Thaigaming Network the 8th: the ultimate evolution of gamertainment tribes. Protect the earth from global warming.
08 May 2006, 08:08
| #1 (permalink) |
| สมาชิก TG แรกเริ่ม    โพส: 146  ดาวโหลด: 104 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 14 TG ออร่า:  |  The Devil Brooch มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ ขุดย้ายมาลงใหม่คร้าบบบ ------------------------------------------------- _______________________The Devil Brooch มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ ตอนที่1 ___ ลินน์!หนีไป เสียงชายคนหนึ่งฟังดูห้าวๆตะโกน ท่ามกลางกระแสเงาดำและแดงเต้นวูบวาบไปมา น่าเวียนหัว เสียงเปลวไฟปะทุ เสียงกรีดร้องอื้ออึงกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งกันสับสน ไป เดี๋ยวนี้ ___ ไม่เอานะ ให้ฉันร่วมสู้ด้วยสิ เสียงหญิงสาวฟังดูร้อนรนตะโกนตอบ ฉันทิ้งทุกคนไปไม่ได้ ___ แต่เธอต้องไป เพื่ออนาคตของที่นี่ เสียงผู้ชายเสียงเดิมตะโกน ทั้งเงาดำและแดงสั่นระริกรัวเร็ว กว่าเดิม มีเสียงระเบิดดังแทรกเสียงฝีเท้าที่น่าสับสนขึ้นมา เสียงมันดังขนาดทำให้แก้วหูปวดไปหมด ไปหาผู้ที่คู่ควรกับมัน เข็มกลัดนี่จะตกอยู่ในมือราชินีไม่ได้ ___ แล้วที่นี่ล่ะ... ___ ไปสิ! วิ่งไป อย่าหันกลับมา ที่นี่ไม่เป็นไรหรอก พี่สัญญา ___ พี่สัญญา... ___ พี่...สัญญา... ___ ...พี่... ------------------------------------------------------------------------------------------ ___ ว้าก! เสียงเด็กหนุ่มดังก้องในห้องนอนสี่เหลี่ยมสีขาวเล็กๆ ไวต์สะดุ้งตื่นขึ้นบนที่นอนนุ่มๆมานั่ง หอบหายใจแฮกๆ เม็ดเหงื่อไหลเต็มหน้าผาก แสงอาทิตย์อ่อนๆยามเช้าส่องลอดรอยแยกของม่านสีชมพูที ่ หน้าต่างตรงโต๊ะเขียนหนังสือ ___ไวต์ค่อยๆลุกขึ้นจากที่นอนอย่างเกียจคร้าน ยกมือขึ้นเสยผมดำหนาและเงางามซึ่งเป็นจุดที่ใครๆก็พู ด ถึง แต่ว่าเขาก็ไม่เคยสนใจ เสียงหัวใจเขายังคงเต้นอย่างถี่รัว ฝันเมื่อครู่นั้นทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดี ___ไวต์เป็นชายหนุ่มอายุสิบหกที่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อ ย วันๆหนึ่งของเขาผ่านไปกับการนั่งฟุบ นอนฟุบและ กลิ้งไปกลิ้งมา(ถ้าทำได้) เนื่องจากเขานั้นไร้จุดมุ่งหมายในชีวิตและขาดแรงบันด าลใจ ในขณะเพื่อนๆของ เขาต่างก็กระตือรือร้นในเรื่องการเรียน กีฬา ไม่ก็กิจกรรมอื่นๆ ___เขาเปิดประตูและปิดดังปังโดยไม่สนใจอะไรขณะก้าวเห ยียบพื้นกระเบื้องห้องน้ำสีเนื้ อที่คุ้นเคยทุกๆ วัน บานกระจกที่ติดอยู่กับผนังนั้นสะท้อนใบหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาสีดำสนิทเป็นประกายวาววับ ผิวออก คล้ำๆแต่ไม่มากนัก จมูกเล็กๆที่ดูเข้ารูปกับใบหน้าและริมฝีปากสีชมพูอ่อ นสดใส ถ้าดูจากใบหน้าแล้ว ไวต์ คงเป็นที่นิยมในโรงเรียนไม่น้อย ___เสียงน้ำไหลซ่าๆกระทบกับพื้นดังอยู่ราวๆห้านาทีก่ อนที่ไวต์จะอาบน้ำเสร็จและอยู่ใ นชุดนักเรียนสี น้ำเงินเข้มพร้อมจะออกจากบ้าน เขาเดินลงบันไดไปยังห้องครัว เปิดตู้เย็นและหยิบกล่องอาหารเช้ากับนม ออกมา กิจวัตรแบบนี้ก็เหมือนกับทุกๆวันที่เขาต้องทำสิ่งต่า งๆโดยลำพังและซ้ำซาก พ่อกับแม่เขาไปทำงาน ต่างเมือง นานๆทีเท่านั้นถึงจะกลับมาเยี่ยมบ้าน ปกติจะส่งเงินกลับมาเท่านั้น ___ เฮ่อ! ไวต์ถอนหายใจในอีกสิบนาทีต่อมาบนทางเท้าที่เป็นเส้นท างไปโรงเรียน รอบๆตัวเขาคือ การจราจรที่เร่งรีบ ผู้คนเดินขวักไขว่และส่งเสียงอื้ออึงหนวกหู รถสีฉูดฉาดขนาดต่างๆกันเคลื่อนตัวอย่าง รวดเร็วบนถนน แต่ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจถึงสิ่งเหล่านี้ ภาพของเงาวูบวาบกับเสียงในฝันต่างหากที่ รบกวนเขาอยู่ ไวต์จำได้ว่าเขาฝันแบบนี้ติดต่อกันมาเกือบอาทิตย์แล้ ว ฝันเหมือนกันทุกประการ เป็นฝัน ที่ดูยุ่งเหยิงและสร้างความรู้สึกคล้ายกับเวลาเมารถใ ห้ ความกังวลถึงบางสิ่งบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจอย่าง เงียบๆ ___เสียงแตรดังขึ้นจนแก้วหูแทบแตกดึงเอาไวต์กลับเข้า มาสู้โลกแห่งความเป็นจริง เขาสะดุ้งสุดตัวและ พบว่าได้ก้าวลงไปบนถนนที่รถวิ่งขวักไขว่อย่างไม่รู้ต ัว เขารู้สึกว่าเพิ่งจะได้ใช้โชคครั้งแรกของวันไปกับ การรอดตายจากรถยนต์ รถคันสีแดงจอดหยุดนิ่งตรงหน้าเขา ___ เฮ้ย! เดินดูทางหน่อยสิฟะ ___ ขอโทษครับ ไวต์พูด รีบเดินกลับขึ้นบนทางเท้า ผู้คนแถวนั้นต่างก็พร้อมใจกันหยุดมองเขาอยู่ ครู่หนึ่งก่อนจะออกเดินอย่างเร่งรีบกันต่อ ไม่มีใครจะมาสนใจ ความเร่งรีบ... ไม่เคยแปรเปลี่ยนไป เลยไม่ว่ายุคสมัยไหน เสียงของคนที่เขาเรียกว่าปู่ดังขึ้นในหัว ปู่ที่เสียไปได้ห้าปีแล้ว ___นี่คือปี ว.ศ. 163 โลกได้หมุนรอบตัวเองต่อมาเป็นเวลา 163 ปีหลังสงครามโลกครั้งใหญ่ระหว่าง มนุษย์กับสิ่งที่ถูกเรียกว่าปิศาจหรือไม่ก็มนุษย์ต่า งดาว สงครามครั้งนั้นรุนแรงจนโลกแทบแยกออกเป็น เสี่ยงๆและทุกสิ่งแทบจะหายไปหมด มีความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แทรกเข้ามาแทนสิ่งเก่าๆเด ิม โดยไม่ว่า มนุษย์จะยอมหรือไม่ แต่เหล่าปิศาจและมนุษย์ต่างดาวก็เข้ามาอาศัยอยู่ในโล กด้วยจนเป็นเรื่องธรรมดาไป แล้ว ___ไวต์เคยบังเอิญเจอซีดีเก่าๆของปู่ตอนอายุ 9 ขวบ ในนั้นบันทึกเหตุการณ์บางส่วนในช่วงที่แผ่นทวีป บนเปลือกโลกเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างรวดเร็ว ทวีปบางทวีปจมลงสู่มหาสมุทร และก็มีแผ่นดินโผล่ขึ้นจาก มหาสมุทร หลังจากความยุ่งเหยิงสงบได้สักพัก เหล่าปิศาจก็ได้ใช้ความสามารถเวทย์มนต์ซ่อมแซมครั้ง ใหญ่จนแผ่นดินทั้งหมดมาเชื่อมกันทั้งหมดเป็นแผ่นเดีย วกัน เรียกกันว่า แผ่นดินเดอะนิวเวิร์ล และถึง เรื่องราวที่เล่าขานจะเป็นเช่นนี้แต่ไวต์ก็ไม่เคยพบก ับปิศาจหรือมนุษย์ต่างดาวเลยแม้ แต่ครั้งเดียว ___เดอะนิวเวิร์ลมีขนาดใหญ่จนคาดคะเนไม่ถูก สุดขอบแผ่นดินด้านหนึ่งเรื่อยมาจนถึงสุดขอบอีกด้าน หนึ่งมีช่วงเวลาที่ต่างกันมากกว่าสิบชั่วโมง ภายในแผ่นทวีปยังแบ่งเป็นเมืองต่างๆอีกถึงสามร้อยกว่ าเมือง จัดเป็นสามโซนใหญ่ๆ ได้แก่ โซนเมืองทางเหนือของแผ่นทวีป เป็นโซนที่มีทั้งปิศาจและมนุษย์อาศัย ต่อ มาก็โซนกลางที่มีมนุษย์อาศัยมากขึ้น และโซนใต้ที่ไม่มีปิศาจอาศัยอยู่เลย ว่ากันว่าอาจเนื่องมาเพราะ แผ่นดินของทางใต้มีบางอย่างที่ไม่เหมาะกับการอยู่อาศ ัยของปิศาจก็ได้ ___ไวต์หัวเราะเบาๆในใจเมื่อหวนคิดไปถึงปัญหาจำนวนปร ะชากรของโซนใต้ที่เพิ่มมากขึ้น จากที่ปู่เขา เคยเล่าให้ฟัง แผ่นดินในช่วงโซนใต้ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าใด ปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นก็ยิ่งย้อนกลับไปเหมือน โลกสมัยเมื่อครั้งอดีตก่อนเกิดสงครามที่มีประชากรหนา แน่นแออัด มีแต่ความรีบเร่งและไร้ชีวิตชีวาตร่ำ เคร่งกับการทำงานอย่างเดียว ___ ทำไมเขาจะต้องคิดด้วยล่ะ ถึงแม้ว่าในอดีตเขาจะเป็นพวกที่กระตือรือร้นต่อปัญหา บ้านเมืองมากก็ ตาม แต่เดี๋ยวนี้เขาหมดไฟแล้ว เขาไม่เคยสนใจเรื่องราวใดๆเลยแม้แต่เรื่องตัวเอง ___ เฮ้! ไวต์ เสียงร่าเริงฟังดูคุ้นเคยดังขึ้นทางด้านขวาของไวต์ที ่หน้าร้านหนังสือ อ่านสนุก ข้างตั้ง หนังสือบนโต๊ะเหล็กตัวผอมบาง ชายหนุ่มสองคนยืนยิ้มอยู่ใต้ป้ายลดราคาสิบเปอร์เซ็นต ์ที่ปิดไว้บนกระจก หน้าร้าน ชุดนักเรียนสีน้ำเงินเช่นเดียวกับไวต์ของทั้งคู่ พอมองดูรวมๆกับการจัดหน้าร้านที่มีไม้เป็นมันสี น้ำตาล กระจกและผ้าสีเขียวกับแดง ไวต์เห็นว่ามันค่อนข้างเข้ากันดี ___ในขณะที่เขากำลังอ้าปากจะทักทายชายสองคนซึ่งเป็นเ พื่อนของเขานั้น ความรู้สึกวูบหนึ่งก็พุ่งขึ้นใน ประสาทสัมผัสของไวต์ ราวกับว่ามีใครแอบมองอยู่และก็เป็นแบบนี้มาหลายวันแล ้วด้วย เขาหันมองรอบๆ ตัวอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบใครที่จ้องเขาอยู่เว้นเพื่อนสองคนของเขา ___ สีหน้านายดูแย่ๆนะ หนึ่งในชายสองคนเดินมาตบไหล่เขา คนๆนี้มีรูปร่างผอมและสูงมาก แขนขายาว ผมสีทอง นัยน์ตาสีฟ้าสดใส ผิวขาวและจมูกโด่ง ทุกครั้งที่ไวต์เห็นคนๆนี้ เขามักนึกถึงตัว จิงโจ้น้ำไม่ก็ตั๊กแตนตัวยาวๆ ฝันนั่นอีกแล้วเหรอ ___ ก็ไม่เชิง เนต ไวต์ตอบ เขาเงยหน้ายิ้มกับชายผมทองนั้น ถึงแม้ว่าพวกนักเรียนบางส่วนในชั้น จะพูดกันว่า เนตคนนี้ดูน่ากลัวด้วยรูปร่างที่สูงกว่าคนปกติมาก แต่สำหรับไวต์ เนตคือเพื่อนที่รู้ใจเขามาก ที่สุด เนตกับไคล์ คราวนี้ค่อนข้างต่างออกไป มันน่ากลัวกว่าเดิม ไวต์พูด ___ นายเป็นพวกเก็บกดหรือไงนะ ว่างๆลองไปคุยกับแม่ฉันสิ แม่ฉันบ้างานจะตาย ชายอีกคนที่ไวต์ รู้จักในนาม ไคล์พูด ไคล์เป็นคนผมสั้นสีดำ เส้นผมยาวแค่เซนต์กว่าๆ นัยน์ตาสีดำ ผิวขาวซีด บนใบ หน้าเขาแทบไม่มีจุดเด่นอะไรนอกจากแว่นกรอบทองที่ทำให ้เขาดูเป็นเด็กเรียนเท่านั้น แต่ว่าสำหรับคนที่ รู้จักเขาดีย่อมรู้ว่าที่ไคล์ใส่แว่นก็เพราะดูการ์ตู นกับเล่นเกมส์มากเกินไป มากเกินไปจริงๆ ดูอย่างเมื่อ วานสิ แม่มาขู่ฉันว่าจะส่งฉันเข้าโรงพยาบาลบ้าด้วยล่ะ ไคล์พูด แม่ของเขาเป็นจิตแพทย์ ___ แล้วครั้งนี้นายไปทำอะไรไว้ล่ะ เนตพูด เขาก้มตัวน้อยๆเนื่องจากว่าความสูงของไคล์ก็พอๆกับไว ต์เท่านั้น บางทีเรื่องที่เกิดอาจเป็นเรื่องตามปกติก็ได้ สาวสองมิติ ตามที่ไวต์กับเนตเรียก คือสิ่งที่ไว ต์ชอบมาก เขาคลั่งไคลเสี้ยจนทำให้เขาหาแฟนจริงๆจังๆไม่ได้สักท ี ___ ก็แค่แม่มาเห็นฉันตอนจูบกับลิตจี้พอดีเองนะ ไคล์ตอบสบายๆ พลางยักไหล่ ฉันก็ว่ามันไม่ เห็นจะแปลกตรงไหน แค่จูบธรรมดา ใครๆก็ทำกัน แต่แม่กรี๊ดลั่นบ้านเลย ___ สมควร ไวต์กับเนตกลั้นหัวเราะ ลิตจี้ที่ไคล์พูดถึงก็คือ แวมไพร์สาวลิตเติลวิงส์ ซึ่งเป็นการ์ตูน ฉายทีวีวันอาทิตย์ตอนแปดโมงกว่าๆ ถึงแม้ไวต์จะไม่ได้ฟังรายละเอียดจากไคล์ แต่เขาก็พอจะเดาได้ว่า ตอนที่แม่ไคล์มาเห็น เขาต้องกำลังจูบอย่างดูดดื่มกับทีวีอยู่แน่ๆ ___ ผมว่านายเลิกเหอะ เนตพูด ยังคงกลั้นหัวเราะอยู่ เบื้องหน้าของพวกเขาก็คือรั้วเหล็กสีขาวของ โรงเรียน สองข้างทางเดินประดับด้วยไม้ยืนต้นเขียวสดใสปลูกเรีย งรายอย่างเป็นระเบียบ รอบๆมีนัก เรียนทั้งหญิงและชายเดินเต็มไปหมด แล้วนายลองหาแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที เขาพูดต่อ ชี้ให้ไคล์ มองเด็กสาวผมสีน้ำตาลสั้นๆคนหนึ่งในชุดนักเรียนสีส้ม กับขาว ตามความเห็นของไวต์ เธอดูน่ารักไม่เลว ___ ไม่ล่ะ ฉันไม่ชอบคนจริง ไคล์ตอบ ทำหน้าเฟ้อฝัน ___ไวต์ไม่คิดว่าเขาจะทนกลั้นหัวเราะได้อีก เขาอ้าปากหัวเราะอย่างเต็มที่พร้อมกับเนต ท่ามกลางสายตา แปลกๆของนักเรียนอื่นๆ ตามปกติ ทั้งไวต์ เนตและไคล์มักเป็นกลุ่มที่เวลาทำอะไรก็ไม่ค่อยสนใจผู ้ที่อยู่ รอบๆเท่าใดนัก ___ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกเหมือนกับว่าถูกจ้องมองจากคนที่มองไม่เห็น ก็โผล่ขึ้นมาในความรู้สึกของไว ต์อีก เขาสะดุ้งสุดตัวแล้วสะดุดหินปูพื้นสีเทาที่ปูอย่างไม ่เรียบร้อยล้มลง ___ เป็นอะไรมากหรือเปล่า เนตถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง มือจับแขนไวต์แล้วดึงให้ลุกขึ้น ความ รู้สึกเหมือนถูกจับตามองหายไปแล้ว ทิ้งเอาไว้แต่เพียงความรู้สึกขนลุกซู่เหมือนกับทุกคร ั้ง ดูช่วงนี้นาย แปลกไปนะ ___ ไม่นี่ ก็แค่รู้สึกเหมือนถูกแอบมองอยู่เท่านั้นเอง ไวต์ตอบ เมื่อพวกเขาเดินผ่านประตูเข้ามาใน เขตโรงเรียนแล้ว มัธยมวาเรลีย์ ตึกสีขาวสะอาดตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เป็นอยู่ช่วงนี้ตลอดเลย ___ ก็คงแค่คนที่ชื่นชอบนายมั๊ง ดีไม่ดีเดือนนี้นายอาจได้จดหมายรักอีกสักสองสามฉบับก ็ได้นะ เนต ตบหลังไวต์เบาๆเป็นเชิงปลอบใจ คิดในแง่ดีเข้าไว้สิ ___ อือ ไวต์พยักหน้ารับ คงเป็นอย่างนี้แหละ อย่างที่เนตพูด ไวต์คิดโดยที่ยังไม่รู้ถึงบางสิ่งบางอย่าง ที่กำลังจะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตเขา...