อา..พักหลังๆนี้ไม่ค่อยได้โผล่เข้าไปในส่วนอื่นๆของบ อร์ดเลยแฮะ เข้ามาถึงก็มาที่บอร์ด Fiction อ่านๆๆ แล้วก็ลง ...... เฮ้อ ทำไมคนเราไม่มีเวลาวันๆนึงซัก 48 ชั่วโมงนะ....

อ่า.. อย่าไปสนใจกับคำบ่นลมๆแล้งๆของผมเลย อ่าน ตำนานที่ 21 กันดีกว่า


ตำนานที่ 21 – ลาก่อนนักรบผู้ทระนง

“เคล็ดวิชาดาบเมืองมืด ... ท่าไม้ตาย!! ดาบสรรพวายุ!!” ...เวคีลงดาบฟาดฟันอากาศตรงหน้าอย่างไม่ยั้ง และทุกๆครั้งของการฟัน ก็ก่อให้เกิดคมมีดอากาศอันคมกริบ พุ่งเข้าจู่โจมไวท์ด้วยความรวดเร็ว

.....ไวท์วิ่งหลบใบมีดอากาศไปรอบๆลานดิน คมมีดลมที่พลาดเป้า พุ่งเข้าตัดโค่นต้นไม้ใหญ่กว่าสิบต้น ที่ขึ้นเรียงรายอยู่ตามทางที่ไวท์วิ่งผ่านไป ... เสียงไม้ล้มดั่งสนั่น กึกก้องไปทั่วป่าพฤกษายักษ์ สร้างความตระหนกตกใจ ให้แก่บรรดาสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ นกน้อยใหญ่นานาชนิด ต่างแตกตื่นโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อหลีกหนีภัยอันตราย

“เอ้า! เป็นอะไรไป จะเอาแต่หลบอย่างเดียวหรือไง!” ... เวคีเยาะเย้ย ขณะที่ยังคงสร้างใบมีดอากาศ เข้าโจมตีไวท์อย่างต่อเนื่อง

.....ไวท์หยุดวิ่ง พลางควบคุมรูปร่างดาบสองมือ ให้กลายเป็นโล่โลหะขนาดใหญ่ ใช้บังตัวเอาไว้ ...ใบมีดลมพุ่งเข้าปะทะด้วยความรุนแรง สร้างรอยร้าวให้กับโล่โลหะ ...ไวท์ถูกดันถอยไปด้านหลัง ตามแรงกระแทกของการโจมตี สองเท้าของอัศวินเริ่มออกแรงต้านเพื่อหยุดการไถล แล้วค่อยๆเดินสวนการจู่โจมที่โหมกระหน่ำ ...เข้าไปหาเวคี

“หนอย~ย อึดจริงนะแก” ...เวคีเร่งจังหวะการลงดาบให้เร็วขึ้นกว่าเก่า ..รอยร้าวบนโล่ของไวท์ เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หากโจมตีต่อไป จะต้องสามารถทำลายโล่นั้นลงได้แน่ ... แต่ว่า ไวท์เองก็เหมือนจะรู้ถึงข้อนั้นดี เขาจึงรีบถีบตัวเต็มกำลัง โถมเข้าประชิดตัวเวคี!

“เคร้ง!!”

.....ดาบสั้นทั้งสองเล่ม เข้าปะทะกับโล่ของไวท์เต็มแรง เสียงเสียดสีของโลหะกับโลหะ ฟังแสบแก้วหู อัศวินและนักรบเผ่าหิมะราตรี ต่างออกแรงต้านกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

“กรอด~ด .. แก..!” ...เวคีกัดฟัน รู้สึกเจ็บใจที่ท่าไม้ตายของตน ถูกหยุดเอาไว้ได้ นักรบเผ่าหิมะราตรีอาศัยแรงโทสะ กดดาบสั้นลงไปบนโล่ร้าวๆของไวท์ หมายทำลายให้แหลกคามือ!

“เช้ง!!”

.....โล่โลหะถูกสะบัดเปิดออกอย่างกะทันหัน ทำให้เวคีเสียหลัก เซถอยหลังออกไป ... ไวท์ชกหมัดอัพเปอร์คัต เสยเข้าปลายคางของเวคีเต็มแรง! ส่งร่างของนักรบเผ่าหิมะราตรี ให้ลอยสูงขึ้นไปในอากาศ ... อัศวินเกราะขาวเปลี่ยนรูปร่างโล่โลหะ ให้กลายเป็นหอกอย่างรวดเร็ว แล้วกระโดดตามร่างของเวคีขึ้นไป ก่อนจะแทงอาวุธเข้าใส่ศัตรู!

