มาแล้วครับ ตอนที่ 14 ตอนนี้ผมตั้งใจแต่งเต็มที่เลย อ่อ แล้ว เรื่องวิธีตั้งชื่อตัวละครของผม ก็คือ ผมก็จะเปิดพจนานุกรมไปเรื่อยๆ หาคำที่เพราะๆ แล้วมีความหมายที่อยากได้ สอดคล้องกับเรื่อง และตัวละคร แล้วก็เอาคำนั้นมาตั้งครับ
เอาล่ะ อ่านตอนที่ 14 กันได้เลย
ตำนานที่ 14 - ตื่นตระหนก!! ครืน~นน!! อากาศที่อยู่รอบตัวเวคี เริ่มเกิดการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นสายลมกรรโชกรุนแรง! เวคีใช้พลังเวทย์มนต์ หน่วงเหนี่ยวสายลมนั้น ให้มารวมตัวกันที่บริเวณแขนขาของเขา เพื่อเสริมสร้างพลังและความเร็ว! รับมือ!! ..... เวคีตะโกนลั่น และเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว เขาก็เคลื่อนตัวเข้ามา ประชิดชายผมแดง แล้วฟันดาบสั้นเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง!! เคร้ง!! ชายผมแดง เอากระบองสองท่อนรับดาบของ เวคี ไว้ได้อย่างหวุดหวิด (อึก... ความเร็วนี้มัน..... หรือว่าจะเป็น เวทย์มนต์ลม!) ชายผมแดงคิด ขณะที่กำลังใช้กระบองสองท่อน ยันดาบของเวคีไว้ ........อย่างที่รู้ๆกัน บนดาวฟีลโซลนั้น การใช้เวทย์มนต์ไม่ใช่เรื่องง่าย ผู้ที่จะใช้เวทย์มนต์ได้นั้น จะต้องได้รับการศึกษา และการฝึกฝนอย่างหนัก น้อยคนนัก ที่จะสามารถใช้เวทย์มนต์ ได้อย่างรุนแรง และมีเอกลักษณ์ อย่างที่เวคีกำลังใช้อยู่นี้!! ฮึบ... กรอด~ด ชายผมแดงกัดฟัน ยันดาบสั้นของเวคีเอาไว้อย่างสุดกำลัง แต่การโจมตีของเวคีไม่ได้มีแค่นั้น ดาบสั้นอีกเล่ม ถูกฟันตามออกมาอย่างไม่ปราณี! โครม!! ชายผมแดง กระเด็นออกไปชนกำแพงบ้าน จนทะลุหายเข้าไปในบ้านหลังนั้น!! ...เสร็จไปหนึ่ง ..... เวคีเอ่ย และหันมาทางน้ำฝนกับมารุต (!! สงบ.. ทำใจให้สงบเอาไว้ซี่น้ำฝน ไม่งั้นเธอจะใช้พลังของ สัญลักษณ์ แห่งจิตวิญญาณน้ำ ได้ไม่เต็มที่นะ) .....น้ำฝนพยายามเตือนตัวเอง ให้ทำใจให้สงบ แต่ว่า จิตใจของเธอในขณะนี้ ก็เปรียบเสมือนผิวน้ำ ยามเมื่อหินก้อนใหญ่ตกลงไป คลื่นน้ำที่เกิดขึ้นแล้ว ไม่สามารถทำให้สงบลงได้ และยิ่งนาน ก็จะยิ่งแผ่กว้างออกไปมากขึ้น! พี่น้ำฝน!! มัวเหม่ออะไรอยู่ มันจะบุกเข้ามาแล้วนะ!! มารุตร้องเตือนน้ำฝน และวิ่งเข้าไปโจมตีใส่เวคี ลูกเตะกังหันลม!! มารุตกระโดดขึ้นไปในอากาศ และหมุนตัวเตรียมเตะลงมา! ...