โดยสิ้นเชิง... ------------------------------------------------------------------------------------------ ___เสียงรถยนต์วิ่งวุ่นท่ามกลางหมอกฝุ่นที่กระจายอยู ่ทั่ว ไวต์เดินถือกระเป๋าหนังสีดำมุ่งหน้าไปยังสถานที่ ที่เขาเรียกว่าเป็นบ้าน ผู้คนสองข้างทางต่างก็ทักทายเขา ___ ไวต์! วันนี้มีปลาหายากมาขายนะ รับรองเอาไปทำอะไรก็อร่อย สนใจไหม ลดครึ่งหนึ่งเลยสำหรับ เธอ ชายรูปร่างบึกบึนในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวโบกมือไปมาหน ้ากระบะน้ำแข็งแช่ปลาที่ตั้งอยู ่หน้าร้าน ___ อ้าว! แล้วทำไมไม่ลดให้ฉันบ้างล่ะ ลูกค้าหญิงคนหนึ่งพูดเสียงไม่พอใจ ___ วันนี้แวะหน่อยไหม หญิงชราท่าทางใจดีเจ้าของร้านหนังสือ อ่านสนุก ร้องทัก ชูหนังสือเล่มสี แดงหนาขึ้นในอากาศ ___ เป็นไงบ้าง คู่สามี-ภรรยาวัยกลางคนในชุดสีสันแสบตากับสุนัขพุดเดิ้ลคู่ใจ ทักเมื่อเดินสวนทางกัน ตรงหัวมุมหน้าร้านทำป้ายโฆษณา แสงไฟนีออนสว่างจ้าหลากสีตั้งแต่ฟ้ายังสว่างอยู่ ___ทุกๆวันไวต์มักจะไปแวะที่ตลาด ร้านขายปลา ร้านหนังสือและร้านขายของอื่นๆอีกมากเสมอ ทว่าวันนี้ เขาก็ได้แต่เพียงเดินผ่านและทักตอบเท่านั้น เนื่องจากว่าเขากำลังรีบเร่งอยู่ รีบเร่งจากการที่มีบางสิ่งกวน ใจเขาอยู่ ความรู้สึกเหมือนถูกมองยังคงติดตามเขาอยู่ตั้งแต่เช้ าจรดเย็น ___ทิวทัศน์ของสวนสาธารณะเขียวสดใสปกคลุมด้วยแสงทองย ามเย็นปรากฏขึ้นเบื้องหน้าไวต์ ความเงียบ สงัดราวกลางคืนกระจายไปทั่ว ไม่มีคนอยู่ที่นั่นเลยสักคนทั้งๆที่ปกติช่วงเย็นเป็น ช่วงที่มีคนมากที่สุดของวัน ___ไวต์ชะงัก บางสิ่งในตัวเขาเตือนว่า ไม่ควรจะเดินก้าวเข้าไป ขณะมองไปยังม้าหมุนและชิงช้าขึ้นสนิม ที่โยกเอนน้อยๆ สายลมพัดรุนแรงจนน่าหวาดหวั่น เสียงเสียดสีของใบไม้ดังจากพุ่มไม้ด้านข้างเขาราวกับ ว่ามีใครแอบอยู่ ไวต์สะดุ้งสุดตัว กระโจนออกห่างอย่างรวดเร็ว ___พุ่มไม้นั้นใหญ่ สูงราวเมตรกว่าๆ กว้างแผ่ขยายปกคลุมพื้นพื้นดินจนหนาแน่น เขาจ้องเข้าไปในเงา มืดของพุ่มไม้เขม็ง สมองทำงานอย่างหนักจนรู้สึกว่ามันออกจะสั่นเล็กน้อย ร่างกายเตรียมพร้อมจะวิ่งหนี และแล้ว...ไวต์ก็ได้ยินเสียง...เสียงบางอย่างที่คล้า ยกับ... ___ โครก...? ไวต์พึมพำออกมาเบาๆเลียนแบบเสียงที่เขาได้ยินนั้น ตามความคิดเขา เสียงนั้นฟังดู เหมือนเสียงท้องร้อง บางทีอาจเป็นตัวอะไรสักอย่างแอบอยู่ ตัวที่ตามสะกดรอยเขามาตั้งนานแล้ว เขาคิด ย้อนไปถึงข่าวช่วงนี้ที่เคยดูว่ามีตัวอะไรหลุดจากสวน สัตว์บ้าง ระวังไวต์ เขาพึมพำเตือนตัวเอง มือ หยิบก้อนหินบนพื้นขึ้นมาก้อนหนึ่งขนาดของมันเหมาะมือ มาก แล้วขว้างใส่พุ่มไม้ที่เป็นต้นกำเนิดของเสียง ประหลาด...มีเสียงดังโป๊กให้ได้ยิน ___ ...เจ็บอ่ะ...เจ็บ... มีเสียงร้องดังออกมาจากพุ่มไม้ เป็นเสียงผู้หญิง ___ หา? ไวต์ร้องอย่างงงๆ แม้การเต้นของหัวใจจะยังรัวถี่ด้วยความตื่นเต้น แต่เขาก็ลุกขึ้นไปแหวก พุ่มไม้ออกดู เขาพบสาวน้อยคนหนึ่ง ผู้หญิง? ___สาวน้อยนางนั้นมีผมสีเหลืองทองประบ่า ด้านหน้าไว้ยาวปิดหน้าผากด้านหนึ่ง นัยน์ตาสีเดียวกับผม ผิวสีชมพูอ่อน สวมชุดสีน้ำตาลทั้งชุดที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากเทพนิย ายสมัยโบราณ เธอนั่งคุดคู้ มือกุม หัวอยู่ และมีเสียงครางอย่างบ้าคลั่งของกระเพาะดังยาวติดต่อก ันเป็นชุดไม่หยุดหย่อน ___ เอ่อ... ไวต์ยืนอึ้งพูดอะไรไม่ออก ความงุนงงแปลกๆผุดขึ้นในสมองและกระจายไปทั่วอย่างรวด เร็วราวกับโปรยด้วยสปอร์ เป็นอะไรไหมครับ ___ นั่น...คุณเอง...พบแล้ว สาวน้อยผมทองลุกพรวดขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงที่ไวต์แยกไม่ออกระหว่าง ยินดีกับตกใจ ___ ผม ? ไวต์พูดงงๆ ___ เอาล่ะ อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลย ต้องรีบไปก่อนที่เจ้านั่นจะมา สาวน้อยพูดรัวเร็ว ก่อนจะจับ มือไวต์และออกแรงดึงเขาให้ตามเธอไป อ้อ! ฉันชื่อลินน์จ๊ะ เธอพูด เมื่อเห็นสีหน้างงจนพูดไม่ออก ของไวต์ ___ เอ่อ...ครับ ส่วนผมไวต์ ไวต์ตอบตะกุกตะกักด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่บอกอย่างช ัดเจนว่าสิ่งที่เขา อยากจะได้ยินเป็นอย่างแรกต้องไม่ใช่ชื่อแน่ๆ อย่างน้อยก็ควรจะอธิบายไอ้เรื่องที่จะเกิดขึ้นมาคราว ๆ ก่อน ว่าแต่...มันเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ___ ลิเดีย...เราต้องซ่อนตัวจากเธอ ลินน์พูด ขณะจูงมือไวต์วิ่งไปตามตรอกซอย กำแพงรั้วสีเทา หม่น ตั้งขนาบเรียงรายยาวไปข้างหน้าเรื่อยๆ คุณคือเป้าหมายของเธอ ___ หา...? ไวต์ร้อง เขาค่อนข้างมั่นใจว่าไม่เคยไปทำให้ใครโกรธแค้นมาก่อน เว้นแต่คราวหนึ่งที่ เขาทำน้ำส้มหกใส่หนังสือการ์ตูน แวมไพร์สาวลิตเติลวิงส์ ของไคล์ จวบจนบัดนี้ไคล์ยังคงบ่นให้เขาฟังอยู่ เลย ___ เธอเป็นแวมไพร์ ลินน์พูดพลางหอบน้อยๆ ต้องหาที่ซ่อนก่อนมืด กลางคืนเป็นเวลาของเธอ ___ แวมไพร์? ผีดิบ? ค้างคาวผี? ไวต์ร้อง คีย์เวิร์ดคำว่า แวมไพร์ ทำให้เขานึกถึงสิ่งต่างๆที่เกี่ยว ข้องกัน ขณะที่สมองยังไม่ให้ข้อมูลคำพูดของลินน์ซึมผ่าน ข้อมูลเหล่านั้นกองขังเป็นแอ่งอยู่บนรอยหยัก คุกกี้รูปสัตว์? กระเป๋าของเนเน่? การบ้าน? สอบตก? ___ ไม่ใช่! ลินน์ร้อง ลิเดียไม่เกี่ยวกับการบ้าน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับสอบตกด้วย มันเกี่ยวกับเข็ม กลัดปิศาจและมาย่าต่างหาก ___ เข็มกลัด...มาย่า... ไวต์พูดทวนคำ ___ หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ เสียงหนึ่งพูดขัดจังหวะไวต์ พร้อมกับเงาดำบนพื้นวูบหนึ่งลอยผ่านไวต์ไป ลินน์ร้องด้วยความตกใจ ___ ลิเดีย! ___ สิบแต้ม สาวน้อย เสียงผู้หญิงฟังดูห้าวๆเสียงเดียวกับเมื่อครู่ดังขึ้ น เบื้องหน้าของไวต์เป็นหญิง สาวที่ดูอายุประมาณเดียวกับลินน์แต่ท่าทางเป็นผู้ใหญ ่กว่า ไว้ผมสีเหลืองเข้มยาวถึงกลางหลัง นัยน์ตาคู่ สวยเป็นสีฟ้าน้ำทะเล ผิวขาวซีด ที่มุมปากทั้งสองข้างมีเขี้ยวเงาวับยาวโผล่ออกมา ชุดที่เธอสวมอยู่ดูเหมือน ชุดไปงานเต้นรำสีเนื้อทั้งชุด ข้างๆตัวเธอมีแท่งหินอ่อนรูปไม้กางเขนกลับหัวขนาดใหญ ่ลอยอยู่ เป็น คะแนนที่ตอบถูก แต่หักอีกสิบแต้มสำหรับการเรียกฉันห้วนๆ เธอพูด ค่อยๆลดระดับการลอยในอากาศ ลงมาจนเท้าแตะพื้นอย่างมั่นคง ___ อย่ามองตานั่นนะ มันมีอำนาจสะกดผู้คนได้ ลินน์กระซิบ นัยน์ตาเธอสอดส่ายไปมาไม่จับจ้องที่ ใด ขณะที่มือเธอล้วงลงไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบเอาพวงกุญแจรูปทรงคล้ายไข่ไก่ลายตารางสีขาวดำขึ้ นมา แล้วยัดใส่มือไวต์ เอ้า! มาย่า เจ้าแห่งการสร้าง ข้างในมีเข็มกลัดของฉันอยู่ เร็วหน่อย มอบพลังให้ ฉันที ลินน์พูดอย่างร้อนรน และตัวสั่นเล็กน้อย ___ หา? อะไร...ยังไง ไวต์พูดงงๆ รู้สึกอึดอัดเนื่องจากความงุนงงและตกใจปนกัน เขากำพวง กุญแจไว้แน่น มันคืออะไรกัน ___ ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว เร็วเข้า ลินน์รีบเร่ง ไวต์ขมวดคิ้ว ไอ้ มอบพลัง นี่มันคืออะไรกัน ___ ไม่ทันหรอกลินน์ ลิเดียพูด เธอหายตัวจากจุดที่ยืนอยู่แล้วมาปรากฏตัวต่อหน้าลินน ์อย่างฉับ พลัน ทำให้ไวต์เผลอไปสบตาอย่างจังเข้าพอดี เขารู้สึกว่าร่างกายแข็งทื่อจนไม่อาจขยับได้ ส่วนลินน์ถูกลิ เดียบีบคอยกขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น ไม่มีทางที่พวกกึ่งกลางอย่างเธอจะมาต่อกรกับฉันได้หร อก แล้วยิ่ง เธอยังไม่มีการ์เดียนด้วย แค่นี้ก็แทบขีดจำกัดแล้วใช่ไหมล่ะ ___ ไวต์...ระ...เร็ว...หนี... ลินน์สำลัก ขณะที่ลิเดียหัวเราะเสียงดัง ___ ไม่ได้ ลินน์ ชายผู้นั้นหนีไม่ได้ เขาตกอยู่ใต้อำนาจของฉันแล้ว ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยกลิ่นของ ความกลัว ไม่มีทางที่เขาจะทำอะไรได้แล้วล่ะ ลิเดียพูดขณะที่ยังคงบีบคอลินน์อยู่ จริงอย่างที่ลิเดียพูด ไวต์กลัวจนแทบคลั่ง กลัวแบบที่เขาไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว กลัวจนต้องตะโกนสุดเสียงและวิ่งหนีสุดชีวิตถ้า หากว่าเขาสามารถควบคุมร่างกายได้ ความไม่รู้และความสงสัยก่อให้เกิดความกลัวที่รุนแรง เธอพูด ต่อ ปล่อยมือจากคอของลินน์ แต่ว่าร่างของเธอยังลอยอยู่ระดับเดิม ลินน์ทำอะไรไม่ได้นอกจากหอบหายใจ เท่านั้น ___ในใจของไวต์กำลังปั่นป่วนอย่างมาก เขาพอจะรู้ฉากต่อไปที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อ ความพลุ่งพล่านจาก ไหนก็ไม่รู้เริ่มค่อยๆเติมเต็มขึ้นในใจ ถ้าเป็นเขาตามปกติ เขาจะต้องเข้าช่วยเหลือลินน์แน่ๆ แม้ว่าเขาจะ เป็นคนไม่ค่อยสนใจอะไรเลยก็ตาม สงบสติและคิดสิ ไวต์ ___แต่ยังไม่ทันที่เขาจะคิดออกว่าจะทำอย่างไรต่อนั้น ไวต์ก็ได้เห็นสิ่งที่ทำให้เขาแน่ใจยิ่งขึ้นอีกในสิ่ง ที่ ลินน์พูด เรื่องของลิเดีย สิ่งที่เธอเป็น ___ ต้นคอของเธอสวยมาก ขาว...เนียน ลิเดียพูด ขณะดึงลินน์ที่ลอยอยู่ในอากาศเหนือเธอเข้า มากอดด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้ลำคอลินน์ที่กำลังสั่นด้วยควา มกลัว ___ อ๊า... ลินน์ร้อง เมื่อลิเดียก้มหน้าเข้าชิดลำคอเธอ ไวต็เห็นเขี้ยวขาวเงาวับส่องประกายวาบออก มา ก่อนที่จะกัดฝังลงไปในเนื้อ เลือดสีแดงฉานไหลออกจากแผลเป็นทาง ___ เฮ้ย! ไวต์คิด รู้สึกช็อคสุดขีด ______________________________จบตอน |
|  |
| สมาชิกที่ได้ขอบคุณ rune สำหรับโพสที่มีประโยชน์นี้ |
|
19 May 2006, 06:44
| #2 (permalink) |
| สมาชิก TG แรกเริ่ม โพส: 146 ดาวโหลด: 104 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 14 TG ออร่า: | ตอน2 มาแล้วววววววว ------------------------------------------------------------------------------ The Devil Brooch มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ ตอนที่2 ชัยชนะครั้งแรก ___ร่างที่สั่นกระตุกของลินน์หยุดสั่นและลงไปกองนิ่ง อยู่บนพื้น ใบหน้าที่เคยมีสีชมพูอ่อนพลันหายไปสิ้น เหลือเพียง ความซีดเซียวที่แฝงไปด้วยสีหน้าพอใจ เบื้องหน้านั้น แวมไพร์สาวในชุดสีเนื้อ ลิเดีย ยืนตระหง่านประดุจพายุลูก มหึมาที่กำลังมุ่งเข้าหาไวต์และไม่อาจหลีกหนีได้ ริมฝีปากของเธอมีเลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนเหมือนคนที่ ทาลิปสติก ไม่ทั่ว บรรยากาศรอบๆเริ่มขุ่นมัว กลิ่นอายแห่งรัตติกาลค่อยๆฟุ้งกระจายปกคลุมโอฟิลเลี่ ยนทาวน์จนทั่ว ___ไวต์รู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ว่าจะมีคำถามค้างคาใจอยู่มากมาย และภาพของลินน์ที่ยังติดตา เขาอยู่ คำพูดของปู่เขาดูจะลอยขึ้นมาให้นึกถึง ยามที่คนเรากลัวที่สุด สับสนที่สุดและเชื่อว่าตัวเองหมดความหวัง ทุกอย่างแล้ว ถ้าเราสามารถก้าวผ่านช่วงนี้ของเราได้ด้วยการเผชิญหน ้ากับมันอย่างใจเย็น คำตอบที่กระจ่างใสจะ ปรากฏขึ้นมาเอง นี่ไงล่ะ ความกระจ่างใสซึ่งตอนนี้เขารู้สึกถึงแล้ว แต่ไหนล่ะคำตอบ ___ในขณะที่ไวต์กำลังคิดว่าคำตอบอยู่ไหนนั้น ลิเดียค่อยๆก้าวก้าวเข้าหาเขาด้วยท่าทางเหมือนสิงโตท ี่ต้อนเหยื่อจน ไม่อาจหนีไปไหนได้และกำลังจะเล่นสนุกกับมัน แต่ทว่า... ___ ทำไมกัน ลิเดียพูดช้าๆ ขมวดคิ้ว แท่งไม้กางเขนหินอ่อนลอยลดระดับลงบนพื้นช้าๆจนมาตั้ง อยู่นิ่งๆ รอบ ตัวลิเดียและแท่งหินอ่อนนั้นดูเหมือนว่ามีแสงเรืองสี ม่วงกระจายออกมาตลอดเวลา