โย่ กลับมาแล้วครับ หลังจากที่หายหน้าหายตากันไปถึงสองอาทิตย์ ที่จริง ผมจะมาลงตั้งแต่วันอาทิตย์ที่แล้ว (วันที่ 12 ) แล้วล่ะ แต่ว่า เว็บบอร์ดกลับเข้าไม่ได้ซะนี่(เหตุผลที่เข้าไม่ได้คง เป็นเพราะเข้ากำลังอัพเกรด serverอยู่นั่นล่ะมั้ง) .... ก็เลยถือว่าว่างไปหนึ่งอาทิตย์เลย เหอๆ

ตอนแรกคิดว่าวันนี้จะเข้าไม้ได้อีกนะเนี่ย แต่ในที่สุดก็เข้ามาได้แล้ว งั้น ก็เชิญอ่านตำนานที่ 20 ได้เลยคร้าบ


ตำนานที่ 20 – ดวลเดือดกลางป่าใหญ่

“..............” ไวท์ค่อยๆลุกขึ้นยืน สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย ไม่มีการตื่นตระหนก

“จะบอกอะไรให้อย่าง” .. เวคีพูด.. “ความสามารถของแกนะ ข้ารู้หมดทุกอย่างแล้ว ... การที่แกจะควบคุมรูปร่างสิ่งของได้อย่างสมบูรณ์ จะต้องได้สัมผัสโดยตรง แต่หากการควบคุมนั้น มีความสลับซับซ้อนมาก การสัมผัสอย่างเดียวจะไม่เพียงพอ จึงจำเป็นจะต้องมีการใช้ถ้อยคำสั่ง ในการควบคุมด้วย นั่นก็คือ ถึงแกจะไม่ต้องรวมจิต ทำสมาธิในการใช้วิชา แต่แกก็ต้องออกเสียงพูดถ้อยคำสั่งจนจบ”

“.......งั้นรึ.......แล้วไง” ...ไวท์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาไม่ยี่หระต่อคำอธิบายยาวเหยียด อวดรู้ของเวคีแม้แต่น้อย

“แล้วไงรึ..... ก็ถ้าข้าขัดขวาง ไม่ให้แกพูดถ้อยคำสั่งจนจบได้ ข้าก็ไม่ต้องกลัวการจู่โจมที่รุนแรงของแกอีกต่อไปแล้ ว!!”

.....เวคีระเบิดมนต์ลมที่เขารวบรวมอยู่ ตลอดเวลาที่พูดกับไวท์ออกมา สายลมกรรโชกรุนแรง ก่อตัวเป็นพายุหมุนขนาดใหญ่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ล้อมรอบลานดินแห่งการต่อสู้นี้เอาไว้

(แบล็คคงจะบอกเรื่องของเราให้เวคีรู้ ... ดูเหมือนศึกนี้จะตึงมือกว่าที่คิดซะแล้ว) ... ไวท์คิดในใจ ขณะยืนอยู่ท่ามกลางลมพายุของเวคี เขากระชับดาบใหญ่ในมือให้มั่นอีกครั้ง ก่อนจะพุ่งเขาต่อสู้กับเวคีอย่างสุดกำลัง!!

“เปรี้ยง!!!”

..... ไวท์และเวคีพุ่งเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง จนพื้นดินบริเวณรอบๆทั้งสองปริแตกออก ก้อนดินเล็กๆจำนวนมาก หลุดกระเด็นขึ้นจากพื้นดิน ดาบสั้นคู่ของเวคี และดาบใหญ่ของไวท์ ต่างออกแรงต้านกันอย่างเต็มที่ ...จังหวะนั้นเอง ดาบใหญ่ของไวท์ ก็เปลี่ยนสภาพกลายเป็นโซ่โลหะ หมายพันธนาการการเคลื่อนไหวของเวคี แต่เวคีไหวตัวทัน รีบดึงดาบสั้นคู่กลับ แล้วกระโดดถอยหลังหลบออกไป ... ไวท์ควบคุมสายโซ่ให้พุ่งตรง ตามร่างของศัตรูที่ถอยห่าง เสียงหวีดหวิวแหวกอากาศ ดังเข้าโสตประสาทสัมผัส นักรบเผ่าหิมะราตรีพลิกตัวหลบโซ่สังหาร พลางทำสมาธิรวมเวทมนตร์ลมมาที่ดาบ ก่อนจะโจมตีสวนกลับไป

“เคล็ดวิชาดาบเมืองมืด..... วาโยพล!!”