กังหันลมงั้นรึ งั้นลองเจอกับพายุหน่อยเป็นไง! ..... เวคีรวมจิต เพื่อการใช้เวทย์มนต์ อย่างรวดเร็ว และประสานมันเข้ากับ วิชาดาบสั้นของเขา! เคล็ดวิชาดาบเมืองมืด... วาโยพล!!! .....เวคีฟันดาบสั้นทั้งสองเล่ม ไขว้กันอย่างรวดเร็ว! ส่งผลให้มนต์ลมที่รวบรวม เอาไว้บนดาบปะทะกัน และรวมตัวกันก่อเกิดเป็น ลมพายุ พุ่งเข้าสวนการโจมตีของมารุต!! เปรี้ยง!! มารุตโดนพายุนั่น เข้าไปอย่างจัง ร่างของเขาลอยสูงขึ้นไปเหนือพื้นหลายเมตร และตกลงบนพื้นดิน ด้านหลังน้ำฝนอย่างแรง!! มารุต!! น้ำฝนหันกลังไปมองมารุต ที่ถูกโจมตีกระเด็นกลับมา ตอนนี้ เธอไม่สามารถควบคุมจิตใจของเธอ ให้สงบได้อีกต่อไปแล้ว ความหวาดกลัว และความตื่นตระหนก กำลังเข้าครอบงำ จิตใจของเธออย่างสมบูรณ์ มองไปไหน? ข้าอยู่นี่ เวคีที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวน้ำฝนพูดขึ้น !!!!!!!!!!!! ซวบ!!!!... ...ร่างที่บอบบางของน้ำฝน ถูกดาบสั้นของเวคี แทงเข้ากลางลำตัวจนมิดด้าม!! ปลายดาบที่ทะลุออกมาจากตัวน้ำฝนนั้น อาบไปด้วยเลือดสีแดงสด ที่กำลังหยดจากปลายดาบลงสู่พื้น!! พี่น้ำฝน~นนน!!!! มารุต ที่นอนหมอบอยู่กับพื้น ร้องตะโกน ภาพที่เขาเห็นในตอนนี้นั้น เหมือนกับถูกถ่ายทอด เข้าสู่สายตาของเขาอย่างช้าๆ ภาพที่เวคี ดึงดาบเปื้อนเลือดนั้น ออกจากร่างของน้ำฝน และภาพที่น้ำฝน ค่อยๆลมลงไปนอนแน่นิ่ง! เลือดจำนวนมากไหลออกจากปากแผล ราวกับก๊อกน้ำที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้!! .....เสร็จไปอีกหนึ่ง .....เวคีพูด แล้วหันมาทางเป้าหมายสุดท้าย หนอย~ย แก..... ไอ้บ้าเอ๊ย~ย!!! มารุตใช้แรงทั้งหมดที่มี ยันกายลุกขึ้น และพุ่งเข้าใส่เวคี อย่างไม่คิดชีวิต!! การโจมตีที่ไร้สติแบบนี้ จัดการข้าไม่ได้หรอก ไอ้หนู ....เวคีหลบลูกเตะของมารุต ที่ใส่มาอย่างไม่ยั้ง ได้อย่างง่ายดาย เอาล่ะ! จบเสียที! .....เวคีหลบฉากออกมา จากการจู่โจมที่บ้าคลั่งของมารุต เขาเงื้อดาบขึ้น เตรียมฟันลงบน ร่างของมารุตที่เสียหลัก เพื่อปิดบัญชี!! กึก!! ดาบสั้นของเวคี ถูกรั้งเอาไว้ ด้วยสายโซ่เส้นหนึ่ง ซึ่งพุ่งมาจากทางด้านหลังของเขา!!! นะ....นี่มัน!! .....เวคีหันกลับไปมอง ตามทิศทางของสายโซ่เส้นนั้น เขามองไล่ไปเรื่อย จนถึงปลายโซ่อีกด้านหนึ่ง และผู้ที่ถือปลายโซ่ด้านนั้นอยู่ก็คือ ชายเกราะขาว ที่มีนามว่า ไวท์!! มะ.....