ตำนานที่ 15 - สมาชิกใหม่?

3 วันต่อมา ~ อัคคีนคร : โรงแรมทวาทศ

.....น้ำฝนรู้สึกตัวขึ้นบนเตียง ในห้องของเธอที่โรงแรมทวาทศ เธอขยับตัวเพื่อที่จะลุกขึ้นนั่ง แต่กลับมีมือของใครบางคน จับเธอให้นอนลงตามเดิม

“อย่าเพิ่งลุก คุณน้ำฝน นอนพักซักพักนึงก่อน” ..ไวท์ที่นั่งอยู่ข้างเตียงน้ำฝนพูดขึ้น

“.......ไวท์........” ...น้ำฝนพูดออกมาได้เพียงแค่นั้น เธอรู้ว่าไวท์เป็นคนช่วยเธอเอาไว้ แต่ตอนนี้ หัวสมองของเธอมันเบลอไปหมด จนคิดคำพูดไม่ออกเลย

“พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันแล้ว ฉะนั้น วันนี้คุณน้ำฝนพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ” ...พูดจบ ไวท์ก็ลุกจากข้างเตียง และเดินออกจากห้องไป

.....น้ำฝนนอนมองดูไวท์ เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ ความจริง เธออยากให้เขานั่งอยู่ข้างๆเธอต่อ อีกซักพักนึงก็ยังดี แต่เธอก็ไม่ได้พูดออกไป เธอไม่เข้าใจเลย ว่าทำไม ไวท์ต้องคอยทำตัวออกห่างคนอื่นแบบนี้เสมอ ทั้งที่จะต้องเดินทางไปด้วยกันแท้ๆ

“เหอ เหอ เหอ ฟื้นแล้วรึ แม่หนูน้อย” ...คูณยายผู้ดูแลโรงแรมทวาทศ เปิดประตูห้องของน้ำฝนเข้ามา

“อ๊ะ.....คะ....คุณยาย”

“เหอ เหอ เหอ ยายเอาข้าวต้มร้อนๆ มาบริการให้เป็นกรณีพิเศษน่ะ แม่หนูน้อยต้องขอบใจ พ่ออัศวินเกราะขาวนั่นนะ เหอ เหอ” คุณยายพูด พลางวางถาดข้าวต้ม ลงบนโต๊ะข้างเตียง

“ไวท์น่ะเหรอคะ?”

“เหอ เหอ ใช่แล้วล่ะ พ่อหนุ่มคนนั้นน่ะ คอยดูแลหนู ตลอดสามวัน ที่หนูสลบไปเลยนะ เหอ เหอ”

“นี่หนู.....สลบไปสามวันเชียวเหรอคะ?” ...น้ำฝนถามคุณยาย

“เหอ เหอ เหอ ใช่ๆ สามวัน เหอ เหอ ยายว่า ยายไม่กวนแม่หนูน้อยแล้วดีกว่า เดี๋ยวแม่หนู ก็ลุกขึ้นมากินข้าวต้มเองละกันนะ เหอ เหอ เหอ” ... แล้วคุณยายผู้ดูแลโรงแรม ก็เดินออกจาห้องไป

.....น้ำฝนค่อยๆลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ และหยิบชามข้าวต้มข้างๆเตียง ขึ้นมาตักทาน ข้าวต้มร้อนๆนี้ ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมากทีเดียว ...ระหว่างที่กินข้าวต้ม น้ำฝนก็สังเกตเห็นว่า ตอนนี้ เธออยู่ในเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว และนั่น ก็ทำให้เธอนึกถึงคำพูดของคุณยายขึ้นมา

(.......ไวท์ดูแลฉันตลอดสามวันที่ฉันสลบไป......รึว่ า......รึว่า!....คนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ชั้นคือ... ไวท์!!) คิดแล้ว น้ำฝนก็หน้าแดงก่ำ เป็นลูกตำลึง..




ย่านการค้า : ร้านเครื่องดื่มร้อยแก้ว สาขาอัคคีนคร

“อิจฉาไอ้หมอนั่นจริงว้อย~ย! มันได้เปลี่ยนเสื้อผ้าของน้องน้ำฝนด้วย~ย!!” ...สังคีตพูดเสียงดัง พลางเอามือทุบโต๊ะดังปัง!