..... เวคีฟันดาบคู่ทั้งสองเล่มไขว้กันอย่างรวดเร็ว มนต์ลมที่อัดแน่นอยู่บนใบดาบทั้งสองเข้าปะทะกัน ก่อเกิดเป็นพายุหมุน พัดกระหน่ำเข้าใส่ไวท์

.....อัศวินชันเข่าลงข้างหนึ่ง และทาบฝ่ามือลงบนพื้นดิน เพื่อควบคุมให้เปลี่ยนรูปร่างเป็นกำแพง ขึ้นมาป้องกันการจู่โจมของเวคี ...กำแพงดินของไวท์ ต้านทานวาโยพลเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่มันก็ไม่สามารถหยุดเวคี จากการโจมตีต่อเนื่องได้ นักรบเผ่าหิมะราตรี อาศัยลมหมุนจากเพลงดาบของเขา เป็นแรงส่งให้กระโดดข้ามกำแพงดินของไวท์ไป

“ถ้าไม่ได้เอ่ยถ้อยคำสั่ง แกก็ทำได้แค่นี้แหละ!!” ... เวคีพูด ขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศ

“เคล็ดวิชาดาบเมืองมืด ..... พาณพาต!!”

.....เวคีเล็งปลายดาบทั้งสองไปที่ไวท์ ก่อนจะรวมมนต์ลมไปไว้ที่ฝ่าเท้า แล้วถีบตัวเองกลางอากาศ พุ่งลงมาโจมตีไวท์อย่างรวดเร็ว!

.....ไวท์กระโดดหลบการทิ้งดิ่งเข้าใส่ ราวลูกธนูได้อย่างฉิวเฉียด ดาบสั้นที่พลาดเป้าทั้งสองเล่ม พุ่งปักลงไปบนพื้นดินจนลึก ทำให้การโจมตีของเวคีหยุดชะงักลง ...ไวท์ได้จังหวะ จึงรีบเปลี่ยนรูปร่างโซ่โลหะ ให้กลายเป็นดาบสองมือ แล้วกระโจนเข้าฟันใส่เวคี ที่เพิ่งดึงดาบขึ้นมาจากพื้นดินได้ ...เวคีพยายามหลบ แต่ก็หลบไม่พ้น เพราะความเร็วและระยะที่ประชิดเกินไป ดาบใหญ่ของไวท์จึงได้ฝากรอยแผล ลงไปบนลำตัวของศัตรู!

“ฉัวะ!!”

.....เลือดจำนวนไม่น้อย สาดกระเซ็นออกจากบาดแผลของเวคี แต่งแต้มใบหน้าขาวและชุดเกราะของไวท์ ให้มีลวดลายสีแดงสด ...เวคีรีบถอยห่างออกจากไวท์ เพื่อหลบการโจมตีต่อเนื่อง

“อั่กก! ... บ้าชะมัด!..” ... เวคีกระอักเลือดออกมา เมื่ออยู่ห่างจากไวท์พอสมควร ระหว่างนี้เอง หมอกสีดำก็ปรากฏขึ้นรอบตัวเวคี และเข้ารักษาบาดแผลของเขาจนหายอย่างรวดเร็ว ...แต่ไวท์ก็ไม่ปล่อยให้ช่องว่างอันมีค่านี้ผ่านไป เขารีบกล่าวถ้อยคำสั่ง ในขณะที่เวคียังไม่พร้อมจู่โจม

“ในนามของพิสุทธิ์ ข้าขอบัญชา พื้นดินจงกลายเป็นคมหอกคมดาบ ทิ่มแทงศัตรูข้า! เขี้ยวพสุธา!!”

