โหลๆ เทสๆ ขอเสียงหน่อย มีใครอยู่มั้ย? ........ เงียบ....... ไม่มีสัญญาณตอบรับจากผู้อ่าน เอ~ หรือเราจะลงถี่ไป จนคนเขาขี้เกียจอ่านหว่า? (..ย้อนกลับไปดู...โห~ นี่ปาเข้าไป 40 หน้าใน MS-word แล้วเหรอเนี่ย O_o) ...
ตำนานที่ 12 - ปะทะ! 2 นี่~ น้องสาวสุดสวย ปล่อยพี่ไปเหอะน้า~ พี่ก็แค่นักท่องเที่ยวธรรมด๊า~ ธรรมดา ที่มาพักที่โรงแรมนี้ก็เท่านั้นเอง เสียงของชายผมแดง ดังลอดประตูหน้า ของโรงแรมทวาทศ ออกมาสู่ท้องถนนของอัคคีนคร ปึง! ประตูหน้าของโรงแรม ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง น้ำฝนเดินออกมาพร้อมกับลากชายผมแดง ที่ถูกเชือกมัดเป็นดักแด้ไว้ ออกมาด้วย ไม่ต้องแก้ตัวเลย! มีนักท่องเที่ยวธรรมดาที่ไหน เค้าไปแอบในตู้เสื้อผ้าห้องคนอื่นกัน! โธ่~ นั่นมันแค่งานอดิเรก เล็กๆน้อยๆ น้องอย่าใส่ใจได้ม้าย~ ชายผมแดงดิ้นขลุกขลักไปมา เพื่อให้ตนเองหลุดพ้น จากการพันธนาการ ที่แน่นหนา แต่มันไม่มีประโยชน์เลย เอ่อ... พี่น้ำฝนจะพาหมอนี่ไปไหนเหรอฮะ?... มารุตที่เดินตามน้ำฝนออกมา ถามขึ้น ก็จะพาไปส่งที่ สำนักรักษาความปลอดภัย แห่งอัคคีนคร น่ะสิ ต้องให้โดนลงโทษซะให้เข็ด น้ำฝนตอบ เฮ้ย~! จะจับเข้าซังเตเลยเรอะ พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยน้า แค่จับหน้าอกไปสองสามทีเอง ชายผมแดงทำหน้าตาเคลิบเคลิ้ม เมื่อนึกถึงสิ่งที่ได้สัมผัส นั่นเค้าเรียก ทำอนาจารทางร่างกายแล้ว! น้ำฝนเถียง หน้าเริ่มแดง โธ่เอ๊ย โมโหไปได้ แบบนี้แสดงว่ายังไม่เคย . . . สินะ โรคจิต!! น้ำฝนพูด พร้อมซัดบาทา ใส่หน้าชายผมแดงเต็มๆ บึก! ........ โอ๊ย!! มารุต ช่วยปิดปากหมอนี่ที พี่ไม่อยากฟังมันพูดแล้ว น้ำฝนหยิบผ้าผืนนึงส่งให้มารุต ได้เลยฮะ พี่น้ำฝน มารุตรับผ้ามา เดี๋ยวก่อนๆ ผ้าปิดปากขอใช้ผ้าเช็ดหน้าของนะ.. อุ๊บ!! อือ! อื้อ! เรียบร้อยแล้วฮะ มารุตพูดหลังจากที่ ผูกผ้าปิดปากชายผมแดงเสร็จ ตึง! โครม! เสียงอึกทึกครึกโครม ดังมาจากแถวย่านการค้า ของอัคคีนคร !!!! น้ำฝน ,มารุต และชายผมแดง หันไปมองทางต้นเสียง เห็นชาวเมืองอัคคีนครที่กำลังแตกตื่น พากันวิ่งหนีออกจากบริเวณนั้น! เกิดอะไรขึ้นน่ะ! น้ำฝนถามชาวอัคคีนครกลุ่มหนึ่ง ที่กำลังวิ่งหนีออกมาทางที่พวกเธออยู่ สัตว์ประหลาด!! สัตว์ประหลาดบุกอัคคีนคร!! พวกเธอก็รีบออกห่างจากแถวนี้เถอะ!! คนหนึ่งในกลุ่มนั้นตอบก่อนจะวิ่งผ่านไป