The Devil Brooch มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ

ตอน7 ลงแบบแก้ใหม่ครับ
______________________________-The Devil Brooch
มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ
ตอนทึ่7 สองบุคลิก สองจิตวิญญาณ

___“ จงรับความโกรธของฉันไปซะ ” ลิเดียตะโกน ไม้กางเขนยักษ์สีขาวขนาดเท่ารถพุ่งขึ้นท้องฟ้าพร้อมก ับการหายวับไปของลิเดีย ไวต์รู้สึกโหวงๆในท้องจากพลังที่ถูกดูดไปมากมาย อาการชาตามแขนขาจู่โจมอย่างต่อเนื่องจนแทบทรุด มาย่าเปล่งแสงสีทองสว่างจ้าและสั่นรัวถี่อย่างบ้าคลั ่ง ความโกรธที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิงของลิเดียถูกส่งมาแ ผดเผาจิตใจของไวต์จนแทบละลาย

___“ อั๊ค! ” ไวต์สะอึก ความร้อนรุนแรงปั่นป่วนในอก ที่ยอดตึก ลิเดียยิงแสงวิบวับติดต่อกันทุกๆวินาที โดยมีสายฟ้าสีเหลืองพุ่งกลับมาแบบไม่หยุดยั้งเช่นกัน แส้และแท่งหินพุ่งวนเวียนไปมา “ ร้อน! ” ไวต์กัดฟันพูดออกมาสั้นๆ มือขยุ้มเสื้อนักเรียนตัวเองจนยับยู่ยี่

___“ คุณไวต์ เป็นอะไรไหมคะ ” ลินน์ถาม สีหน้าเธอดูซีดเซียว ความโกรธและความบ้าคลั่งของลิเดียก็ส่งผลกระทบถึงเธอ เช่นกัน ข้างๆ เอมี่ทรุดนั่งอยู่บนพื้น มือกุมอก หอบหายใจ ใบไม้บนหัวเธอดูเหี่ยวแห้ง

___“ อย่าเพิ่งมาถามผมเลย ไปดูเอมี่ก่อนเถอะ ” ไวต์กัดฟัน พลังถูกดูดออกไปมากยิ่งขึ้นอีก ตรงแถวลิ้นปี่รู้สึกเจ็บจี๊ด ท่าทางคู่มือลิเดียคงแข็งแกร่งมากทีเดียว

____“ ย้าก!!! ” ลิเดียตะโกน พุ่งเข้าคว้าอากาศตรงจุดที่มีสายฟ้าเกิดขึ้นโดยที่ไม ่สนว่าตัวเองจะโดนแส้ฟาดฟาดกระหน่ำที่หลังหรือสายฟ้า ที่ซัดใส่ท้องจนชาไปทั้งตัว เธอกำหมัด ชก…ชก…หมัดแล้วหมัดเล่า แล้วจึงพาตัวเองกับเจ้าตัวที่ล่องหนอยู่พุ่งเข้าอัดก ำแพงอย่างรุนแรง ผนังแตกยุบเข้าไปข้างในอย่างง่ายดายราวกับทำจากกระดา ษ เศษกระจกร่วงกราวลงชั้นล่าง

___“ อ๊าค! ” ไวต์ร้อง แขนรู้สึกเจ็บเหมือนโดนแท่งเหล็กยักษ์หล่นทับ อาการปวดตุบๆแผ่กระจายไปตามเส้นเลือดไปทั่วร่าง ภาพที่เห็นในดวงตาดูสั่นไหวและพร่ามัว สมองรู้สึกอื้ออึง สิ่งที่เขารับรู้เพียงอย่างเดียวก็คือ มาย่าที่ส่องแสงวูบวาบแสบตา แสงสีทองราวกับรุ่งอรุณ

___“ คุณไวต์! ” ลินน์ตะโกน เธอยืนพิงกำแพง มือขวาบีบข้อมือซ้ายอย่างหนักหน่วงจนเป็นรอยแดงแผ่กร ะจายเด่นชัด “ เอมี่...เขา! ”

___เอมี่หน้าซีดจนน่ากลัวว่าเธอจะจอดตรงนี้เลย ใบไม้บนหัวเปลี่ยนเป็นสีเหลืองดูกรอบๆ เธอกัดฟันกรอด นอนตัวสั่นหงึกๆบนพื้น

___“ เอ้า! นี่ ” แอลพูดขึ้น หยิบขวดแก้วเล็กๆที่บรรจุน้ำใสๆสีฟ้าขึ้นมาสองขวด เขาโยนขวดหนึ่งให้ลินน์ที่ยังยืนได้อยู่รับ ก่อนจะเดินเข้าไปจับตัวเอมี่ให้นอนหงายหน้าขึ้น แล้วกรอกยาใส่ปากเธอ สักพักสีหน้าของทั้งคู่ก็ดูดีขึ้น

___“ งวดนี้ร้ายแรงน่าดู ” แอลพูดเสียงเครียด พยุงไวต์ให้ลุกขึ้นยืนตรงๆ “ เป็นการ์เดียนของปิศาจหลายตัวก็หนักเหมือนกัน ความเจ็บปวดและการเผาผลาญพลังงานของนายจะรุนแรงมากกว ่าปกติ ” แอลพูด ก่อนจะยื่นขวดน้ำสีส้มให้ไวต์ดื่ม

___“ ...รสส้มนี่ ” ไวต์พูด รู้สึกดีขึ้นมาก ถึงพลังจะยังคงถูกดูดออกไปอย่างมากมายต่อไปก็ตาม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำรสส้มหรือน้ำยาสีฟ้าใสที่ลินน์ กับเอมี่ดื่มกันแน่ “ ขอบใจ ” เขาพูด

___“ แหงล่ะ ก็น้ำส้มนี่ น้ำส้มธรรมดา ” แอลพูด “ ยาฟื้นพลังสำหรับการ์เดียน ผมไม่มีหรอกนะ อย่างน้อยๆก็แค่ให้คุณรู้สึกดีขึ้นได้ก็พอ ความจริงผมกะว่าจะเก็บไว้แอบกินในร้านคุณเอมีลี่ด้วย ล่ะ อย่าไปบอกเธอนะ ” เขาต่อด้วยเสียงกระซิบ

___“ ดีจัง ” ลินน์พูด เธอทรุดตัวลงนั่งหลังพิงกำแพง เอมี่ก็เช่นกัน ทั้งสองคนดูดีขึ้นมากแล้ว

___“ น้ำยาเพิ่มพลัง คงสามารถลดความเจ็บปวดรุนแรงที่ส่งมาจากลิเดียได้สัก พัก ” แอลพูด ชะโงกหน้ามองขึ้นไปข้างบน คู่ต่อสู้ที่เคยล่องหนอยู่กลับปรากฏร่างให้เห็นอย่าง ชัดเจน เจ้านั่นกับลิเดียยังคงซัดพลังใส่กัน มีการพุ่งเข้าเตะต่อยเพิ่มเข้าไปด้วย สำหรับไวต์นั้น ภาพที่เห็นดูซ่าๆเหมือนโทรทัศน์ที่ผ่านการใช้งานมานา นจนเกือบพังแล้ว เขาเห็นเพียงจุดสีขาวสลับดำและชมพูลอยชนกับจุดสีขาวอ ีกจุด และทุกครั้งที่จุดชนกัน เขาจะปวดตุบๆตามร่างกาย “ แล้วยังปิดกั้นการเชื่อมต่อความเสียหายระหว่างลินน์ก ับนายและลิเดียได้ ผมสามารถพูดได้เต็มปากว่า สักประมาณสิบนาทีเต็มๆที่ลินน์กับเอมี่จะไม่รู้สึกเจ ็บปวดไปกับนายด้วย ”

___“ ฟังดูดีนี่! แล้วผมล่ะ ” ไวต์พูด

___“ ก็บอกแล้วไงว่า ไม่มียาสำหรับนาย ที่ผมทำได้ก็แค่ช่วยลินน์กับเอมี่ แต่อย่าลืมนะว่า นายยังแชร์ความเจ็บปวดกับลินน์อยู่ เพราะอย่างนี้ไงนายถึงยังไม่เดี้ยงไปมากกว่านี้ ” แอลพูด ลากไวต์ไปนั่งพิงกำแพงข้างๆลินน์ ซึ่งจุดที่ไวต์ยืนเซอยู่เมื่อวินาทีก่อนก็มีเศษหินก้ อนเท่าลูกเทนนิสตกลงมาพอดี “ ถ้าจะพูดกันตามจริงนะ ที่ลิเดียซัดกับผู้ควบคุมซะขนาดเนี้ย นายน่าจะถึงกับกระอักเลือดออกมาได้เลย ”

___สิ้นเสียงของแอล เสียงระเบิดกึกก้องรุนแรงก็ดังขึ้น ร่างของลิเดียพุ่งฉิวลงอัดกระแทกพื้น ไวต์ที่นั่งพิงกำแพงอยู่งอตัวกระอักเลือดออกมา เขาแทบไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย แต่ภายในลำคอกลับร้อนแปลกๆและรู้สึกเหมือนมีน้ำไหลไป มาในนั้น

___“ แย่แล้ว! ” แอลพูดเสียงตกใจ สีหน้าแปลกๆบ่งบอกว่าอึ้งที่พอพูดจบก็เป็นไปตามที่พู ดเลย ดูเหมือนว่าศัตรูจะได้ชัยเร็วกว่าที่เขาคาดไว้เสียอี ก ลิเดียนอนกองอยู่ท่ามกลางเศษอิฐที่กระจายเกลื่อนบนถน น

___เสียงต่างๆในหูไวต์กลายเป็นเสียงที่แผ่วเบาเสียจน แทบจะไม่ได้ยิน จิตใจดูจะล่องลอยออกไป ...หายไปท่ามกลางความมืดที่แผ่กระจายจากรอบๆดวงตาก่อ นจะพุ่งเข้าหาจุดศูนย์กลาง ความโคลงเคลงเกิดขึ้นราวกับเขากำลังนอนลอยอยู่ในน้ำ

___ความรู้สึกแบบนี้ก็ไม่เลวนะ...

___สบายจัง...ไม่ต้องรับรู้อะไร...

___ไม่มีภาระใดๆ...ปล่อยให้ล่องลอยไปเรื่อยๆ...

___เรื่อยๆ...

___เรื่อย...

___เรื่อ...ย...

___วินาทีต่อมา ความเจ็บปวดก็ทิ่มแทงทั้งร่าง เสียงในหูจู่ๆก็ดังขึ้นราวกับมีคนมาเร่งเสียงจากศูนย ์ไปจนสุดภายในวินาทีเดียว แสงสว่างวาบขึ้นมาในดวงตาที่มีแต่ความมืด ตอนแรกพร่ามัวแต่ตอนหลังชัดเจน

___ใบหน้าของลินน์ยื่นเข้ามาใกล้หน้าไวต์จนแทบชิดติด กัน ความรู้สึกแปลกๆยากจะบรรยายผุดขึ้นในหัวเขา มันเกิดอะไรขึ้น?

____ทันใดนั้นเอง ลินน์ก็ถอยออกห่างจากเขาช้าๆ ไวต์สังเกตเห็นหยดเลือดที่ริมฝีปากเธอ เขี้ยวเงาวับยื่นออกมา ดวงตาแหลมคมดุดันจ้องมองตรงเข้าในดวงตาเขา ตรงเข้าสู่ตัวตนที่แท้จริงในประตูแห่งจิตใจที่ซับซ้อ นของเขา

___“ เลือดนาย... ไม่เลว ” เธอพูดพลางเลียริมฝีปาก บุคลิกเธอดูต่างออกไปจากปกติอย่างเห็นได้ชัด “ ขอบใจที่เลี้ยง ” เธอพูดต่อสั้นๆก่อนจะพุ่งตัวออกไปสู่การต่อสู้ที่รอค อยเธออยู่

___“ ปวดไปหมดเลย ” ไวต์บ่น เสียงนกร้องร่าเริงและแสงแดดอ่อนๆส่องผ่านประตูกระจก พร้อมนำพาความสดใสเข้ามาสู่ตัวบ้านอีกครั้ง ราวกับจะลบเลือนร่องรอยอันหมองหม่นที่เคยเกิดขึ้นเมื ่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา นาฬิกาปลุกเรือนเล็กๆสีเหลืองบนทีวีบอกว่าเป็นเวลาหก โมงเช้า ไวต์นั่งบนโต๊ะไม้ กัดขนมไปพลาง ดูทีวีไปพลาง

___เมื่อเย็นวาน แอลเป็นคนลากสังขารที่ปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงของไวต์กล ับมาถึงบ้าน ในขณะที่ลินน์ เอมี่และลิเดียต่างก็ต้องกลับเข้าไปพักในเข็มกลัด แอลบอกว่า พลังของพวกเธอหมดเกลี้ยงเลย ไม่มีเหลือ

___“ ดีแล้วล่ะที่แค่ปวด ” แอลพูด ขณะทาแยมสีแดงลงบนขนมปัง เขามาพักที่บ้านไวต์เมื่อคืน แล้วยังทำยารักษาให้ด้วย (พอไวต์นึกถึงยานั่นทีไรก็ต้องร้องอี๋ออกมาทุกที) “ ดูจากอาการนายเมื่อวานแล้ว นายไม่น่าจะมานั่งบ่นแบบนี้ได้เลย บางทีอาจเป็นเพราะนายมีพลังชีวิตที่อึดพอๆกับแมลงสาบ ก็ได้นะ แบบพวกที่มุ่งมั่นในการมีชีวิตยังไงล่ะ ” แอลเสริม

___“ ไม่หรอก... ” ไวต์หัวเราะแหะๆ เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นพวกมุ่งมั่นในการมีชีวิตเลยสั กนิด และรู้สึกแปลกๆกับคำว่า ‘อึดเหมือนแมลงสาบ’

___“ นั่นสินะ ” แอลยิ้มอย่างรู้ทัน “ ก็ดีแล้วล่ะที่รอดมาได้ ผมล่ะเสียววาบเลยว่าจะได้เห็นคนตายต่อหน้าต่อตา ตามประวัติการต่อสู้ของปิศาจกับการ์เดียนก็มีหลายราย เหมือนกันที่ตายในการต่อสู้ แต่สำหรับผมแล้ว ผมไม่ต้องการให้ใครตาย แม้จะเป็นฝ่ายชั่วร้ายก็ตาม ”

___“ … ” คำพูดของแอลทำเอาไวต์อึ้งจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว

___“ ข่าวต่อไป เขตโซนใต้ ทุ่งราบทางตอนเหนือของโอฟิลเลี่ยนทาวน์ ได้เกิดเพลิงไหม้ขนาดใหญ่เมื่อเวลาสิบแปดนาฬิกาของวา นนี้... ” เสียงผู้ประกาศข่าวดังจากโทรทัศน์ดึงเอาความสนใจของไ วต์และแอล ในจอเป็นภาพของเพลิงไหม้ที่ลุกโหมกระหน่ำอย่างหนัก “ ...เปลวเพลิงสูงเกือบสี่เมตร ...ผู้เห็นเหตุการณ์เล่าว่า... เหมือนมีนกตัวใหญ่สยายปีกออกจากกองเพลิง... ...ทางผู้เชี่ยวชาญออกมาระบุ... ” ไวต์รู้สึกเหมือนเสียงบรรยายจะดังเป็นช่วงๆ ร่างกายเขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้เล็กน้อย ภาพที่เห็นในโทรทัศน์ เขาเคยเห็นมันมาก่อน