“อิจฉาทำไมอ่ะ? สังคีต ก็แค่เปลี่ยนเสื้อผ้า?” ..มารุตถาม อย่างใสซื่อบริสุทธิ์

“เด็กอย่างแก ไม่มีวันเข้าใจหรอก~ก” ..สังคีตพูดพร้อมน้ำตา

.....สังคีตก็คือ ชายผมแดงที่น้ำฝนเจอในตู้เสื้อผ้า หรือที่มารุตเคยเรียกว่า นายโรคจิตนั่นแหละ เขาเป็นชายผิวคล้ำ มีผมสีแดงและนัยน์ตาสีดำ รูปร่างสันทัด สูงกว่าน้ำฝนเพียงเล็กน้อย มีอายุประมาณ 22 ปีได้

“แต่ไวท์นี่ก็เก่งจริงๆนะ ใช้เวทมนตร์ รักษาพี่น้ำฝนได้ง่ายๆเลย” ..มารุตพูด

“ไม่...นั่นไม่ใช้เวทมนตร์หรอก” ..สังคีตทำหน้าเครียดทันที

(อะ....เปลี่ยนอารมณ์เร็วจังวุ้ย) มารุตคิด

“ไม่มีเวทมนตร์แขนงไหนบนดาวฟีลโซล ที่จะสามารถรักษาบาดแผลได้หรอก” ..สังคีตพูด

“อ้าว? ถ้าไม่ใช่เวทมนตร์ แล้วอะไรล่ะ?” ..มารุตถามอย่างสงสัย

“ชั้นเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ ...แต่ชั้นคิดว่า ความสามารถของไอ้หมอนั่น น่าจะเป็นการควบคุม และเปลี่ยนรูปร่างของสิ่งที่สัมผัส ได้อย่างสมบูรณ์ สังเกตได้จากการที่หมอนั่น เปลี่ยนปลอกแขนเหล็ก ให้กลายเป็นโซ่ได้ยังไงล่ะ” ..สังคีตตอบ

“??อะไรของนาย? ไม่เห็นเกี่ยวกับการที่รักษา พี่น้ำฝนได้เลยนี่?”

“เกี่ยวสิ ความสามารถที่หมอนั่น ใช้ในการรักษาน้องน้ำฝน ก็คงเป็นความสามารถ ในการควบคุมนี่แหละ .... แต่ทำยังไง ชั้นเองก็ไม่รู้ บอกได้แน่ๆอย่างเดียว นั่นไม่ใช่เวทมนตร์ชัวร์ เพราะไม่มีการรวมจิต ทำสมาธิเลย”

“..............โห~ นายนี่ก็รู้อะไรเยอะเหมือนกันนะ ตอนแรกนึกว่าจะเป็นแค่ ไอ้โรคจิตธรรมดาๆซะอีก” ..มารุตรู้สึกทึ่ง ที่เห็นสังคีตพูดเรื่องมีสาระ ออกมาได้เป็นชุดๆ

“...นี่แกจะดูถูกชั้นเกินไปแล้ว ไอ้ถั่วเขียว เห็นแบบนี้ ชั้นก็เป็นถึงนักวิชาการอัจฉริยะเชียวนะ!”

“หา~! นักวิชาการ นายเนี่ยนะ!? โกหกน่า” .. มารุตอึ้งหนักกว่าเก่าเป็นเท่าตัว

“หึ... อึ้งไปเลยล่ะสิ” ..สังคีต แย้มรอยยิ้มยียวน กวนประสาท

“ว่าแต่..... ถ้าน้องน้ำฝนฟื้นขึ้นมา แล้วพวกนายจะไปไหนกันต่อ?”

“เห็นไวท์บอกว่า จะเดินทางไปที่ หมู่บ้านภูเขาไฟน่ะ” ..มารุตตอบ

“อ้าว พอดีเลย ชั้นก็กำลังจะไปที่นั่นพอดี”

“ทำไมล่ะ? นายก็มีธุระ ที่หมู่บ้านภูเขาไฟงั้นรึ?” ..มารุตถาม

“ไม่มีธุระอะไรหรอก แต่ที่นั่นเป็นบ้านเกิดของชั้น แล้วชั้นก็กำลังจะกลับไป” ..สังคีตอธิบาย

“หา~! นี่นายเป็นคนหมู่บ้านภูเขาไฟรึเนี่ย!?” ..มารุตอึ้งอีกรอบ

“ก็ใช่น่ะสิ มีอะไรแปลกรึไง?”