.....เวคียกดาบสั้นทั้งสองขึ้นมาตั้งการ์ด เพื่อป้องกันการจู่โจมของไวท์ ... แต่ว่า.. ก่อนที่การโจมตีจะเข้าถึงตัวเวคี เพียงแค่วินาทีเดียว ปลายหอกอันแหลมคนที่พุ่งตรงมา ก็เปลี่ยนสภาพ กลายมาเป็นโซ่เหล็กสองเส้น แยกออกไปทั้งซ้ายและขวา เข้าพันธนาการร่างของเวคี!

“บ้าจริง!!” ...เวคีสบถ พลางพยายามดิ้นรนอยู่กลางอากาศ เพื่อให้หลุดออกจากโซ่โลหะ ที่พันรัดแขนทั้งสองข้างของเขาให้แนบติดกับลำตัว

“ในนามของพิสุทธิ์ ข้าขอบัญชา...” ... ไวท์เริ่มกล่าวถ้อยคำสั่ง ในขณะที่เวคีถูกพันธนาการเอาไว้ นักรบเผ่าหิมะราตรีออกแรงดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เพื่อที่จะเป็นอิสระ แต่ไม่อาจหลุดพ้นพันธนาการที่แน่นหนาไปได้

“...ท้องนภาจงสดับ ส่งโทษทัณฑ์กำจัดความชั่วร้าย! ม่านอสนี!!”

.....สิ้นเสียงของไวท์ เมฆครึ้มก็เริ่มก่อตัวบนท้องฟ้า เหนือขึ้นไปจากลานดิน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ก่อนที่ประจุไฟฟ้าจำนวนมหาศาล จะเปลี่ยนสภาพกลายเป็นสายฟ้า ผ่าลงมายังร่างของเวคี!

“เปรี้ยง! เปรี้ยง!! เปรี้ยง!!!”

สายฟ้าผ่าลงมาอย่างต่อเนื่อง จนดูคล้ายกับม่านสีเหลืองสว่าง ที่กำลังปลิวพลิ้วไสว ยามเมื่อต้องสายลม

“อ้าก~ก!!! ฝากไว้ก่อนเถอะ~~~!!!”

.....เสียงร้องโหยหวนและคำพูดสุดท้ายของเวคี ค่อยๆเงียบหายไป พร้อมๆกับร่างที่ค่อยๆแหลกสลาย ...ดาบสั้นคู่อาวุธคู่กาย หมุนคว้าง ร่วงหล่นลงมาปักไขว้กันอยู่บนพื้นดิน ราวกับเป็นป้ายสุสาน ให้กับนักรบเผ่าหิมะราตรี

.....ลมพายุรุนแรงที่พัดหมุนอยู่รอบลานดินค่อยๆ อ่อนกำลังลง เป็นเพียงแค่สายลมเบาๆ ... แสงแดดยามเที่ยงวัน สาดส่องผ่านหมู่เมฆลงมาอีกครั้ง ไวท์เปลี่ยนสภาพโซ่โลหะ ให้กลับกลายมาเป็นปลอกแขนดังเดิม

“แปะ แปะ แปะ” ...เสียงปรบมือ ดังออกมาจากภายใต้ร่มเงาของป่าใหญ่

“เป็นการต่อสู้ที่สนุกจริงๆ หึหึ ไม่เสียที ที่ข้าอุตสาห์เพิ่มพลังให้เวคี แต่ว่า คงจะสนุกกว่านี้นะ ถ้าเจ้าให้โอกาสเวคีอีกหน่อย จัดการมันให้ช้ากว่านี้อีกซักนิด” ... แบล็ค พูด

“.....ถ้าเจ้าหมดธุระแล้ว ก็ไปซะ... แบล็ค...” ... ไวท์เอ่ย พลางเงยหน้าขึ้นมาองดูท้องฟ้าสีคราม และถอนหายใจออกมา

“หึหึ แล้วเราจะได้เจอกันอีกแน่นอน...ไวท์.....”

“อ้อ!! แต่ก่อนไป ข้าขอแนะนำว่า เจ้าควรจะล้างเลือดออก ก่อนที่จะกลับไปหาพวกของเจ้านะ หึหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

เสียงหัวเราะของแบล็ค จางหายไป พร้อมๆกับที่จิตชั่วร้ายของเขา ออกห่างไปจากป่าพฤกษายักษ์แห่งนี้

“... แต่ถ้าเป็นไปได้ ... ข้าไม่อยากจะเจอเจ้าอีกเลย ... แบล็ค” ...ไวท์พึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะออกเดินกลับหมู่บ้านภูเขาไฟ...