___“ ผมว่าผมเคยเห็นภาพแบบนี้นะ ” ไวต์พูดเสียงสั่นๆ ความกลัวอย่างไร้สาเหตุแผ่ขยายขึ้นจนเต็มอก “ ผมว่า...ต้องเคยแน่ๆ ”

___“ งั้นเหรอ... ” แอลพูดช้าๆ จ้องหน้าไวต์ค้างอยู่ครู่หนึ่ง “ ผมไม่รู้หรอกนะว่าไอ้เจ้าเปลวไฟที่เห็นในข่าวนี้หมาย ถึงอะไร แต่ก็รู้สึกไม่ดีเลย ยิ่งนายพูดแบบนี้ด้วย เอาเป็นว่าผมจะลองค้นหาข้อมูลดูสักหน่อยก็แล้วกัน ”

___“ รู้สึกไม่ดีเลย ” ไวต์พยักหน้า ยังคงตัวสั่นอยู่

___แอลจ้องเขาต่ออีกนานด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์อย่าง ละเอียดถี่ถ้วน จนเมื่อไวต์เริ่มสงสัยและกำลังจะถามว่า ‘เป็นเกย์หรือไงนาย’ (ประชดนิดหนึ่ง) แอลก็พูดขึ้น

___“ ผมว่า...ท่าทางนายคงต้องรับรู้เรื่องสำคัญให้มากกว่า นี้หน่อยแล้วล่ะ ” แอลพูด เขาหลับตา สีหน้าฉายแววกังวลออกมาแว่บหนึ่งก่อนจะหายไป “ ความกังวลบางอย่างรบกวนจิตใจผมอยู่เรื่อยๆเมื่อนึกถึ งภาระอันตกอยู่ที่นาย ”

___“ ภาระ? ” ไวต์พูดงงๆ

___“ เอาเป็นว่า มาฟังกันตั้งแต่ต้นเลยดีกว่า ” แอลพูด
__________________________________________________ __________________________

____อาณาจักรเอ็มเมอรัลเป็นดินแดนที่คงอยู่ด้วยเวทย์ มนต์อย่างแท้จริง ที่นั่น คุณสามารถเห็น ได้ยินเสียงและสัมผัสกับสิ่งมีชีวิตที่ว่ากันว่ามีอย ู่เฉพาะในตำนานได้โดยตรงราวกับเป็นเรื่องธรรมดา มังกร มนุษย์หมาป่า นางเงือก แวมไพร์หรือแม้กระทั่งยูนิคอร์น แล้วถ้าพูดถึงภูมิประเทศของที่นั่น โดยรวมแล้ว องค์ประกอบก็ค่อนข้างเหมือนกับโลกมนุษย์ของเรา แต่กฎเกณฑ์ต่างๆกลับยึดถือตามกระแสเวทย์มนต์ของตัวมั นเอง บางสถานที่เต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวที่มีรูปร่างเป็นก ้อนขยุกขยุยล่องลอยแหวกว่ายอากาศราวกับปลาในน้ำ ภูเขาหินใหญ่มหึมาจนสายตาไม่มีทางบรรจุเข้าไปได้หมดย กหัวทิ่มลงกับพื้นแทนฐาน บางที่สายน้ำไหลจากล่างขึ้นบนทีละหยดท่ามกลางทะเลแห่ งความว่างเปล่าสีน้ำเงินเข้มที่แผ่กระจายกว้างไกลสุด ลูกหูลูกตา และบางสถานที่ก็เป็นพื้นหินราบไร้สิ่งมีชีวิตโล่งๆไป จนถึงขอบฟ้า มีเพียงกลุ่มดาวทอแสงระยิบระยับกับเงาดำของรูปสลักหิ นหน้าคนสีน้ำเงินใหญ่โตที่ไม่มีใครรู้ว่ามีที่มาที่ไ ปอย่างไร

___สิ่งมีชีวิตในดินแดนนั้นมีหลากหลายสายพันธุ์จนไม่ สามารถนับได้ แต่สำหรับพวกที่มีวิวัฒนาการจนมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แบ่งเป็นกลุ่มใหญ่ๆได้แก่ กลุ่มผู้สร้าง กลุ่มกึ่งกลางและกลุ่มผู้ทำลาย

___กลุ่มผู้สร้างมักเป็นเผ่าพันธุ์ที่สามารถควบคุมดิ นฟ้าอากาศได้ และรวมถึงการควบคุมการเติบโตของสิ่งต่างๆ กลุ่มผู้ทำลายจะเป็นกลุ่มที่คอยรักษาสมดุลของโลก ส่วนพวกกึ่งกลางจะเป็นแค่เพียงผู้อาศัยธรรมดา มีพลังติดตัวบางอย่างซึ่งแตกต่างกันไป ลักษณะเด่นของสิ่งมีชีวิตส่วนมากนี้มักจะเป็นรูปร่าง คนผสมกับสิ่งต่างๆ ไม่มีสิ่งใดเป็นหนึ่งเดียวอย่างแท้จริงเลย และที่เด่นมากอีกอย่างหนึ่งก็คือ มีเฉพาะผู้หญิงเท่านั้นที่มีพลังเวทย์ ส่วนผู้ชายเทียบเคียงได้กับมนุษย์ในเดอะนิวเวิร์ลเท่ านั้น

___และแต่ละเผ่าพันธุ์ต่างก็แยกย้ายกันไปอยู่ในพื้นท ี่ที่เหมาะสมกับตนเอง โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่อะแควเรียม ดินแดนน้ำแข็งผลึกแก้วที่ไม่มีวันละลาย ปกครองโดยราชินีผู้ถืออำนาจสูงสุดผู้เดียว ซึ่งทุกๆสองร้อยปีจะมีการคัดเลือกผู้ครองตำแหน่งจากช นเผ่าต่างๆ

___การคัดเลือกราชินีจะถูกเลือกโดยสามปิศาจผู้มีอำนา จสูงสุดในอดีตกาลจวบจนปัจจุบัน ผู้ถูกผนึกไว้ในพวงกุญแจ มาย่า เทียราและแลนเนต ซึ่งเป็นพลังของผู้สร้าง ผู้ทำลายและพลังแห่งการส่งเสริม

___การคัดเลือกราชินีครั้งล่าสุด แผนการบางอย่างดำเนินไปโดยกลุ่มปิศาจที่เกิดความโลภ อยากได้อำนาจขึ้นมา พวกนั้นปลุกพลังของเทียราเพื่อครอบงำผู้มีสิทธิ์ขึ้น เป็นราชินี แผนการสำเร็จลุล่วง แต่ทว่าราชินีกลับเพียงแค่ตกอยู่ใต้อำนาจของเทียราเท ่านั้น ไม่ได้ตกอยู่ใต้อำนาจของกลุ่มกบฏ ดังนั้น ความต้องการของเทียราจึงถูกปลดปล่อยให้ดำเนินต่อหลัง จากหยุดชะงักเมื่อหลายพันปีก่อน คำสั่งกวาดล้างทุกชีวิตบนเอ็มเมอรัลก็ได้เริ่มขึ้น กองทัพของราชินีและพลังอันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครขัดขืน ได้

___“ โกหกล่ะสิ ” ไวต์พูด เลิกคิ้วขึ้น แสดงสีหน้าไม่เชื่อออกมาอย่างชัดแจ้ง “ เรื่องมันหลุดโลกไปตั้งแต่ตอนขึ้นต้นแล้ว ”

___“ แหงสิ! ก็ที่นั่นไม่ใช่เดอะนิวเวิร์ลนี่ ” แอลหัวเราะ “ ฟังนะ สิ่งที่สามารถหยุดเทียราที่ครอบงำราชินีอยู่ได้ก็คือ พลังที่ตรงข้ามกับการทำลาย พลังแห่งการสร้าง ไวต์! นั่นคือสิ่งที่นายมีอยู่ ”

___“ ไอ้เนี่ยอ่ะนะ ที่ว่ายิ่งใหญ่นักหนา ” ไวต์พูดเสียงดูถูก ชูพวงกุญแจขึ้นดู “ ก็ไม่เห็นอะไรมากกว่าพวงกุญแจอยู่ดี ”

___“ เฮ้อ... จะบอกให้นะ ” แอลถอนหายใจ “ นายจะต้องไม่มองมันแค่เพียงภายนอก แต่มองเข้าไปถึงสิ่งที่แท้จริง พลังนั้นอยู่ในหอก หอกปิศาจ อาวุธของมาย่า ”

___“ หอก? ” ไวต์ร้องงงๆ นึกถึงตอนที่ถูกเรียกว่า ‘ ไอ้หอก ’

___“ ใช่ หอก...นั่นคืออาวุธที่แท้จริง ” แอลใช้นิ้วเคาะโต๊ะ “ ทางราชินีน่ะดึงดาบของเทียราออกมาได้แล้ว หล่อนมีความพร้อมเต็มเปี่ยมสำหรับการทำลายทุกชีวิตแล ้วล่ะ ทว่าเธอยังเริ่มไม่ได้เท่านั้น ”

___“ ทำไมอ่ะ ”

___“ การต่อต้านอำนาจของราชินีของเผ่าต่างๆนั้นได้ดึงเอาพ ลังที่ยิ่งใหญ่กว่าเทียรามาใช้ด้วย คือพลังของธรรมชาติ ถึงแม้ว่าพลังนั้นจะใช้ทำร้ายใครไม่ได้ แต่ก็ใช้คุ้มกันตัวเองได้ ดังนั้น ทางราชินีจึงจำเป็นต้องมีอาวุธทั้งสามครบ หอก ดาบและธนู ที่ว่ากันว่ามีพลังเทียบเท่ากับเวทย์ของดินแดนเอ็มเม อรัลเลยทีเดียว ”

___“ แล้วทำไมราชินีถึงต้องการทำลายสิ่งมีชีวิตใต้อำนาจขอ งตัวเองล่ะ ”

___“ ก็...บอกแล้วไง มันเป็นความต้องการของเทียรา อันที่จริง เทียราไม่ได้ต้องการทำลายแค่สิ่งมีชีวิตเท่านั้น เธอยังต้องการทำลายแผ่นดินเอ็มเมอรัลทั้งหมดด้วย ไม่มีใครรู้ว่าทำไม ” แอลตอบ “ ยังดีที่ว่าหอกได้ข้ามประตูมิติมาหานาย ซึ่งก็เป็นสัญญาณที่ดี แสดงถึงเวลาที่ยังมีเหลืออยู่บ้าง จนกว่านายจะดึงหอกออกมาได้ และการตามหาราชาผู้สาบสูญ เชื่อกันว่าเป็นผู้ถือธนูของแลนแนตอยู่ ”

___“ ราชา...อะไรนะ ”

___“ ฟังไปก่อน ” แอลโบกมือ “ นายยังโชคดีที่ราชินีไม่อาจข้ามผ่านประตูมิติมายังโล กนี้ได้ โชคก็เป็นกุญแจอย่างหนึ่งเหมือนกัน ทุกๆสามเดือนประตูมิติทั่วเอ็มเมอรัลจะเปิดออกครั้งห นึ่ง และแต่ละครั้งที่เปิดจะมีปิศาจเพียงไม่กี่ตนเท่านั้น ที่ผ่านได้ ”

___“ อย่างนั้นเหรอ ” ไวต์พูดช้าๆ จ้องมองมาย่าในมือ

____“ มาย่า...เธอมีพลังในการครอบงำมนุษย์ ผิดกับเทียราที่ครอบงำปิศาจ แต่ผู้ที่สามารถใช้มาย่าได้ก็มีเพียงมนุษย์ที่อยู่ต่ างโลกเท่านั้น ก็คือนาย ” แอลชี้ที่ไวต์ “ นายต้องดึงหอกปิศาจออกมาให้ได้ เพื่อที่จะปลดปล่อยราชินีออกจากอำนาจของเทียรา ”

___“ แล้วทำไมต้องเป็นผมด้วยล่ะ ” ไวต์ถาม

___“ อันนี้ผมก็บอกไม่ได้เหมือนกัน ” แอลตอบยิ้มๆ “ มีเพียงปิศาจที่จิตใจบริสุทธิ์เท่านั้นที่สามารถเสาะ หาผู้ครอบครองแท้จริงได้ ผมเชื่อเช่นนั้น และก็ไม่คิดว่าลินน์จะเลือกผิดด้วย ”

___“ หา? ” ไวต์ร้อง เรื่องทั้งหมดนั้นฟังดูเหลือเชื่อจนทำใจยอมรับได้ยาก มากเหลือเกิน

___“ ไม่ต้องกังวลไปหรอก ” แอลยิ้ม หยิบนาฬิกาพกเรือนทองขึ้นมาดู “ เวลาเรายังเหลืออีกมาก จนกว่าจะถึงตอนนั้น... นายก็จงเรียนรู้ถึงความแข็งแกร่งในใจของนายให้ดีที่ส ุดก็แล้วกัน ถึงพวกปิศาจจะเชื่อในตัวนาย แต่ถ้านายยังไม่เชื่อในตัวเอง มันก็ไม่ได้อะไร ”

___“ ดูเหมือนนายจะแข็งแรงดีแล้ว ” แอลพูดขึ้นหลังจากเงียบกันไปครู่หนึ่ง “ ผมคงไม่ต้องอยู่เฝ้าแล้วล่ะ โชคดีนะครับ ” เขาพูดต่อ ก่อนจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป

___“ พวกเธอ...เชื่อในผม...งั้นหรือ ” ไวต์พึมพำกับตัวเอง แล้วจู่ๆลินน์ ลิเดียกับเอมี่ก็ปรากฏตัวขึ้นมา เกิดควันสีชมพูอ่อนล้อมรอบตัวไวต์และเสียงดังปุ้ง
__________________________________________________ _________________________

___“ แลนเนต...ผมยังห่วงมาย่าอยู่ ดูเธอจะไม่ค่อยยอมรับเจ้านายใหม่เลย ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากชายหนุ่มในชุดนักเรียนสีน้ำเงิน ที่นั่งอยู่บนชิงช้าในสวนสาธารณะ

___“ มาย่าน่ะเหรอ เธอก็เป็นแบบนั้นทุกครั้งไม่ใช่หรือไง อย่าไปกังวลให้มากเลย ” เสียงหญิงสาวฟังดูร่าเริงดังตอบ “ ขอแค่มีเวลาสักหน่อย ”

___“ นั่นสิเนอะ ” ชายหนุ่มพูด ผมสีทองเปล่งประกายท่ามกลางแสงแดด
______________________________________________จบตอ น

(ปี๊บ)เกม่อน *0*

กำลังสนุกเลยมาลงต่อเร็วๆนะครับ >_<

หลังจากที่ผมรื้อไฟล์งานเขียนในคลัง ผมเพิ่งค้นพบว่าเรื่องนี้มีอยู่สองเวอร์ชั่นครับ ผมเลยไม่แน่ใจว่าเวอร์ชั่นที่ลงใหม่นี่มันต่อจากคราว ที่แล้วไหม ใครที่อ่านช่วยบอกผมทีว่าเนื้อเรื่องมันต่อไหม ระหว่างช่วงเดิมที่ผมลงแล้วหายไปกับช่วงใหม่ที่เพิ่ง ลงเร็วๆนี้ครับ บอกทีๆ เพราะสองเวอร์นี้ถึงจะเป็นตอนเท่ากัน แต่เนื้อหาไม่เหมือนกันครับ
__________________________________________________ _____-

The Devil Brooch
มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ
ตอนทึ่8 โรงเรียนกับการไล่ล่า
___เสียงของชายวัยกลางคนที่แสนจะน่าเบื่อดังอย่างต่อ เนื่องมาเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้ว เนื้อความนั้นพูดถึงตำนานปิศาจที่ปรากฏตามหน้าหนังสื อของมนุษย์ก่อนยุคของเดอะนิวเวิร์ล และทัศนะคติของมนุษย์ในสมัยนั้นที่มีต่อปิศาจ

___ไวต์ถอนหายใจ แสงแดดแผดจ้าจากดวงอาทิตย์ที่ลอยเด่นอยู่ข้างๆเมฆสีข าวก้อนใหญ่บนท้องฟ้าส่องผ่านหน้าต่างมาทาบตัวเขา เวลาสิบเอ็ดโมงกว่าๆติดให้เห็นบนผนังเหนือกระดานหน้า ห้อง ท้องไวต์เริ่มครวญคราง ความเบื่อหน่ายผลุบๆโผล่ๆอยู่ตรงนู้นตรงนี้ภายในห้อง ที่เต็มไปด้วยโต๊ะกับนักเรียน ห้องสีขาวสะอาด กระดานเต็มที่ไปด้วยตัวหนังสือสีน้ำเงิน สายลมพัดพาเอาความง่วงเหงาหาวนอนเข้ามา

___“ ปิศาจ...เหรอ ” ไวต์พึมพำเบาๆ ขณะจ้องมองก้อนเมฆบนท้องฟ้าสีคราม ความสงบสุขที่เขาเคยชินดูเหมือนจะกลับมาสู่ตัวเขาอีก ครั้ง ช่างสงบเงียบจริงๆ “ แล้วเราคิดยังไงกับพวกเธอล่ะ ” เขาถามตัวเอง

___ทันใดนั้นเอง การเคลื่อนไหวแถวๆประตูโรงเรียนก็ได้เบนความสนใจไวต์ ไปจากห้วงแห่งความคิดคำนึง ราวกับว่าความสงบสุขของเขาหายไปอย่างฉับพลันทันที ลินน์อยู่ที่นั่น! เอมี่ก็ด้วย!

___ทั้งสองเดินอย่างกล้าๆกลัวๆเข้ามาในสนาม ลินน์อยู่ในชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนกับขาวดูพลิ้วๆ ส่วนเอมี่ก็เป็นแบบเดียวกันเพียงแต่สีชมพูและขนาดเล็ กกว่า ที่เหมือนกันอีกอย่างก็คือทั้งคู่สวมหมวกปีกกว้างสีข าวผูกด้วยริบบิ้นสีส้ม

___‘ เจ้าแอลนี่ก็ช่างสรรหาเสียจริง ’ ไวต์คิด ขมวดคิ้ว แอลมักจะโผล่มาบ้านเขาอาทิตย์ละสามสี่ครั้ง พร้อมกับชุดผู้หญิงให้ลินน์และพวก (แน่นอนว่าต้องเก็บเงินที่ไวต์ จนบางทีไวต์คิดว่าหน้าที่ของพ่อค้าในตำนานจริงๆแล้วก ็คือการค้าขายชุดผู้หญิง)

___เขาสั่นหัว นี่ไม่ใช่เวลามานั่งคิดเรื่องแอลกับชุดนะ ที่สำคัญกว่าก็คือการที่ต้องหาทางไล่ลินน์กับเอมี่กล ับบ้านไป ถ้าเกิดว่ามีใครไปเจอเข้าก่อนล่ะก็ เหวอ!

___สิ่งที่ไวต์กลัวมากก็คือ ลินน์จะเปิดเผยว่าตัวเองเป็นปิศาจ ทางโซนใต้นี้มีกฎที่เข้มงวดมากเรื่องที่ปิศาจจะมาอาศ ัยในเมือง ทางรัฐต้องการให้โซนใต้มีสภาพเหมือนกับโลกช่วงก่อนเด อะนิวเวิร์ลให้มากที่สุด ถ้าพวกเจ้าหน้าที่พบปิศาจในเขตนี้ล่ะก็ ปิศาจตนนั้นจะถูกคุมตัว สอบประวัติมากมายและส่งกลับ ที่ร้ายกว่าก็คือผู้ให้อาศัยและผู้เกี่ยวข้องอาจจะโด นหางเลขด้วย ซึ่งไวต์ไม่ต้องการเจอกับเรื่องยุ่งยากแบบนั้น

___และอีกอย่างก็คือ กลัวว่าลินน์หรือไม่ก็เอมี่หลุดปากออกไปว่าอาศัยอยู่ ที่บ้านของเขา พวกนักเรียนที่นี่โหดมากด้วย(โดยเฉพาะนักเรียนชาย) เขาคงโดนพวกคลั่งสาวน้อยลากไปหมกแน่ๆ ไหนจะข่าวซุบซิบแปลกๆอีก ไวต์ตัวสั่นน้อยๆเมื่อนึกถึงสีหน้าไคล์ที่ดูจริงจังต อนที่พูดออกมาว่า ‘ นายทำเป็นไม่มีแฟนต่อหน้าพวกเรา แต่ลับหลังก็แอบเปิดเป็นฮาเร็มที่บ้านสินะ ’

___“ อ๊าค!!! อะไรจะขนาดนั้น ” ไวต์ร้องตะโกน ลุกพรวดขึ้นยืน มือกุมขมับ วินาทีต่อมาเขาก็พบว่าทั้งห้องจ้องเขาเป็นสายตาเดียว กันด้วยความงุนงง ความเงียบที่น่าอึดอัดแผ่เข้าปกคลุม

___‘ แย่แล้ว ’ ไวต์คิด หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ‘ ซวยแล้ว!!! ’

___“ เธอต่างหากที่ ‘ อะไรจะขนาดนั้น ’ คุณไวต์ ” อาจารย์ชายผอมสูงหน้าห้องพูด ชี้นิ้วมาที่เขา ในขณะที่ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ไวต์ก้มหน้าก้มตาฟังคำดุด่าของอาจารย์

___“ นายว่าไหม พักนี้ไวต์ดูแปลกจริงๆ ” เนตกระซิบกับไคล์ที่พยักหน้าหงึกหงัก

___“ แปลกจริงๆ ” ไคล์ยอมรับ

___“ ออด! ” เสียงกริ่งดังก้องไปทั่วโรงเรียนเป็นสัญญาณบอกเวลาขอ งการพัก มันถือเป็นเสียงสวรรค์เลยสำหรับนักเรียนส่วนใหญ่ เสียงพูดคุยเฮฮาดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดของอาจารย์ที ่ลดลงจนเงียบไป

___ไวต์ลุกพรวดจากที่นั่งข้างหน้าต่าง กระโจนผ่านออกจากประตูหน้าห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่อาจารย์จะเก็บของเสร็จเสียอีก ในใจเขาปั่นป่วนร้อนรนมาก

___“ ไวต์! ห้ามวิ่งบนระเบียงทางเดินนะ ” เสียงอาจารย์ตะโกนไล่หลัง แต่ไวต์ไม่สนใจ เขาวิ่งผ่านห้องเรียนห้องอื่นๆ นักเรียนส่วนใหญ่เริ่มทยอยออกจากห้องของตนกันแล้ว ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มนักเรียน บันไดหรืออะไรก็ตามก็หยุดเขาไว้ไม่ได้ ไวต์รีบเร่งเสียจนพุ่งชนนักเรียนหญิงคนหนึ่ง

___“ อ๊ะ! โทษทีๆ ” ไวต์ตะโกน โบกมือก่อนจะวิ่งต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

___ประตูหน้าตึกเปิดผัลวะออกอย่างรุนแรง ไวต์พุ่งตัวออกมาที่สนามอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มต้นมองหา ลินน์กับเอมี่อยู่ที่ไหนกัน

___เขาออกวิ่งต่อไปรอบๆโรงเรียนเท่าที่จะสามารถนึกสถ านที่ได้ โรงอาหารที่คนเริ่มจะแน่น (แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะมีข้าวกล่องที่ลินน์ทำมาให้อยู่แล้ว) โรงยิม ห้องสมุด ดาดฟ้า ห้องธุรการและแม้กระทั่งห้องน้ำ (แน่นอนว่าเขาไม่ได้เข้าไปหาในห้องน้ำหญิงหรอก แค่ด้อมๆมองๆเท่านั้น เลยถูกหาว่าเป็นพวกโรคจิตแล้วถูกไล่ล่า)

___“ บางทียัยนั่นอาจกลับบ้านไปแล้วก็ได้ ” ไวต์พึมพำ ยืนพิงผนังหอบหายใจแฮ่กๆ หลังจากที่เพิ่งจะหลบกลุ่มนักเรียนหญิงที่ตามไล่ล่าเ พราะคิดว่าเขาเป็นพวกโรคจิตมาได้ และถึงแม้เขาจะพูดเช่นนั้น แต่บางอย่างในใจก็ยังคงค้างคาอยู่ราวกับจะเชื่อว่าทั ้งคู่ ลินน์กับเอมี่ยังอยู่ในเขตโรงเรียนนี้

___เขาถอนหายใจขณะเดินขึ้นตึกเรียนตรงกลับไปที่ห้องป ระจำ ท้องร้องเสียงดังโครกคราก บางทีเขาอาจจะกังวลมากไปเองก็ได้ ลินน์แค่พาเอมี่มาเดินเล่นเท่านั้นเอง แล้วก็คงกลับไปแล้วล่ะ ไม่เห็นจะมีอะไรต้องกลัวเลย

___ประตูห้องเลื่อนเปิดช้าๆตามแรงมือของไวต์ เสียงพูดคุยกันในห้องดังมากผิดปกติ ‘ เอาน่า! คงมีเกมส์สนุกๆออกใหม่หรือไม่ก็มีใครเอาลายเซ็นดาราด ังๆมาอวดก็ได้มั๊ง ’ ไวต์คิดอย่างอารมณ์ดี แต่จริงๆคือกำลังพยายามหลอกตัวเองว่าอารมณ์ดีอยู่ต่า งหาก ไม่มีทางที่เกมส์กับลายเซ็นดาราจะทำให้นักเรียนในห้อ งเสียงดังได้ขนาดนั้นแน่

___กลุ่มนักเรียนกลุ่มใหญ่รุมล้อมบางอย่างอยู่ ท่าทางของแต่ละคนตื่นเต้นกันมาก เสียงพูดเฮฮาดังกว่าตอนที่ไวต์ยังไม่เปิดประตูหลายเท ่า

___“ น่ารักจัง ” เสียงผู้หญิงดังขึ้น

___“ เธอมาหาใครเหรอจ๊ะ ”

___“ สเป๊กฉันเลย ”

___“ เจ๋งเป้ง! นายว่าไหม ”

___“ เอ๋! ตามหาคนอยู่เหรอ ”

___“ นี่ๆ เธออยู่โรงเรียนไหนอ่ะ ”

___“ ขอเบอร์ได้ม้า ”

___ไวต์เริ่มรู้สึกถึงความสยองที่ค่อยๆคลืบคลานเข้าห าอย่างช้าๆแต่แน่วแน่ ไม่มีทางที่นักเรียนในห้องจะมามุงกันและถามคำถามประเ ภทว่า ‘ อยู่โรงเรียนไหน ’ หรือไม่ก็ ‘ ขอเบอร์ได้ม้า ’ ถ้าไม่ใช่ว่ามีสาวๆจากที่อื่นหลุดเข้ามาในห้องนี้

___เขาเหลียวซ้ายแลขวา ก่อนที่จะหันหลังกลับเตรียมย่องหนีออกไปจากห้อง ทันใดนั้นเอง เสียงตะโกนเรียกชื่อเขาก็ดังขึ้น ไวต์รู้สึกว่าหัวใจเขาหล่นวูบ หัวหน้าห้อง หญิงสาวผมสั้นประบ่าสีดำเรียก

___“ ไวต์! มีคนมาหานายแน่ะ ” เธอพูด

___“ แฮะๆ จำผิดมั๊ง ” ไวต์เอียงคอนิดหนึ่ง ยังไม่ยอมหันไปมอง หัวใจเต้นรัวถี่ เวรแล้ว! เขากลืนน้ำลายเอื้อก คำว่าหนีผุดขึ้นมาในสมองเพียงคำเดียว ไวต์แน่ใจว่าเขาไม่มีทางหยุดสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ เขาต้องเดือดร้อนกับเรื่องนี้แน่ๆ

___“ ไม่นา...ก็เห็นเขาบอกตั้งหลายครั้งว่าเป็น...นาย ” เสียงหัวหน้าดังขึ้นอีก ทั้งห้องเงียบกริบ ไวต์รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

___“ คะ...คง...คงจำผิดแหละ ” ไวต์หัวเราะแหะๆ ค่อยๆหันไปสบตากับหัวหน้าห้องราวกับว่าจะส่งสัญญาณขอ ร้องให้ปล่อยเขาไปเถอะ “ ...มั๊งนะ... ”

___“ ท่าทางไวต์จะต้องรู้จักกับสองคนนั่นแน่ๆ ” เนตก้มตัวกระซิบกับไคล์ “ ดูท่าทางลนลานนั่นสิ เขามักเป็นแบบนั้นทุกครั้งที่กำลังพยายามโกหกแก้ตัวแ บบน้ำขุ่นๆ ” ไคล์พยักหน้าหงึก

___“ ใช่ๆ ”

___“ อ๊ะ! พี่ไวต์นี่นา ” ไวต์ดันเผลอไปสบตากับเอมี่พอดี นับว่าเป็นความโชคร้ายของเขาเอง เธอตะโกนเสียงดังก่อนจะวิ่งเข้ากอดเขา สายตาและรังสีแปลกๆแผ่กระจายเข้าหาไวต์ทันที ทั้งสายตาที่เหมือนกับบอกว่า ‘อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง’ กับ ‘อะไรกัน ไวต์กับเด็กน่ารักงั้นหรือ’ แล้วยังมีสายตาเคลือบแคลงสงสัยกับพลังอาฆาตเล็กน้อยท ี่ดูไม่มีเหตุผลด้วย

___“ ฉันจำได้ว่า นายเคยบอกว่านายไม่มีพี่น้องและลูกพี่ลูกน้องที่เป็น ผู้หญิงไม่ใช่เหรอ...รู้สึกจะใช่นะ ” หัวหน้าห้องพูด เลิกคิ้ว ในใจไวต์ปั่นป่วนจนแทบระเบิด ทำไมยัยนี่ถึงมาความจำดีเด่นตอนนี้นะ “ แล้ว...นั่น... ” เธอพูดเสียงสูงเป็นเชิงถาม

___“ เอ่อ... ” ไวต์งึมงำ คำตอบยังคงดำมืด เหงื่อแตกพลั่กๆ

___“ ฉันเข้าใจแล้ว! ” ผู้หญิงใส่แว่นผมสีน้ำตาลยาวคนหนึ่งร้อง “ ที่นายเคยปฏิเสธจดหมายของเอลลิก็เพราะอย่างนี้นี่เอง ”

___“ นายมัน...โลลิคอน...สินะ ” หญิงสาวร่างเล็กๆที่ไวต์จำได้ว่าเธอเตี้ยที่สุดในห้อ งโพลงขึ้น

___“ อะไรนะ...? ไวต์เป็นโลลิคอน ” เสียงพูดคุยสับสนดังขึ้น

___“ เราก็ว่านะ รู้สึกว่าไวต์เป็นคนแปลกๆ แต่ไม่ได้คิดว่าจะเป็นพวกชอบเด็กเลย ถ้าเป็นไคล์ล่ะว่าไปอย่าง ”

___“ ก็สองคนนี้เป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ ”

___“ ไวต์เป็นโลลิ! ”

___ไวต์ยืนอ้าปากค้างตัวแข็งราวกับรากงอกลงพื้นตรงจุ ดนั้น ประกาศิต ‘โลลิคอน’ ประทับตราลงบนใบหน้าเขา รู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดใส่ ขณะที่เอมี่ยังคงกอดเขาอยู่อย่างไม่รู้เรื่องราว

