้าน ทันทีที่เกิดเรื่องขึ้น ให้นายไม่สนใจกับคำต่อว่าบ้าง ไม่ใช่นายคนเดียวหรอกที่ถูกด่าว่าในสิ่งที่บกพร่อง ทุกคน จำไว้นะ ทุกคน... ___ ...อืม เกลพยักหน้า ผมจะพยายาม เพราะผมรักเธอ... ถึงแม้ใครๆจะบอกว่าเธอไม่มีทางตื่นขึ้นมาอีก แล้วก็ตาม ___ แต่นายก็เชื่อ นัชยิ้มกว้างให้เขา สักวันเธอจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ___ ใช่! เกลยิ้มตอบ ผมเชื่อ ____ ผมก็เอาใจช่วยนะ นัชจับมือกับเกล เรื่องราวของนายจะถูกเล่าขานต่อไปผ่านการเดินทางของผ ม เชื่อ เถอะว่า หากยังมีคนพูดถึงนายกับเธออยู่ ก็แสดงว่าตัวตนนายกับจีน่าจะคงอยู่ตลอดไป ____เกลพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหันหลังวิ่งจากไป รถบัสคันใหญ่เร่งเครื่องออกจากรีสอร์ท รีสอร์ทอันมี ความทรงจำสำคัญของเกลอยู่ ___ ฉันชอบเธอนะ ตั้งแต่เห็นครั้งแรกแล้วล่ะ ___ ผมจะจำไว้ให้ดี ความทรงจำฤดูร้อนของเรา เกลพึมพำ ขณะนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง น้ำตาหยด หนึ่งไหลผ่านแก้มไป _________________________________________จบตอน ป.ล. เพิ่งพิมพ์เสร็จสเมื่อเช้าสดๆร้อนๆเลยนะเนี่ย |
|
| |
|
26 May 2006, 18:27
| #5 (permalink) |
| สมาชิก TG เต็มตัว  โพส: 367 ดาวโหลด: 53 อัพโหลด: 2 รับคำขอบคุณ: 12 TG ออร่า: สถานที่: หน้าคอมที่แสนซกม๊ก  | ว้าวมีอีกมั้ยครับสนุกมากเลย
__________________  เว็ปหาเงินโดยการเปลี่ยนลิงค์ครับ เว็ปดู Anime คลิก!!! เว็ปโหลดเกม PC PSP อื่นๆ (Bittorent) เว็ปโหลด Anime คลิก!!! เว็ปสร้างการ์ดยูกิเอง Wallpaper Fainal Fantasy รวมทุกภาค 800กว่ารูป |
|
| |
Linear Mode