ทำไมฉันไม่รู้สึกถึงความกลัว จากเจ้าแล้วล่ะ ___ เมื่อใดที่เราเผชิญกับความกลัวอย่างที่สุดแล้ว ความกลัวนั้นจะหายไป ถ้าเรามีความเข้มแข็งพอ เสียงชาย คนหนึ่งดังจากที่ใดก็ไม่รู้ ทั้งไวต์และลิเดียสะดุ้ง จริงไหมครับ คุณไวต์ ___นี่เป็นเรื่องที่ประหลาดมากสำหรับไวต์ เป็นวันที่ประหลาดมาก ไม่กี่วันก่อนเขารู้สึกว่าโดนตาม พอมาถึงวันนี้ก็ พบว่ามีสาวน้อยคนหนึ่งตามเขาอยู่ สาวน้อยคนนั้นบอกให้เขาไปซ่อนตัวเป็นอย่างแรกเมื่อพบ กัน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ต่อมา เขาก็พบกับแวมไพร์ โดยที่สาวน้อยคนนั้นได้กลายเป็นอาหารจานหลักของแวมไพ ร์ไปแล้ว ส่วนตัวเขาเองก็ ร่อแร่อยู่เหมือนกัน แล้วยังจะมีอะไรโผล่มาตอนนี้ที่จะทำให้เขาประหลาดใจไ ด้อีกล่ะ ___ วะฮ่า! เสียงผู้ชายดังขึ้นอีก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายในชุดคาวบอยในสมัยก่อนประว ัติศาสตร์ของเด อะนิวเวิร์ล แต่สิ่งที่เป็นจุดเด่นมากกว่าชุดคาวบอยของเขาก็คือ บนหมวกของเขามีเทียนไขสี่เล่มผูกติดอยู่ น้ำตา เทียนไหลย้อยแห้งทับถมกันจนเป็นเนินแปลกๆบนปีกหมวก มีพวงกระเทียมห้อยอยู่ที่คอและที่เข็มขัดก็มีไม้แหลม อันใหญ่(เรียกว่าลิ่ม)ห้อยอยู่สี่ห้าอัน ผมมาแล้ว! แอล ฟลอเรนซ์ เรียกแอลเฉยๆก็ได้ พร้อมให้บริการครับ ___ ทั้งไวต์และลิเดียเงียบกริบ นิ่งค้างราวกับมีใครมากดปุ่มหยุดไว้ ___ อ้าว ทำนิ่งแข็งกันอย่างนั้นล่ะ ตื่นเต้นกันหน่อยสิ ชายลึกลับที่ดูบ้าบอคอแตกที่สุดเท่าที่ไวต์เคยเห็นพู ด ประกายวิบวับดูเหมือนจะเปล่งออกมาจากนัยน์ตาสีดำสนิท ของเขาทุกขณะ เฮ้! สาวตรงนั้นน่ะ ถอยไปก่อนได้ ไหม พอดีผมมีบางอย่างจะคุยกับพ่อหนุ่มไวต์หน่อย เขาชี้ลิเดียอย่างไม่กลัวเกรง ___ ทำไมฉันจะต้องฟังคำสั่งของเจ้าด้วยล่ะ เจ้าคนเพี้ยน ลิเดียพูด เธอเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วไปโผล่อยู่หน้า ชายผู้สวมหมวกคาวบอยและเทียนไข เงื้อแขนขึ้นจะตะปบ เจ้ามีอำนาจอะไรมาสั่งข้า ___ นี่ไง อำนาจของผม แอลพูดยิ้มๆ เขาชูเข็มกลัดสีแดงเล็กๆขึ้นให้ลิเดียดู ทันใดนั้นเองลิเดียก็รีบถอยออก ห่างจากเขา หยดน้ำตาเทียนไหลล้นจากปีกหมวกแล้วหยดลงบนรองเท้าบู๊ ต เธอคงรู้จักพ่อค้าในตำนานสินะ แอลพูดต่อ ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง สิ้นเสียงดีด ไวต์ก็หลุดจากมนต์สะกดของลิเดีย เขาล้มลงหน้าฟาดพื้นอย่างควบคุมไม่ได้ ___ พ่อค้าในตำนาน เจ้าเนี่ยนะ ลิเดียพูด สีหน้าแสดงความไม่เชื่อออกมาอย่างยิ่ง ฉันไม่เชื่อ ___ พ่อค้าในตำนาน? ไวต์พูดงงๆ มือกุมหัว มีคำถามอย่างน้อยสามคำถามเพิ่มขึ้นในหัวเขา เมื่อไหร่คำถามจะ หยุดเพิ่มสักทีนะ ___ พ่อค้าในตำนานคือผู้ไกล่เกลี่ย แอลพูด เปรียบเสมือนกรรมการที่คอยดูให้ทั้งสองฝ่ายพร้อมก่อน ที่จะสู้ จริง ___ ชิ! ลิเดียร้องอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนไวต์รู้สึกเหมือนว่าได้โชคก้อนใหญ่มา งั้นถ้าไม่มีเจ้าสักคน ฉันก็ จัดการกับเจ้านั่นได้สินะ เธอพูดต่อ ชี้ไปที่แอล แล้วจึงเลื่อนมือไปทางไวต์ ___ นี่เธอคิดว่าผมไม่มีสิ่งที่เอาไว้ใช้ป้องกันตัวเองเล ยหรือ แอลพูด ส่งสายตาดุดันออกมาเป็นครั้งแรกไปหาลิ เดีย คลื่นความกดดันและอารมณ์ที่รุนแรงแผ่กระจายไปทั่ว ไวต์รู้สึกถึงความกระหายเลือด เป็นไปได้ไหมนี่ว่าสิ่งนี้ คือจิตสังหาร ลิเดียถึงกับสะอึกและถอยไปก้าวหนึ่ง ไวต์ไม่รู้หรอกว่าแอลมีอะไรอยู่ แต่ท่าท่างสิ่งนั้นคงจะร้ายกาจ มาก ___ อ้อ! คุณไวต์ ผมต้องขอบอกคุณหน่อยว่า ตอนนี้คุณตกอยู่ในวังวนแห่งการต่อสู้เสียแล้ว ตั้งแต่วินาทีแรกที่ เข็มกลัดของลินน์ยอมรับคุณเป็นการ์เดียนของเธอ ก็ตอนที่เธอยัดมาย่าใส่มือนายนั่นแหละ แอลพูด เขากลับมามี สีหน้าและน้ำเสียงที่ดูเพี้ยนๆเหมือนเดิมแล้ว ไวต์ที่เจอเรื่องยุ่งมาตั้งแต่แรกก็เพิ่งจะสังเกตเห็ นพวงกุญแจสีขาวดำ นั้นเปล่งแสงสีเหลืองอ่อนออกมา แสงนั้นดูอบอุ่นอ่อนโยน เอาล่ะ! ฟังผมให้ดี คุณไม่สามารถหลีกหนีการต่อสู้ได้ ทางเดียวของคุณก็คือต้องสู้ รับนี่ไป แอลพูด โยนขวดบรรจุน้ำสีฟ้าอ่อนขวดเล็กๆให้ไวต์ ___ มันคือน้ำยาฟื้นพลัง ผมให้ลองใช้ก่อน ตอนนี้เป็นช่วงโปรโมชันทดลองใช้ฟรี แต่ต่อไปขวดนี้ยี่สิบเหรียญ นะ แอลหัวเราะ ไวต์รีบรับขวดไปและเคลื่อนตัวไปหาลินน์ที่นอนฟุบอยู่ ลิเดียมีท่าทางไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ไม่ ได้ทำอะไร เพราะแอลยังคงส่งสายตาโหดๆไปหาเธอเป็นพักๆ ___ไวต์รีบเปิดจุกขวด แล้วค่อยๆเทน้ำยาสีฟ้าสดใสนั้นเข้าปากลินน์ที่สลบไสล ไม่ได้สติ ทันทีที่น้ำยาแตะถูกริมฝีปาก เธอ ลินน์ก็ค่อยๆลืมตาขึ้น ___ คุณไวต์... ลินน์พึมพำเสียงเบาๆ ยกแขนขึ้นช้าๆ มือจับไหล่ไวต์และออกแรงดึงให้เขาโน้มตัวลงไปหาเธอ ในวินาทีนั้นเขาเห็นสีหน้าลิเดียเปล่งประกายบางอย่าง แต่ก็หายไปทันทีเมื่อแอลก้าวยาวๆมาดึงตัวไวต์ให้ยืนข ึ้น เขาส่ายหน้า ___ ลินน์เป็นทาสชั่วคราวของลิเดียไปแล้ว แวมไพร์สามารถทำให้คนอื่นเป็นทาสของเธอในบางโอกาสด้ว ยการดูด เลือดและใช้พลังควบคุม แอลพูด มือหนึ่งตบบ่าไวต์ ส่วนอีกมือหนึ่งหยิบเทียนไขจากหมวกของเขา แล้วเริ่มหยด น้ำตาเทียนใส่ลินน์ เธอร้องลั่นแล้วกระโจนหลบอย่างรวดเร็วไปทางลิเดีย ไปหลบอยู่ข้างหลัง เห็นได้ชัดเลย แอลพยักหน้า ไวต์มองด้วยความตื่นตะลึง ลินน์ดูต่างไปจากตอนแรกที่เจอกับเขาอย่างบอกไม่ถูก การดูดเลือดนี่ทำ ให้เปลี่ยนไปได้อย่างนั้นหรือ ___ หึ! เจ้านั่นตอนนี้ก็เหมือนตกอยู่ในสภาพของผู้แพ้แล้ว ดังนั้นเจ้าก็เลิกจุ้นสักที ลิเดียพูด ท่าทางคลั่งเล็ก น้อย เจ้านั่นไม่มีปิศาจในครอบครองแล้ว เธอพูดด้วยเสียงที่แสดงถึงชัยชนะ จนไวต์รู้สึกกังวลอีกครั้ง ___ อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ แอลพูดอย่างอารมณ์ดี จับพวงกระเทียมที่คล้องคอเขย่า เข็มกลัดเลือกเจ้าของของมัน แล้ว ที่เหลือก็แค่คอยอีกหน่อย เดี๋ยวก็รู้ว่าอำนาจใครเหนือกว่ากัน ไวต์ นายลองสั่งลินน์สิ สั่งสักหลายๆครั้งเลย อะไรก็ได้ ___ เอ่อ... ไวต์ร้อง เขารู้สึกลังเล ความจริงแล้ว เขายังไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักเรื่องเดียว ทั้งสาเหตุว่าทำไมเขา ต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้และทั้งไม่เข้าใจเลยว่ามันเ ป็นเรื่องอะไร แต่บางทีเขาอาจจะต้องรู้จักที่จะเชื่อในบาง เรื่อง เอาสิ ลินน์ เอ่อ... บอกหน่อยสิว่า เธออยู่ฝ่ายใคร ___ ลิเดีย... ลินน์ตอบอย่างชัดเจน เขี้ยวสีเงินโผล่ที่มุมปาก ลิเดียมีสีหน้าดีใจ ส่วนไวต์ชะงักอย่างแรง แอลพยักหน้าให้ไวต์เป็นเชิงให้เขาลองอีกที ___ ตอบมาอีกครั้งสิ ใครกัน ไวต์ถามอีก เริ่มรู้สึกร้อนใจขึ้นมา แต่น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความหนักแน่น ไวต์คิดว่าน้ำเสียงครั้งแรกของเขานั้นไม่มีความมั่นใ จใดๆเลย ซึ่งเรื่องนี้ต้องเป็นจุดอ่อนแน่ๆ ___ ลิ...ลิเดีย... ลินน์ตอบตะกุกตะกัก ___ เห็นไหม เธอก็ยังบอกว่าเป็นฉัน ส่งเจ้าหนุ่มนั้นมาได้แล้ว เจ้าพ่อค้าคนกลาง ลิเดียพูดตัดบท ดูเธอจะ เป็นฝ่ายที่ร้อนรนขึ้นมาบ้างแล้ว ___ อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ แอลหัวเราะน้อยๆ ลองอีกทีสิ ไวต์ ___ บอกผมมา... ไวต์พูด เขารู้สึกมั่นใจเต็มเปี่ยมกับครั้งนี้มาก ท่าทางลังเลของลินน์และความร้อนรนของลิเดีย เพิ่มความมั่นใจว่าเขาต้องทำได้แน่ๆคราวนี้ เสียงของไวต์ดังขึ้นเรื่อยๆทุกตำพูด เธออยู่ฝ่ายใครกัน บอกมา... เขาตะโกน พวงกุญแจในมือเขาเปล่งแสงสว่างวาบออกมา แสงส่องจ้ามากจนเขาต้องหลับตา ___ ฉันอยู่ฝ่ายคุณค่ะ...คุณไวต์ ลินน์ตอบ ไวต์ลืมตาขึ้นทันเห็นเธอหมุนตัวเตะใส่ลิเดียที่หลบได ้อย่างฉิวเฉียด สีหน้าของลิเดียดูไม่พอใจอย่างยิ่ง ___ อ๋า... ไวต์ร้องอย่างตื่นตะลึงเมื่อเห็นลินน์สไลด์มายืนอยู่ ข้างหน้าเขา ความรู้สึกยามเมื่อมองลินน์ดูจะต่างไป จากตอนแรกที่เขาพบเจออย่างสิ้นเชิง ดวงตาที่จ้องเขม็งที่ลิเดียอย่างแน่วแน่ ไม่มีท่าทีกลัวเกรงเหมือนตอนแรก เลย เธอยืดตัวตรงอย่างสง่าผ่าเผยราวกับว่าทั้งเธอและลิเด ียต่างก็มีศักดิ์ศรีของนักรบเท่าเทียมกัน แสงสว่างจาก พวงกุญแจลดลงจนเป็นเพียงแสงเรืองๆสบายตา ดูอบอุ่น กระแสแห่งพลังหลั่งไหลพรั่งพรูซึ่งรู้สึกได้อย่างชัด เจน จากร่างของไวต์ไปรวมกันที่พวงกุญแจและส่งออกสู่อากาศ มุ่งตรงไปที่ลินน์ ___ ถ้าเช่นนั้น ทั้งสองฝ่ายก็พร้อมแล้วนะครับ การต่อสู้ก็เริ่มได้อย่างเท่าเทียม แอลพูดด้วยรอยยิ้ม โชคดี นะครับ คุณไวต์ ความแข็งแกร่งของลินน์ที่เห็นได้อย่างชัดเจนนั้นมาจา กผลของการดูดเลือดของแวมไพร์นะครับ คาดว่าน่าจะหมดฤทธิ์ในอีกไม่ช้า คงต้องรีบกันหน่อยแล้วล่ะครับถ้าเป็นผม อ้อ! แล้วก็ คุณลิเดีย กรุณาเปิดเผย การ์เดียนของคุณด้วยครับ แอลพูดต่อ ทำเอาไวต์ยิ้มแหยๆออกมาเลย งั้นความจริงลินน์ก็ไม่ได้เก่งอะไรเลยอ่ะสิ ___ลิเดียดูจะอารมณ์ดีขึ้นมากหลังจากที่ถูกแอลสั่ง เธอดีดนิ้วครั้งหนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด เขาไว้ ผมสั้นสีดำ สวมแว่นตากรอบทอง ผิวขาวซีดและมีใบหน้าทีเรียบเฉย ___ ไคล์! ไวต์ร้องเสียงดัง แต่ทว่าคนที่เพิ่งจะปรากฏตัวออกมาก็ไม่ได้มีปฏิกิริย าตอบรับใดๆ ไคล์มองอย่าง เหม่อลอยไร้จุดหมายด้วยแววตาที่ดูราวกับคนไร้วิญญาณ( ผีดิบนั่นเอง) เขายืนแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ บนอกเสื้อ ด้านขวาติดเข็มกลัดที่เปล่งแสงสีทองเรืองๆออกมาตลอดเ วลา ขนาดของมันเท่ากับเหรียญกษาปณ์ และไวต์ก็ไม่ลืมที่ จะสังเกตว่าไคล์ถูกยุงกัดจนแขนขาลายไปหมด อันที่จริงแล้ว ขนาดตัวเขาเองก็คันยิบๆอยู่เช่นกัน ___ เขาถูกลิเดียควบคุมอยู่ อำนาจในการสะกดจิตของแวมไพร์ ซึ่งนายก็เคยโดนมาแล้ว แต่มีผลมากกว่ากับการ์ เดียนของตัวเอง แอลพูด โบกมือไปมา แล้วถ้าหากใครสังเกตสักเล็กน้อย เทียนบนหมวกเขาก็ใกล้จะหมดแล้ว (แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น) ทางที่จะแก้ไขได้ก็คือ แกะเข็มกลัดนั่นออกจากเสื้อเขาแล้วนำมาใส่ในพวงกุญแจ ของ นาย แล้วภาระหน้าที่ในการเป็นการ์เดียนของคนๆนั้นก็จะหมด ลง ___ไวต์ย่อเข่าลงเตรียมพร้อม เพียงแค่เขาคิดจะสั่งลินน์ว่าให้กระโจนใส่ลิเดีย เธอก็ลงมือทันทีโดยไม่ต้องออก ปากราวกับรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ลิเดียยกมือขึ้นปัดกำปั้นลินน์ที่พุ่งตรงอย่างแน่วแน ่เข้าหาเป้าหมายพร้อมกับเตะสวน แลกออกไป มีเพียงอากาศเท่านั้นที่สัมผัสกับขา ร่างของลินน์ลอยพุ่งอย่างรวดเร็วไปข้างหลังเธอ พร้อมกับมีแสงวาบ ที่ฝ่ามือลินน์พุ่งตรงเข้าใส่ไหล่ซ้ายลิเดีย เธอกระเด็นพุ่งอัดใส่ชิงช้าเสียงดังโครมใหญ่ ฝุ่นทรายฟุ้งกระจายจนเป็น ม่านหมอกหนาทึบบดบังลิเดียจนหมด ห่างจากจุดนั้นไม่มากนัก ไวต์เห็นว่าไหล่ซ้ายของไคล์ก็กระตุกเหมือนกันใน จังหวะเดียวกันกับที่ลิเดียถูกอัด ___ยังไม่ทันที่ไวต์จะคลายใจจากความทึ่งที่ลินน์สามา รถสู้กับลิเดียได้อย่างสูสี และความสงสัยที่เห็นไหล่ไคล์กระตุก เลย จู่ๆหมัดตรงก็พุ่งเข้าซัดใส่เต็มหน้าเขา ไวต์ทิ้งตัวกลิ้งหลุนๆจากจุดที่ถูกชกทันทีโดยอัตโนมั ติตามความคิดที่ว่า ควรจะห่างจากจุดที่ถูกจู่โจมโดยเร็วเพื่อที่จะไม่โดน ซ้ำ แล้วจึงดีดตัวลุกขึ้น ท่าคงเท่ไม่หยอก เขาคิด ก่อนจะพบว่า ไคล์กำหมัดวิ่งตรงเข้าหาเขา นัยน์ตาของไคล์ดูเลื่อนลอย ___ถึงแม้ว่าไวต์จะยังคงเจ็บกรามอยู่และอีกฝ่ายเป็นเ พื่อน แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะปัดแขนไคล์ออกแล้วสวนหมัดกลับ ไปที่ท้อง ก่อนจะก้าวขาถอยหลังออกห่าง ___เสาหินสีขาวรูปไม้กางเขนพุ่งหมุนควงสว่านเข้าหาลิ นน์ มีเสียงดังตึงพร้อมกับพื้นที่แหลกละเอียดเป็นวงกว้าง ลินน์หลบไม้กางเขนเหาะได้นั้นอย่างฉิวเฉียด ทันใดนั้นเองลิเดียก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้านหลังลินน ์และชกเข้าที่ สีข้างด้วยหมัดที่เปล่งแสงแบบเดียวกับที่ลินน์เคยใช้ ไวต์ที่ยืนมองอยู่จู่ๆก็รู้สึกเจ็บแปล๊บอย่างรุนแรงท ี่สีข้างขึ้นมา เฉยๆ เขาทรุดตัวลงนั่งพร้อมๆกับลินน์ร่วงลงมากองบนพื้นพอด ี แสงสว่างเรืองที่พวงกุญแจของเขากระตุกเป็นช่วงๆ ตามจังหวะหายใจ ___ นี่คงหมายถึง... ไวต์พึมพำ ความเจ็บปวดไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นโดยไร้สาเหตุได้ ___ แวมไพร์หางแถวชั้นบริวารไม่มีทางเอาชนะฉันได้หรอก ยิ่งเป็นพวกกึ่งกลางอย่างเธอด้วยนะ ลิเดียพูด ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสะใจ แท่งหินนั้นพุ่งเข้าหาลินน์บนพื้นอีกครั้ง โดยมีเวลาให้เธอกลิ้งหลบเพียงไม่กี่วินาที ไวต์รู้สึก เสียววาบที่แขนซ้าย นั่นเป็นสิ่งที่แสดงว่าลินน์ยังไม่แบนเป็นปลาหมึกบดไ ปก่อน นั่นถือเป็นข่าวดี ไวต์ลองแอบคิด ดูว่าถ้าลินน์ถูกทับจังๆขึ้นมา สำหรับเขาผลมันน่าสยองจนไม่น่าคิดต่อเชียว ___ ไคล์! ไวต์พูด ขณะเดินรักษาระยะห่างกับคู่ต่อสู้เป็นวงกลมแบบบนเวที มวย สายตาจ้องประสานกัน แต่ทว่า กลับไม่มีเงาของสิ่งใดในตาไคล์ นี่เราเองนะ ____ไคล์พุ่งเข้าหา หมัดเล็งที่จมูกไวต์ แต่ก็ฉิวเฉียด ___ ไม่มีประโยชน์หรอกน่า แอลพูด ไวต์พบว่าแอลได้ปีนขึ้นไปนั่งอยู่บนกิ่งไม้สูงตั้งแต ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เท้าเขา ห่างจากพื้นเกือบสองเมตร เทียนบนหมวกเขาดับหมดแล้ว ไคล์ตกอยู่ในอำนาจของลิเดียเต็มๆ ผมว่าลิเดียก็ รอบคอบนะที่เลือกไคล์เป็นการ์เดียนของเธอ กะว่าจะได้สั่นคลอนจิตใจนายได้ แถมพลังใจของพ่อหนุ่มนี่ก็แรงไม่ เบา เอ้า! นายต้องรีบหน่อยแล้วล่ะ ดูเหมือนทางนั้นจะเริ่มแย่แล้ว เขาชี้ไปทางที่ลินน์สู้อยู่กับลิเดีย ___ลินน์กรีดร้องเสียงดังเมื่อลิเดียปล่อยคลื่นบางอย ่างออกมา พลังนั้นกดลินน์แนบติดกับพื้นด้วยแรงมหาศาลที่ทำ ให้พื้นดินรอบๆนั้นยุบลงราวกับถูกอุกกาบาตชน ดูเหมือนลินน์จะแก้ปัญหานี้ไม่ได้ ส่วนไวต์ก็รู้สึกแน่นหน้าอกและ ทั่วทั้งร่างก็รู้สึกหนักๆ ___ไวต์ตัดสินใจในเสี้ยววินาทีเมื่อไคล์ชะงักเพราะอะ ไรบางอย่าง ดูเหมือนเขาจะมีอาการเหมือนคนอ่อนแรง เซไป เซมา ไวต์พุ่งเข้าชนด้วยไหล่จนล้มลงทั้งคู่ ท่ามกลางความรู้สึกหนักไปทั้งตัวราวกับถูกกดทับและหา ยใจไม่ออก ทั้งคู่ ปล้ำแย่งเข็มกลัดอย่างเอาเป็นเอาตาย ไวต์ออกแรงกระชากทันทีที่เขารู้สึกว่าคว้าของที่ติดบ นเสื้อไคล์ได้ ความรู้สึก มึนงงจากหมัดที่กระหน่ำบนหัวและใบหน้ารุนแรงเสียจนแท บทรุด ___ ได้แล้ว! ไวต์ร้อง หลังจากกระชากสุดแรงจนเสื้อนักเรียนสีน้ำเงินของไคล์ ขาด เขาเห็นร่างของไคล์กระตุก ก่อนจะล้มลงแน่นิ่งไป คลื่นบางอย่างดีดกระแทกเขาออกจากห่างจากไคล์ ___ เปิดพวงกุญแจแล้วใส่เข็มกลัดนั้นลงไป เร็ว! ตอนนี้ลิเดียไร้พลังที่ส่งจากไคล์แล้วแต่เธอยังเหลือ ส่วนของเธอ เอง แอลตะโกน ไวต์เห็นร่างของลิเดียพุ่งตรงมาที่เขาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอดูน่ากลัวราวกับภาพประกอบใน หนังสือรวมสยองปิศาจที่เขาเคยอ่าน แอลทิ้งตัวจากกิ่งไม้สูงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีกำแพงแสงสีเขียวสว่างจ้าปรากฏ ขึ้นขวางกั้นระหว่างลิเดียกับไวต์ กำแพงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและส่งเสียงเปรี๊ยะๆดังล ั่นจนหูอื้อ ไวต์เหลือบไปมอง ลินน์ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นครู่หนึ่งก่อนจะมองที่พวงก ุญแจที่เขากำเอาไว้ตลอดเวลา ด้วยมืออันสั่นเทา เขากดปุ่มที่ยื่น ออกมาเพื่อเปิดฝา ทันทีที่ฝาเด้งออก ช่องว่างเปล่งแสงสีเหลืองอ่อนไหลไปมาได้คล้ายน้ำปราก ฏให้เห็น ไวต์จัดการ ยัดเข็มกลัดที่เขาคว้ามาได้ลงไปแล้วปิดฝาทันที ก่อนจะทรุดตัวล้มลงนอนบนพื้น กลิ่นหญ้าโชยเข้าจมูก ใบหน้าของ ลินน์แวบขึ้นมาในมโนภาพครู่หนึ่ง ก่อนที่ความมืดจะเข้าปิดบังสายตาเขาทันทีพร้อมๆกับสต ิที่ล่องลอยออกไป ___ น่ากลัวจังเลยอ่ะ เสียงของลินน์ลากยาวดังแว่วแผ่วเบาลงเรื่อยๆอย่างนุ่ มนวลราวกับขนนก --------------------------------------------------------------------------------------- ___ ตื่นได้แล้วค่ะ คุณไวต์ เสียงอ่อนหวานและร่าเริงดังขึ้นในหูอันอื้ออึงของไวต ์ สมองของเขายังคงเหมือนกับ เครื่องพีซีที่เพิ่งกดปุ่มเปิดใหม่ๆ ___ ขออีกหน่อย...เถอะ ไวต์พึมพำอย่างงัวเงียด้วยประโยคที่เขารู้สึกรางๆว่า ไม่เคยพูดมาแล้วเป็นปี ___ ไม่ได้นะ...เดี๋ยวจะสายเอา ฉันทำอาหารรอไว้แล้ว รีบลงไปเถอะ เสียงเดิมพูดขึ้นอีก ___ อืม... ไวต์ร้อง ยังคงนอนนิ่ง ___ นี่! ไม่ต้องไปปลุกเจ้านั่นหรอก มาสนุกกับฉันดีกว่าน่า เสียงผู้หญิงอีกเสียงที่ฟังดูห้าวๆคุ้นหูดังขึ้น สมอง ของไวต์เริ่มทำงานอย่างรวดเร็วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงน ี้ ราวกับว่าความอันตรายของเจ้าของเสียงจะยังคงหลอกหลอน เขา อยู่ โหมดระลึกชาติของเขากำลังเรียกข้อมูล ___ ลิเดีย...อย่านะ เสียงอ่อนหวานของลินน์ดังขึ้น โหมดระลึกชาติของเขาทำงานได้ดีทีเดียว ตอนนี้เขาก็จำใคร ต่อใครได้แล้ว ถ้าอย่างนั้นอีกเสียงล่ะ? อย่านะ...ขอร้องล่ะ...อ๊า... ไวต์ลุกพรวด ___ ลิเดีย!...เหวอ... ไวต์ร้องด้วยเสียงตกใจ เพราะพบว่าลิเดียมาอยู่บ้านเดียวกับเขาและเธอกำลังขย ำลินน์ อยู่ เขาเด้งตกเตียงดังตุ๊บ ___เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที ลิเดียหยุดกิจกรรมที่ทำอยู่แล้วมาหัวเราะเขาอย่างเต็ มที่ ___ เป็นอะไรไหม ลินน์ถาม ก้มตัวลงดึงไวต์ขึ้น ___ ไม่เป็นไรๆ ไวต์ตอบ เขาเดินเซๆออกจากห้องนอนตรงไปยังห้องน้ำ เขายังรู้สึกมึนๆอยู่เมื่อมายืนหน้า กระจก เสียงฝีเท้าดังตึงตังลงไปชั้นล่างพร้อมเสียงพูดของลิ เดีย ___ ไหนๆ อาหารฝีมือเธอ ฉันอดใจไม่ไหวแล้ว ดูเหมือนว่าลิเดียจะคลั่งลินน์อย่างรุนแรง นี่สินะที่ไคล์เคย บอกเขาว่ามันเป็นสายวายแบบหนึ่งที่ไคล์ค่อนข้างคลั่ง ไคล้ ___ ท่าทางจะยุ่งมากแน่ๆ ไวต์พึมพำกับเงาตัวเองในกระจก เมื่อคิดถึงสมาชิกใหม่ในบ้านที่เพิ่มขึ้นมาอีกสอง คน ใครจะไปคิดล่ะว่ามีปิศาจจากโลกอื่นมาอาศัยอยู่ที่บ้า นเขา ใครเล่าจะคิด แล้วชีวิตอันเงียบสงบที่เคยมีของเขาจะ เป็นยังไงต่อไปล่ะทีนี้ ___________________________________จบ |
|
| |
|
24 May 2006, 14:50
| #5 (permalink) |
| สมาชิก TG เต็มตัว  โพส: 367 ดาวโหลด: 53 อัพโหลด: 2 รับคำขอบคุณ: 12 TG ออร่า: สถานที่: หน้าคอมที่แสนซกม๊ก  | เย้จาได้อ่านอีกแว้วติดตามตั้งแต่บอร์ดเก่าแล้วงับ
__________________  เว็ปหาเงินโดยการเปลี่ยนลิงค์ครับ เว็ปดู Anime คลิก!!! เว็ปโหลดเกม PC PSP อื่นๆ (Bittorent) เว็ปโหลด Anime คลิก!!! เว็ปสร้างการ์ดยูกิเอง Wallpaper Fainal Fantasy รวมทุกภาค 800กว่ารูป |
|
| |
|
09 Jun 2006, 04:39
| #6 (permalink) |
| สมาชิก TG แรกเริ่ม โพส: 146 ดาวโหลด: 104 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 14 TG ออร่า: | ___________________________________-The Devil Brooch มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ ตอนที่3 ครอบงำ ___ เฮ้! ไวต์ นายดูเซ็งๆนะ เนตพูดขึ้น ผมสีทองของเขาดูสดใสท่ามกลางแสงแดด ขณะที่ทั้งสามกำลังนั่งเล่น เรื่อยเปื่อยอยู่ข้างสนาม ลูกฟุตบอลกระดอนไปมาตามแรงเตะ พวกนักเรียนวิ่งเฮฮากันบนพื้นหญ้าสีเขียวสด กลิ่น หญ้าโชยอ่อนๆให้ความรู้สึกอบอุ่น ไวต์! ไวต์! ___ เอ้อ! ไวต์ร้อง เขาสะดุ้งเฮือก ___ ถามจริงเหอะ นายเป็นอะไรไป เนตถามต่อ เขายกมือขึ้นจับหน้าผากไวต์ จับตรงใต้ตา แล้วบอกให้ไวต์ แลบลิ้นออกมา ก็ไม่ได้ป่วยนี่นา ...หรือว่า... นายมีแฟนแล้ว! พอแฟนนายไม่อยู่ด้วยนายก็เลยเอาแต่เหม่อ ผม ได้ยินมาว่าพวกคนมีแฟนก็มักจะเป็นแบบนี่แหละ ใช่ไหมล่า เขาพูดด้วยเสียงตื่นเต้น ___ จริงอ่ะ ไวต์ นายกำลังจะแยกจากกลุ่มโสดสามเกลอนี้แล้วเหรอ ไคล์พูดขึ้นบ้าง เขามีสีหน้าจริงจัง ถ้าเรื่อง ไหนไม่ใช่เรื่องเรียน ไคล์มักจะจริงจังเสมอ ___ เปล่านะ! ไม่ใช่ๆ ไวต์รีบตอบ เขาสั่นหัวเร็วๆ ดูลนลาน ___ หรือว่านายกำลังมีความรัก แบบว่า...รักข้างเดียว ใช่มะ ใช้ม้า เนตพูดเสียงกระตือรือร้นมาก บุคลิกตาม ปกติของเขาโผล่ออกมาอย่างเต็มที่ เนตมีความสามารถในการทำให้เรื่องปกติกลายเป็นเรื่องร าวที่ยุ่งยากเกินกว่าจะ จินตนาการได้ พลังแห่งการเพ้อฝันและคิดเอาเองของเขานั้นรุนแรงค่อน ข้างมาก แล้วนายก็แอบติดตามเธอคน นั้นอยู่ถึงสามวันติดต่อกันมาอย่างเงียบๆ ___ นี่นะ! ไวต์ นายรู้ไหม ถ้าจะให้ฉันพูดนะ ผู้หญิงจริงๆน่ะ อย่าไปสนเลย ไคล์พูด มือตบไหล่ไวต์ (ต้องขอ โทษเหล่าหญิงสาวผู้อ่านอยู่ด้วยฮะ เผอิญบุคลิกของไคล์มันพาไป:ผู้เขียน) ต้องแบบฉันสิ ลิตจี้ เจ๋งสุดแล้ว เขา พูดต่อด้วยสีหน้าเพ้อฝัน ___ นายเลยเครียดที่เขาไม่มองนายสินะ เนตพูด ___ ลิตจี้ๆๆๆๆๆๆๆๆ ไคล์พูดรัวๆซ้ำๆไปมา ___ไวต์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ตัดสินใจปล่อยเพื่อนทั้งสองของเขาให้อยู่ในโลกบิดๆเบ ี้ยวๆของพวกเขาเอง ไป ภาพของใบหน้าแอลดูจะปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าที่ไวต์แหงนหน ้ามอง ___ พวกเธอมาจากดินแดนที่ไกลแสนไกล แอลในชุดคาวบอยเพี้ยนๆพูด เขานั่งบนโต๊ะไม้ในห้องครัวของไว ต์ เฉพาะผู้อาศัยในดินแดนแห่งนั้นเท่านั้นที่เวลาเดินทา งมายังโลกนี้จะต้องอยู่ในรูปที่ประหยัดพลังงานในการค ง รูปอยู่ที่สุด ในที่นี้คือเข็มกลัด ___ เข็มกลัด...? ไวต์พูดงงๆ ยกพวงกุญแจสีขาวดำขนาดเท่าไข่ไก่ขึ้นมาดู ไอ้นี่เนี่ยนะ ___ เปล่า! นั่นคือพวงกุญแจต่างหาก ให้ตายสิ! ดูนายไม่ค่อยฉลาดนะ ของแบบนี้ยังต้องถามอีก แอลพูด หัวเราะเบาๆเป็นเชิงเยาะเย้ย ซึ่งมันทำให้เลือดขึ้นหัวไวต์อย่างรวดเร็ว ___ ว่าไงนะ ไวต์พูดเสียงแข็งๆ ___ เข็มกลัดอยู่ในพวงกุญแจนั่น เข็มกลัดของทั้งสอง ลินน์กับลิเดียที่นายใส่เข้าไปเอง เขาชี้ไปที่พวงกุญแจใน มือไวต์ หล่อนคืออุปกรณ์ในการควบคุม...เอ่อ...พวกลินน์...หรื อเรียกกันว่าปิศาจ ที่จริงโลกทางนั้นก็เรียกตัวเอง ว่าปิศาจเหมือนกัน มันช่วยให้นายควบคุมเหล่าปิศาจเข็มกลัดได้ง่ายขึ้น แล้วก็ทีละหลายๆตนด้วย เขาสะบัดหน้า ไปทางลินน์ที่ยืนมองพวกเขาอยู่ ___ ปิศาจ... ไวต์ทวนคำ สีหน้ายังคงเรียบเฉย แต่ในใจเดือดพล่านอย่างเงียบๆไม่มีสาเหตุ ___ แต่ว่านายไม่ต้องห่วงหรอก ตราบเท่าที่นายยังครอบครองพวงกุญแจอันนี้อยู่ ลิเดียก็ทำอะไรนายไม่ได้ แถม ยังสามารถป้องกันนายจากปิศาจตนอื่นๆได้อีก แอลยักไหล่ให้ไวต์ที่มีสีหน้าตกใจสุดขีด ___ ยังมีอีกงั้นเหรอ ไวต์ร้องเสียงดัง ___ ใช่ค่ะ ลินน์พูดขึ้นหลังจากที่นิ่งเงียบอยู่นาน กรุณาใช้พลังของคุณช่วยเหลือพวกฉันด้วยเถอะ ขอร้อง ล่ะ ___ หา? ไวต์ร้องงงๆ เขาไม่รู้อะไรเลยสักเรื่อง มันเกิดอะไรขึ้น อะไรนะ ___ พวงกุญแจนั่น แอลพูด มีชื่อว่า มาย่า เป็นพวงกุญแจที่มีพลังแห่งการสร้าง ถ้าพบหล่อนที่โลกทางนี้ก็ หมายความว่า เกิดเรื่องยุ่งขึ้นที่ดินแดนทางนั้น ที่ที่ลินน์อาศัย ___ ไวต์เลิกคิ้วขึ้น งุนงงกว่าเดิม ___แต่ก่อนที่ไวต์จะอ้าปากพูดอะไรออกมาได้ แอลก็ตัดบทขึ้นเสียก่อน ___ ความจริงนี่ก็ดึกมากแล้วนะ แอลพูดยิ้มๆ มองนาฬิกาบนผนัง เวลาของการพักผ่อนมาถึงแล้ว นายไม่ ควรฝ่าฝืนกฎของกลางคืนนะ เธอก็ด้วยลินน์ วันนี้นอนให้เต็มที่ อย่าเพิ่งกังวลเรื่องโลกของเธอไปเลย ความจริง เธอควรจะกังวลเรื่องที่จะเลือกห้องนอนมากกว่านะ เห็นว่ามีตั้งหลายห้องนี่นา ___ เฮ้ย! ไวต์ร้อง ทำไม... ___ ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ ความจริงนายก็อยู่คนเดียวนี่นา แอลหัวเราะ อีกอย่างลินน์ก็เป็นปิศาจของนาย แล้ว การที่ปิศาจจะอาศัยอยู่ที่เดียวกับการ์เดียนของตัวเอ งก็ไม่แปลกอะไรนี่ ___ อ๊ากกกก!! นายรู้ได้ไงเนี่ย แล้วไอ้ การ์เดียน นี่มันอาร้ายยยย ไวต์โพลงออกมา ___ เถอะน่า แอลตบไหล่เขา ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามากระซิบใกล้ๆหูไวต์ ถ้าเป็นผมล่ะก็นะ จะรีบรับลินน์มาอยู่ ด้วยทันทีที่เอ่ยปากเลย คิดดูสิ เธอก็เชื่องๆนะ แถมนายก็เป็นการ์เดียนของเธอด้วย ผู้ชายผู้หญิงที่อยู่กันตามลำพัง ในบ้านหลังเดียวกัน วู้ว ไม่ต้องคิดให้มากเลย ฮิๆ ___ อะ...