ไม่น่าเชื่อ!! นะ....นี่แก! ปราบโอฮาร์ตได้ยังไง!!!! .....เวคีพูดอย่างตื่นตระหนก ............ในนามของพิสุทธิ์...ข้าขอบัญชา เปลวเพลิงจงมาสถิต! โซ่อัคคี!! ทันใดนั้น โซ่ของไวท์ ก็มีเปลวไฟร้อนแรงห่อหุ้ม และเปลวไฟนั้น ยังลามออกจากโซ่ ผ่านดาบสั้น เข้าแผดเผาเวคี!! อ๊าก~กก!!! ..... เวคีร้องลั่น ด้วยความเจ็บปวด เขาปล่อยมือจากดาบสั้นเล่มนั้น แล้วลงไปนอนกลิ้ง ดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น เพื่อหาทางดับไฟ!! ...ไวท์!!......พี่น้ำฝน..! ...... พี่น้ำฝน...!!... ช่วยพี่น้ำฝนด้วย!!!!!!!! มารุตตะโกนก้อง แล้วก็ทรุดลงไป นั่งกองกับพื้น เพราะหมดแรง อื้อ รู้แล้ว ไวท์ตอบมารุต แล้วรีบวิ่งไปหาน้ำฝน ที่นอนแน่นิ่งอยู่ทันที แฮ่ก แฮ่ก.... ฮึ่ม! ใครจะยอมให้เจ้าเข้าไปช่วย!! .....เวคีที่พึ่งดับไฟได้ ลุกขึ้นมาตั้งท่าเตรียมจู่โจม!! เคล็ดวิชาดาบเมืองมืด...ทะลวงเดี่ยว!! .....เวคีรวมจิต บีบอัดมนต์ลม ไว้ที่ดาบสั้นของเขา แล้วสะบัดดาบเล่มนั้นให้พุ่งเข้าใส่ไวท์ ด้วยความเร็วสูง!! หมับ!! ไวท์ใช้มือข้างเดียว รับดาบที่พุ่งเข้ามาอย่างแรง และเร็วนั้น ไว้ได้อย่างง่ายดาย มนต์ลมที่บีบอัดมากับดาบเล่มนั้น แตกตัวออกเป็นสายลม พัดผ่านไวท์ไป โดยที่ทำอะไรเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!! ไวท์ขว้าง ดาบสั้นเล่มนั้นกลับไป พุ่งเข้าใส่บริเวณ หัวไหล่ของเวคีอย่างจัง!! อ๊าก~กก!! ..... เวคีต้องร้องลั่น ด้วยความเจ็บปวดอีกครั้งนึง แฮ่ก แฮ่ก หนอย~ย รอก่อนเถอะ ข้าจะต้องกลับมาฆ่าเจ้าให้ได้!! จำเอาไว้!! .....แล้วเวคีก็กระโดดหนีหายไปอย่างรวดเร็ว .....ไวท์ช้อนร่างไร้สติของน้ำฝนขึ้นมาตรวจดู ชีพจรของเธอยังเต้นอยู่ แต่ก็แผ่วเบามาก เสื้อผ้าของเธอในยามนี้ ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ที่ไหลอกอกมาจากบาดแผล และยังไหลออกมาอยู่ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย (อาการหนักมาก....... นี่ถ้าเรามาช้ากว่านี้ล่ะก็.. คุณน้ำฝนคงจะ.......) ไวท์คิด พลางวางฝ่ามือ ทาบลงไปบนบาดแผลของน้ำฝน ในนามของพิสุทธิ์ ข้าขอบัญชา พื้นพสุธา รักษากายา! ชีวาดิน!! .....