กรรม....ตัวเล็กไปเหรอเนี่ย
ปล.ถ้าตัวเล็กก็Copyไปอ่านในWordซิครับ.... จะได้ปรับให้ใหญ่.....
ต่อๆๆๆ

Chapter III : Blood Of Disaster
( บทที่3:สายเลือดแห่งความหายนะ )

…… “ พ่อครับ ทำไมปราสาทนี่มันถึงได้โบราณและทรุดโทรมยังกับผ่านสง ครามยังไงยังงั้นแหละครับ ” เฮฟ มองออกไปและถามบิดาของตนด้วยความสงสัย ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปตามทางในของปราสาทไปเรื่อยๆ “ เรื่องนี้น่ะเดี๋ยวเจ้าค่อยถามทวดของเจ้าตอนเจอกันก็ แล้วกันนะ ” คริส ตอบกลับไปยังลูกชายของตน และแล้วทั้งสองก็เดินมาหยุดอยู่หน้าประตูทางเข้าห้อง โถงใหญ่แห่งหนึ่ง “ โอ้ว... อลูคาร์ด ลูกรักของข้า ข้าคิดถึงเจ้าจริงๆ ไม่ได้เจอกันนานนับ 100 ปี แต่มันช่างเป็นนิทราอันแสนสั้นของข้ากับเจ้าใช่ไหมล่ ะ ” เสียงอันชราของชายคนหนึ่ง !!แต่....จะมีใครอีกล่ะที่จะเรียกอลูคาร์ดว่า ลูก ได้น่ะ ชายคนนั้นก็คือ เค้านท์ แดร็กคูล่า เวด เทปัส นั่นเอง
…… “ พะ....พ่อ... ทะ...ท่าน..ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ” อลูคาร์ดพูดขึ้นด้วยความตกใจ ทันใดก็เกิดแสงสีดำขึ้นที่ข้างตัวของ เค้านท์ แดร็กคูล่า และค่อยๆขยายออกเป็นผ้าคลุมสีน้ำเงินอ่อน ลอยอยู่กลางอากาศ มีนกกาสีดำ ตาแดงน่ากลัวและเคียวสีนิลลอยอยู่ในอากาศ และมีเสียงพูดขึ้นมาว่า“ นายน้อย อลูคาร์ด ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านครับ เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะขอรับ” เสียงพูดที่
แหบแห้งดังมาจากผ้าคลุม เมื่อลมพัดผ้าคลุมที่ศรีษะก็เปิดออก เผยให้เห็นหน้า??? แต่!!
ไม่ใช่หน้า มันกลับกลายเป็นหัวกระโหลก!!
“ หัวกระโกลก!!... หัวกะโหลกที่พูดได้งั้นรึ!!??” เฮฟและคริสที่กำลังแอบฟังอยู่นอกห้องถึงกับพูดเป็นเส ียงเดียวกัน “ เสียงใครกันน่ะ ” เค้านท์ แดร็กคูล่า พูดด้วยความสงสัยพร้อมกับหันไปมองที่ประตู “ ตายแล้วไม๊ล่ะพ่อ ”เฮฟ พูดกระซิบเบาๆแก่พ่อ “ เดธไปดูหน่อยซิ”
เสียงของ เค้านท์ แดร็กคูล่า ออกคำสั่งแก่ ยมทูตโครงกระดูก ทาสผู้ซื่อสัตย์ของเขา ทันทีที่แดร็กคูล่าพูดจบ เดธ ก็ค่อยๆลอยไปที่ประตูอย่างช้าๆ “ ได้เรื่องแล้ว ซิ สงสัยจะเป็นเสียงของพวกคริสกับเฮฟแน่เลย ” อลูคาร์ดกระซิบแก่ลูซิเฟล ในตอนนี้สภาพของลูซิเฟลดูย่ำแย่ลงทุกที