อะไรนะ ไวต์หน้าแดง พูดตะกุกตะกัก ___ในขณะที่แอลหันหลังจะออกจากบ้านไวต์นั้น เขาได้ยินแอลพึมพำบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ ___ ท่าทางเรื่องคงจะต้องแย่จริงๆแล้วล่ะ ลูน่า __________________________________________________ _________________ ___ โชคดีนะ นาย เนตพูด โบกมือให้ไวต์ตรงสี่แยก กลับบ้านระวังรถด้วยนะ ___ อย่าเหมือนเมื่อวานที่มัวแต่เหม่อจนลงไปเดินบนถนนล่ะ ไคล์พูดเสียงเรียบๆ แต่ท่าทางจะรู้สึกสนุกกับ เรื่องนี้ไม่น้อย เรายังไม่อยากเจอนายที่โรงพยาบาลนะ ที่นั่นน่ะ ชุดของพยาบาลหญิงมันยาวปิดหมดเลย ไม่เห็น เหมือนพยาบาลสาวนักสู้ในซีรีย์ของลิตจี้เลย ว้าก! เขาบ่นอุบอิบตอนท้าย แล้วก็ตะโกนออกมาจนคนมองอย่าง หวาดๆ ___ เอ้อ! ไวต์ยิ้มแหยๆ เขาไม่รู้ว่าควรจะทำสีหน้าอย่างไรดี โชคดีครับ ___ไวต์ถอนหายใจ ไคล์จำเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานได้เกือบทั้งหมด เว้นแต่เหตุการณ์ที่ไวต์สู้กับไคล์เพื่อชิงเข็ม กลัดของลิเดียเท่านั้นที่จำไม่ได้ เอาเถอะ! มันก็ดีแล้วล่ะ ___ วันนี้จะรับอะไรดี! ชายร่างกำยำสูงใหญ่ผิวคล้ำในชุดผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงิ นเข้มพูดขึ้น เขาชี้ปลาที่นอนเรียง รายกันอยู่ในกระบะ คนๆนี้คือ วัลลี่ แถวนี้เรียกกันเฉยๆว่า วัล ชายผู้มีอาชีพขายปลาที่ถือกันว่าดีที่สุดในเมือง ไม่ ว่าปลาจะหายากแค่ไหนหรือแพงแค่ไหนก็หาได้ที่นี่ทั้งห มด แถมราคาถูกกว่าที่อื่นๆด้วย ___ เอ่อ...ขอดูก่อนนะครับ ไวต์พูด ___ นี่ๆ เธอว่าไงล่ะ ไวต์ หลังจากที่เงียบกันไปพักหนึ่ง จู่ๆวัลก็พูดขึ้น ว่าไง ___ ก็ดีครับ ปลาสดใหม่ดีครับ ค่อนข้างเลือกยากนิดหนึ่ง ไวต์ตอบ ยังคงก้มหน้าก้มตาพิจารณาปลาต่อไป พอดีผมยังนึกเมนูเย็นนี้ว่าจะทำอะไรไม่ออกเลย ___ ไม่ใช่ๆ วัลพูด ไวต์เงยหน้าขึ้นมองงงๆ นั่นต่างหาก สาวน้อยแปลกหน้าคนนั้นต่างหาก แจ่มไหม ___ หา? ไวต์ร้องงงๆ มองตามมือของวัลไป ไม่ไกลจากเขานัก สาวน้อยผมสีเหลือง สวมชุดสีน้ำตาลเหมือนใน นิยาย เธอยืนเพ่งปลาตัวยาวเกือบสองไม้บรรทัดเป๋ง ...อ๊ะ! นั่น..ละ...ลินน์ ___ เอ๊ะ...คุณไวต์ สาวน้อยนางนั้นทัก พอดีเลย ฉันไม่ค่อยชินกับอาหารทางนี้น่ะค่ะ คุณไวต์ช่วยเลือกหน่อย ได้ไหมคะ ___ อ๋า...เธอรู้จักเค้าด้วยเหรอ วัลพูด มีสีหน้าตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายวับ ไวต์สังเกตเห็นเงาดำและ บรรยากาศที่น่าหวาดหวั่นข้างหลังวัล แต่ยังไม่ทันที่ไวต์จะเตือนเขา วัลก็ขัดขึ้นเสียก่อน แนะนำให้รู้จักหน่อยสิ ___ แนะนำอะไรหรือ...คุณคะ? เสียงผู้หญิงฟังดูเย็นเยียบไปถึงสันหลังดังขึ้นช้าๆ วินาทีต่อมาวัลก็ถูกลากเข้าไป ในบ้านไป ไวต์สาบานได้ว่าเขาได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังออกมา วัลมักโดนแบบนี้บ่อยๆทุกครั้งที่เขาเหล่สาวหน้า ร้าน ___ เอ่อ...พวกเขาจะเป็นอะไรไหม ลินน์ถามช้าๆ ___ ไม่ต้องห่วงไปหรอก ถึงคู่นี้จะเป็นแบบนี้บ่อยๆแต่พวกเขาก็รักกันดีนะ ไวต์พูดแบบไม่ใส่ใจนัก ___ เอ่อ... ลินน์ทำท่าจะพูดอะไรออกมา ท่ามกลางความเงียบของทั้งคู่ เสียงรถวิ่งดัง เสียงฝีเท้าและเสียงคน เดินคุยกันสับสน ___ ผมขอสองตัวนี้ครับ อ้อ! นี่ด้วยครับ ไวต์พูดกับวัลที่กลับออกมาอีกครั้งในสภาพที่ดูช็อกสุ ดขีด ว่ากันว่าคุณ นายของวัลมีวิธีกำราบสามี แต่ไวต์ไม่เคยเชื่อเลยว่าจะได้ผลขนาดนี้ จนได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง ___ เอ่อ... ลินน์อ้าปากน้อยๆ เธอเดินตามหลังไวต์ช้าๆห่างๆ ไวต์ก้มหน้ามองพื้น ไม่คิดจะมองหรือตอบอะไร เธอเลย เขาเดินเงียบๆ ___ อ่า...เอ่อ... ___ มีอะไรจะพูดก็พูดมา ไวต์พูดด้วยเสียงเย็นชา เขาไม่หันมองลินน์แม้แต่นิดเดียว ในใจรู้สึกถึงบางอย่างที่ พลุ่งพล่านอยู่ จะเป็นความโกรธหรือเปล่านะ? ___ คือว่า...เรื่องของ...เข็มกลัด...กับ...เอ่อ...พวงกุ ญแจ... ลินน์พูด เสียงสั่นๆ ___ พอได้แล้ว ผมไม่อยากฟัง ไวต์พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ความเดือดพล่านปั่นป่วนรุนแรงในใจ ___ อ่อนโยนกับสุภาพสตรีหน่อยสิครับ เสียงหนึ่งดังขึ้น ไวต์เงยหน้ามองก็พบกับแอลที่ยืนห่างจากเขาเพียงนิด เดียวจนจะชนกันเสียแล้ว แล้วเวลาเดินก็ดูทางบ้างนะครับ ___ อิ๊! ไวต์ร้อง กระโดดออกข้างไปชนกับเสาป้ายบอกทาง โอ๊ย! มีเสียงแอลหัวเราะลั่น ___ ท่าทางจะเจ็บนะนั่น เสียงหญิงชราดังขึ้น ไวต์เงยหน้ามองทั้งๆที่มือกุมหัวอยู่ก็พบกับคุณเอมิล ี่ หญิงชรา ท้วมๆในชุดคลุมสีน้ำตาล เจ้าของร้านหนังสือ อ่านสนุก เธอยืนอยู่ข้างๆแอลที่สวมเสื้อสีขาวกางเกงสีดำ ทับด้วยผ้า กันเปื้อนสีน้ำตาล บนผ้ากันเปื้อนมีโลโก้รูปหนังสือและคำว่า อ่านสนุก อยู่ ___ นาย! ทำงานอยู่...ที่นี่? ไวต์พูดงงๆ นัยน์ตาเบิกกว้าง ___ ใช่แล้ว แอลยิ้ม มองไวต์ด้วยสายตาที่แสดงถึงชัยชนะ วันนี้เป็นวันแรกเลย เขาพูดเสียงตื่นเต้น ___ แม่หนูคนนั้น น่ารักจังเลยนะ เอมิลี่พูดช้าๆ เธอเดินโยกเยกไปหาลินน์ ไวต์รู้สึกว่าแอลตบไหล่เขาเบาๆ ___ ฟังนะ! แอลพูด บัดนี้ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าเขาแล้ว เขาดูราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่ที่หัวเราะเฮฮา ที่ลินน์เดินทางมาจากโลกของเธอนั่นก็เพราะว่าเธอมีเร ื่องเดือดร้อนมากนะ เขาพูด เหมือนกับว่าจะลองเชิงไวต์ ___ แล้ว ? ไวต์พูด เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ท่าทางของเขาคงจะเกินคาดสำหรับแอล เพราะแอลก็เลิกคิ้วขึ้นเช่น กัน ใบหน้าเขาดูงงๆ ___ มันเป็นเรื่องที่นายต้องเข้าช่วยเหลือนะ แอลตบไหล่ไวต์อีกครั้ง แต่ก็ถูกปัดออก ___ จะบอกว่ามันเป็นหน้าที่ของผมหรือไง ไวต์พูดเสียงแข็ง ทีเรื่องยุ่งยากเดือดร้อนก็มีแต่เอามายื่นให้ผม ทำไมต้องเป็นผมด้วย ขอผมอยู่คนเดียวเหมือนแต่ก่อนได้ไหม อย่ามาปั่นป่วนชีวิตผมเลย คราวก่อนผมก็เกือบตาย ไปครั้งหนึ่งแล้ว เห็นพูดเล่นๆกันตอนนั้นแต่จริงๆก็ตายได้นั่นแหละ ทุกอย่างเป็นเพราะเธอ ไวต์ชี้ไปที่ลินน์ เธอสะดุ้งเฮือก ___ ทำไม... แอลพูดตะกุกตะกัก ทั้งที่นายก็ชอบช่วยเหลือคนอื่นนี่นา ___ หุบปากน่า นั่นมันความน่าสมเพชของผมเมื่อก่อนที่เอาแต่ตอบรับ ปฏิเสธไม่เป็น ไวต์ตะโกน เขาไม่สนใจ ว่าแอลจะมารู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้างหรือว่าคนรอบๆจะมอ งยังไง แต่ไม่รู้ว่าโชคดีหรือเปล่าที่แถวนั้นปลอดคนพอดี มี เพียงรถที่วิ่งผ่านไปผ่านมาเท่านั้น แล้วก็ไม่ต้องมาถามว่าทำไม ทำไมด้วย รำคาญ! จู่ๆก็จะมาบอกให้ผมช่วย เหลือโลกเหรอ ต้องมานั่งเหน็ดเหนื่อยโดยที่ไม่ได้อะไรเหรอ ที่โลกทางนั้นก็ไม่เห็นจะเกี่ยวของกับโลกทางนี้เลย ปล่อยผมอยู่เงียบๆคนเดียวดีกว่า ___ ทำไมนายถึงเป็นคนแบบนี้นะ แอลพูดเสียงเบา ___ ผมไม่สนหรอก ไวต์พูดเสียงดัง โลกปิศาจพรรค์นั้น ___ เพราะว่าลินน์เป็นปีศาจงั้นหรือไง แอลพูดตอบ ดูท่าทางของเขาค่อนข้างจะอดกลั้นอย่างมาก คำว่าปิศาจดูจะ กระทบใจของเขาอย่างจัง เพราะเหตุผลแค่เนี้ยเหรอ รู้ไว้ซะ คำว่าปิศาจของทางนั้นมีค่าเท่ากับคำว่ามนุษย์ของ ทางนี้ แล้วสำหรับคำว่ามนุษย์ของทางนั้นน่ะ ก็เป็นคำดูถูกเหมือนกับปิศาจของทางนี้นั่นแหละ เนื้อแท้จริงๆของคำ สองคำนี้ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่หรอก ___ จะอะไรก็ไม่เกี่ยวกับผม ไอ้ของแบบนี้ ไวต์ตะโกน หยิบพวงกุญแจ มาย่า ขว้างใส่แอลที่กระโจนมารับ ไว้ได้ทันพอดี ก่อนจะหันหลังให้ทั้งหมดแล้วเริ่มเดินจากไป เสียงสะอื้นของลินน์ดังขึ้นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่พรั่ งพรู ออกมาอย่างไม่ขาดสาย แต่ไวต์ก็ยังเดินต่ออย่างไม่สนใจ ___ นาย... แอลพูด ___ เดี๋ยวก่อนนะ ไวต์ เอมีลี่พูดขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลให้ความรู้สึกเย็นสบาย ไวต์หยุดชะงัก แต่ก็ยังไม่หันกลับ ไปมอง ___ จะเทศน์ผมอีกคนหรือไง ไวต์พูดเสียงราบเรียบ ความหงุดหงิดที่ไม่รู้สาเหตุยังคงเดือดพล่านต่อไป เขาจะ ไม่สนใจใคร อย่าเอาภาระหน้าที่มาโยนให้เขารับผิดชอบคนเดียวสิ ปล่อยให้เขาเป็นคนเรื่อยเปื่อยไม่ได้เรื่องต่อไป เหมือนที่เคยโดนใครต่อใครต่อว่าสิ ___ เปล่าจ๊ะ เอมีลี่พูดเสียงใสราวกับว่าไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ ้น ไวต์ไม่ได้ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ลินน์ไม่ได้ ร้องไห้สะอึกสะอื้น ซึ่งมันทำให้ไวต์รู้สึกโกรธมากยิ่งขึ้นไปอีก เขากำหมัดแน่น ฉันแค่อยากจะพูดว่า ถึงสาวน้อย คนนี้...ลินน์ใช่ไหม ถึงแม้ว่าเธอจะถูกเรียกว่าเป็นปิศาจหรืออะไรก็ตาม แต่ก็อย่างที่แอลพูด คำคำเดียวไม่ใช่เครื่อง ตัดสินทุกอย่างหรอกนะ แล้วก็ สำหรับฉันแล้ว ปิศาจที่แท้จริงก็คือ ใครก็ตามที่ไม่มีจิตใจ ไม่เห็นใจ ไม่รับรู้ถึง ความทุกข์ยาก ไม่มีน้ำตาและรอยยิ้มให้ผู้อื่น ซึ่งลินน์ได้ข้ามเขตแดนนี้ไปได้แล้ว ในสายตาของฉัน ลินน์คือ สาว น้อยที่มีความสมบูรณ์พร้อม และมีความเป็นมนุษย์ในโลกนี้อย่างเต็มเปี่ยม ___ไวต์รู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมาใส่เขาอย่างจัง ความโกรธยิ่งลุกโชนมากขึ้นอีก นี่เขาเป็นอะไรไปเนี่ย ไวต์ ก้าวขาวิ่งสุดแรงไปจากร้าน อ่านสนุก ___ แสดงว่ามาย่ายังไม่ยอมรับว่าไวต์เป็นผู้ครอบครองที่แ ท้จริง ยังคงยึดติดกับราชาคนก่อนอยู่เหรอเนี่ย แอล พูด ค่อนข้างย่ำแย่มากเลยนะ เราจะฝากความหวังไว้ที่เขาได้หรือ คุณว่าไง คิดว่าไวต์จะดึงหอกปิศาจออกได้หรือ เปล่า ___ ฉันเชื่อนะ เอมิลี่ตอบ เท่าที่ฉันเคยเห็นเขามาไม่ต่ำกว่าเจ็ดปี ฉันคิดว่า ถ้าไวต์ตั้งใจจะทำอะไรจริงๆจังๆ ขึ้นมา ไม่ว่าอะไรเขาก็สามารถทำได้ จริงไหมลินน์ เธอก็รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม ___ ...