___“ เอ๋...เป็นโลลิก็ไม่เห็นจะแย่ตรงไหนเลยนี่นา ” ไคล์กระซิบกับเนต

___“ นั่นสำหรับนาย อย่าลืมสิว่าไวต์กับคนอื่นๆ เอ่อ...ค่อนข้างจะแตกต่างจากนาย ” เนตกระซิบตอบ

___“ แล้ว...เธอเป็นพี่สาวของเด็กคนนี้เหรอ แล้วรู้จักหมอนั่นได้ไง ” ผู้หญิงสองสามคนล้อมวงถามลินน์

___“ ฉันเป็นเพื่อนสนิทกับเอมี่ค่ะ แต่ใครๆก็ชอบทักว่าเป็นเหมือนพี่น้องกันมากกว่า ” ลินน์ตอบยิ้มๆซื่อๆ “ ส่วนเกี่ยวข้องกับคุณไวต์นั่นก็... ”

___“ อะไรเหรอๆ ” เสียงประสานดังขึ้น ไวต์รู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาอย่างกระทันหัน เขาเดาได้ว่าลินน์จะพูดอะไร

___“ เอ่อ... ” ลินน์มีท่าทางลังเลเมื่อเห็นไวต์สั่นหัวอย่างบ้าคลั่ ง

___“ ไวต์! หยุดสั่นหัวเป็นเจ้าเข้าสักที ” หัวหน้าห้องพูด

___“ อะไรเหรอๆ ” เสียงถามยังคงดังต่อไป

___“ คุณไวต์เป็นการ์เดียนของฉันค่ะ ตอนนี้ฉันพักอยู่ที่บ้านของเขาค่ะ เอมี่ก็เหมือนกัน ” ดูเหมือนว่าฝ่ายคำถามจะชนะ ไวต์อ้าปากค้าง รู้สึกราวกับมีก้อนหินหนึ่งตันอยู่ในท้อง ราวกับถูกสายฟ้าที่ใหญ่กว่าเดิมฟาดใส่

___“ การ์เดียน...?ผู้ปกป้อง...? ” เสียงหนึ่งดังขึ้น ขณะที่เสียงสูดหายใจอย่างรุนแรงดังไปทั่วห้อง มันอาจหมายถึงว่าเป็นความตระหนกหรือความแปลกใจก็ได้ ไวต์มองเห็นสถานการณ์ที่ย่ำแย่ลอยอย่างเด่นชัดอยู่เบ ื้องหน้า

___“ อยู่บ้านเดียวกัน... ” ดูเหมือนคนส่วนใหญ่จะสนใจเรื่องนี้มากกว่า ทุกสายตาจับจ้องเป็นจุดเดียวกัน ที่ไวต์

___“ เอ่อ...คือ... ” ไวต์อ้ำอึ้ง พลังความอาฆาตดูจะรุนแรงมากขึ้น นักเรียนชายสองคนขยับตัวน้อยๆ หักข้อนิ้วดังเปาะๆ ไวต์เริ่มเชื่ออย่างจริงจังแล้วว่าเขาต้องตายแน่ๆร้อ ยเปอร์เซนต์

___“ นายจะอธิบายพวกเราว่าไง หา! ทำไมนายถึงอยู่บ้านเดียวกับสาวน้อยน่ารักแบบนี้ ทำไมนายอุบเงียบเอาไว้ ลืมกฎของเหล่านักเรียนชายแล้วหรือไง หา! ข้อสามน่ะ ข้อสาม ” ชายหน้าโหดราวกับกอลริลล่าในชุดนักเรียนพูดขึ้น ไวต์ถอยกรูดไปตัวลีบติดกำแพง เอมี่ตกใจวิ่งไปหลบหลังลินน์ ไอ้เจ้ากฎของนักเรียนชายข้อสามก็คือว่า หากชายในโรงเรียนนี้คิดจะมีแฟนจะต้องมีการเปิดเผยและ แข่งขันกับคนอื่นๆที่ชอบคนๆเดียวกันนี้อย่างยุติธรรม ซึ่งกฎนี้ตั้งขึ้นโดยกลุ่มนักเรียนชายผู้คลั่งสาวน้อ ยน่ารักซึ่งใหญ่เป็นอันดับสองของโรงเรียน(พูดง่ายๆก็ คือเอาปริมาณเข้าข่มให้คนอื่นขัดขืนไม่ได้นั่นเอง) แต่เท่าที่ไวต์เห็นก็คือ เจ้ากฎนี้เป็นกฎที่ตั้งเพื่อประโยชน์ของพวกตัวเองชัด ๆ และยังไม่นับรวมกับข้ออื่นๆอีกที่เป็นกฎเพื่อพวกพ้อง เดียวกันอย่างแท้จริง

___“ นี่! พวกนาย เด็กเขากลัวรู้ไหม ” หัวหน้าห้องพูดเสียงดุ “ ถ้าพวกนายอยากจะมีเรื่องอะไรก็เอาไว้ทีหลังข้างนอกโน ่น ” เธอชี้ไปที่ประตู ไวต์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก จะเดี๋ยวนี้หรือทีหลังมันก็ไม่ต่างกันหรอกคร้าบ นอกจากนี้เขายังรู้สึกว่าหัวหน้าห้องมองเขาด้วยสายตา แปลกอีกด้วย มันให้ความรู้สึกไม่ค่อยดีเลย

___ไม่ว่าเรื่องราวตอนนี้จะแย่ลงถึงขนาดไหน ไวต์ก็เชื่อว่าเขาสามารถคลี่คลายมันได้แน่ เพราะว่าสมองเริ่มทำงานอย่างเต็มที่แล้ว อีกอย่าง ถ้าใครรู้จักเขาดีแล้วล่ะก็จะต้องยกนิ้วให้กับความสา มารถในการพูดโน้มน้าวของเขาเลยทีเดียว

___แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ทำทำอะไรต่อ(รวมถึงไวต์ด้ วย) ไคล์ก็เปิดประเด็นที่ทำให้ไวต์ตกที่นั่งลำบากกว่าเดิ มอีก

___“ อะไรกัน ไวต์! นายกะว่าจะเปิดฮาเร็มงั้นเหรอเนี่ย ” ไคล์โพลงออกมา ไวต์สะดุ้งสุดตัว และพอหันไปมองก็พบกับสายตาของเนตที่ส่งข้อความคร่าวๆ มาว่า ‘ โทษทีนะเพื่อน พอดีห้ามไคล์ไว้ไม่ทันน่ะ ’ และไวต์ก็อดสังเกตไม่ได้ว่า บางทีแล้ว จิตสังหารในห้องนี้รวมๆแล้วอาจรุนแรงพอๆกับที่แอลเคย ปล่อยเลยก็ได้ มันกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

___“ ว้ากกกกกกกก! มันน่าอิจฉาเกินไปแล้วว้อย! ” เสียงตะโกนดังขึ้น ในขณะที่ไวต์ตัดสินใจวินาทีสุดท้าย เขาหมุนตัวไปกระชากประตูเปิด แล้วใส่เกียร์หมาโกยอ้าวสุดชีวิต แรงใจคราวนี้รุนแรงมากจนส่งผลให้ขาพาไปข้างหน้าได้อย ่างรวดเร็วเหลือเชื่อกว่าทุกทีที่เคยทำ ซึ่งการวิ่งคราวนี้สามารถเรียกได้เต็มปากเต็มคำว่า ‘การวิ่งเพื่อชีวิต’ อย่างแท้จริง

___“ โอ้วววว! จับมันให้ได้ เราจะทำให้มันรู้ซึ้งถึงความร้อนแรงของพวกเราเอง ” เสียงตะโกนดังไล่หลังไวต์ นอกจากกลุ่มคลั่งสาวน้อยแล้ว เขายังจำได้ว่ากลุ่มขนาดใหญ่ไม่แพ้กันอีกกลุ่มก็คือ กลุ่มไร้แฟน (นั่นเป็นเพราะเหตุผลบางประการ) พวกนี้มักมีพลังร้อนแรงมากกับพวกที่มีแฟนแล้วหรือมีผ ู้หญิงมาชอบ ไม่ว่าด้วยสาเหตุอันใดก็ตาม แต่ไวต์ก็ไปขัดกับพวกนั้นอย่างจัง

___“ แว้กกกก! ” ไวต์ร้องสุดเสียงขณะสไลด์ลงบันไดแบบเฉียดฉิวจนน่าหวา ดเสียวว่าหัวจะแตก การลงเอยแบบนี้ไม่ใช่ฉากจบแบบที่ไวต์คิดในตอนแรก แต่ดูๆไปมันก็แย่พอกัน

___“ หยุดนะเฟ้ย! ”

___“ เหวอ! ” “ ช่วยด้วย! ”
__________________________________________________ ____________

___กลิ่นขนมปังปิ้งหอมฟุ้งกระจายเต็มร้านหนังสือ ไวต์ แอลและเอมิลี่นั่งล้อมรอบโต๊ะตัวกลมสีขาวท่ามกลางโทน สีเข้มของหนังสือมากมายที่กองเรียงกันจนเหนือหัวเอนเ อียงจวนล้ม ความเงียบสงบในร้านทำให้รู้สึกเหมือนมีพลังบางอย่างส ถิตอยู่ ความขลังที่ไม่มีวันเสื่อมคลายแม้โลกจะพังทลายลงเดี๋ ยวนั้นเลย ยิ่งบวกกับความมืดทึมเข้าไปอีก คลังความรู้ที่ยิ่งใหญ่นี้ทำเอาไวต์หายใจไม่ทั่วท้อง เลยทีเดียว

___“ ตกลงว่าไม่กลับไปเรียนคาบบ่ายแน่นะ ” เอมิลี่ถามพลางยิ้มอย่างใจดี ขณะยกถ้วยกระเบื้องควันฉุยจากชาขึ้นจิบ

___“ ครับ ” ไวต์ตอบ เขานั่งนิ่งจ้องขนมและน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะ

___“ ถ้านายไม่รีบกัดขนม ระวังมันจะกัดนายแทนนะ ” แอลเหลือบตามองหน้าไวต์ “ ว่าแต่ว่านะ ฮาจริงๆ นายถูกพวกนักเรียนชายไล่ล่าเพราะลินน์ไปบอกว่าอยู่บ้ านเดียวกับนายงั้นเหรอ ” เขาหัวเราะลั่น โบกขนมปังแผ่นไปมา

___“ ไม่ตลกนะ! ” ไวต์พูดเสียงขุ่นๆ “ นี่ถ้าเอลลิไม่ช่วยโกหกพวกนั้นให้ไปอีกทาง ผมคงได้นอนหยอดข้าวต้มเป็นเดือนแล้วล่ะ ”

___“ วัยรุ่นนี่สนุกจังเนอะ ” เอมิลี่หัวเราะน้อยๆกับแอล ไวต์ทำหน้าแบบอารมณ์ประมาณว่า ‘แหงะ’ “ แล้วคนที่ชื่อเอลลินั่นเป็นคนที่เธอเคยเล่าให้ฟังว่า ได้ส่งจดหมายรักถึงเธอ? ” เอมิลี่พูดเสียงสูงเป็นเชิงถาม

___“ เอ่อ...ครับ ” ไวต์พยักหน้า ตอบเสียงแผ่วเบา “ เมื่อเดือนก่อนครับ ว่าแต่...ทำไมครับ ”

___“ วู้ว จดหมายล่ะ ” แอลทำเสียงล้อเลียน

___“ แต่เธอก็ปฎิเสธเขา ” เอมิลี่ยิ้ม

___“ โห... โหดร้าย ” แอลทำหน้าล้อเลียนเพิ่มเข้าไปด้วย

___“ ก็มัน... ” ไวต์พูด พยายามไม่มองไปทางแอล

___“ ไม่เป็นไรๆ ” เอมิลี่พูด “ ดูจากท่าทางแล้ว เอลลิคงยังไม่ตัดจากเธอหรอกนะ ถ้าเธอต้องการ ให้ฉันช่วยเรื่องนี้ไหมล่ะ รับรองจีบติดร้อยเปอร์เซนต์ชัวร์ ”

___“ เอ๋... ” ไวต์ร้อง ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงวนเข้าเรื่องนี้ได้ ก่อนจะนึกออกว่าเอมิลี่มักจะชอบวนเข้าเรื่องหาแฟนให้ เขาเสมอ ไม่รู้ว่าพูดจริงหรือเล่น

___“ ถึงนายจะไม่เคยสังเกตนะ ไวต์ แต่ผมอยากจะบอกว่า ลินน์ เอมี่กับลิเดียน่ะน่ารักมากเลย ” แอลพูด “ บางทีนายควรจะคว้าไว้สักคนนะ ไว้ให้คนอื่นอิจฉาเล่นไง ”

___“ ไม่ใช่น้า!!! ” ไวต์ร้อง “ อย่างนี้ผมก็โดนเก็บทันทีเลยสิ แค่นี้ก็แทบไม่กล้าโผล่ไปโรงเรียนแล้ว ”
__________________________________________________ _____________

___ปรากฏว่าเย็นวันนั้น ไวต์พบว่าเรื่องที่ลินน์เป็นปิศาจก็ยังเป็นความลับต่ อไป ซึ่งนับว่ายังมีความโชคดีแฝงอยู่บ้าง แถมลินน์กับเอมี่ยังได้ของฝากกลับบ้านจากผู้ชื่นชอบ( ?)อีกมากมาย

___“ เฮ้อ ” ไวต์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ถึงแม้เรื่องจะดูลงเอยด้วยดีแล้ว (ไม่นับรวมเรื่องที่เขายังต้องหาข้ออ้างที่จะเอาตัวร อดในโรงเรียนอีก) แต่ไวต์ก็ยังติดใจอยู่เรื่องหนึ่ง ท่าทีของแอลก่อนที่เขาจะออกจากร้าน ‘อ่านสนุก’ นั้น...