“ ลูกรัก เจ้าไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ข้าเพียงแค่ดูหน้าตาของเจ้าหนุ่มนี้ ข้าก็รู้แล้ว ข้าจะทำการรักษาให้โหลนของข้าเอง ฮ่าๆๆๆ ” แดร็กคูล่า กล่าวพร้อมกับค่อยๆเดินเข้ามาที่ร่างของอลูคาร์ดและล ูซิเฟล
อลูคาร์ดก็ไม่ได้หวั่นกลัวอะไร เพราะเขาจับจิตสังหารจากตัวแดร็กคูล่า พ่อของเขาไม่ได้เลย จากนั้น แดร็กคูล่าค่อยๆนั่งลงใกล้ๆกับตัวของลูซิเฟล และกล่าวเบาๆว่า “ เจ้าหนุ่มนี้คงจะได้รับสืบทอดพลังทางสายเลือดจากเจ้าไปเต็มๆเลยซิ นะฮึ ฮึ ” แดร็กคูล่าบอกแก่อลูคาร์ด พร้อมกับแสะยิ้มอย่างมีเลศนัยเล็กน้อย
ทางด้านของเฮฟเวนลี่และคริส “ ตายล่ะพ่อ! มันกำลังมาทางนี้แล้ว ” เฮฟ กล่าวกับพ่อด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน “ ไม่ต้องตกใจไป...อ๋อ...พ่อมีความคิดดีๆแล้วเจ้าจับมื อพ่อไว้นะ ” คริสบอกกับลูกของตน พร้อมกับยื่นมือไปให้เฮฟจับ “ พลังนี่ไม่เคยใช้มานานแล้วไม่รู้มันจะใช้ได้ไม๊ เอ้า! พระผู้เป็นเจ้าขอให้ข้าเปรียบดังสหายของสายลม จงพลางร่างของข้าด้วย... ” ในขณะที่เขาท่องคาถาเดธก็ลอยใกล้เข้ามาที่ประตูทุกที คริสท่องคาถาพลางสั่นไปพลางเมื่อคริส กล่าวจบ ร่างของเขาก็หายไป เดธก็ลอยออกมาพอดี “ ไม่เห็นมีอะไรเลยขอรับนายท่าน ” เดธบอกแก่ เค้านท์ แดร็กคูล่า ที่กำลังรักษาแผลให้ลูซิเฟลด้วยพลังปละหลาดอยู่ “ อืม..ข้าคงจะหูฝาดไปเอง ใช่ไม๊อลูคาร์ด? ” เค้านท์ แดร็กคูล่า พร้อมกับหันไปยิ้มให้อลูคาร์ดอย่างมีเลศนัย “ ฮึ รีโคเวอร์ ไลฟ์ (Recover Life) ” เค้านท์ แดร็กคูล่า รักษาให้ลูซิเฟลเสร็จ ก็ใช้พลังปกป้องชีวิตของเขาไว้ชั่วขณะหนึ่ง “ ขอบคุณท่านมากนะครับ ” ลูซิเฟล บอกกับ เค้านท์ แดร็กคูล่า ด้วยความไร้เดียงสา
“ ไม่เป็นไรหรอก ก็เจ้าเป็นโหลนข้านิ ฮึๆ ” “หา!! นี่มันเป็นเรื่องจริงเหรอครับ ทวดอลูคาร์ด ”