นี่!! เดี๋ยว สัตว์ประหลาดอะไรกัน กลับมาอธิบายก่อนสิ!? น้ำฝนพยายามเรียกคนกลุ่มนั้น แต่พวกเขาก็ยังวิ่งกันต่อไป พลางร้องตะโกนเรื่องสัตว์ประหลาดไปด้วย พี่น้ำฝนฮะ เราไปที่ย่านการค้ากันเถอะฮะ มารุตรู้สึกตื่นเต้นมาก นี่แหละ การผจญภัยที่เขาเฝ้ารอ การต่อสู้กับสัตว์ประหลาดต่างๆนาๆ แบบที่โครวทำ อื้อ! ไปสิ ไปช่วยชาวอัคคีนครกัน น้ำฝนพูด ครั้งที่เกิดเรื่องที่วารีนคร เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย แต่คราวนี้ เธอจะไปยอมให้มีคนตายโดยเปล่าประโยชน์ อีกเด็ดขาด! ชายผมแดงมองน้ำฝนกับมารุต ที่กำลังจะไปยังย่านการค้า แต่ก่อนที่ทั้งสองคนจะออกวิ่งไปนั้นเอง ชายผมแดงก็เหลือบไปเห็น แสงสะท้อนจากใบมีด ที่กำลังพุ่งตรงมายังน้ำฝน!! อะอัง!! ชายผมแดงถีบตัวสุดแรง เข้าชนน้ำฝนให้พ้นจากมีดเล่มนั้น!! มีดสั้นที่พลาดเป้า พุ่งผ่านแผ่นหลังของชายผมแดง ไปอย่างฉิวเฉียด เฉือนเชือกที่มัดเขาเอาไว้จนขาดสะบั้น! ทำอะไรของนายน่ะ! น้ำฝนที่ถูกชนจนเซไป หันกลับมาถามชายผมแดง เธอยังไม่รู้ตัวว่า เมื่อกี้ เกือบจะได้เป็นเหยื่อของมีดสังหารไปแล้ว! หลบเร็ว!! ชายผมแดง ที่เพิ่งดึงผ้าปิดปากออก ร้องเตือนน้ำฝน เพราะว่า มีดสั้นเล่มที่สอง กำลังพุ่งเข้ามาแล้ว!! น้ำฝนหลบมีดสั้นได้อย่างหวุดหวิด เธอหันไปมองยังทิศที่มีดสั้นน่าจะถูกปามา แต่เธอกลับไม่พบคนที่น่าจะเป็นผู้โจมตีเลย พี่น้ำฝน! ข้างบน! มารุตชี้ให้น้ำฝน ดูบนหลังคาของบ้านหลังที่อยู่ใกล้ๆ .... น้ำฝนมองขึ้นไป... และที่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็คือชาวหิมะราตรีที่เธอจะไม่มีวันลืม! หัวหน้าหน่วยจู่โจม ที่บุกบ้านของเธอ เวคี!! อา...แย่จัง ถูกเห็นซะแล้วแฮะ ..... เวคีพูดขึ้น แกเป็นใคร!! ทำไมจู่ๆถึงมาปามีดใส่คนอื่นแบบนี้!! มารุตถามอย่างฉุนเฉียว ถามโง่ๆน่ะไอ้หนู ที่ปามีดใส่ก็เพราะต้องการจะฆ่าน่ะซี่ .....เวคีตอบ ใช่! ของมันเห็นกันชัดๆอยู่แล้ว ไอ้ถั่วเขียว! เอาเวลาที่จะถาม มาเตรียมป้องกันตัวเถอะ! ชายผมแดง หยิบกระบองส่อนท่อน ที่เหน็บไว้กับเอวออกมา เตรียมพร้อมต่อสู้ ว่าไงนะ! แล้วคนโรคจิตอย่างแกมาเกี่ยวไรด้วย! รีบหนีไปไม่ดีกว่าเรอะ! มารุตพูด หึ.. สาวสวยอยู่ในอันตราย จะให้สุภาพบุรุษอย่างชั้น หนีไปได้ไงเล่า ชายผมแดงตอบ พลางยิ้มอย่างยียวนกวนประสาท ไม่ต้องเถียงกันหรอก