ค่ะ... ลินน์ตอบทั้งน้ำตา แต่มีรอยยิ้มที่สดใสอยู่ __________________________________________________ _______ ___ อะไรกันฟะ! ไวต์ร้องตะโกน เตะเก้าอี้ไม้ล้ม ข้าวของต่างๆ แจกัน กรอบรูป ของตั้งโชว์ต่างก็ลงไปกองแตก ละเอียดบนพื้นจนหมด อะไรกันฟะ เขารู้สึกร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก อึดอัดจนแทบจะระเบิดออกมา จิตใจของ เขารู้สึกเหมือนถูกบีบจนบี้แบนผิดรูป ไม่ว่าอะไรก็รู้สึกขวางหูขวางตาไปหมด ___ น่าสมเพชจริงๆ เสียงผู้หญิงดังขึ้น ไวต์หันไปมอง ที่ประตูห้องนั่งเล่น ลิเดียยืนอยู่ที่นั่น เธออยู่ในชุดเดียว กับที่ปรากฏตัวครั้งแรก แต่ดูหมองลงไปมากจนผิดปกติ ดูสิ! เพราะความโกรธที่ไร้เหตุผลของนาย ทำให้ฉัน หมองลงไปมากเลย ___ หา? ไวต์ตะโกน กำหมัดแน่น เธอว่าไงนะ ___ ฉันบอกว่านายน่ะ น่าสมเพช ลิเดียพูดด้วยสีหน้าดุดันไม่แพ้กันกับไวต์ ไม่น่าเชื่อเลยว่านายจะเป็นการ์ เดียนคนแรกที่ล้มฉันได้ ความจริงแล้ว คนอย่างนายไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นการ์เดียนของลินน์ด้ วยซ้ำ คนอย่างนาย ไม่น่าจะล้มได้แม้แต่ปิศาจตนที่อ่อนแอที่สุด คนไร้ค่าอย่างนาย ___ ว่าไงนะ ไวต์ตะคอกใส่ รู้สึกว่าตัวเองกำลังบ้าคลั่งอย่างหยุดไม่อยู่ แล้วเขาก็ไหลตามความบ้าคลั่งนั้นไป ว่ายังไงน้า... เขาตะโกน วิ่งเข้าหาลิเดีย กำหมัดแน่น เงื้อแขนขึ้นเตรียมชก ___ วูบ! เปรี้ยง ___สายสีเหลืองทองสะบัดวูบ ไวต์รู้สึกเหมือนถูกของหนักๆฟาดเข้าที่หน้าและลำตัว วินาทีต่อมา เขาก็พบว่าตัวเอง กำลังนอนแผ่อยู่บนพื้นอย่างหมดท่า ___ เป็นไง ลิเดียถาม มีรอยยิ้มเยาะๆอยู่มุมปาก ___ อะไร? ไวต์ถามงงๆ หัวหมุนน้อยๆ ___ เย็นลงบ้างหรือยัง ลิเดียถามต่อ ___ หา? ไวต์ร้อง ___ไวต์ต้องยอมรับจริงๆว่าเขารู้สึกเยือกเย็นขึ้นมาก เลย ถึงจะเจ็บตัวสักหน่อยก็เถอะ พอมาลองย้อนคิดว่าเมื่อครู่ เขาทำอะไรลงไปนั้น ไวต์ก็อดหนาวไม่ได้ ทำไมเขาถึงทำตัวแบบนั้น ___ เป็นเพราะมาย่าน่ะ ลิเดียพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอดึงเอาความรู้สึกลึกๆของนายออกมา พร้อมกับเพิ่ม ระดับความรุนแรงเข้าไป นายถูกหล่อนครอบงำ ___ ถูกครอบงำ? ไวต์ทวนคำ มือข้างหนึ่งกุมท้อง ส่วนอีกข้างกุมหัว หมายความว่าไง ___ ก็ตามนั้นแหละ เจ้าโง่ ลิเดียพูด หล่อนยังไม่ยอมรับนายเป็นผู้ครอบครอง เพราะว่านายยังอ่อนแอไง ล่ะ ให้ตายสิ! ฉันแพ้เจ้าคนแบบนี้เหรอเนี่ย ___ ว่าไงนะ ไวต์พูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย แต่ลิเดียยิ้มเยาะราวกับจะบอกว่า อยากเจอแบบเมื่อครู่อีกไหมล่ะ ซึ่งไวต์ชะงักทันที ___ ฉันไม่ค่อยอยากจะช่วยนายสักเท่าไหร่หรอกนะ แต่ว่านายก็เป็นการ์เดียนของฉันแล้วนี่นา ลิเดียพูด อีกอย่างลำพังกำลังของฉันคนเดียวก็ล้มราชินีไม่ได้เส ียด้วยสิ ___ ...เอ่อ...แล้วไอ้คำว่า การ์เดียน นี่หมายความว่า... ไวต์ถาม ยังคงคลำหัวป้อยๆ ...เรื่องมันเป็นยังไง ___ ในที่สุดนายก็สงบจิตสงบใจจนมาสนเรื่องของพวกเราได้สั กทีนะ สิเดียถอนหายใจ การ์เดียน...สำหรับ พวกเราแล้ว มันหมายถึง คนที่คอยปกป้องเราจากพลังกดดันของโลกทางนี้ไง เดอะนิวเวิร์ลที่พวกนายเรียกกันน่ะ มีพลังบางอย่างที่คอยกดดันไม่ให้พวกเรามาที่นี่ได้ตา มใจชอบ ดังนั้นเราก็เลยต้องอยู่ในรูปเข็มกลัดไงล่ะ คนที่เก็บ เข็มกลัดของพวกเราได้แล้วเรายอมรับ คนๆนั้นก็คือการ์เดียนล่ะ เขาจะคอยเป็นเกราะคุ้มกันพลังของโลกทางนี้ให้ เรา แล้วยังมอบพลังในการคืนร่างจริงในโลกนี้กับพลังในการ ต่อสู้ให้เราด้วย ___ อย่างนั้นเหรอ... ___ ส่วน มาย่า ก็คือ เครื่องที่ช่วยในการดึงเอาความสามารถของพวกเราออกมาอ ย่างเต็มที่ เพิ่มพลังให้กับทั้ง การ์เดียนและปิศาจของผู้ครอบครองอีกไม่รู่กี่เท่า และยังรักษาความเสถียรระหว่างการ์เดียนกับปิศาจในครอ บ ครอง ไม่ให้เกิดกรณีที่การ์เดียนเป็นฝ่ายที่ถูกควบคุม ลิเดียอธิบาย ก็เหมือนกับที่เพื่อนของนายโดนฉันควบ คุมไง เพราะว่าเขาไม่มีมาย่า แล้วนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมนายยังไม่ถูกฉันควบคุม ไม่ใช่ว่าฉันคิดจะปล่อยนายไป แต่ฉันทำอะไรนายไม่ได้ต่างหาก ถึงเจ้ามาย่าจะยังไม่รับนายเป็นผู้ครอบครองที่แท้จริ ง... ___ ...แต่พลังในการคุ้มครองก็ยังทำงาน... ใช่ไหม ไวต์ต่อให้ ลิเดียพยักหน้า แล้ว...ทำไมเธอถึงยอม มาบอกฉันล่ะ ___ แหม...ไหนๆ เราก็เป็นหุ้นส่วนกันแล้วนี่ ลิเดียพูดยิ้มๆ ในเมื่อหนทางต่อไปที่ฉันจะต้องก้าวผ่าน ยังต้อง พึ่งนายอีก ___ เป็นอย่างนี้นี่เอง ไวต์พูด แต่ความสงสัยบางอย่างก็ยังไม่หายไป ทำไมถึงต้องเป็นเขา ___ แต่จำไว้นะ หากวันใดที่ฉันก้าวถึงจุดหมายได้ วันนั้นจะเป็นวันสิ้นสุดของนาย ลิเดียพูดเสียงเยียบเย็น จนไวต์รู้สึกหนาววูบ ___ เอาล่ะ! ถ้านายเริ่มคิดเป็นแล้วก็ไปซะ ลิเดียพูด เธอชี้ไปนอกประตูกระจกที่เชื่อมต่อออกไปยังสวนบริเวณ บ้าน สายฝนเทกระหน่ำอย่างรุนแรง จนไวต์รู้สึกงุนงงว่าทำไมเขาถึงไม่รู้ตัวเลย ___ ฝนตกแล้วเหรอเนี่ย ไวต์พูด ___ ถ้าฉันเดาไม่ผิดนะ การต่อสู้คงเริ่มขึ้นใกล้ๆนี้เอง สายฝนนี้คงเป็นพลังของเผ่าพืชแน่ๆ ลิเดียพูด ร่างของ เธอเริ่มจางหายไปเรื่อยๆในอากาศ สำหรับนายหากยังอยากจะยุ่งเรื่องของพวกเราต่อไปอีกนะ บางทีนายอาจจะ แวะไปเยี่ยมเยียนสักหน่อยก็ได้ เธอยิ้มเยาะก่อนที่ร่างจะจางหายไปทั้งหมด ______________________________________จบตอน |
|
| |
|
19 Jun 2006, 12:26
| #7 (permalink) |
| สมาชิก TG แรกเริ่ม โพส: 146 ดาวโหลด: 104 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 14 TG ออร่า: | ตอนที่3ลงแล้วเน็ตมันแปลกๆนึกว่าหลุดเลยเผลอกดไปหลาย ครั้ง ไม่ได้ตั้งใจจะปั๊มหรืออะไรนะครับ ขอเพียงมีคนอ่านบ้างผมก็ดีใจแล้ว ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ____________________________________The Devil Brooch มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ ตอนที่4 เอมี่ สาวน้อยสายฝน ___เสียงฝีเท้าย่ำน้ำเป็นจังหวะถี่ ไวต์ออกแรงวิ่งอย่างเต็มกำลัง ตามที่ลิเดียพูดมา เขาเดาเอาว่าคงมีเรื่องเกิดขึ้นที่ สวนสาธารณะแน่ ทั้งที่เขาก็ยังไม่รู้เรื่องอะไร แต่เขาก็ก้าวต่อไปโดยไม่รู้ว่าทำไม ___ เผ่าพันธุ์งั้นหรือ คำเรียกสิ่งมีชีวิตของโลกทางนั้นงั้นหรือ ไวต์พึมพำ เขาไม่สนใจจะหยิบร่มหรืออะไรเลย ไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว ความรีบเร่งมีชัยเหนือความกลัวเปียก ยังไงก็ตาม ไวต์ก็ไม่เคยเป็นหวัดมาตั้งนานแล้ว ครั้งนี้ก็คงเหมือนกัน(มั๊ง?) เสียงของเอมิลี่ยังคงดังในหัวเขาเป็นพักๆ ปิศาจที่แท้จริงก็คือคนที่ไร้จิตใจงั้นหรือ ___ ในชีวิตหนึ่งของเจ้า อย่างน้อยๆก็น่าจะรู้จักคำว่าช่วยเหลือบ้าง ทำไมไม่ลองทำอะไรสักอย่างให้คนซาบซึ้งจน จารึกชื่อเอาไว้ล่ะ อะไรที่ยิ่งใหญ่ แต่ในทางดีนะ เสียงของปู่ดังขึ้น ฟังเหมือนจะดังอยู่ข้างๆหู ทั้งที่ข้างไวต์ก็ไม่มี ใครอยู่ ถึงแม้ว่าชื่อของเจ้าจะถูกจารึกในใจของคนเพียงคนเดีย ว แต่มันก็สูงค่าเกินกว่าที่จะประมาณได้ แล้วก็ดี กว่าที่ไม่มีใครรู้จักเลย ___ อย่างงั้นเองหรือครับ ปู่ ไวต์พูดกับตัวเอง เขารู้สึกว่าช่วงนี้ความทรงจำเกี่ยวกับคำพูดของปู่จะ ผุดขึ้นมา บ่อยๆหลังจากที่ลืมไปนานแล้ว ความทรงจำบางช่วงของเขาดูเหมือนจะเรือนรางมากๆจนเขาเ ลิกสนใจไป การนึกถึง อดีตไม่ใช่งานอดิเรกที่เขาชอบ แต่คราวนี้เขากลับยอมที่จะนึกถึง ผมเข้าใจแล้ว ___ไวต์รู้สึกเหมือนค้นพบอะไรบางอย่าง มันเป็นความรู้สึกที่แยกไม่ออกระหว่างความตื้นตันกับ ความรู้สึกดื่มดำใน ชัยชนะ ขณะที่บรรยากาศรอบๆเริ่มเย็นลง ไวต์ยังคงวิ่งต่อไป ภาพของลินน์สว่างขึ้นมาในใจ เธอกำลังร้องไห้ น้ำตา ไหลพรั่งพรูเป็นสาย ___แล้วจู่ๆเสียงการต่อสู้ก็ดังขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเต ือนใดๆ เสียงดังตึงตังโครมครามดังมากเสียจนไวต์อดสงสัยไม่ ได้ว่าทำไมเขาไม่ได้ยินตั้งแต่แรก ___ มาจนได้นะ ดีมาก แอลยืนยิ้มๆอยู่หน้าเขา ผมดำที่เคยดูชี้ๆยุ่งๆตกลู่ตามน้ำที่สาดกระหน่ำลงมาย ังร่างของ เขา ชุดยูนิฟอร์มร้าน อ่านสนุก เปียกชุ่มไปหมด เอ้านี่! ของนาย เขาโยนพวงกุญแจสีขาวดำขนาดเท่าไข่ไก่ ให้ไวต์ ทันทีที่นิ้วของไวต์สัมผัสกับมัน แสงสีเหลืองนวลก็ส่องวาบออกมาจากตัวมันเอง ___ รู้สึกอย่างกับว่าถูกดูดเรี่ยวแรงออกจากร่างเลย ไวต์พูด เสียงการต่อสู้ได้ยินชัดเจนมากขึ้น ทำไมเขาถึงไม่ ได้ยินตั้งแต่ก่อนหน้านี้นะ ถ้าเสียงดังขนาดนี้ เดี๋ยวมีคนมาเห็นแล้วจะยุ่งเอานะ ___ ไม่ต้องห่วงไปหรอก แอลพูด ทั้งคู่เริ่มวิ่งไปตามซอยที่เปียกแฉะและน้ำท่วม สายฝนยังคงซัดกระหน่ำอย่าง รุนแรงต่อไปไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง ที่นี่ถูกครอบไว้ด้วยเขตป้องกันแล้ว ความสามารถของพ่อค้าในตำนานน่ะ หาก ใครเข้าใกล้เขตป้องกันนี้จะเหมือนกับถูกหยุดเวลาไป แล้วพอเขตป้องกันคลายออก ความทรงจำก็จะขาดไปเฉพาะ ช่วงนั้น ___ งั้น...ทำไมผมถึงไม่โดนหยุดล่ะ ไวต์ถาม เริ่มหอบเล็กน้อย เรี่ยวแรงของเขาดูจะเผาผลาญไปอย่างรวดเร็ว มากกว่าปกติ ความรู้สึกเจ็บแปล๊บกระจายขึ้นตามแขน ขาอย่างไม่มีสาเหตุ ถ้ามันทำงานแบบนั้น...โอ๊ย! เขา สะดุดล้ม ความเจ็บปวดที่ขาขวาพุ่งขึ้นอย่างรุนแรง ทำไมกัน! ___ นั่นเพราะนายเป็นการ์เดียนไงล่ะ เขตป้องกันเลยหยุดนายไว้ไม่ได้ แอลพูด เขาหยุดวิ่งแล้วพยุงไว ต์ขึ้น แล้วถ้าเข็มกลัดอยู่กับการ์เดียนของมัน ความรู้สึกยามต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายจะถูกถ่ายทอดถึงกั นด้วย ___ งั้นเหรอ! ไวต์กัดฟันกรอด ถ้าเขาเจ็บปวดขนาดนี้ แสดงว่าลินน์ก็เช่นเดียวกัน พลางนึกสงสัยว่าลินน์กำลัง ทำอะไรอยู่กันแน่ เพราะมาย่าดูจะดึงพลังเขาไปมากขึ้นอีก หมายความว่าลินน์ยังไม่ยอมแพ้ทั้งที่บาดเจ็บขนาดนั้น งั้น หรือ ___ นั่นไง! แอลพูด ในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงสวนสาธารณะจนได้ เบื้องหน้าไวต์นั้น ลินน์กำลังดิ้นรนอย่างเอาเป็น เอาตาย เสื้อผ้าฉีกขาด เลือดเปรอะเปื้อนเสื้อกับน้ำฝนจนชุ่มโชกดูน่ากลัว เธอวิ่งลากขาไปมาหลบสิ่งที่ตวัดขวับๆใน อากาศ แส้ลอยอยู่ในอากาศ! ____ เจ้านั่นเป็นทหารชุดเหลืองของราชินี เผ่าผู้ควบคุม มีความสามารถในการล่องหนได้ สำหรับมนุษย์และ ปิศาจธรรมดาที่ไม่ใช่กลุ่มผู้ทำลายแล้วจะไม่มีทางมอง เห็นตัวเธอ แอลกระซิบ ___ ลินน์! ไวต์ตะโกน ความรู้สึกบางอย่างอัดแน่นจนแทบล้นออกมากำลังพลุ่งพล ่านอย่างดุเดือดข้างในใจ เขา ไม่รู้ว่าเขาควรจะพูดอะไรออกมาดี ได้แต่ชูมาย่าขึ้นในอากาศเท่านั้น ทันทีที่ลินน์เห็นไวต์เท่านั้นเอง มาย่าก็ส่อง แสงเหลืองนวลวาบมากขึ้นอีก ไวต์รู้สึกว่าพลังงานมหาศาลกำลังไหลผ่านระหว่างตัวเข ากับมาย่า ความเจ็บปวดดูจะ ลดลงไปมาก นี่มัน...อะไรกัน เขาพึมพำ ___ พลังการต่อสู้ของปิศาจเข็มกลัดอย่างลินน์น่ะ ขึ้นอยู่กับพลังใจของทั้งสองฝ่าย แอลพูดยิ้มๆ เขาตบไหล่ไว ต์เบาๆ ถ้าหากมีคนใดคนหนึ่งฮึดสู้ขึ้น พลังก็จะหลั่งไหลเพิ่มขึ้นอีกมาก แถมนายยังมีมาย่าในครอบครองอีกด้วย ไม่ต้องพูดถึงเลย ___ ส่วนกรณีปิศาจที่คิดจะยอมแพ้หรือไม่มีการ์เดียนแล้วล ่ะก็ หากว่าใช้พลังหมดแล้วคือหมดเลย จะต้องรีบกลับ เข้าไปอยู่ในเข็มกลัดเหมือนเดิมเพื่อฟื้นพลังตัวเอง อย่างเช่นเด็กคนนั้น แอลชี้ไปทางเด็กคนหนึ่งที่นั่งตัวสั่นอยู่ ตรงกำแพงไม่ไกลจากการต่อสู้ที่กำลังดำเนินอยู่ ___ นั่นมัน...ปิศาจนี่ ไวต์ร้อง ค่อนข้างแปลกใจที่เห็นตนอื่นอีก คราวนี้เป็นเด็กสาวตัวเล็กๆ สูงสักประมาณ ลิ้นปี่เขาได้ เธอไว้ผมยาวสีชมพูสดใส นัยน์ตาสีฟ้าเข้ม ผิวขาวแต่ให้ความรู้สึกสดใสต่างจากผิวขาวซีดของลิเดี ย เธอสวมเสื้อสีส้มกับกางเกงขายาวสีน้ำตาลหลวมโพรก ที่เห็นเป็นจุดเด่นจนไวต์รู้ทันทีเลยว่าเป็นปิศาจก็ค ือใบไม้สี เขียวอ่อนใบใหญ่สองใบที่โผล่ออกมาจากกลางหัวราวกับยอ ดอ่อนเพิ่งขึ้นก็ไม่ปาน ___ เธอเป็นพวกพืช อยู่ในกลุ่มผู้สร้าง แอลพูด พอเธอมาถึงโลกทางนี้ก็ถูกจู่โจมโดยทหารของราชินีที่ด ักอยู่ ทันที ไม่มีเวลาให้เธอหาการ์เดียนเลย ดีว่าลินน์รู้ตัวก่อนก็เลยมาช่วยได้ทันอย่างฉิวเฉียด แต่ว่าผมเจ็บใจเล็ก น้อยที่ไม่สามารถยื่นมือเข้าช่วยได้ ดูท่าทางคุณกับลินน์จะลำบากอยู่ไม่น้อย เขาพูดต่อเมื่อเห็นร่างไวต์สั่นกระตุก เล็กน้อยทุกครั้งที่ลินน์ถูกหวดใส่ ___ เป็นไรหรอกน่า ไวต์กัดฟัน พยายามยิ้มออกมา เขายังจ้องมองเด็กคนนั้นอยู่ เธอกำบางอย่างไว้แน่นใน มือ นั่นเธอกำอะไรอยู่น่ะ ___ นั่นเป็นเข็มกลัดของเธอ มันเกือบจะถูกทำลายทิ้งแล้วถ้าลินน์โผล่มาช้าอีกแค่เ พียงวินาทีเดียว สำหรับปิศาจ เข็มกลัดอย่างลินน์ หากเข็มกลัดของตัวเองถูกทำลายในโลกนี้อาจทำให้วิญญาณ สูญสลายไปได้เลย แอลพูด จริงๆตอนนี้ก็ค่อนข้างน่าเป็นห่วงเหมือนกัน เด็กคนนั้นยังใช้พลังติดต่อกันโดยไม่หยุดหย่อนทั้งที ่ยังไม่มีการ์เดียน ดูเหมือนเธอจะควบคุมพลังไม่ได้ ถ้ายังใช้ต่อไปอีกจะต้องเกิดเรื่องแย่ๆขึ้นแน่ พลังเรียกฝนนั้นน่ะ ___ เรียกฝนเลยเหรอ...