.. ... ไวท์เอ่ยถ้อยคำสั่ง พลางปักดาบใหญ่ลงบนพื้นดิน ลานดินรอบๆตัวเวคีสั่นไหว และเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นเขี้ยวแหลมคม พุ่งขึ้นมาจู่โจมเวคีจากทุกทิศทาง! ...เวคีกระโดดหลบเขี้ยวดินขึ้นไปบนอากาศได้อย่างหวุดหวิ ด เวทมนตร์ลม ถูกรวบรวมไปที่ฝ่าเท้าและดาบสั้นทั้งสองเล่มอีกครั้ง ก่อนที่เวคีจะกลับตัวกลางอากาศ แล้วโจมตีออกมา!!

“เคล็ดวิชาดาบเมืองมืด... ทะลวงคู่!!” ...เวคีสะบัดดาบสั้นในมือทั้งสองเล่ม ให้พุ่งตรงเข้าใส่ไวท์ด้วยความเร็วปานพายุ!

“เช้ง! เช้ง!”

.....ไวท์ใช้ดาบใหญ่ สะบัดปัดป้องดาบสั้นของเวคีเอาไว้ แต่พอไวท์ปัดดาบทั้งสองทิ้งไปแล้ว ก็ต้องพบกับความแปลกใจ เมื่อเจอกับเวคี ที่พุ่งตามดาบสั้นทั้งสองลงมา ประชิดตัวเขาได้!!

“บึก!!”

.....เวคีซัดฮุคขวาเขาไปที่แก้มซ้ายของไวท์เต็มแรง! ... อัศวินเกราะขาว เซถลาไปเพราะหมัดอันหนักหน่วง เวคีชิงจังหวะที่ไวท์กำลังเสียหลัก ตามไปซัดหมัดซ้ายตรงที่อัดแน่นไปด้วยมนต์ลมเข้ากลางล ำตัว!!!

.....แม้ว่าร่างของไวท์ จะสวมใส่ด้วยเกราะสีขาวอันแข็งแกร่ง แต่แรงกระแทกจากหมัดเวทมนตร์ของเวคี ก็รุนแรงพอที่จะส่งร่างของอัศวิน ให้กระเด็นออกไปกระแทกต้นไม้ใหญ่จนหักโค่นลง กิ่งก้านใบ ที่หลุดกระจัดกระจายออกจากต้น ถูกพัดปลิวว่อนด้วยลมพายุที่ล้อมรอบลานดินนี้อยู่ เวคีรีบวิ่งไปเก็บดาบสั้นทั้งสองมาอยู่ในมือ และตั้งหลักเพื่อจู่โจมอีกครั้ง

“รีบลุกขึ้นมาซะ!! ข้ารู้แค่นี้แกไม่ตายหรอก!” ...เวคีทำสมาธิ รวบรวมเวทมนตร์ลมมาไว้ที่ดาบคู่ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตี

“.....แน่นอน ..... ไม่ตายหรอก” ... ไวท์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนน่าขนลุก ขณะยืนขึ้นปัดฝุ่นที่เปรอะตามตัว แม้จะโดนการโจมตีที่รุนแรงขนาดนั้น แต่ร่างกายของไวท์กลับไร้รอยขีดข่วน ไร้ซึ่งบาดแผล!

“นี่แกไม่เป็นไรเลยรึ!? ... ข้าชักไม่แน่ใจแล้วสิ ว่าแกเป็นมนุษย์จริงรึเปล่า” ...เวคีรู้สึกตกใจเล็กน้อย ที่การโจมตีของเขาเมื่อกี้ ไม่สามารถสร้างบาดแผลให้ไวท์ได้เลย

“........................”

.....ไวท์ไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป เขาเพียงแต่กระชับดาบใหญ่ในมือให้มั่น เตรียมต่อสู้อีกครั้ง

“อา... ถ้าอย่างนั้น ก็ลองรับท่าไม้ตายของข้าดู!! แล้วดูสิ จะยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อนได้อีกมั้ย!!” ....เวคีส่งเสียงดัง พลางปลดปล่อยเวทมนตร์ลมที่รวบรวมไว้บนใบดาบทั้งสองออ กมาเต็มกำลัง!!