ลูซิเฟลกล่าวด้วยท่าทางตกใจและงงงวย “ แต่ยังมีเหลนและโหลนข้า รออยู่ข้างนอกนี่นา ทำไมไม่เข้ามาล่ะ หรือจะให้ข้าต้อนรับฮ่าๆๆๆ” เค้านท์ แดร็กคูล่า พูดพลางมองออกไปด้านนอกและหัวเราะยกใหญ่ แต่ข้างนอกกับมีแต่ความว่างเปล่า “ อลูคาร์ดเจ้ายังจำวิชาที่พ่อเคยสอนเจ้าได้หรือเปล่าล ่ะ ฮ่าๆๆ...โอเพ่น เดอะ เวิลด์(Open The World) ” แดร็กคูล่าหันไปพูดกับอลูคาร์ด และใช้วิชาบางอย่าง “ หือ วิชานี่มัน ” อลูคาร์ด อุทานด้วยท่างทางตกใจเมื่ออลูคาร์ดพูดจบ ร่างของคริสและเฮฟก็ค่อยๆปรากฏชัดขึ้นทีละนิดๆ “ ว่าไงล่ะ ไม่ว่าพวกเจ้าจะทำอะไร ข้าก็รู้หมด พวกเจ้านึกว่าข้าโง่เรอะ ฮ่าๆๆๆ ” แดร็กคูล่า พูดด้วยท่าทางดีอกดีใจ “ หา!! พ่อนี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ย เค้าเห็นเราได้ไงเนี้ยะ ” เฮฟ กล่าวพลางหันไปมองคริสด้วยท่างทางตกใจ คริสก็หันไปมองเฮฟเวนลี่ลูกชายของตนด้วยสีหน้ามึนงงเ ช่นกัน “ เข้ามาสิคนเพิ่งเจอกันจะไม่กล่าวทักทายกันเลยรึ ยังไงพวกเจ้าก็เป็นลูกหลานข้าทั้งนั้น ฮ่าๆๆๆ ” แดร็กคูล่า กล่าวเชิญชวน เฮฟและคริส ทำเอาอลูคาร์ดมึนงง กับความใจดีผิดปกติของเค้านท์ แดร็กคูล่า เวด เทปัส พ่อแท้ๆเพียงคนเดียวของตนหรือว่าเขาจะเปลี่ยนไปแล้วง ั้นหรือ“ เดธ ช่วยพาทุกคนไปเปลี่ยนชุดที่ข้าเตรียมไว้ให้และพาไปห้ องรับประทานอาหารด้วยนะ ฮ่าๆ คืนนี้คงเป็นคืนที่สนุกไม่น้อยเลยล่ะ ฮ่าๆๆๆ” ……





Eating Hall(ห้องรับประทานอาหาร)
…… ณ ห้องเปลี่ยนชุด
“ ท่านทวดครับ ข้าว่า เค้านท์ แดร็กคูล่า ต้องมีอะไรแฝงอยู่แน่นอนเลยครับ ทำไมเค้าต้องแกล้งทำดีกับเราด้วยล่ะครับ เท่าที่ข้ารู้เค้าเป็นคนจิตใตโหดเหี้ยมไม่ใช่เหรอ ” ลูซิเฟลถามอลูคาร์ดด้วยความสงสัย ขณะที่กำลังแต่งชุดที่เค้านท์ แดร็กคูล่า จัดเตรียมมาให้ “ ฮึๆๆๆ ใช่แล้วล่ะ พวกเจ้าเข้าใจไม่ผิดหรอกหนุ่มน้อย แต่ตั้งแต่ท่านอลูคาร์ดเกิดมา นายท่านก็เริ่มใจดีขึ้น แล้วนี่ยังมีลูกหลานของนายท่านอีก ยิ่งทำให้ท่าน ดีใจมากขึ้นไปอีก ” เสียงของเดธ พูดแทรกขึ้นมา ขณะที่ค่อยๆลอยเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ถึงกลับทำให้ทุกคนงงไปหมด “ ท่าน เค้านท์ แดร็กคูล่า มีคำสั่งให้ข้ามานำทุกท่านไปที่ห้องรับประทานอาหารขอ รับ ” เดธ พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งเมื่อเทียบกับบรรยากาศรอบๆ ของปราสาทมันช่างเข้ากันได้อย่างน่าขนลุกขนพองจริงๆ. ......