ยังไงก็ได้ตายทั้งสามคนอยู่แล้ว!! ..... เวคีชักดาบสั้นสองเล่มที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา และกระโดดเข้าจู่โจม น้ำฝน มารุต และชายผมแดง!! มันมาแล้ว! น้องสาวถอยไปก่อน เดี๋ยวพี่จัดการให้! ชายผมแดงพูด และควงกระบองสองท่อนวิ่งเข้าหาเวคี! พี่น้ำฝนไม่ต้องห่วงฮะ บอดี้การ์ดอย่างผมจะปกป้องพี่เอง! มารุตวิ่งเข้าโจมตีเวคีด้วยอีกคน ลูกเตะกังกันลม!! มารุตกระโดดขึ้นไปในอากาศ และหมุนตัวเตะลงมาใส่เวคีอย่างรวดเร็ว!! ย้า~ ตัดลำตัว~!! ชายผมแดงฟาดกระบองสองท่อน เข้าหากลางลำตัวของเวคี พร้อมๆกันกับลูกเตะของมารุต! เคร้ง!! อะไรกัน!! มารุตและชายผมแดงอุทานขึ้นพร้อมๆกัน เพราะการจู่โจมของพวกเขา ถูกเวคีใช้ดาบสั้นทั้งสองเล่ม รับเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย!! อา... รู้มั้ยพวกแกน่ะ ถ้าเทียบกับชายเกราะขาวแล้ว ก็แค่พวกกระจอกดีๆนี่เอง!! เคล็ดวิชาดาบเมืองมืด! ... ผกผัน!! ..... เวคีกระชับดาบสั้นในกำมือ แล้วหมุนตัวสะท้อนการโจมตี ของมารุตและชายผมแดง ส่งผลให้ทั้งสองคนถูกซัดจนกระเด็นออกมา! !!! มารุต! นายโรคจิต! น้ำฝนสร้างบอลน้ำจำนวนมาก ขึ้นรอบๆตัว และควบคุมให้พุ่งเข้าจู่โจมเวคี ลูกไม้เดิมๆ ใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก สาวน้อย!! .....เวคีหลบบอลน้ำ ที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วของน้ำฝน ได้อย่างสบายๆ เอาล่ะ ตายได้แล้ว!! ..... เวคีพุ่งเข้าใส่น้ำฝนที่ไร้เครื่องป้องกัน หมายฟาดฟันให้สิ้นในคราเดียว! น้ำฝนพยายามที่จะหลบการโจมตีของเวคี แต่การเคลื่อนไหวของเธอช้าเกินไป เวคีพุ่งเข้ามาถึงตัวเธอแล้ว! ดาบสั้นถูกฟันเข้าใส่น้ำฝนอย่างรวดเร็ว! หลบไม่ทัน ทำอะไรไม่ได้แล้ว! ตายแน่!! น้ำฝนหลับตาปี๋ เตรียมรับคมดาบ ที่กำลังจะบั่นคอเธอในอีกไม่กี่เสี้ยววินาที อย่างน้อยถ้าจะตาย ก็ขอตายตาหลับ............................. (.........ที่เค้าบอกกันว่า เวลาคนเราอยู่ในอันตรายถึงชีวิต จะรู้สึกเหมือนเวลาเดินช้าลง ก็คงจะเป็นแบบนี้ล่ะมั้ง? ทั้งๆที่เวลาแค่เสี้ยววินาที แต่กลับรู้สึกเหมือนมัน ผ่านไปแล้วซักสิบวินาทีเลย) น้ำฝนคิด ขณะที่ยังหลับตาอยู่..... ก็มันผ่านไปแล้วสิบวินาทีจริงๆน่ะสิจ๊ะ เสียงหญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้น น้ำฝนรู้สึกตกใจมาก เธอรีบเปิดตาขึ้น และพบว่า เวคี ,มารุต ,ชายผมแดง และอัคคีนคร