อุ๊บ! ไวต์รู้สึกเหมือนถูกของหนักๆชนเข้าที่หัว เขาล้มลงพร้อมๆกับลินน์ ในอากาศมีแส้ ลอยขวับๆอยู่ส่งเสียงเปรี๊ยะๆอยู่ ...อะไรกัน... ไวต์กัดฟัน ___ ว้าวๆ นั่นมันมาย่าไม่ใช่เหรอเนี่ย เสียงพูดช้าๆที่ฟังดูยั่วยวนดังขึ้นจากกลางอากาศโดยท ี่ไม่มีใครเห็น ร่าง แค่มาถึงโลกนี้สองวันก็เจอแล้ว โชคดีจัง ___ ทหารราชินี นักควบคุม กลุ่มผู้ทำลาย แอลพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่ดวงตามองอย่างไม่ชอบใจไปทางแส้ใน อากาศนั้น มีเพียงอาวุธเท่านั้นที่ล่องหนด้วยไม่ได้ ___ พูดมากจังน้า คุณพ่อค้า เสียงไร้ร่างดังขึ้นอีก ดูจากสีหน้าแล้ว คุณคงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่สินะ เสียง ยังคงดังต่อไปพร้อมหัวเราะคิกคัก ___ ก็ได้แค่สีหน้านั่นแหละ เธอก็รู้ไม่ใช่หรือว่าผมเข้าไปยุ่งไม่ได้ แอลพูดช้าๆด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่ความรู้สึก รุนแรงกระจายแผ่ออกมา ไวต์ที่นอนมึนงงอยู่นั้นรู้สึกว่าแอลเป็นเหมือนในวัน แรกที่เขาพบ ตอนลิเดีย และครั้งนี้ เขาเห็นเงาดำของคนอีกคนยืนอยู่ข้างหลังแอลอย่างเลือน ราง ____ ความเป็นกลางที่ต้องรักษาไว้สินะ... เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น ถึงแม้จะฟังดูสั่นๆเล็กน้อยจากกระแสรุนแรง ที่แอลปลดปล่อยออกมา นี่แสดงว่าจิตใจคุณต้องมั่นคงมากจริงๆ ทั้งที่ฝ่ายที่ตัวเองเชียร์อยู่แพ้แล้ว แต่ก็ยังนิ่ง เฉยอยู่ได้ ___ นั่นเพราะว่าผมยังไม่เห็นว่าพวกเขาจะแพ้เลย แอลยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไวต์ไม่เข้าใจว่าฝืนยิ้มหรือเป็นยิ้มท ี่มี บางอย่างแฝงอยู่ เห็นอยู่ชัดๆว่าทั้งไวต์และลินน์ต่างก็นอนหมดท่าอยู่ บนพื้น ผมก็แค่พูดถ่วงเวลาเธอไม่ให้ลงมือ ขั้นสุดท้ายเท่านั้น ถ่วงเวลาเพื่อให้ บางคน ปรากฎตัว ...แล้วก็นะ ไวต์ ผมบอกแล้วไงว่าพลังของเข็มกลัดนั้นขึ้น อยู่กับจิตใจของนาย ถ้านายยอมแพ้ ทุกอย่างก็จบ ___ อะไรนะ...? เสียงจากผู้ล่องหนดังขึ้นอีก ___สิ้นเสียงของเธอ เงาสายหนึ่งพุ่งอย่างรวดเร็วเข้าหาจุดที่แส้ลอยอยู่ก ลางอากาศ พร้อมมีเสียงดังพลั่ก ไวต์เห็น ภาพแบบตะแคงแต่ก็รู้ว่านั่นคือลิเดีย เธอลอยอยู่กลางอากาศในท่าเตะ ___ ขอต้อนรับสู่การต่อสู้ในช่วงต่อไป เมื่อลินน์เปลี่ยนตัวเป็นลิเดียแทน แอลพูดยิ้มๆ หวังว่าเธอคงรู้จักนะ พวกแวมไพร์ กลุ่มผู้ทำลายเหมือนกัน การล่องหนช่วยเธอไม่ได้แล้ว เขาพูดกับอากาศทางด้านขวาของเขา ___ เล่นรุมกันนี่นา เสียงไร้ตัวตนดัง ไวต์รู้สึกว่าได้ยินเสียงดังจากบนพื้นไม่ไกลจากเขานั ก แต่ท่าทางเจ้านั่น จะไม่สนใจเขา เพราะแส้ยังคงตวัดพุ่งซัดเข้าใส่ลิเดียอย่างบ้าคลั่ง เพียงลิเดียยื่นมือออกมาเท่านั้น แส้ก็ถูกดีดกลับ คืนพร้อมคลื่นแสงเรืองๆ พื้นระเบิดเป็นหลุม ไม่ยุติธรรม! ___ อ้าว! ว่าอย่างนี้ได้ยังไง ไม่เห็นแปลก ถ้าคนหนึ่งไม่ไหวก็เปลี่ยนตัวกันสิ กติกาโลกปิศาจไม่มีห้ามเปลี่ยนตัว นะ แอลเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ___ นั่นมันกรณีการ์เดียนเดียวกันสิ เสียงจากแส้ดังขึ้น ไวต์รู้สึกดีขึ้นมาก ความเจ็บปวดค่อยๆลดลง แสงสีทอง ส่องวาบออกมาจากมาย่าแทนสีเหลืองนวล ลิเดียที่ลอยอยู่กลางอากาศยังคงปล่อยคลื่นแสงวูบวาบใ ส่พื้นอย่างถี่รัว ___ ก็ใช่ไง อ้อ! เธอคงยังไม่รู้สินะว่า ลิเดียแพ้ให้แก่ผู้ครอง มาย่า ไปแล้ว แอลพูด เขายืนอยู่ท่ามกลางหลุม (!)ที่ล้อมรอบอย่างไม่กลัวเกรง แสงวูบวาบจากลิเดียและแส้ตวัดเฉียดหัวเขาไม่รู้กี่คร ั้งต่อกี่ครั้ง ____ อย่าพูดแบบนั้นนะ ลิเดียตะโกนเสียงเฉียบขาด ดูเธอจะมีผลกระทบกับคำว่าแพ้ให้ไวต์อย่างแรง จู่ๆไม้ กางเขนหินอ่อนยักษ์ก็ปรากฏขึ้นแล้วพุ่งลงอัดพื้นอย่า งไม่มีปี่มีขลุ่ย โดนแส้ที่ลอยไปมาจังๆจมลงพื้น ___ ชิ! พลาดงั้นหรือ ลิเดียพูด นัยน์ตาจับจ้องอยู่ที่ม้านั่งที่หักครึ่ง ___ เจ้านั่นไปแล้วล่ะ ถึงแม้ว่านายจะมองไม่เห็นก็เถอะ แอลพูด ก้าวยาวๆมาพยุงไวต์ขึ้น ___ ให้ตายสิ! พอปล่อยให้จัดการอะไรเองหน่อยก็สารรูปยับเยินเลยนะ เห็นไหม ลินน์ผู้น่ารักของฉันก็พลอยโดน ไปด้วยเลย ลิเดียบ่นใส่ไวต์ เธอคุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วจับแขนลินน์ เป็นอะไรมากไหม เธอถามด้วยเสียง- อ่อนโยนแบบที่ไวต์ไม่เคยได้ยิน ทำเอาเขาอ้าปากค้างไปเลย ___ เอ่อ...ก็ไม่มากหรอกจ๊ะ ดีที่ได้เธอมาช่วย ลินน์ตอบยิ้มๆ ___ แหม! เลือดไหลซึมออกจากนิ้วมือล่ะ น่าเสียดายนะ ลิเดียพูด ก้มหน้าลงดูดปลายนิ้วชี้ลินน์ ฝ่ายที่โดน สะดุ้งเฮือก ว้าว! ช่างอร่อยอะไรเช่นนี้ ลิเดียพูด สีหน้าดูเปล่งประกาย ___ นั่นปะไร ไวต์ยิ้มแหยๆ กะแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ เขาพึมพำ แอลยังคงพยุงตัวเขาอยู่ ร่างกายของเขา เริ่มรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาสังเกตเห็นลิเดียดูเคลื่อนไหวค่อนข้างติดขัดกว ่าเดิม เป็นไปได้มากว่า เขากำลังดึงความ แข็งแรงจากลิเดียมาสู่ตัวเอง ___ ไปบ้านนายเถอะ แอลพูด เขาจับแขนไวต์ที่พาดบ่าอยู่ให้กระชับแล้วออกเดิน ___ บ้านสวยนะ แอลพูด พลางจิบชาจากถ้วยกระเบื้องสีขาวบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ในคร ัว เขานั่งตรงข้ามกับไวต์ น้ำจากเสื้อผ้าหยดแหมะลงบนพื้นอย่างไม่หยุดหย่อน โทษทีนะที่ทำบ้านนายเปื้อน ___ เอาเถอะ! มันเลี่ยงไม่ได้นี่ ไวต์พูด ยักไหล่ เขาก็ยังคงเปียกมะล่อกมะแลกอยู่เช่นเดียวกับแอล เพราะ ห้องอาบน้ำในบ้านถูกพวกผู้หญิงยึดอยู่ เสียงกรี๊ดกร๊าดดังลงมาจนถึงชั้นล่าง ___ พวกนั้นฟื้นสภาพเร็วจังนะ ไวต์พูดช้าๆ แสดงสีหน้าเซ็งๆออกมาเหมือนปกติ เร็วจนน่ากลัวเลย แผลก็ ไม่เหลือด้วย ___ ก็เพราะนายได้เป็นการ์เดียนของสาวน้อยพันธุ์พืชแล้วไ งล่ะ เธอเชี่ยวชาญมากนะ ไอ้เรื่องใช้พลังฟื้นฟูรักษา น่ะ แอลพูดยิ้มๆ เท่านี้นายก็มีปิศาจน่ารักๆในครอบครองถึงสามตนแล้ว ฟังดูเจ๋งชะมัด ___ พูดมาได้ ไวต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ บ้านผมไม่ใช่สถานรับเลี้ยงปิศาจนะ ถึงได้โผล่มาเพิ่มได้เรื่อยๆ ___ เอาน่าๆไหนๆนายก็อยู่คนเดียวอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ บ้านก็หลังใหญ่ไม่ใช่เล่น ตั้งสี่ห้องนอนเลยนี่ มีสาวๆมา พักบ้าง ไม่ถึงตายหรอก นายเอ๋ย แอลพูดเสียงร่าเริง โบกมือน้อยๆแบบไม่ใส่ใจนัก เอ้อ... จริงๆแล้วเวลา แบบนี้ เราควรจะไปที่นั่นนะ ที่นั่น... ไม่ใช่มานั่งหง่าวจ้องหน้ากันเองแบบนี้ ผู้ชายด้วยกันอีกต่างหาก แหวะ... แอลส่ายหน้า ___ ไป...นั่น...ไหน ไวต์ถามงงๆ ____ ห้องอาบน้ำไง แอลพูดเสียงเบา ห้องอาบน้ำ ฮี่ ฮี่ เขายิ้มอย่างมีเลศนัย ___ เฮ้ย...ปะ...ปะ...ไป...ไปแอบดูมันไม่ดีนะ ไวต์ร้อง รู้สึกร้อนผ่าวๆ ภาพของลินน์ ลิเดียและเด็กสาวเอมี่ผุด ขึ้นในมโนภาพ ___ ฮั่นแน่... หน้าแดงแล้วนะ ไม่ทราบว่านายกำลังคิดอะไรอยู่คร้าบ แอลยิ้มกว้างกว่าเดิม ไวต์รู้สึกร้อนวูบ วาบมากขึ้น อาจเป็นเพราะถูกแอลว่ามาตรงๆก็ได้ จริงๆก็อยากไปบ้างล่ะสิ ___ ปะ...เปล่านะ ไวต์รีบสั่นหัวอย่างร้อนรน มะ...ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น จริงๆ ___ คิดอะไรอยู่เหรอจ๊ะ เสียงของลิเดียดังขึ้นด้านหลังไวต์ ____ เจี๊ยกกกกกกกกกกกก เขาสะดุ้งสุดตัว ตกใจสุดขีด รีบดีดตัวออกด้านข้าง เขาพบว่ามีไม้กางเขนสีขาวอัน เดิมเหมือนทุกครั้งลอยอยู่ แสงสีม่วงเรืองวูบวาบ ___ นั่นเป็นความสามารถของแวมไพร์ การสื่อสารทางไกลผ่านสิ่งของประจำตัว แอลอธิบาย ก่อนจะหันไปพูด กับไม้กางเขนสีขาว หมดนี่คิดจะแอบดูพวกเธอน่ะ ___ ว๊ากกกกกก! ไวต์ร้อง ไม่ใช่นะ ไม่ใช่น้า!!!!!! เขาลนลานสุดขีด มีไม่กี่เรื่องที่สามารถทำให้เขารู้สึก ลนลานขนาดนี้ได้ นี่ก็เป็นเรื่องหนึ่ง ___ หึ! เจ้าคนไม่ได้เรื่องนี่ตลกดีแฮะ เสียงลิเดียหัวเราะ เจ้าก็ด้วยแหละแอล รู้ไว้ซะ ลินน์น่ะเป็นของฉัน ทั้งตัวและหัวใจ พวกนายไม่มีสิทธิ์มายุ่ง เข้าใจ๋ แล้วถ้ายังคิดจะฝ่าฝืนคำของฉันเมื่อไหร่ พวกนายไม่ได้ตายดี แน่ พอสิ้นเสียงพูด ไม้กางเขนสีขาวก็จางหายไป พร้อมกับเสียงกรี๊ดกร๊าดจากข้างบนดังขึ้นกว่าเดิม ___ ท่าทางยายนั่นคงจะสนุกมากทีเดียว แอลพูด แหงนหน้าขึ้นมองเพดาน ฟังจากเสียงแล้วนะ เอ่อ...โอเค หยุดเล่นก่อนก็ได้ เขาพูดต่อเมื่อเห็นสีหน้าของไวต์ - ___ กลับมาเข้าเรื่องก็ได้ ว้า...จริงๆแล้วก็ไม่ชอบเลย แต่ก็นะ แอลยักไหล่ นายอยากรู้เรื่องอะไรล่ะ ___ พวกนั้นเป็นอะไรกันแน่ ไวต์ถาม ถึงแม้จะเรียกพวกลินน์ว่าเป็นปิศาจ แต่ก็ยังปะติดปะต่อเรื่องไม่ค่อย ได้อยู่ดี แล้วมาเกี่ยวกับผมได้ยังไง ___ ก็เคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ...ปิศาจ จากดินแดนอื่น หรือเรียกว่าดาวดวงอื่นก็ได้ แอลพูด พอมาอยู่ที่ โลกก็ต้องอยู่ในสภาพที่ประหยัดพลังงานที่สุด เสถียรที่สุด เข็มกลัดไง - ___ แล้ว...ทำไมต้องเข็มกลัด แบบว่า...เป็นอย่างอื่นไม่ได้เหรอ ไวต์ถามอีก แล้วก็พวงกุญแจด้วย เห็น เรียกชื่อมันอย่างกับว่ามีชีวิตด้วยแน่ะ ___ เรื่องเข็มกลัดนี่...ก็...ไม่รู้สินะ แอลสั่นหัว บางทีปิศาจพวกแรกที่มายังโลกนี้อาจเห็นเข็มกลัดกับพว ง กุญแจเป็นอย่างแรกแล้วก็ชอบ...ล่ะมั๊ง มันเป็นเรื่องเมื่อหลายร้อยปีก่อนแล้ว ใครจะไปรู้แน่ๆได้ล่ะ ส่วนมาย่า หล่อนก็เป็นปิศาจเหมือนกันนั่นแหละ แต่ต่างออกไปนิดหน่อย ___ เป็นด้วยเหรอ ไวต์หยิบพวงกุญแจออกมาดู ____ ก็นะ แอลพูด เธอเป็นหนึ่งในสามปิศาจที่ทรงพลังที่สุด สามปิศาจผู้เป็นตำนานตลอดกาล ___ ตำนาน...งั้นเหรอ ไวต์พึมพำเบาๆ คำว่า ตำนาน ทำให้เขานึกบางอย่างได้ แล้วพ่อค้าในตำนานล่ะคือ อะไร ทำไมใครๆก็เรียกนายอย่างนั้น ___ พ่อค้าก็คือพ่อค้าสิ! ไม่เห็นจะต้องมานั่งสงสัยเลย แอลพูดยิ้มๆ สำหรับการต่อสู้ของพวกปิศาจในแต่ละครั้ง จะต้องมีคนจากดินแดนอื่นเข้ารับตำแหน่งนี้ เป็นตำแหน่งตกทอดที่มีมาตั้งแต่สมัยก่อนนู้นเลยนะ อย่างที่เคยบอก ไว้ไง กรรมการที่มีของขาย ___ อ้อ... ไวต์ร้อง ถึงจะยังงงๆอยู่กับความหมายที่แอลตอบก็เถอะ ____ แล้วก็นะ คราวหน้าถ้ามีการต่อสู้อีกก็ให้นายพกตังค์ไปด้วยก็แล ้วกัน เผื่อมีของดีมาขายให้ แอลพูด หัวเราะแหะๆ _____________________________________________จบ |
|
| |
|
23 Jun 2006, 07:33
| #9 (permalink) |