“เปล่าๆ ไม่แปลกหรอก... แค่รู้สึกทึ่งกับความบังเอิญน่ะ” ..มารุตพูด

“ดาวดวงนี้มันก็กลมๆ มันก็ต้องมีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นบ้างอยู่แล้ว ธรรมดา ....... แต่ตอนนี้ เรากลับโรงแรมทวาทศกันก่อนดีกว่า บางที น้องน้ำฝน อาจจะฟื้นแล้วก็ได้” ..สังคีตเสนอ

“อืม...นั่นสิ กลับกันเหอะ” ..แล้วมารุตกับสังคีต ก็เดินออกจากร้านร้อยแก้ว กลับโรงแรม ทวาทศไป




เย็นวันนั้น ~ ห้องของน้ำฝน : โรงแรมทวาทศ

“เรียกพวกเรามารวมกันที่นี่ มีเรื่องอะไรเหรอฮะ? ไวท์” ..มารุตพูด หลังจากที่เขา เดินเข้ามาในห้อง พร้อมๆกับสังคีต

“เรื่องสถานที่ ที่พวกเราจะไปในวันพรุ่งนี้ ผมอยากให้ทุกคน ทำความเข้าใจให้ตรงกันอีกครั้ง ... โดยเฉพาะ คุณน้ำฝน” ..ไวท์ไล่สายตา มองคนในห้องไปที่ละคน จนมาหยุดสายตาอยู่ที่น้ำฝน

“..ทะ....ทำไม... ต้อง ...ดะ.. โดยเฉพาะชั้นด้วยล่ะ” ..น้ำฝนพูดตะกุกตะกัก หน้าแดงขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ

“เพราะคุณน้ำฝน เป็นคนเดียว ที่ยังไม่รู้สถานที่ ที่เราจะไปในวันพรุ่งนี้” ..ไวท์พูดด้วยสีหน้าที่ราบเรียบตามเดิม

“อะ...อย่างนี้เอง ... จริงสิ ... ฝน ... สลบไปตั้งสามวันนี่นะ” ..น้ำฝนก้มหน้า หลบสายตาของไวท์ เป็นเพราะเรื่องที่ไวท์ เป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ตอนที่เธอไม่ได้สติ ทำให้ตอนนี้ น้ำฝนไม่รู้จะทำตัวยังไง ต่อหน้าไวท์เลย

“โธ่เอ๊ย! น้องน้ำฝนไม่ต้องอายไปหรอกน่า พี่ว่า หมอนี่มันคงเห็นเรือนร่าง ของผู้หญิงมาจนชินตาแล้วมากกว่า ถึงได้ทำเฉยแบบนี้ได้” ..สังคีตพูด ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ พลางมองไวท์อย่าง แค้นนิดๆ ปนอิจฉาหน่อยๆ

“ตาบ้า!!” ..น้ำฝนจับหมอน ปาใส่หน้าสังคีตไปเต็มๆ

“แล้วนายมาเกี่ยวอะไรด้วย!? รีบกลับไปเลย” ..น้ำฝนพูด

“เกี่ยวสิ ก็เราทางเดียวกัน เลยจะไปด้วยกันไง” ..สังคีตแย้มยิ้มยียวนกวนประสาท

“ห๊ะ~!!” ..น้ำฝนอุทาน

“ถ้าไม่เชื่อ ลองถามไวท์ดูก็ได้นะ” ..สังคีตพูด

“.....จริงเหรอ?? ไวท์?” ..น้ำฝนหันไปถามไวท์ โดยหวังว่าคำตอบจะเป็น ไม่จริง

“จริง สังคีตเป็นนักวิชาการของหมู่บ้านภูเขาไฟ เขาจะร่วมเดินทางไปกับเราด้วยในวันพรุ่งนี้” ..ไวท์ตอบ

“เอ๋!? นักวิชาการ!??” ..น้ำฝนหันมามองสังคีต อย่างไม่อยากจะเชื่อว่า จะมีนักวิชาการ ที่โรคจิตแบบนี้อยู่ด้วย

“นักวิชาการสังคีต ยินดีรับใช้ เรามาเดินทางร่วมกันอย่างสนุกสนานเถอะนะ” ..สังคีตพูด และโค้งให้น้ำฝน โดยที่ยังไม่หยุดยิ้มอย่างยียวนกวนประสาท

“________________________” น้ำฝน ถึงกับอึ้ง พูดไม่ออก จากนี้ต่อไป เธอจะได้มีเวลา อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า ได้อย่างสบายใจอีกมั้ยเนี่ย