___“ แล้วนายจะพบกับความสนุกยิ่งกว่านี้อีกนะ โชคดีครับ ” แอลพูดยิ้มๆในมโนภาพความทรงจำของไวต์

___“ เฮ้อ ” เขาถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง ท่ามกลางเสียงของสายฝนที่สาดกระหน่ำตัวบ้าน เสียงฟ้าร้องดังลั่นและเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆปิศาจ

___“ เฮ้อ…! ”
________________________________จบ

ผมก็ว่าตอน 6 มันงงๆนะ
ถึงไม่มีใครรับแต่ผมว่าสนุกดีนะ

ตอน 6 ผมแก้เป็นฉบับเก่าแล้วนะครับ อ่านกันได้เลยจ้า

รอแก้ตอน 7 อยู่นะคร้าบ

ตอน 7 ผมแก้แล้วนะคร้าบ

ขอบคุณมากคร้าบบบ

ตอน 8 ลงแก้แล้วนะครับ คราวนี้ควบด้วยตอน 9 เลย

อ้อ แล้วก็ ฝากนิยายเรื่องใหม่ของผมด้วยนะครับ Wish Follow the Rainbow

__________________________________________________ ___________________

The Devil Brooch
มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ
ตอนทึ่9 ท้าสู้

___ท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยมนต์ขลังนั้น แอลซุกตัวอยู่หลังกองหนังสือสูงใหญ่เพื่อที่จะค้นคว้ าบางอย่าง โคมไฟระย้าในร้านส่องสว่างระยิบระยับ

___“ พักผ่อนบ้างนะ ” เอมิลี่พูด เธอยืนถือถาดขนมกับน้ำชาเข้ามาในห้องเล็กๆที่เต็มไปด ้วยหนังสือของแอล “ ดูหมู่นี้เธอคร่ำเคร่งกับหน้าที่มาก ”

___“ เอ่อ...ครับ ” แอลเงยหน้าขึ้นตอบ ขณะเอมิลี่วางถาดลงบนที่ว่างอันน้อยนิดบนโต๊ะ กองหนังสือมีมากเสียจนต้องวางกองบนพื้นรอบๆด้วย

___“ อืม...แล้วก็สาวน้อยตรงนั้น ฝากเตือนการ์เดียนตัวเองให้พักผ่อนบ้างนะ ” เอมิลี่พูดกับตู้โชว์ของเก่าข้างๆโต๊ะแอล ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

___“ หล่อนเห็นเธอด้วยเหรอเนี่ย ลูน่า ” แอลหันไปพูดกับเงาดำที่ดูเข้มขึ้นข้างๆตู้ “ พนันได้เลยว่าเอมิลี่ต้องไม่ใช่แม่มดธรรมดาแน่ ” เขาพูด

___“ แต่เธอก็อยู่ฝ่ายเรา ไม่ใช่หรือคะ ” เสียงหญิงสาวที่ฟังดูร่าเริงและอ่อนเยาว์ดังจากเงาดำ

___“ ผมเชื่อว่า...นะ ” แอลตอบสั้นๆ ตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าหนังสือต่อไป “ แต่ปัญหาสำคัญกว่าในตอนนี้ คือ เจ้าเปลวไฟลึกลับในข่าวนั่น มันคืออะไร ” เขาพูดถึงข่าวไฟไหม้ที่ปรากฏขึ้นเป็นรูปนก

___“ ฟินิกซ์... หล่อนคือฟินิกซ์ ” เสียงจากเงาดำข้างๆตู้ตอบ “ ลองเปิดหนังสือที่เกี่ยวกับฟินิกซ์ดูสิ ”

___“ โห! ที่จริงผมควรจะถามเธอตั้งแต่แรกเลยสินะ ไม่น่ามามัวนั่งหาคนเดียวเลย ” แอลพูด วางหนังสือเล่มที่อ่านอยู่ลงพลางยกชาขึ้นจิบ แล้วหยิบอีกเล่มขึ้นมาอ่าน

___“ ฟินิกซ์...ฟินิกซ์...โอ๊ะ! เจอแล้ว ” แอลพูดเสียงร่าเริง ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด “ ให้ตายสิ นี่แย่มากๆเลย ”
__________________________________________________ __________________

___เสียงพูดคุยในห้องเรียนดังสับสน ในที่สุดไวต์ก็สามารถแก้ข่าวไปได้เรื่องหนึ่ง ลินน์กับเอมี่เป็นญาติห่างๆที่ห่างมากๆ (ถึงแม้ว่าลินน์จะเคยพูดออกมาว่าเอมี่เป็นเพื่อน แต่ไวต์ก็จัดการล้างสมองเพื่อนร่วมห้องได้) แต่แม้ว่าปัญหานี้จะหมดไป ก็ไม่ได้หมายความว่า ปัญหาใหม่จะไม่เข้ามา แถมปัญหาใหม่นี้ดูจะร้ายแรงกว่ามากด้วย

___“ ขอต้อนรับ นักเรียนใหม่ ” อาจารย์หญิงสวมแว่นไว้ผมยาวสีเหลืองพูดอยู่หน้าห้องด ้านหลังโต๊ะตัวใหญ่สำหรับอาจารย์ ข้างๆเธอคือสาวน้อยผมทองประบ่า นัยน์ตากลมโตสีเดียวกัน ผิวชมพูอ่อนในชุดนักเรียนสีส้ม กระโปรงพริ้วๆ... ลินน์นั่นเอง

___“ ฉัน...เอ่อ...ลินน์ค่ะ เป็นญาติห่างๆกับคุณไวต์ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ ” เธอพูดตะกุกตะกัก และได้นั่งอีกฟากหนึ่งของห้อง ซึ่งไวต์ขอบคุณอาจารย์มากเลยที่ส่งลินน์ไปอยู่ห่างๆเ ขา แค่ข่าวว่าอยู่บ้านเดียวกันก็เล่นเอาเขาแย่มาแล้วครั ้งหนึ่ง แล้วถ้ามานั่งใกล้ๆกันนี่ยิ่งหนักกว่าเดิมแน่

___“ วู้ว ” เสียงนักเรียนชายในห้องตะโกน เป่าปากวี๊ดวิ้ว ไวต์ถอนหายใจ หันหน้ามองออกไปยังท้องฟ้า เขารู้สึกถึงรังสีแปลกๆพุ่งเข้าปะทะหลังหัวจนแทบหลอม ละลาย ดูเหมือนไอ้เรื่องที่แอลเรียกว่าเรื่องสนุกเมื่อวานจ ะเป็นเรื่องนี้เอง เอมิลี่ใช้เส้นสายของเธอส่งลินน์เข้ามาเรียน

___“ เฮ้อ... ” เขาถอนหายใจยาว ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ เรื่องสนุกของแอลไม่ได้สนุกสำหรับเขาเลย วันเวลาที่แสนสงบสุขที่ผ่านมาคงจบลงเพียงเท่านี้ ทั้งหมดพังทลายลง โดยพวกลินน์...

___พักกลางวันดูเหมือนจะมาช้ากว่าปกติ ในขณะที่เขากำลังจะเดินลงบันไดไปกับเนตและไคล์ เขาก็ถูกนักเรียนชายร่างยักษ์สามสี่คนเรียกไว้ นักเรียนพวกนั้นหน้าตาหยั่งกับพวกยากูซ่า

___“ นายสองคนไปก่อนเถอะ ” ไวต์ฝืนยิ้ม โบกมือให้เนตกับไคล์ที่เดินอย่างหวาดๆต่อไป ส่วนตัวเขาน่ะหรือ ขาสั่นจนแทบจะเป็นลมแล้ว

___“ ได้ยินมาว่าท่านลินน์พักอยู่บ้านเดียวกับนายสินะ ” หนุ่มคนหนึ่งพูด เขาถลึงตาใส่ไวต์ที่กลัวจนแทบสติแตก “ ใช่ไหม ” เขาพูดต่อด้วยเสียงกระซิบ แต่ก็ทำให้ไวต์เสียวสันหลังวาบทีเดียว

___“ คะ...ครับ ” ไวต์ตอบ พยายามไม่สบตากับชายเหี้ยมโหดนั่น

___“ ชิ! ใช่จริงๆด้วย ” คนๆนั้นพูด พยักหน้าให้อีกสองคนที่เหลือ (ก็โหดพอๆกันนั่นแหละ แถมตัวก็ขนาดพอๆกับหมีเลย) ก่อนจะหันมาพูดกับไวต์ “ นาย! รู้ไว้ซะ ในนามของกลุ่มการ์เดียนของท่านลินน์ขอบอกนายว่า เราจะขอปกป้องคุ้มครองท่านลินน์ ไม่ว่าท่านจะอยู่ที่ไหนก็ตาม เตือนไว้ก่อนนะ ถึงแม้ว่านายจะอยู่บ้านเดียวกันก็ตาม แต่นายก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่ง เข้าใจไหม ”

___“ คะ...ครับ ” ไวต์พูด ตัวลีบติดผนัง

___“ โอเคนะ ” นักเรียนชายกลุ่มนั้นทุบกำแพงก่อนเดินจากไป ตลอดเวลา มีคนอื่นเห็นเหตุการณ์เยอะแยะแต่ไม่มีใครคิดจะเข้ามา ช่วย ไวต์ก้มหน้าเดินเลงบันไดไป

___“ สีหน้านายดูไม่ได้กว่าเดิมอีก ซีดเซียว ” ไคล์พูด ขณะที่เนตส่องรอบๆตัวไวต์เพื่อหาจุดบาดเจ็บ “ ถูกพวกนั้นซ้อมเอาหรือเปล่า ” เขาถาม

___“ ไม่หรอก ” ไวต์ตอบสั้นๆ ไคล์กับเนตจ้องหน้าไวต์ตรงๆด้วยสีหน้ากังวล ราวกับจะถามย้ำ “ จริงๆ ” ไวต์พูดต่อ

___“ โอเค! ถ้านายพูดเช่นนั้น ” ไคล์พูด ยักไหล่ “ แต่จะว่าไป เจ้ายักษ์ที่เรียกนายน่ะ เจ้านั่นก็ไม่แน่จริงเท่าไหร่หรอก ฉันได้ยินมาว่าเจ้านั่นถูกนักเรียนหญิงแผนกม.ต้นไล่เ ตะร้องไห้เลย ” ไคล์หัวเราะหึๆ ไวต์ค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้างเมื่อมีเพื่อนซี้คอยปลอบใจ

___“ ความจริงแล้ว ผมก็อิจฉานายเหมือนกันนะ ” เนตพูด พยักหน้าให้ไวต์ที่ดูประหลาดใจ “ ที่นายมีสาวๆน่ารักอยู่บ้านเดียวกับนาย ว่าแต่ว่า นายไม่ได้มีแค่สองคนใช่ไหม ผมเคยผ่านไปแถวบ้านนาย เห็นสาวผมทองที่ดูท่าทางเป็นผู้ใหญ่หน่อยเดินออกจากม า ”

___ไวต์มองหน้าเนตกับไคล์ราวกับจะชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ ง ไคล์ทำตาวิบวับ

___“ ก็ได้ๆ ” ไวต์ถอนหายใจ “ ยังมีอีกคน ลิเดีย เธอก็อายุพอๆกับลินน์นั่นแหละ แต่ว่าดูเป็นผู้ใหญ่กว่า แล้วก็อารมณ์ร้อนกว่า ” เขาพูด พลางนึกสงสัยว่าจริงๆว่าลินน์กับลิเดียอายุเท่าไหร่ก ันแล้ว

___“ อีกคนหนึ่ง ” เนตพูดสั้นๆ “ เยอะแยะเลยนะ นายเนี่ย ”

___“ เฮอะ! ถึงจะเยอะขนาดไหน แต่ฉันก็ชอบเอมี่คนเดียว ” ไคล์พูดขัดขึ้น ไวต์กับเนตหันไปจ้องหน้าเขาพร้อมกันด้วยความประหลาดใ จ “ เธอน่ารักจะตาย ” เขาพูดต่อ

___“ ไหนนายเคยพูดว่าไม่ชอบคนจริงไง ” ไวต์ถาม รู้สึกร่าเริงขึ้นอีกเล็กน้อย “ แล้ว...? ” เขาหัวเราะหึๆ

___“ นั่นสิๆ ” เนตพูดอย่างร่าเริง

___“ ก็...ก็...เธอเป็นเด็กน่ารักใช่ไหมล่ะ ” ไคล์พูด ไวต์กับเนตเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงว่า ‘ คิดไว้แล้วเชียว เจ้านี่มันโลลิของแท้เลย ’ “ แล้วก็นะๆ เธอก็ดูคล้ายกับซัตจังในภาคสองของลิตจี้ด้วยล่ะ ”

____“ เฮอะๆ ” ไวต์หัวเราะเสียงแปลกๆ แค่นี้ก็เป็นเหตุผลเพียงพอให้คนอย่างไคล์ชอบแล้วแหละ

___“ ว่างๆเราไปเที่ยวบ้านนายบ้างได้หรือเปล่า ” เนตถามขึ้น ไวต์พยักหน้าตกลงโดยไม่ต้องคิดมาก ทำให้เนตและไคล์ยิ้มกว้าง “ ก็ไปเยี่ยมกันตามปกตินั่นแหละ ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรหรอก เราเป็นเพื่อนกันนี่นา ”

___“ อ้าวๆ มิตรภาพเหลือล้น ” เสียงฟังดูเย้ยหยันดังขึ้นข้างหลังไวต์ เขากับเพื่อนทั้งสองหันไปก็พบกับนักเรียนชายสวมแว่นซ ึ่งอยู่ห้องเดียวกับเขาสามคน คนหนึ่งอ้วนเตี้ย ผมดำทรงกะลาครอบ คนที่สองผอมเตี้ย ไว้ผมตั้งๆสีน้ำตาล ส่วนคนสุดท้ายผอมสูง ท่าทางเก้งก้าง ผมยาวดำ “ แต่จริงๆก็แค่อยากไปใกล้ชิดกับสาวๆไม่ใช่เหรอไง ”

___“ หุบปากน่า โคบี้ ” ไคล์ตวาด ทั้งสามแว่นนี้ถูกคนในห้องขนานนามว่า ‘ จอมสืบค้นแห่งโซนใต้ ’ เพราะไม่ว่าเรื่องใด จะเป็นความลับแค่ไหน พวกนี้ก็สามารถรู้ได้ถ้าต้องการ ทั้งสามคนเปิดกิจการค้ารูปถ่ายของพวกไอดอลสาวในโรงเร ียน(เป็นพวกชอบแอบถ่าย) เป็นคนน่ารังเกียจมาก สำหรับพวกผู้หญิงนี่ไม่มีใครอยากยุ่งด้วย ส่วนพวกผู้ชายถือว่าทั้งสามเป็นพ่อค้าของแรร์ ประกอบด้วย เจฟ ออตโตและโคบี้

___“ อ้าว! นึกว่านายจะเป็นพวกตายด้านกับคนจริงๆเสียอีก ที่แท้ก็คลั่งเด็กนี่เอง ” เจฟ แว่นร่างสูงหัวโจกพูด สำหรับไวต์และพวก เจ้าสามคนนี้เป็นเหมือนศัตรูร้ายที่น่ารำคาญ

___“ คลั่งเด็กแล้วทำไมล่ะ ดีกว่าพวกเก็บกดชอบถ่ายรูปอย่างพวกแกก็แล้วกัน ” ไคล์ตวาดกลับ เขามักจะหงุดหงิดแบบนี้ทุกครั้งเมื่อเจอกับกลุ่มจอมส ืบค้นแห่งโซนใต้เข้า

___“ เรารวยจากรูปถ่าย ” ออตโต คนสวมแว่นอ้วนและใบหน้าตกกระพูด “ ดีกว่านายที่ยากจน ” เขาต่อเป็นเพลง

___“ อ๊ะ! อ๊ะ! อย่าดีกว่า ไม่งั้นเราจะขุดคุ้ยเรื่องของนายมาประจานนะ ” โคบี้ แว่นผอมตัวเล็กๆพูดยิ้มๆ เมื่อเห็นไคล์ทำท่าจะลุกพรวดขึ้น แต่เนตกับไวต์ดึงตัวเขาไว้ก่อน

___“ ชิ... ” ไคล์ร้อง

___“ ไปล่ะ เจ้าพวกงี่เง่าทั้งหลาย เชิญโง่งมหลงตัวเองกันต่อไปก็แล้วกัน พวกเราจะต้องรีบไปเก็บรูปไอดอลคนใหม่ที่คนไร้ค่าอย่า งพวกนายไม่มีทางเอื้อมถึงก่อนล่ะ ” เจฟหัวเราะก่อนจะพาพวกไป ในมือมีกล้องถ่ายรูปคนละตัว

___“ แก...! ” ไวต์ร้อง เขารู้สึกโกรธทุกครั้งเมื่อถูกใครก็ตามเรียกว่า ‘ คนไร้ค่า ’ ความโกรธที่ไม่เข้าใจเหตุผลว่าทำไมพลุ่งพล่านขึ้นจนเ นตต้องคว้าแขนเขาไว้อีกคน

___“ เฮ้ย! ใจเย็นๆ ” เนตพูด ออกแรงอย่างเต็มที่ในการดึงเพื่อนทั้งสอง
__________________________________________________ _______________