จากห้องเปลี่ยนชุดขนาดใหญ่ของปราสาทบราน พวกอลูคาร์ด คริส ลูซิเฟล เฮฟเวนลี่ กำลังเดินทางไปยังห้องรับประทานอาหาร ซึ่งมีเดธ สมุนผู้ซื่อสัตย์ของเค้านท์ แดร็กคูล่า เป็นคนนำทาง
ระหว่างเดินทางไปยังที่หมาย ในบางที่ก็จะได้ยินเสียงร้องโหยหวนมาจากความืด เมื่อรวมกับบรรยากาศรอบข้างที่มืดสลัวก็ยิ่งทำให้ดูน ่ากลัวน่าขนลุกยิ่งขึ้น
........ ในที่สุดพวกเขาก็เดินมาหยุดอยู่ที่ห้องรับประทานอาหา รขนาดใหญ่ ที่ตรงกลางห้องมีโต๊ะรับประทานอาหารขนาดยาว สวยหรูหรา “ โอ้ว โห นี่มันยังกับในพระราชวังที่เห็นในข่าวเลย ” ลูซิเฟล อุทานด้วยความตะลึง “ มานั่งที่โต๊ะซิอาหารมาร้อนๆเมื่อครู่นี้เองพวกเจ้าจะไม่รับประทานมั นหน่อยเหรอ ” เสียงของ เค้านท์ แดร็กคูล่า ที่พูดเชิญชวนให้พวกอลูคาร์ด มานั่งรับประทานอาหารด้วยกัน ไม่มีใครรู้เลยว่าเค้านท์ แดร็กคูล่า ผู้นี้เข้ามานั่งที่โต๊ะรับประทานอาหารในห้องตั้งแต่ เมื่อไร เพราะตอนที่พวกเขาเดินเข้ามายังไม่มีใครอยู่ในห้องเล ยซักคน ในที่สุดพวกอลูคาร์ด ลูซิเฟล เฮฟเวนลี่และคริส ก็นั่งลงที่เก้าอี้ตามคำเชิญชวนของแดร็กคูล่าและทุกค นก็เริ่มรับประทานอาหารด้วยกัน

Sleep Time (เวลาพักผ่อน)
.........นี้ก็เป็นเวลาดึกแล้ว ทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว แต่อลูคาร์ดกลับมานั่งอยู่คนเดียวที่หน้าระเบียงห้อง นอนห้องหนึ่งของปราสาทบราน เขาสามารถที่จะมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองได้อย่างหมดจด เพราะปราสาทบรานลอยอยู่กลางอากาศ แต่เขากลับนั่งเท้าคางเหมือนกลับคิดอะไรอยู่โดยไม่สน ใจวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนเลยแม้แต่นิดเดียว “เพราะอะไรนะ หรือนี่จะเป็นแผนการอะไรสักอย่างของท่านพ่อ” อลูคาร์ด บ่นพึมพำกับตัวเอง ท่าทางที่ไปเปลี่ยนของเค้านท์ แดร็กคูล่า พ่อของตน คงจะทำให้เขาคิดหนักจนไม่สามารถข่มตาให้หลับได้กระมั ง “ข้าอยากจะเหาะขึ้นไปบนฟ้า และใช้พลังที่มีอยู่ทั้งหมดถล่มปราสาทนี้ให้หายไปในพ ริบตาตอนนี้ซะเลย แต่ถึงยังไงปราสาทนี้ก็ต้องสาป ถึงจะทำลายซักพันครั้ง มันก็กลับมาเป็นแบบเดิมได้ทุกครั้งอยู่แล้ว เพราะทุกๆ 100 ปีมันจะฟื้นคืนสภาพมาใหม่ ข้าอยากรู้จริงๆเลยว่าคำสาปนี้จะทำลายมันได้ยังไง?” อลูคาร์ด มีความคิดที่แทบจะเป็นจริงไปไม่ได้เลย แต่เรื่องคำสาปของปราสาท คนเดียวที่น่าจะรู้คงเป็นเค้านท์ แดร็กคูล่า ผู้เดียวเท่านั้น ตระกูลของเค้านท์ แดร็กคูล่า ถูกสาปให้ไม่มีวันไปผุดไปเกิดได้ ตายแล้วเป็นวิญญาณวนเวียนอยู่หรือไม่ก็เป็นแบบอลูคาร ์ดที่ต้องจำศีลตนเองอยู่ตลอด แต่ทุกคนจะมีหน้าตาที่หล่อเหลาหรือไม่ก็สวยงาม และมีพลังแฝงอยู่มากมาย คงเป็นลิขิตสวรรค์ ที่ให้ดาบ 2 คม มากระมัง........End Chapter III.......