พื้นดินรอบๆไวท์ และน้ำฝนสั่นไหวเล็กน้อย ประกายแสงสีทองจำนวนมาก ผุดขึ้นมาจากพื้นดินบริเวณนั้น และเข้ามารวมตัวกันที่ฝ่ามือของไวท์ แล้วถ่ายทอดเข้าสู้ร่างกายของน้ำฝน บาดแผลของน้ำฝนค่อยๆ หายไปอย่างช้าๆ ตามจำนวนประกายแสงสีทอง ที่เข้าสู่ร่างของเธอ จนในที่สุด บาดแผลที่ท้องของเธอก็ปิดสนิท .....ประกายแสงสีทองที่ฝ่ามือของไวท์ ค่อยๆจางหายไป ไวท์ตรวจดูอาการของน้ำฝนอีกครั้ง ชีพจรของเธอ เต้นแรงขึ้นกว่าเมื่อกี้ และใบหน้าที่ขาวซีด เพราะเสียเลือดมากของเธอ ก็ดูมีสีสันขึ้นมาหน่อยแล้วด้วย ไวท์อุ้มน้ำฝนที่ยังไม่ได้สติขึ้นมา แล้วเดินตรงไปหามารุต ที่ยังนั่งหมดแรงอยู่ ยืนได้รึยัง? เราจะกลับทวาทศกันแล้ว ไวท์พูด เดี๋ยวก่อนไวท์ ยังมีไอ้โรคจิตอีกคนนึง มารุตยันกายลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เขาถูกเวคีโจมตีใส่ จนกระเด็นเข้าไป ในบ้านหลังนั้นน่ะ.. มารุตพูด พลางหันไปมองบ้าน ที่ชายผมแดง ทะลุเข้าไป... ......พูดถึงชั้นเรอะ ไอ้ถั่วเขียว ชายผมแดงเดินออกมาจาก ช่องบนกำแพงที่พังไปเพราะเขา เขาหัวแตก บาดเจ็บเล็กน้อยตามตัว แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมาก อูย~ย ดีนะ ที่ชั้นเอากระบองกันดาบของมันไว้ได้ทัน ไม่งั้นคงจะได้ไปเยือนยมโลกแล้ว ชายผมแดงพูด ...................... ไวท์ยืนมองชายผมแดงอยู่พักนึง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วเขาก็หันหลัง ออกเดิน กลับโรงแรมทวาทศไป หึ... นึกว่าตายไปแล้วซะอีก คนโรคจิตนี่ตายยากจริงแฮะ มารุตพูดขึ้น ของมันแน่อยู่แล้ว ไอ้ถั่วเขียว .......... ว่าแต่.....ไอ้อัศวินหลงยุคนั่นเป็นใคร? ชายผมแดงถามมารุต อ๋อ คนนั้นเค้าชื่อว่า ไวท์ น่ะ เป็นคนที่เดินทางมา กับพี่น้ำฝนตั้งแต่แรก มารุตตอบ .........ไวท์ งั้นรึ........... ชายผมแดง มองตามไวท์ ที่เดินหันหลังจากไป อย่างไม่วางสายตา (..........พลังที่หมอนั่นใช่เมื่อกี้....... ถ้าเราดูไม่ผิด......มัน....) เฮ้! เป็นไรไป? ทำหน้าเครียดเชียว หรือสมองจะกระทบกระเทือน? มารุตชะโงกตัวเข้ามา มองหน้าชายผมแดง เปล่า.... ไม่เป็นไร กลับโรงแรมเหอะ เหนื่อยแล้ว ชายผมแดงพูด และออกเดินกลับ โรงแรมทวาทศไปอีกคน เออดี ทิ้งกันไปหมดเลย รอผมด้วยซี่ ผมหมดแรงเดินแล้วน้า~ แล้วมารุตก็ค่อยๆเดิน กลับโรงแรมทวาทศ ตามสองคนนั่นไป จบตำนานที่ 14