___ท้องฟ้าสีส้มสดดูเหงาหงอยเหนือเมืองที่เป็นเงาทึบ ทึมบอกถึงเวลาเย็นมากแล้ว ไวต์ค่อยๆเดินออกมาจากห้องพักครูพร้อมๆกับอาจารย์สาว สวมแว่นผมสีเหลืองยาวสลวย เทีย อาจารย์ประจำชั้นของเขา

___“ คงปลอดภัยแล้วล่ะ ” เทียพูด ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ คนมีปัญหาแบบเดียวกับเธอนี่ครูเจอมาเยอะแล้ว บางรายก็หนักกว่านะ ”

___“ ครับ ” ไวต์พูด

___“ เธอยังต้องอดทนต่อไปนะ ถ้าอยากเรียนที่นี่ต่อ ” เทียพูด

___“ ครับ ”

___“ แล้วก็พยายามเข้านะ ฝ่าฟันอุปสรรคทั้งปวงให้ได้ล่ะ ครูจะคอยเอาใจช่วย ”

___“ หา...? ”

___“ แหมๆ ไม่ต้องปิดบังครูก็ได้ ครูดูออกนะ ท่าทางลินน์จะชอบเธอมากเลย ”

___“ คร้าบๆ ” ไวต์พยักหน้าแบบขอไปที ก่อนจะลากลับบ้าน ‘ ลืมไปเลยว่า อาจารย์เป็นหลานแท้ๆของเอมิลี่ มิน่าล่ะ ยายยังไง หลานก็งั้น ’ ไวต์คิดพลางถอนหายใจ

___“ คุณไวต์... ” เสียงลินน์ดังขึ้น ไวต์เห็นเธอวิ่งออกจากพุ่มไม้มาหาเขา ท่าทางเธอจะหลบพวกคนที่ไล่ตามเธออยู่ในนั้น

___“ ... ” ไวต์มองงงๆ ทำไมเธอยังไม่กลับล่ะ

___“ เอ่อ... ” ลินน์อีกอัก ไวต์เลิกคิ้ว ทันใดนั้นเองเขาก็เข้าใจในทันที มาย่าในกระเป๋าเขาสั่นน้อยๆ ความรู้สึกส่วนหนึ่งของลินน์ไหลเข้ามาในหัว ทำเอาไวต์ชะงักไปนิดหนึ่ง

___“ ...เอาสิ กลับกันเถอะ ” ไวต์พูด ยิ้มน้อยๆ ลินน์คิดว่าเขาคล้ายกับพี่ชายที่แสนใจดีในโลกปิศาจขอ งเธอ “ แต่ยังไงผมก็ไม่ใช่พี่ชายของเธอหรอกนะ... ” ไวต์เผลอหลุดปากออกไป ลินน์หน้าแดงวาบ

___ทั้งสองเดินออกจากเขตโรงเรียน ต้นไม้ข้างทางเรียงรายขนาบข้างถนนไปเรื่อยๆ ใบไม้แต่ละใบมีสีเขียวอาบด้วยสีส้มปนดำ ไวต์รู้สึกเหนื่อยล้ามากกว่าปกติ บางทีอาจเป็นเพราะว่าเขาโดนรังสีอำมหิตมากเกินไปก็ได ้

___ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงกับถนนว่างเปล่าที่มีแต่เ สียงฝีเท้าอันแผ่วเบาของชายหญิงคู่หนึ่ง ลมพัดหวิวๆเย็นสบาย เงาดำฉายทาบบนพื้นดูเศร้าหมอง ไวต์หันมองรอบๆตัวอย่างเพลิดเพลิน เวลาเย็นขณะเดินกลับบ้านให้ความสงบที่เขาโหยหามาทั้ง วัน แล้วเขาก็เผลอมองหน้าลินน์เข้าตรงๆ มนต์สะกดบางอย่างทำงานขึ้นหลังจากถูกเมินมานาน

___ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่มีแต่ร่องรอยของความสดใสและเข้ มแข็งของลินน์ฉายแววเศร้าสร้อยเหนื่อยล้าออกมา รีมฝีปากสีชมพูนุ่มนวลถูกเคลือบด้วยสีส้มเข้ม ดวงตาเป็นประกายหยาดเยิ้มราวกับสายน้ำ เส้นผมยาวสลวยพลิ้วสะบัดตามแรงลม บางอย่างในตัวไวต์ส่งเสียงเรียกออกมา หัวใจเขาเต้นตึกตัก ใบหน้าร้อนผ่าว

___‘ ถึงนายจะไม่เคยสังเกตนะ ไวต์ แต่ผมอยากจะบอกว่า ลินน์ เอมี่กับลิเดียน่ะน่ารักมากเลย ’ เสียงของแอลดังขึ้นในหูเขา

___“ หืม ” ลินน์หันมามองหน้าไวต์ “ มีอะไรหรือคะ ”

___“ ปะ...เปล่า... ” ไวต์รีบตอบ รีบหันมองท้องฟ้า มันมีสีโทนเข้มที่ให้ความรู้สึกมืดทึม แต่ทว่าก้อนเมฆปุยขาวที่เปลี่ยนสีไปก็ยังคงลอยตามปกต ิเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่ามันได้เปลี่ยนตัวเองอย่างสิ้นเชิงท่ามกลางก ารคงอยู่เรื่อยไปของมัน

___“ ...บ้านเกิดของฉันน่ะ แตกต่างจากโลกนี้มากเลย ” ลินน์พูด ไวต์ก้มลงมองหน้าเธอ สีหน้าของลินน์ดูเปล่งประกายอย่างน่าประหลาด “ ที่นั่นมีภูเขาผลึกแก้วใส แบบว่าใสจริงๆแล้วก็เปล่งประกายตลอดเวลา สายน้ำไหลเอื่อยๆจากต้นน้ำบนภูเขาลงมายังปลายน้ำซึ่ง เป็นทุ่งหญ้าสีเขียวอ่อน พอลมพัดแรงๆแล้วใบหญ้าก็จะสะบัดไหวเป็นระลอกๆ กระท่อมเล็กๆของพวกฉันตั้งอยู่ไม่ไกลจากเนินผลึกแก้ว เท่าไหร่นัก สามารถเห็นสายรุ้งเส้นใหญ่ผ่านทางหน้าต่างได้ตลอดเวล า ”

\___“ งั้นเหรอ... ” ไวต์พึมพำ จ้องลินน์อย่างไม่วางตา “ เธอคงผิดหวังมากสินะที่มาเจอโลกเดอะนิวเวิร์ลเป็นแบบ นี้ ”

___“ ไม่หรอก... ” ลินน์ส่ายหน้า “ มันก็เป็นประสบการณ์อีกแบบ ฉันว่าน่าสนุกมากกว่า มีแต่สิ่งที่ไม่เคยเห็นเต็มไปหมด แล้วก็ยังมีทุกคนอีก ”
\
___“ เข้มแข็งจังนะ ” ไวต์พูดเบาๆ ถอนหายใจ “ ถ้าผมต้องถูกบังคับให้ย้ายจากบ้านเกิดที่สวยงามตัวเอ งไปอยู่ที่อื่นแทน ผมคงพูดแบบเธอไม่ได้หรอก อาจจะทำอะไรไม่ถูกไปเป็นเดือนๆหรืออะไรทำนองนั้น ”

\___“ แต่ฉันไม่คิดอย่างนั้นหรอกนะคะ ” ลินน์พูด จ้องตอบไวต์ตรงๆด้วยสีหน้าหดหู่เล็กน้อย “ ตัวฉันเองนั้นมักจะเอาแต่หนีอยู่เสมอ พอเจอกับการต่อสู้เข้าก็เข่าอ่อน ไม่กล้าพอแม้จะสบตากับฝ่ายตรงข้ามด้วยซ้ำ คุณต่างหากที่เต็มไปด้วยความเข้มแข็ง และเป็นคนมอบความเข้มแข็งกับความกล้าให้ฉันก้าวต่อไป ได้ ” ไวต์ที่ฟังอยู่หน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ

___“ จะพูดว่า แต่ละคนก็มีความเข้มแข็งที่ต่างกันออกไปสินะ ” เสียงแอลดังขึ้นด้านหลังของทั้งคู่

___“ กรี๊ด! /เหวอ! ” ไวต์และลินน์ร้องพร้อมกัน ต่างก็กระโดดออกข้างๆ “ แอล! ”

\___“ ตกใจล่ะสิ ” แอลยิ้ม เขาอยู่ในยูนิฟอร์มร้านหนังสือตามปกติ “ แต่ว่า...แหม หวานกันเชียว มดขึ้นแล้ว ”

___“ นายมาที่นี่ทำไม ” ไวต์ขัดด้วยใบหน้าแดงซ่าน ลินน์ก็เช่นกัน

___“ อ้อ! เกือบลืมแน่ะ ” แอลหุบยิ้มทันทีจนไวต์รู้สึกถึงเรื่องยุ่งยากที่กำลั งจะมีขึ้น “ เชลล์มาขอท้าสู้กับนาย ”

___“ เชลล์...? เชลล์ไหน ” ไวต์ถามงงๆ

___“ ก็เจ้าปิศาจที่นายสู้จนกระอักเลือดไงเล่า ” แอลกระซิบข้างๆหูไวต์ ทำเอาไวต์หน้าแดงอีกรอบ เพราะถ้าพูดถึงเรื่องตอนนั้น เหตุการณ์สุดท้ายที่เขาจำได้ก่อนหมดสติไปก็คือ ลินน์อีกบุคลิกหนึ่งที่เข้ามาเลียเลือดจากปาก “ หา? เจ้านั่นยังอยู่อีกเหรอ ” เขารีบดึงสติตัวเองให้กลับมาปัจจุบันก่อนที่อาการหน้ าแดงจะถูกแอลจับได้

___“ ใช่ เชลล์หนีรอดหวุดหวิดไปเมื่อถูกลินน์ซัดอย่างหนักหน่ว งไปสามสี่ดอก ” แอลกระซิบต่อ ลินน์มองทั้งคู่งงๆ “ จากนั้นลินน์ก็ร่วงผล็อย สลบเหมือดไปเลย นายก็รู้นี่ว่า พอเธอตื่น เธอจะจำตอนที่อีกบุคลิกออกมาไม่ได้ ”

___“ แล้ว...ท้าสู้... ” ไวต์พูด ทำหน้าไม่เชื่อ ‘ ภัยมาถึงตัวแล้วนายเอ๋ย ’ เขาคิด

___“ ใช่ ดังนั้นผมก็เลยรีบมาเตือนนายก่อน ” แอลกระซิบต่ออย่างรววดเร็ว “ ผมไม่แน่ใจว่าเธออยู่ไหน อันที่จริง ผมมองไม่เห็น ส่วนวิธีจะเอาชนะอย่างไม่ยากก็คือ... ”

___“ เมื่อไหร่จะพร้อมสักที จะรอให้ถึงกลางคืนก่อนหรือไง ” เสียงเย็นชาดังขึ้นในอากาศจากผู้ไม่เห็นตัวขัดขวางแอ ลกับไวต์ “ แล้วกระซิบอะไรกันอยู่เหรอจ๊ะ ”

___“ อี๋! ” ไวต์ผงะ เสียงที่ดังขึ้นนั้นห่างจากหน้าเขาเพียงนิดเดียว

___“ เอาล่ะนะ! ” เสียงไร้ร่างพูด วินาทีต่อมาลินน์ก็ลอยละลิ่วกระเด็นไปกองกับพื้น ไวต์เซถอยหลัง รู้สึกเหมือนถูกชกเข้าที่ท้องอย่างแรง มาย่าในกระเป๋ากางเกงส่องแสงสีเหลืองนวลสว่างจ้าออกม า แต่ทว่าลินน์กลับไม่ได้มีท่าทีจะพร้อมสู้เลย

___“ เดี๋ยวสิ! ” แอลพูด แต่แล้วก็ต้องถอยหลังออกห่างเพราะพลังสายฟ้าพุ่งฟาดใ ส่พื้นด้านหน้าเขา นักเรียนร่างยักษ์นัยน์ตาเหม่อลอยวิ่งถือแส้สีดำออกม าจากหลังต้นไม้ไม่ห่างจากไวต์นัก เขาโยนแส้ขึ้นไปในอากาศ มันลอยขึ้นค้าง

___“ การต่อสู้เริ่มนานแล้ว ” เสียงเชลล์ดังขึ้น แส้ตวัดใส่ลินน์ เธอกลิ้งตัวหลบแล้วยิงแสงวิบวับเล็กๆโต้กลับใส่อากาศ ว่างๆตรงจุดที่แส้ลอยอยู่ เกิดการระเบิดขึ้นกลางอากาศ พลังสายฟ้าเข้าสกัด “ เบามาก เอ้า! เอาจริงสักที แบบตอนนั้นไง ”

___“ กรี๊ด! ” ลินน์ร้องเสียงดัง เธอคลานหนีแส้ที่พุ่งใส่พร้อมสายฟ้าสีเหลืองรัวถี่ พื้นระเบิดกระจายเป็นฝุ่นคละคลุ้ง ไวต์ยังไม่รู้สึกเจ็บปวด ซึ่งทำให้เขาโล่งใจ เพราะมันเป็นสัญญาณบอกว่าลินน์ยังหนีพ้นอยู่

___“ มาเจอกันหน่อยเป็นไง ” ไวต์พึมพำ จ้องตานักเรียนผู้เป็นการ์เดียนของเชลล์ เขารู้ทันทีเลยว่านักเรียนคนนี้ตกอยู่ใต้อำนาจของเชล ล์ เพราะอาการเป็นแบบเดียวกับไคล์ “ ผมจะปล่อยคุณออกจากมนต์สะกดเอง ” เขาพึมพำต่อ กระโจนเข้าใส่ฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่กลัวเกรงแม้ว่าอีกฝ ่ายจะมีร่างกายที่ใหญ่โตกว่า

___“ อย่าเอาแต่หนีเซ่ ” เชลล์ตะโกน พลางตวัดแส้อย่างบ้าคลั่ง ลินน์วิ่งไปหลบหลังต้นไม้บ้าง (ซึ่งกระจุยภายในวินาทีเดียว) ไปที่แอลบ้าง แล้วก็กระเจิงไปคนละทางทั้งคู่ “ โต้กลับมา! ”

___ไวต์มองไปทางลินน์ด้วยหางตา เห็นเธอซัดพลังที่อ่อนกำลังกลับคืนหาเชลล์ ขณะที่วิ่งหลบไปมากับแอล(ที่โชคร้ายเพราะลินน์วิ่งไป หาเขา) ไวต์รู้สึกว่าลินน์ถึงจะพลังไม่มาก แต่การใช้นี่ไม่เลวเลยทีเดียว เธอคอยเบนความสนใจในขณะที่ไวต์กำลังจัดการกับจุดอ่อน ของศัตรูอยู่

___“ อีกนิดเดียว ” ไวต์พึมพำ กัดฟันกรอด ขณะเอี้ยวตัวหลบหมัดที่รวดเร็วของอีกฝ่าย สายตาไม่จับจ้องอยู่ที่ใดอย่างแน่นอน อย่างที่ปู่เขาเคยพูด ‘ ในยามสู้ จงมองให้กว้าง อย่ามองเพียงจุดใดจุดเดียว ’ ที่เหลือสำหรับไวต์ก็เพียงแค่รอจังหวะพลาดของอีกฝ่าย เท่านั้นเอง

___“ ได้แล้ว! ” ไวต์ตะโกน มือพุ่งตรงเข้าที่เข็มกลัดบนอกเสื้อการ์เดียนของเชลล ์ ทันใดนั้นเอง แส้ก็ตวัดจากจุดใดไม่ทันได้สังเกต ตรงเข้าหาเขา