“เอาล่ะ เข้าเรื่องกันได้แล้ว” ..ไวท์พูด

“ที่ที่พวกเราจะเดินทางไปในวันพรุ่งนี้ คือ หมู่บ้านภูเขาไฟ เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในป่าทึบ บริเวณเชิงภูเขาไฟศิลาคำรน ห่างจากตัวเมืองอัคคีนครแห่งนี้ ไปทางตะวันตกประมาณ สิบหก กิโลเมตร และเนื่องจากป่าที่ล้อมรอบหมู่บ้านอยู่นั้น มีต้นไม้ขึ้นหนาแน่นมาก ทำให้รถม้า ไม่สามารถผ่านไปได้” ..ไวท์อธิบาย

“หมายความว่า... พวกเราจะต้องเดินผ่านป่านั้นไปเหรอฮะ?” ..มารุตถามขึ้น ขณะที่นั่งโยกเก้าอี้อยู่หน้าโต๊ะ ใกล้ๆกับเตียงของน้ำฝน

“ไม่ ... พวกเราไม่จำเป็นต้องผ่านป่านั่นไปหรอก ... เพราะในโรงแรมนี้ มีทางเชื่อมไฟถึงหมู่บ้านภูเขาไฟ ได้โดยตรง” ..ไวท์พูด และหันมามองสังคีต เหมือนจะให้ช่วยยืนยัน

“ฮึ. รู้ไปทุกเรื่องเลยนะ ..... ถูกแล้วล่ะ ที่โรงแรมนี้น่ะ มีอุโมงค์ใต้ดินที่ทอดยาวไปจนถึงหมู่บ้าน” ..สังคีตพูด

“อุโมงค์ใต้ดิน!? ที่โรงแรมทวาทศ นี่น่ะนะ!?” ..มารุตรู้สึกประหลาดใจ

(...อย่างนี้นี่เอง... มิน่าล่ะ ไวท์ถึงต้องเจาะจงมาพักที่โรงแรมนี้) น้ำฝน ที่นั่งฟังการสนทนาอยู่บนเตียงคิด

“พรุ่งนี้เช้า ให้ทุกคนไปรวมกัน ที่บริเวณด้านหน้า เคาน์เตอร์ลงทะเบียนของโรงแรม เก็บของไปเฉพาะที่จำเป็นเท่านั้น เพราะเราจะกลับมาที่โรงแรมนี้อีก หลังจากได้ตัวผู้สืบทอดจิตวิญญาณ และสัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณไฟ มาแล้ว” ..ไวท์พูด

“แล้วไวท์แน่ใจเหรอฮะ? ว่าผู้สืบทอดจิตวิญญาณไฟ และสัญลักษณ์ จะอยู่ที่หมู่บ้านนั้นน่ะ” ..มารุตถาม

“ผมมั่นใจ” ..ไวท์ตอบอย่างหนักแน่น

“........... เรื่องที่ผมจะบอกทุกคนก็มีแค่นี้ ...มีใครไม่เข้าใจอะไรมั้ย?”

“ไม่มีฮะ” มารุตส่ายหน้า

“เข้าใจแล้วล่ะค่ะ” น้ำฝนพูด

“......อืม .....ใช่ๆ พวกนายสองคน กลับห้องไปได้แล้วล่ะ ชั้นจะได้อยู่กับน้องน้ำฝน สองต่อสองซะที” ..สังคีตพูด พลางเดินไปนั่งบนเตียง ข้างๆน้ำฝน.....แล้วถือโอกาส โอบไหล่เธอซะหนึ่งที

“...โครม!!” ..น้ำฝนผลักสังคีต ออกไปอย่างสุดแรง จนสังคีต เสียหลักตกจากเตียง ลงไปกระแทกพื้นเต็มๆ

“..มารุต ช่วยลากหมอนี่ออกไปที” ..น้ำฝนพูด

“ได้ฮะ พี่น้ำฝน” ..มารุตลงจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ แล้วเดินมาลากสังคีตออกไป

“โธ่~ น้องน้ำฝนใจร้าย ~ ย” ..สังคีตพูด ขณะถูกลากออกจากห้อง

“.......พักผ่อนให้มาก คุณน้ำฝน” ..ไวท์กล่าวทิ้งท้าย และเดินออกจากห้องไป....

(เฮ้อ~ หวังว่า... นายสังคีตนั่น คงจะแค่เดินทางร่วมกับเราชั่วคราวเท่านั้นนะ) น้ำฝนคิด ...