หายไปแล้ว!! ตอนนี้ น้ำฝนกำลังยืนอยู่บน หาดทรายขาวสะอาด ยาวสุดลูกหูลูกตาแห่งหนึ่ง คลื่นจากทะเลที่ซัดสาด เข้ากระทบชายหาดเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับเป็นเสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อม ให้ผู้ฟังเคลิบเคลิ้ม ดวงดาวนับล้านดวง ทอประกายฉายแสงอยู่บนฟากฟ้ายามราตรีอันมืดมิด เหมือนดั่งอัญมณีที่สุกสกาว น่าหลงใหล ..........ที่นี่.........สวรรค์งั้นเหรอ? น้ำฝนพูดพึมพำออกมาเบาๆ เปล่า ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์หรอก แต่เป็น ภายในสัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณน้ำ ต่างหาก เสียงหญิงสาวคนเดินพูดขึ้น หญิงสาวคนนั้นมีผมยาวสีน้ำเงิน และนัยน์ตาสีเดียวกัน ผิวของเธอขาวนวลน่าสัมผัส เหมือนดั่งหาดทรายขาวละเอียดที่อยู่ในที่แห่งนี้ ใบหน้า และรูปร่างของเธอ มีหลายส่วนที่ดูคล้ายกับน้ำฝน เธออยู่ในชุดเสื้อคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ยาวถึงพื้ น และไม่รู้ว่าดวงตาของน้ำฝนนั้น ฝาดไปรึเปล่า เพราะมันดูเหมือนว่า ร่างกายของเธอคนนั้นส่องแสงได้! ภายในสัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณน้ำ? หมายความว่า ... ที่นี่อยู่ใน สร้อยสัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณน้ำ งั้นเหรอคะ? น้ำฝนถามหญิงสาวคนนั้นไป อย่างไม่ค่อยมั่นใจกับคำตอบนัก ใช่แล้วจ้ะ ที่นี่อยู่ภายในดวงแสง ของสัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณน้ำ ส่วนชั้นก็คือ วรุณลาวัณย์ ผู้สืบทอดจิตวิญญาณแห่งน้ำคนแรก และเป็นผู้พิทักษ์ สัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณน้ำอันนี้ หญิงสาวคนนั้นแนะนำตัว อ๊ะ! ถ้าอย่างนั้น คุณก็เป็น ...บรรพบุรุษของหนูสิคะเนี่ย!! ใช่แล้วจ้ะ วรุณลาวัณย์ ยิ้มให้น้ำฝนอย่างเอ็นดู แล้ว....... หนูเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ? น้ำฝนถามวรุณลาวัณย์ พลางมองไปรอบๆตัว ชั้นเป็นคนเรียกหนูเข้ามาที่นี่เอง มีเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยด้วยน่ะจ้ะ เรื่องสำคัญ? อะไรเหรอคะ? น้ำฝนถามวรุณลาวัณย์ เรื่องการใช้พลัง จากสัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณน้ำน่ะสิจ๊ะ จบตำนานที่ -12-
ปล. ทยอยๆ อ่านไปทีล่ะตอนก็ได้นะ เพราะมันชักจะเยอะและ