___ลินน์สไลด์เข้าขวางทางแส้ แต่นอกจากอาวุธชนิดนี้แล้วยังมีสายฟ้าแถมมาอีกด้วย ทั้งหมดซัดเข้าที่หน้าอกลินน์เสียงดังน่ากลัว เธอกระเด็นกวาดเอาไวต์และนักเรียนร่างยักษ์ไปด้วย ไวต์รู้สึกราวกับถูกค้อนทุบรัวเข้าที่อก ความเจ็บปวดแผ่ซ่านอย่างรวดเร็วจนหายใจแทบไม่ออก จุกจนบอกไม่ถูก

___หมัดหนักๆอัดเข้าท้องไวต์ติดต่อกันสามหมัด เขางอตัวอย่างเจ็บปวดแต่ไม่อาจร้องออกมาได้ ผลกระทบจากการโจมตีของเชลล์ทำให้ปอดดึงอากาศเข้าไปไม ่ได้เลย ความรู้สึกแถวๆขาบอกเขาว่ามาย่าในกระเป๋ากางเกงกำลัง ถูกดึงออกไป

___ไวต์ดิ้นรนที่จะหยุดมือของเจ้านั่นให้ได้ เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายในการดีดตัวขึ้น ใช้หัวโขกหัวตรงๆ ผลก็คือ ดาวระยิบระยับปรากฏออกมาให้เห็นก่อนกลางคืนในขณะที่อ ีกฝ่ายท่าทางไม่เป็นอะไร มาย่าหลุดออกจากกระเป๋าไปเรียบร้อย

___“ มะ...ไม่... ” ลินน์ร้อง เสียงเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน ส่วนไวต์ถูกซ้ำอีกสองหมัดที่คาง มาย่าลอยขึ้นในอากาศ

___“ ได้แล้วๆ ” เสียงเชลล์ร้องดีใจดังขึ้น

___“ ไม่จริงน่า! ” แอลตะโกน มีท่าทางร้อนใจมาก หน้าตาของเขาแสดงอาการตกใจสุดขีดแบบที่ไวต์ไม่เคยเห็ นมาก่อน กลางอากาศ ฝาของมาย่าเปิดเด้งออก เข็มกลัดสามชิ้นลอยหวือออกมา

___“ สิ้นสุดสักทีนะ ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจางๆของเชลล์ที่ค่ อยๆปรากฏขึ้นกลางอากาศ
___________________________________จนตอน

ว้าวมาแล้ว มาแล้ว

ตอนหน้าก็จบบทแล้วล่ะครับ ผมคิดว่าในอนาคตอันใกล้นี้คงยังไม่มีโปรเจ็คว่าจะแต่ งต่อ(เพราะติดเขียนอีกเรื่องหนึ่ง) แต่ว่าจะเอางานเรื่องยาวที่จบแล้ว(หรือน่าจะให้จบในภ าคได้)มาลงต่อ ที่ขอจองเนื้อที่ไว้ก่อนก็มีเรื่อง Wish กับ magical Girls ครับ
ก็เป็นอันว่าขอฝากฝังนิยายเรื่องใหม่ที่ผมจะลง(หรือล งไปแล้ว) ด้วยนะครับ ผมว่าเรื่องใหม่ถึงจะไม่ได้บู๊ขาดใจหรืออะไรแบบนี้ แต่ว่ามันก็มีความสนุกในแบบของมันนะครับ

อ่า เรื่องนี้จะจบแล้วหรือนี่
แต่ถึงจะจบไปผมก็จะติดตามผลงานเรื่องอื่นต่อไปครับ

เอาตอนจบมาลงครับผม(ความจริงแค่จบภาคแหละ) แต่ก็เหมือนจบ(เพราะผมไม่ได้เขียนต่อ หวังว่าสักวัน ผมคงต่อได้) แล้วผมกะว่า หลังลงตอนสิบนี้แล้ว ผมจะเอาอีกเวอร์ชั่นมาลงตั้งแต่แรกเลยครับ
__________________________________________________ __________________________
________________________________The Devil Brooch
มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ
ตอนทึ่10 ถล่ม

___เชลล์เป็นปิศาจที่มีรูปร่างพอๆกับลิเดีย แถมเหาะได้เหมือนกันด้วย ใบหน้าดูเย็นชา ผมไว้ยาวประบ่าสีชมพูเข้ม นัยน์ตาสีม่วง ผิวขาวเปล่งปลั่ง บนหัวสวมหมวกผ้าใบเล็กๆสีขาว มีปลอกคอเหล็กหนามคล้องที่คอ สวมเสื้อและกระโปรงสั้นรัดรูปสีขาวกับดำ ที่ข้อมือทั้งสองข้างถูกล็อคด้วยกำไลทองเชื่อมกับโช่ ขาดๆราวกับว่ามันเคยใช้เป็นเครื่องพันธนาการมาก่อน กระโปรงด้านซ้ายเป็นรอยฉีกขาดเผยให้เห็นต้นขาขาวที่ม ีผ้าสีดำผูกไว้อยู่ รองเท้าหนังสูงถึงเข้ามีสีดำและขอบสีเหลือง

___เข็มกลัดของลินน์ ลิเดียและเอมี่ร่วงหล่นลงพื้นเมื่อเชลล์ปล่อยมือ เธอยิ้มแบบผู้ได้รับชัยชนะ แอลกัดฟันกรอด

____“ จะลงมือหรือ พ่อค้า ” เธอพูดเสียงเย็น แต่ฟังดูเยาะเย้ย “ เข้ามาได้เลย ฉันไม่หวั่นอยู่แล้ว ตราบเท่าที่มีมาย่าในมือ ” เธอพูด เงาดำร่างหนึ่งปรากฏอยู่ข้างหลังแอล

___แต่ยังไม่ทันที่ใครจะลงมือทำอะไร ลินน์ก็ลุกพรวดขึ้นแล้วโดดเตะเสยเข้าจุดที่เชลล์เคยย ืนลอยอยู่ สายฟ้ามุ่งตรงหาเธอ แต่เพียงลินน์สะบัดมือ สายฟ้าก็กระจายหายไป

___“ ในที่สุดก็เอาจริงแล้วหรือ ” เชลล์พูดเสียงตื่นเต้น นัยน์ตาเบิกกว้างแฝงแววบ้าคลั่ง “ กำลังเบื่ออยู่พอดีเลย ”

___ลินน์มองศัตรูด้วยสายตาที่เฉียบคมดุดัน เธอกำหมัดแน่นก่อนจะพุ่งเข้าใส่เชลล์

___“ เปรี้ยง! ” เชลล์เตะเข้าที่ท้องลินน์ก่อนจะซัดตามด้วยพลังไฟฟ้าอ ย่างรวดเร็วและถี่รัวจนไม่มีโอกาสให้ร้องสักแอะ แล้วจึงฟาดแส้ต่อเป็นชุด แต่คราวนี้ไวต์ไม่รู้สึกไปด้วยแล้ว

___“ กรี๊ด…! ” ลินน์ร้อง ทรุดลงกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกจากแผลที่ปรากฏขึ้นมากมายตาม แขนขาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ เสื้อผ้าเธอขาดหลุดลุ่ยกระจุยกระจาย

___“ ยังๆ ” เชลล์ตะโกน มีแสงวาบขึ้นที่มือของเธอพร้อมกับแส้ที่ตวัดเร็วขึ้น ...เร็วขึ้น...เร็วขึ้นเรื่อยๆจนมองตามไม่ทัน เห็นเป็นเพียงม่านสีเทาบางๆที่ปกคลุมเชลล์เท่านั้น แต่ทว่าเป็นม่านที่สามารถตัดได้ทุกอย่างแม้แต่เพชรที ่ได้ชื่อว่าแข็งที่สุด และให้ความรู้สึกราวกับว่าพายุคลั่งพัดกระหน่ำ

___ลินน์ค่อยๆลุกขึ้นยืน นัยน์ตาเธอจับจ้องพายุที่ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาหาเขม็ง กำหมัดแน่น แสดงถึงจิตใจที่ยังไม่ยอมแพ้ถึงแม้ว่าจะแทบขยับร่างก ายไม่ไหวแล้วก็ตาม

___“ แย่แล้ว! พายุเชือดเฉือน ” แอลร้อง เขาตัดสินใจกางเขตป้องกันเล็กๆสีเขียวขึ้นก่อนที่พาย ุแส้จะเข้าถึงตัวลินน์ เสียงเปรี๊ยะๆแหลมสูงเชือดเฉือนแก้วหูดังขึ้น ไวต์รีบอุดหูแล้วกัดฟันลุกยืนขึ้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปรับร่างที่อ่อนปวกเปียกของลินน์ที่ล ้มลงอีกครั้ง

___“ อย่าเข้ามายุ่งนะ ” เชลล์ตะโกน เธอยิงคลื่นเวทย์มนต์ในรูปแสงสว่างจ้า มันลอยผ่านอากาศอย่างรวดเร็วอ้อมหลังหาแอล แล้วระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นหมอกฝุ่นสูงเกือ บห้าเมตร

___ไวต์พบว่าแค่เพียงเข็มกลัดหลุดจากการ์เดียนในการต ่อสู้ก็จะทำให้สภาพการเป็นการ์เดียนหายไปทันที และนี่ก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการมาตลอด การเป็นอิสระจากปิศาจแบบนี้ หากว่าเขาถอนตัวตั้งแต่ตอนนี้ เขาก็จะปลอดภัย แถมไม่มีปิศาจมาตามกวนใจอีก ไม่ต้องมีการต่อสู้อีก สามารถกลับไปใช้ชีวิตตามปกติเหมือนแต่ก่อนได้

___‘ ผมควรจะทำอย่างไรดี ’ ไวต์คิดอย่างจนปัญญาเมื่อเห็นเชลล์ค่อยๆลอยมาทางเขาก ับลินน์

___‘ ทำอย่างไรดี... ’

___‘ ใครก็ได้ช่วยด้วย... ’

___ไวต์มองลินน์ในอ้อมแขน เธอบาดเจ็บอย่างรุนแรง เลือดไหลจนชุ่มโชกไปหมด สีหน้าค่อยๆซีดลงเรื่อยๆจนน่ากลัวว่าเธอจะทนได้อีกไม ่นานนัก อาจจะเป็นเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ แต่ทว่าดวงตาสีเหลืองทองสดใสและดุดันนั้นก็ยังจ้องศั ตรูอย่างกระหายตลอดเวลา

___‘ เขาควรจะทำอย่างไรดี ’ ไวต์คิดซ้ำไปซ้ำมาจนในที่สุดแล้วเขาก็มั่นใจได้ว่าไม ่มีทางที่จะมีใครมาช่วยเขาได้อีก แอลก็โดนซัดไปแล้ว ส่วนลินน์ก็อาการย่ำแย่ คำว่า ‘หนี’ ผุดขึ้นในสมองโดยอัตโนมัติเมื่อเขาหวนนึกถึงมาย่า อุปกรณ์เพียงชิ้นเดียวที่จะช่วยพลิกสถานการณ์ได้ก็อย ู่ในมือเชลล์ ไม่มีทางเลยที่เขาจะต่อสู้กับศัตรูที่ร้ายกาจแบบนี้ไ ด้เพียงคนเดียว บางทีเขาควรจะหนีไปซะ

___หนี...! หนี...! หนี...! สมองสั่งการอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นสีหน้ายิ้มๆของเชลล์ เวลาทุกนาทีดูเหมือนจะเดินช้าเป็นชั่วโมง ดูเหมือนเชลล์จะค่อยๆทำร้ายพวกเขาทางจิตใจก่อนสังหาร ทิ้ง ดูเธอจะต้องการเห็นสีหน้าหมดหวังไม่ก็ดิ้นรนสุดชีวิต จากผู้แพ้ ดังนั้นย่อมต้องไม่มีทางที่เธอจะปล่อยเขาไปอยู่แล้ว ในเมื่อไม่มีทางหนี เขาก็ต้องยอมรับมันซะ อย่างน้อยถ้าได้เกิดใหม่ก็คงได้เกิดเป็นคนที่ดีกว่าต อนนี้ล่ะมั๊ง

___“ ฉันว่าฉันเปลี่ยนใจนิดหน่อยนะ ” เชลล์พูดยิ้มๆ อาจเป็นเพราะเธอเห็นสีหน้ายอมรับชะตากรรมของไวต์ก็ได ้ แส้สีดำตวัดเข้าพันรอบคอลินน์ก่อนจะกระตุกร่างเธอให้ ลอยไปหาเชลล์ ส่วนไวต์ถูกดีดล้มก้นกระแทกพื้น “ ฉันว่าฉันจะปล่อยอดีตการ์เดียนของเธอไป แต่ต้องให้เขาเห็นเธอตายก่อนนะ ”

____“ แล้วรู้ไหม คำว่าผู้ควบคุมที่ใช้เรียกเผ่าพันธุ์ฉันมันหมายถึงอะ ไร ” เชลล์พูด มีแววบ้าคลั่งปรากฏในดวงตา แต่ในวินาทีนั้นเอง ไวต์กลับเห็นเป็นนัยน์ตาที่แสนบริสุทธิ์และเศร้าศร้อ ยราวกับถูกบางอย่างกักขังไว้ “ มันหมายถึงเผ่าพันธุ์ที่ควบคุมผู้อ่อนแอกว่าได้อย่าง สมบูรณ์แบบยังไงล่ะ เธอไม่มีวัน...ไม่มีวันที่จะเอาชนะฉันได้ ” เชลล์พูดต่อ ขณะดึงแส้ให้รัดคอลินน์มากขึ้น

___“ อะ...อะ... ” ลินน์สำลัก พยายามแกะแส้ที่พันคออยู่อย่างแน่นหนาออก แต่ก็ทำได้เพียงแค่ขูดมันเท่านั้น ร่างกายเธอเริ่มกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

___“ ไม่! ต้องไม่มีใครตายต่อหน้าผมเด็ดขาด ” แอลตะโกน โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ เงาดำที่มักอยู่รอบๆตัวเขาพุ่งผ่านเชลล์ เพียงแค่วูบเดียว ร่างของลินน์ก็ถูกดึงออกจากท่ารัดคอได้อย่างง่ายดาย

___“ เผ่าพันธุ์เงาจันทร์งั้นหรือ ” เชลล์พูด พลางตวัดแส้ใส่แอลที่กางเขตป้องกันสีเขียวใสขึ้นรับ เท่าที่ไวต์เห็น ทั้งคู่ดูราวกับว่ากำลังหยอกล้อกันอยู่หรือไม่ก็ลองเ ชิงกัน เชลล์ไม่ได้ใช้พลังอย่างเต็มที่ ส่วนแอลก็ไม่มีใครรู้แน่ชัด

___ไวต์อยู่นิ่งๆมองเหตุการณ์อยู่อย่างเงียบๆ แล้วเขาก็เห็นเข็มกลัดสามอันที่ตกอยู่บนพื้น ของลินน์มันอันไหนกันแน่นะ ทันใดนั้นเองความคิดที่แสนอันตรายหนึ่งก็แว่บขึ้นมาใ นหัว

___‘ นายพร้อมแล้วหรือยัง ’ ไวต์กลืนน้ำลายเอื้อก การกระทำครั้งนี้อาจจะอันตรายกว่าครั้งไหนๆในชีวิตเล ยก็ได้ ยิ่งกว่าการตกจากต้นไม้ที่เป็นความทรงจำสุดสยองของเข าก็ได้ เขาจะทำอย่างไรดี