| สมาชิก TG แรกเริ่ม โพส: 146 ดาวโหลด: 104 อัพโหลด: 0 รับคำขอบคุณ: 14 TG ออร่า: | ตอนที่5มาแย้วววววววครับ ------------------------------------------------------------------------------------------------------- The Devil Brooch มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ ตอนที่5 ชุลมุน ___เปลวเพลิงสีแดงลุกโพลงอยู่ห้ากองในห้องมืดๆ เกิดเป็นแสงสลัวสีส้มทาบบนกำแพงหินสีเทาปนดำ เงาวูบวาบ ขยับไหวไปมารอบๆร่างหญิงสาวผมยาวจรดพื้นในชุดสีดำที่ ยืนอยู่กลางห้อง ในมือของนางมีวัตถุส่องแสงเรืองๆสีแดง ให้ความรู้สึกที่รุนแรง ___ทันใดนั้นเอง เงาร่างหนึ่งในกลุ่มที่วิ่งวนอยู่รอบๆก็ก้าวออกจากวง โคจรเดิม ปีกดำทะมึนสยายออกกว้างมากถึง สามเมตร เปลวเพลิงร้อนระอุลุกพรึบขึ้นรอบปีกอย่างฉับพลัน ___ เหวอ! ไวต์ร้อง เด้งตัวขึ้น ภาพของเปลวเพลิงยังติดตาอย่างแจ่มชัด...นกที่ลุกเป็น ไฟ... มันคือ...อะไร กัน... เขากระซิบกับตัวเอง ___นาฬิกาตีบอกเวลาตีห้าครึ่ง นอกหน้าต่างยังคงถูกปกคลุมด้วยเงามืด ไวต์รู้สึกกระหายน้ำอย่างมาก ทั้งๆที่ภายใน ห้องก็เปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นฉ่ำ แต่เหงื่อกลับไหลชุ่มโชก ความรู้สึกร้อนราวกับไฟวูบวาบอยู่ภายในอก ___ เอ...หรือบางทีเรานอนต่ออีกหน่อยแล้วค่อยลุกดีหว่า เขาพึมพำในคอ สมองที่เริ่มกลับมาทำงานตามปกติ บอกว่าวันนี้เป็นวันอาทิตย์ วันหยุดที่แสนเงียบสงบของเขาตลอดมา หลังจากคิดอยู่พักหนึ่งเขาก็คิดว่าควรนอนต่อไป ก่อน ___ไวต์ล้มตัวลงนอน มือความหาผ้าห่ม เขารู้สึกถึงบางอย่างนุ่มๆ บางทีผ้าห่มก็นุ่มแบบนี้แหละ กลิ่นหอมด้วย เอ กลิ่นหอมที่เหมือนกลิ่นดอกไม้หลายๆชนิดผสมกัน ___ กลิ่นดอกไม้เหรอ? ไวต์พูดงงๆ เขาจำได้ว่า ตลอดเวลาที่เขาอยู่ในบ้านหลังนี้ เขาไม่เคยนำดอกไม้หรือ อะไรก็ตามที่มีกลิ่นเหมือนดอกไม้เข้ามาในห้องนอนเลยส ักครั้ง นั่นเพราะว่าเขาแพ้เกสรดอกไม้ เลยพาลไม่ชอบ ดอกไม้ไป เอ๊ะ! ___ไวต์พลิกตัวตะแคง แล้วก้มหน้าลงพร้อมกับดึงผ้าห่มเปิดออก ที่จริงเขาเห็นบางอย่างสีเขียวๆที่ไม่น่าจะมาอยู่บน เตียงเขาได้ตั้งแต่แรกแล้ว ทันทีที่ผ้าห่มเปิดออก ไวต์ก็ต้องเอามืออุดปากตัวเองไม่ให้ตะโกนเสียงดังออก มา ___เด็กสาวผมสีชมพูที่ดูอายุราวๆสิบสองสิบสามนอนคุดค ู้อยู่แถวๆลำตัวไวต์ มีใบไม้สีเขียวใบใหญ่สองใบอยู่บนหัว เธอกำลังหลับสนิท ___ เอ๋?... ไวต์มองอย่างตื่นตะลึง สมองปั่นตัวเองอย่างบ้าคลั่ง คิดหาสาเหตุที่เอมี่มาอยู่บนเตียงเขา เธอควรจะ นอนอยู่ห้องเดียวกับลินน์ไม่ใช่หรือ แล้วทำไม... ___ในขณะที่สมองเขากำลังคิดหาสาเหตุต่างๆอยู่นั้น เอมี่ก็พลิกตัวมาทางเขา แขนและขาเธอโอบตัวเขาราวกับว่าเขา เป็นหมอนข้างใบโปรด ไวต์สะดุ้งเล็กน้อย เอมี่อยู่ในชุดสมัยเด็กของเขา ชุดที่เขาใส่ในยามที่พร้อมจะลุยกับเครื่อง เล่นในสวนสนุกอย่างเต็มที่ ชุดเสื้อแขนสั้นขาสั้น ___ หวา... ไวต์ร้องเบาๆ สถานการณ์เบื้องหน้าเขานี้อันตรายมาก(หมายถึงล่อแหลม ) ความร้อนผ่าวกระจาย ตั้งแต่ใบหน้าลงไปจนถึงท้องเมื่อเห็นเรียวขาขาวๆและเ ท้าเปลือยเปล่า เสื้อพลิกเปิดขึ้นเล็กน้อย ___ นี่ถ้าตอนนี้มีใครมาเห็นต้องแย่แน่ๆเลย คงโดนเข้าใจผิดไปอีกนาน ไวต์คิด สั่นหัว ยกมือขึ้นหยิกหน้าสงบ สติอารมณ์ ___ เราจะตื่นเต้นไปทำไมกัน อีกฝ่ายเป็นเด็กนะ แค่เด็กเท่านั้น ไวต์พึมพำเบาๆ ทันใดนั้นเอง เสียงของ ไคล์ก็ดังขึ้นมาในมโนภาพเขา นายเป็นสินะ เป็นโลลิคอนสินะ เป็นพวกเดียวกัน ไม่ใช่นะ... ผมไม่ได้เป็นโล ลิคอน! ไวต์โพลงออกมา เขากลัวมากเลยที่จะโดนนับรวมเป็นพวกเดียวกับไคล์ ถึงแม้ว่าไคล์จะเป็นเพื่อนที่ดีมาก ของเขาก็เถอะ ___แล้วสายตาเขาก็พลันเหลือบเห็นใบไม้บนหัวเอมี่ มันมีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ เขาสงสัยตั้งแต่แรกเห็นแล้วว่า มัน งอกออกมาจากหัวเลยหรือ เอาฟะ! ลองจับดูแล้วกัน เขาคิดอย่างกล้าหาญ ไวต์ค่อยๆยื่นมืออย่างกล้าๆกลัวๆไปยัง ใบไม้เป้าหมาย ___ คิดจะทำอะไรจ๊ะ เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆในห้อง พร้อมกับการปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันของไม้กางเขนหินอ่อ น ขาว แต่คราวนี้มันมีขนาดเท่าไฟฉาย ดูเหมือนว่าเจ้านี่จะขยายได้และหดได้(น่ากลัวชะมัด) มันส่องแสงวูบวาบสีม่วง ท่ามกลางความมืด ...พ่อคนโลลิค่อน ___ อิ๊! ไวต์สะอึก นี่หมายความว่าลิเดียแอบดูเขามาตลอดเลยงั้นสิ แต่คิดอีกทีก็ค่อนข้างจะเป็นไปได้ เธอเป็น แวมไพร์ กลางคืนเป็นเวลาของเธอ ___ คิดจะทำอะไรเด็กคนนั้นเอ่ย เสียงลิเดียดังขึ้นอีกจากหินอ่อนเล็กๆอันนั้น ฟังดูจากน้ำเสียงแล้ว ท่าทางเธอ จะสนุกอยู่ไม่น้อย รู้สึกว่ามันจะผิดกฎหมายของโลกทางนี้ด้วยนี่นา ___ เฮ้ย! ไวต์ร้องเบาๆ นี่ลิเดียรู้จักกฎหมายของทางโลกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก ัน เธอยังเพิ่งมาถึงโลกนี้เองนี่นา ___ ฉันควรจะบอกลินน์ดีไหมน้า... ดูเหมือนลินน์จะสนิทกับเด็กคนนี้มากเป็นพิเศษเลยนี่เ นอะ เสียงลิเดียยัง คงดังอย่างสนุกสนานต่อไป ต้องสนุกแน่ๆเลย ___ อย่านะ...ขอร้องล่ะ ไวต์รีบพูด ดูเหมือนเขาจะพูดเสียงดังเกินไป เพราะเอมี่สะดุ้งตื่น เธอลุกขึ้นขยี้ตา และ พอเห็นไวต์ เธอก็พุ่งเข้ากอดไวต์อย่างแน่นหนา ___ทันใดนั้นเอง ลินน์ก็เคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะเปิดผัลวะเข้ามา ___ เอ่อ...เอมี่อยู่อยู่ที่นี่หรือปะ...เปล่า... ลินน์พูด เธอชะงักค้าง ___ มะ...ไม่ใช่นะ...มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดนะ ไวต์พูดตะกุกตะกัก สั่นหัวเร็วๆ ___ ฮ่าๆๆๆ กอดกันกลมเชียวนะ ลินน์! ฉันเห็นกับตาเลยว่าไวต์เป็นคนเริ่มก่อน เสียงลิเดียดังลั่น ___ ไม่จริง...คุณไวต์... ___ เหวอ...ลินน์...อย่าเข้าใจผิดนะ...ฟังผมก่อน ___ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ___ กรี๊ด!!!! เผียะ! __________________________________________________ ________________ ___ อือ... ไวต์ร้อง เขาเอนตัวทิ้งน้ำหนักลงบนโซฟาตัวใหญ่สีดำ ตรงข้ามเขาคือเอมี่ที่นั่งจ้องเป๋งแทบไม่กระ พริบตามาที่หน้าเขาอย่างเงียบๆ ลิเดียนั่งดูทีวีบนโซฟาอีกตัว เธอนั่งดูติดต่อกันมาสามชั่วโมงครึ่งแล้วนับตั้งแต่ท าน ข้าวฝีมือลินน์เสร็จ ซึ่งไวต์เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงรู้มาก ส่วนลินน์ก็เดินไปเดินมารอบๆบ้านคอยทำความสะอาด ___ไวต์เหลือบตามองเอมี่ เธอยังคงนั่งจ้องเขาเงียบๆ ตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่ว่าเขาจะไปไหน เธอจะตามไปตลอดทุกที่ (เว้นแต่ห้องน้ำ) คอยจ้องเขาตลอดเวลา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ถึงแม้ว่าไวต์จะเป็นพวกไม่ค่อยสนใจกับเรื่องรอบๆ ตัวมากนัก แต่เขาก็ชักหงุดหงิดจากสายตาปิ๊งๆของเอมี่ที่ส่งมาหา ตลอดเวลา ___ นี่! เธอ มีสักช่วงไหมที่คิดว่าจะไม่จ้องผมเขม็งบ้าง ไวต์ส่ายหัวไปมาอย่างเบื่อหน่าย เสียงจากทีวีดังลั่นผสม กับเสียงหัวเราะของลิเดีย รำคาญน่ะ ___ เอมี่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอยังคงจ้องมองไวต์ด้วยสายตาแป๋วแหว๋ว(ที่ลินน์เคยบ อกว่าพอเห็นก็นึก อยากกอดเอมี่ขึ้นมาทันทีทันใด) และท่ามกลางความเงียบของทั้งคู่นั้นเอง(ยกเว้นเสียงห ัวเราะบวกกับท่าบิดไปมาจน แทบตกโซฟาของลิเดีย) หยาดน้ำตาก็ปรากกฎปริ่มที่ขอบตาเอมี่ ___ อิ๊! ไวต์สะอึก เสียงของแอลดังวาบขึ้นมาในหัวในทันที เอมี่เป็นเผ่าพืช จัดอยู่ในกลุ่มผู้สร้าง ที่ดินแดน เธอนั้น เผ่าพันธุ์ของเธอได้รับสมญาว่า ผู้ควบคุมฤดูกาล เพราะว่าเธอสามารถเรียกลมเรียกฝนได้ แล้วเขายัง อุตส่าห์บอกต่ออีกว่า แล้วเอมี่ก็ยังควบคุมพลังได้ไม่คล่องด้วย ฉะนั้นหากเธอรู้สึกเศร้าสะเทือนใจ พนันได้เลยว่า ฝนต้องตกแน่ๆ ___ ว้ากกกกก! ไม่ใช่นะๆ ไวต์ตะโกน โบกมือให้เอมี่ ขณะที่น้ำตาเธอร่วงผล็อยอาบแก้ม ปุยเมฆเล็กๆสีขาวสด ใสแวววาวราวไข่มุกปรากฏขึ้นแถวๆเพดานห้อง เหวอ! ไวต์ร้อง ___ เงียบหน่อย! นี่ช่วงตื่นเต้นนะ ลิเดียเรียกไม้กางเขนสีขาวอันเล็กๆพุ่งชนหัวไวต์จนหน ้าหงาย ในขณะที่ ไวต์รู้สึกอย่างรุนแรงว่าไอ้ที่เขากำลังเจออยู่เนี่ย มันน่าตื่นเต้นกว่าอีก ___ อูย...คือว่านะ...คือว่า...ผมไม่ได้...ไม่ได้...จ๊าก !! ไวต์ดีดตัวลงจากโซฟาทั้งๆที่ยังมึนงงจากการพุ่งชนเมื ่อครู่ อยู่ สายฟ้าสายเล็กๆฟาดลงมาทางไวต์ซึ่งเฉียดไปนิดเดียว ตอนนี้ก้อนเมฆเป็นสีเทาเข้ม กลิ่นไหม้โชยขณะที่โซฟา ลุกเป็นไฟ ลิเดียหันมาหัวเราะเขาแทน แสงสว่างวาบของมาย่าปรากฏวูบวาบออกมาจากกระเป๋ากางเก งเป็นสีชมพู แวววาวสดใส นั่นแสดงว่าเอมี่ดึงพลังของเขามาอาละวาดใส่เขา ___สายฟ้ากระหน่ำฟาดอย่างรุนแรงจนกระทั่งสายฝนเริ่มล งเม็ดใหญ่ๆอย่างไม่ขาดสายจนน้ำเจิ่งนองเต็มห้อง ซึ่งไวต์ ก็พยายามจะมองในแง่ดีขณะที่จิตใจปั่นป่วนจนแทบคลั่ง อย่างน้อยไฟที่ไหม้โซฟาและในห้องก็ดับล่ะนะ ___ ตูม! เสียงทีวีระเบิด ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของลิเดียซึ่งไวต์คิดว่าเป็นเ พราะโมโหที่ทีวีระเบิด กระแส ไฟฟ้าวิ่งพล่านในสายน้ำกระจายเป็นแสงสีฟ้าสดใส ร่างของไวต์ถูกดีดลอยขึ้นในอากาศและลอยตุ๊บป่องค้างอ ยู่อย่าง นั้น ดูเหมือนมีกำแพงใสๆกลมดิ๊กมาครอบตัวเขาไว้ทั้งหมด มาย่า เปล่งแสงสีทองวาบสลับกับสีชมพูอย่างบ้าคลั่ง พลังในร่างไวต์ปั่นป่วนจนอยากอ้วก เขารู้สึกว่ามาย่าจะคอยปกป้องเขาอยู่ถึงแม้ว่าใครๆจะ บอกว่าเขายังไม่ใช่เจ้าของ ที่แท้จริงก็ตาม พร้อมทั้งส่งพลังให้เอมี่และลิเดียที่ฟิวส์ขาด ร่อนไม้กางเขนไปทั่วห้อง __________________________________________________ ______ ___ ให้ตายสิ! ไวต์บ่นพึมพำขณะที่นั่งอยู่บนเตียงนอนคนเดียวในห้องข องเขา ผนังสีขาวดูสะอาดสะอ้านกับโต๊ะ เขียนหนังสือไม้รูปทรงโบราณสีน้ำตาลเข้มให้ความรู้สึ กเป็นตัวของตัวเองของไวต์กลับมาอีกครั้ง เดือนนี้ก็ใช้ออก ไปอีกร้อยห้าสิบเหรียญแล้ว เขาบ่นต่อ ร้อยห้าสิบเหรียญของเขาล่องลอยไปกับไอเทม ขอให้เหมือนเดิม จากแอล เรียบร้อยแล้ว ไอเทมนี้จะทำให้สิ่งของหรือบาดแผลต่างๆย้อนเวลาตัวเอ งกลับไปในหนึ่งชั่วโมงก่อน ไวต์ใช้ไอเทมนี้ กับห้องที่เละเทะจากเอมี่และลิเดีย ดีที่เขาไปรับไอเทมนี้จากแอลทันเวลาพอดี ___ขณะที่เขากำลังถอนหายใจอย่างเอาเป็นเอาตายนั้น เขาก็พลันสังเกตว่าห้องของเขาออกจะสะอาดสะอ้านมากเกิ น ไป ราวกับว่าของต่างๆในห้องเคลื่อนที่ได้ด้วยตัวมันเอง บางอย่างในใจบอกให้ลองเปิดตู้เสื้อผ้าดู เขาลุกขึ้นตามที่ใจ สั่งด้วยความรู้สึกแย่แปลกๆ และเปิดตู้ออก เสียงสูดหายใจดังขึ้น สิ่งนั้นหายไป...! ___เมื่อสองเดือนก่อน ไคล์ตัดสินใจที่จะฝาก ของรักของข้า ของเขาไว้ที่บ้านของเนตกับไวต์ เมื่อต้องพานพบกับ วิกฤต การค้นบ้าน ครั้งใหญ่ของแม่ ครั้งนั้นของเกือบครึ่งหนึ่งของไคล์ถูกย้ายมาซุกตามซ อกเครื่องเรือนบ้านของไว ต์(อีกครึ่งอยู่ที่เนต) ตั้งแต่ฟิกเกอร์ หนังสือและแผ่นซีดี(ทั้งเกมส์ การ์ตูนและอื่นๆ) ___เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ไคล์ก็เริ่มทยอยขนกลับ แต่ก็ยังไม่ใช่ทั้งหมด สำหรับบ้านไวต์หลังนี้ ยังคงเหลือสิ่งที่ไคล์ เรียกว่าสุดยอดไอเทมลับอยู่ สิ่งนั้นก็คือ... ____หัวใจไวต์ร่วงลงไปยังตาตุ่มภายในพริบตาเดียวที่ส มองรับรู้ข้อมูลว่า ไอเทมลับนั้นหายไป ถึงแม้ว่าเจ้าสิ่งนั้นจะ มานอนกองอยู่ที่บ้านไวต์เป็นเวลาได้สองเดือนแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยเปิดดูและไม่คิดจะเปิดมันด้วย เสียงพูดคุยเฮฮา จากชั้นล่างดังแว่วขึ้นมาข้างบน ไวต์สะดุ้งโหยง นั่นต้องหมายความว่ามีคนขนลงไปชั้นล่าง งั้นก็...? ___ เวรแล้ว ไวต์พึมพำ พุ่งไปที่ประตูห้อง เท้าซอยถี่ยิบลงบันไดอย่างเงียบเชียบและสปริงตัวเด้ง ข้ามขั้นบันได สี่ขั้นลงมาบนพื้นอย่างนุ่มนวล เสียงพูดคุยได้ยินดังขึ้นอีกเล็กน้อย เขาโผล่พรวดเข้าไปในห้องนั่งเล่น สิ่งที่ตั้งเด่น เป็นสง่ากลางโต๊ะกระจกใสที่ถูกล้อมรอบด้วยโซฟานั้นก็ คือ... ___ คุณไวต์...ชอบ...หรือคะ ลินน์โผล่มาทางข้างหลังเขา เธอพูดด้วยเสียงที่ไวต์แยกไม่ออกระหว่างแปลกใจกับ สะเทือนใจ เขารู้สึกเหมือนตัวตุ่นที่อยากมุดลงดิน ___ เห็นเงียบๆแต่ก็ร้ายนะเรา อ๊ะ...อะไรเนี่ย สาวน้อยชุดเมดหูแมว ลิเดียพูด เธอหยิบกล่องทรงสี่เหลี่ยมผืน ผ้ากล่องหนึ่งขึ้นมาดูพร้อมรอยยิ้มแปลกๆบนใบหน้า นายชอบแบบนี้เหรอ ___ มะ...ไม่ใช่นะ...นั่นมัน...นั่นมันของที่ไคล์เอ |