___การตัดสินใจอันเด็ดเดี่ยวที่ตัวเองคิดว่าโง่มากๆเ ริ่มขึ้น ไวต์ลุกขึ้นวิ่งกระโผกกระเผลกไปหาเข็มกลัดบนพื้น ทันทีที่คว้าขึ้นมาจากพื้นได้ก็รีบติดพวกมันเข้ากับเ สื้ออย่างรวดเร็วที่สุดโดยไม่สนใจว่ามันจะทิ่มเนื้อห รือไม่

___หมัดจากการ์เดียนของเชลล์ลอยมาจากไหนก็ไม่รู้ แต่วินาทีต่อมาร่างของไวต์ก็ลอยมาอยู่ด้านหลังของแอล กับเขตป้องกัน เงาดำของแอลช่วยดึงไวต์หลบจากหมัดสังหาร เขาพบว่าลินน์นอนอยู่ข้างเขา เธอยังคงหลับตานิ่ง เลือดไหลซึมออกจากปากแผลเรื่อยๆ

___“ ให้เลือดเธอ! ” แอลพูดรัวเร็ว มือที่ประสานกันไว้ข้างหน้าสั่นเกร็งอย่างมาก เหงื่อไหลย้อยเต็มหน้า “ ผมคิดว่าบุคลิกแวมไพร์เธอยังอยู่ เลือดของการ์เดียนสามารถมอบพลังให้ปิศาจได้อย่างมหาศ าล ”

___“ แน่ใจเหรอ… ” ไวต์ถาม

___“ เรื่องเลือดน่ะแน่ แต่บุคลิกคงต้องใช้โชคแล้วล่ะ ” แอลตอบ

___“ แต่… ยังไง… ” ไวต์พูดงงๆ

___“ เถอะน่า… ผมจะไม่ไหวแล้วนะ… ” แอลพูด “ จัดการที ลูน่า ”

___ทันใดนั้นเอง เงาดำก็หวดเข้าที่ปากไวต์ รสเลือดแจ่มชัดขึ้นมาทันที (ไวต์รู้สึกขอบคุณมากที่ฟันเขายังอยู่ครบ) ก่อนที่เงานั้นจะออกแรงกดหัวเขาให้เข้าประกบปากกับลิ นน์ (‘ มันฉุกละหุกจริงๆ โทษนะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขโมยจูบอะไรเธอเลย แต่ถ้าเป็นฉากที่โรแมนติกกว่านี้ก็ไม่แน่หรอกนะ ’ ไวต์คิดในชั่วพริบตา)

___ความรู้สึกที่หนักหน่วงถาโถมเข้าใส่ มันอัดแน่นไปด้วยอารมณ์และความคิด ไวต์มองเห็นความมืดกระจายจากทุกทิศทางเข้าโอบล้อมร่า งเขา นั่นอาจเป็นเพราะฟ้ามืดแล้วก็ได้ เข็มกลัดของลินน์เป็นสิ่งเดียวที่กำเนิดแสงสว่างจ้าส ีเหลืองส่องสดใส อันที่จริงก็ไม่ใช่สิ่งเดียวหรอก ร่างจริงของเธอก็เช่นกัน บาดแผลตามร่างกายเริ่มหายไปจนผิวเรียบสนิทไม่เหลือร่ องรอยใดๆ

___“ ช้าจังเลยนะ ” ลินน์พูดเบาๆในอ้อมแขนของไวต์ สายตาของเธอดูอ่อนโยนมากเมื่อมองเขา ไวต์หน้าแดงวาบขึ้นมาทันที ลินน์อีกบุคลิกก็ดูน่ารักไปอีกแบบ ความเข้มแข็ง เฉียบคมและดุดันภายใต้ใบหน้าที่นุ่มนวลงดงาม

___“ ได้เวลาโต้คืนแล้ว เอาเป็นสิบเท่าไปเลย ” ลินน์ลุกพรวดขึ้นยืน รอยยิ้มโหดๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก เชลล์ก็เช่นกัน เธอดูยินดีมากที่คู่ต่อสู้จู่ๆก็แข็งแกร่งขึ้นกะทันห ัน

___สายฟ้าตกรัวถี่จากฟ้าราวกับห่าฝน ลินน์หายตัวแว่บไปโผล่หน้าเชลล์ในระยะประชิดพร้อมออก หมัดที่ดูรุนแรงมากใส่ เพียงแต่เชลล์เอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยก็กลายเป็นว่าลูกเ ตะซัดเข้าที่หัวลินน์แทน ไวต์รู้สึกว่าแขนกระตุกแปล๊บๆ

___ความมืดที่แฝงไปด้วยความกดดันรุนแรงโอบล้อมร่างไว ต์อีกครั้ง การหายใจที่เพิ่งกลับมาคล่องเมื่อไม่นานมานี้กลับติด ขัดอีกครั้งอย่างน่าประหลาด ภาพของลินน์ที่ซัดกับเชลล์อยู่กลางอากาศดูกระตุกซ่าๆ ราวกับโทรทัศน์ใกล้พัง แล้วจู่ๆเขาก็ปวดหัวขึ้นมาอย่างฉับพลันรุนแรง

___“ ไวต์! ไวต์! ” เสียงของแอลดูจะล่องลอยมาจากที่ไกลแสนไกล ขณะที่ความมืดแผ่เข้ามาในรัศมีการมองเห็นจนหมด มันไม่ใช่ความมืดจากกลางคืน “ เขาโดนเข็มกลัดครอบงำแล้ว ” เสียงแอลยังคงดังต่ออย่างแผ่วเบาจนหายไป น่าแปลกที่ไวต์ฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิดเดียวว่าอะไร

___หลังจากที่ผ่านอาการปวดหัวจนแทบระเบิด ผ่านการกรีดร้องสุดเสียงที่ไม่มีใครได้ยินแล้ว อาการปวดดูจะหายไปจนสิ้น ไวต์รู้สึกถึงความเบาสบายจนคิดว่าตัวลอยได้ และเขาก็ลอยอยู่จริงๆด้วย ลอยอยู่ท่ามกลางความมืดที่ล้อมรอบทุกทิศทางไม่มีสิ้น สุด

___“ ที่นี่… ที่ไหนกัน ” ไวต์พึมพำเบาๆ พร้อมก้มดูร่างกายตัวเอง ชุดนักเรียนสีน้ำเงินเข้มคุ้นตาก็ยังปกติดี “ เอ… ร่างเราก็ยังอยู่นี่นา ” เขาพึมพำต่อ ขณะยกมือขึ้นจับๆตรงแถวท้อง

___เขาหันมองรอบๆ เห็นเพียงความมืดมิดที่ลึกเข้าไปเท่านั้น แต่ทว่าในใจกลางมันกลับมีความสว่างในตัวเอง ราวกับว่าแสงทุกดวงถูกดูดกลืนเข้าไปในทุกอณูสีดำจนรว มตัวที่ศูนย์กลาง

___“ แปลกจัง ” ไวต์พูดกับตัวเอง เขารู้สึกว่าตัวเขาเองก็เป็นแสงสว่างในความมืดนั้นเช ่นกัน แต่แสงของเขาค่อนข้างต่างออกไป

___“ แสงสว่างนั่นก็คือแสงแห่งชีวิตของคุณไงล่ะคะ ” เสียงลินน์ดังขึ้น ร่างของเธอปรากฏขึ้นเงียบๆข้างๆไวต์ “ แสงของคุณจะค่อยๆถูกความมืดของที่นี่ดูดกลืน ”

___“ ลินน์… ” ไวต์พูดช้าๆ มองดูลินน์ผู้ปรากฏกายมาอยู่ข้างๆเขา ทันทีที่เห็นก็รู้เลยทันที เธอเป็นบุคลิกยามปกติ ใจดีและอ่อนหวาน

___“ คุณต้องออกไปจากที่นี่ กลับไปยังร่างกายคุณ อย่าถูกเข็มกลัดของฉันครอบงำ ” ลินน์พูดเสียงร้อนรน

___“ เข็มกลัด…? ” ไวต์งง ความทรงจำค่อยๆหวนกลับมา ลินน์รู้ได้อย่างไรกันว่าเขาถูกเข็มกลัดครอบงำ ก็ตอนที่เขาติดเข็มกลัดตอนนั้น…

___“ ฉันรู้อยู่ตลอดเวลาที่อยู่ในโลกแห่งนี้ ภายในเข็มกลัด ทั้งเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น เรื่องที่ฉันเคยลืมเลือนไปเมื่อสลับบุคลิกคืน ” ลินน์ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ ฉันเสียดายนิดหน่อยนะที่ต้องลืมช่วงเวลาเหล่านี้ไปเม ื่อสลับบุคลิกกัน คงจะดีไม่น้อยถ้าจำได้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้นเวลาที่ฉัน อีกคนออกไป ”

___“ คุณไวต์ คุณต้องกลับออกไปนะ เข็มกลัดไม่ใช่สถานที่ที่มนุษย์สามารถเข้ามาได้ มันเป็นที่ของปิศาจอย่างเราต่างหาก ” เธอพูดเสียงเศร้าๆ ไวต์เห็นแววเจ็บปวดแฝงอยู่ในดวงตาของเธอเมื่อพูดคำว่ าปิศาจ มันฟังดูเป็นคำขวางกันระหว่างเธอกับการ์เดียนอย่างเข า

___“ แต่ว่า… ” ไวต์พยายามจะพูดอะไรสักอย่าง รู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่ที่ปล่อยให้ลินน์อยู่ในความม ืดมิดแบบนี้ต่อไป

___“ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันชินแล้ว ” เธอพูด “ แต่ถ้าจะว่ากันจริงๆแล้ว อีกคนหนึ่งของฉันอาจจะน่าสงสารกว่าก็ได้ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ในความมืดนี้ ”

___“ ดะ… เดี๋ยว ” ไวต์ร้อง ขณะที่ร่างของเขาค่อยๆจางลงไป ลินน์ส่งยิ้มให้

___วาบ!!!
__________________________________________________ _______________

___แสงสว่างจ้าจากหลอดไฟ เสียงตึงตังโครมคราม ความเจ็บปวดตามร่างกายถาโถมอย่างฉับพลันเข้าใส่ไวต์ เขาเห็นลินน์ซัดเชลล์อยู่กลางอากาศ ดูเธอจะกลับมาเป็นฝ่ายเหนือกว่าบ้างแล้ว แอลยืนมองไวต์อยู่นิ่งๆโดยเงาดำที่มักอยู่ข้างกายเขา หายไปแล้ว ในมือแอลถือมาย่าอยู่

___“ ผมรู้อยู่แล้วว่านายต้องดึงตัวเองกลับมาได้ ” แอลยิ้มกว้าง โยนมาย่าให้ไวต์ “ นายเป็นถึงผู้มีสิทธิ์ในการใช้มาย่านะ คงไม่โดนปิศาจครอบงำง่ายๆหรอก ”

___“ ไม่ใช่ ” ไวต์พูด เขานึกถึงลินน์ที่ใจดีและโลกมืดมิดของเธอ “ ลินน์ต่างหากที่ช่วยผม ลินน์… ”

___“ เอาเถอะ! ” แอลตัดบท “ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม แต่นายก็กลับมาได้แล้วนี่ สำหรับปิศาจระดับแวมไพร์นะ มนุษย์ธรรมดาเอาไม่อยู่หรอก แต่นายต่างออกไป ดูเหมือนลินน์คนนั้นจะยอมรับนายแล้วนะ ” เขาบุ้ยใบ้ไปทางลินน์ที่อยู่กลางอากาศ

___“ งั้นเหรอ… ” ไวต์พูด ความรู้สึกเจ็บปวดตามร่างกายลดน้อยลงมาก ทางจิตใจก็รู้สึกดีขึ้นด้วย

___“ หากการ์เดียนกับปิศาจยิ่งเข้าใจกันมากขึ้นเท่าใด พลังจะเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น ” แอลตบไหล่ไวต์ “ ความเจ็บปวดก็จะเกิดขึ้นยาก นี่คือหัวใจของการต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับชาวเอ็ม เมอรัล ”

___“ คงจะจบแล้วล่ะ ” แอลพยักหน้า เมื่อลินน์ซัดคลื่นแสงลูกใหญ่ใส่เชลล์ตรงๆจนเกิดระเบ ิดตูมใหญ่ ไวต์เห็นการ์เดียนของเชลล์ร่างกระตุกหนักๆสองสามครั้ งก่อนจะล้มลงแน่นิ่งไป “ ไม่ต้องห่วง ลินน์ไม่ได้เล่นถึงตายหรอก แค่ให้ลุกไม่ขึ้นเท่านั้นเอง ”

___ลินน์ลอยช้าๆลงมายืนข้างไวต์ เธอจ้องมองไปยังหลุมยักษ์เบื้องหน้า ฝุ่นกระจายหนาทึบจนคนเป็นภูมแพ้จะมีปฏิกิริยาทันที ไม่มีใครลุกขึ้นมา เธอชนะแล้ว

___“ ชนะแล้ว... ” ไวต์พึมพำเบาๆด้วยความโล่งใจ

___“ หึ! ยอดมาก ” ลินน์ยิ้ม จู่ๆก็กอดคอไวต์ราวกับเป็นเพื่อนสนิทที่เพิ่งจะลุยผ่ านเหตุการณ์ตื่นเต้นมาหมาดๆ “ ทำหน้าดีใจหน่อยสิ เราเพิ่งจะชนะนะ เฮ้! ไวต์ นายหน้าแดงๆนะ ไม่สบายเหรอ ”

___“ ไวต์... ลินน์ เกิดอะไรขึ้นน่ะ ” ลิเดียตะโกนถาม เธอกับเอมี่วิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล ไวต์สังเกตเห็นร่องรอยของไอศกรีมติดอยู่ที่ริมฝีปากท ั้งคู่เมื่อมาอยู่ใกล้เขา “ อยู่ๆก็เจ็บแปล๊บๆ เป็นๆหายๆ ”

___“ ต่อสู้กันนิดหน่อยนะ ” แอลพูดยิ้มๆ ขณะที่ลินน์ส่งสายตาเฉียบขาดไปยังลิเดียกับเอมี่

___“ อึ๋ย! ” ทั้งคู่สะดุ้งเฮือก คงรู้ตัวกันแล้วว่าตอนนี้อีกบุคลิกของลินน์โผล่ออกมา

___“ ไม่เป็นไรหรอกน่า เราชนะแล้วนี่นา ” ไวต์พูด ลินน์มีท่าทางดีใจที่ได้ยินเช่นนั้นจากปากเขา เธอกอดคอไวต์แน่นแล้วเขย่า หัวเราะอย่างร่าเริง

___“ เอ้า! ” แอลยัดเข็มกลัดสีชมพูใส่มือไวต์

___“ ? ”

___“ มันคือ... ” ลิเดียพูดช้าๆ ดูงงๆ เท่าที่ไวต์จำได้ นี่ไม่ใช่เข็มกลัดของปิศาจทั้งสามของเขา

___“ เข็มกลัดของเชลล์น่ะ ” แอลพูด “ จำที่ผมเคยเล่าได้ไหม เทียร่ามีพลังในการควบคุมปิศาจ ราชินีใช้พลังนี้ควบคุมกองทหารของเธอ แม้ว่าจะไม่เต็มใจ แต่ผู้ที่โดนควบคุมก็ต้องทำตาม ”

___“ เข้าใจแล้ว อย่างนี้นี่เอง ” ลิเดียพยักหน้า
__________________________________________________ __________________

___ไวต์ลุกจากเตียงนอนอย่างมึนงง ภายในบ้านเงียบสงัด ความมืดยังคงแผ่ปกคลุม เขาหันมองรอบๆตัวโดยอัตโนมัติ ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เอมี่ไม่ได้แวะเข้ามานอนที่ห้อง

___“ ในที่สุด ความปกติก็กล