เริ่มกันเลยดีกว่านะ ศัทพ์คำไหนไม่เข้าใจโพสถามได้

เพราะมันเยอะเหลือเกินไม่รู้จะ * กี่ * ถึงจะหมด





ณ การประชุมการแข่งขันทางกีฬาของจังหวัดกรุงเทพฯ ทุกคนนั่งเครียดระหว่างที่ประธานกระทรวงศึกษาธิการกำ ลังแจกแจงเอกสารทั้งหมดไม่นานนัก เอกสารหลายปึกก็ถูงส่งให้กับอาจารย์ใหญ่ของทุกโรงเรี ยน
“ขอเปิดวาระการประชุม” ท่านประธานกล่าว
“เอาล่ะครับ เรามาเริ่มกันที่กีฬาบาสเก็ตบอลนะครับ สำหรับโรงเรียนซีเนียร์จะได้เข้ารอบชิงเนื่องจากผลกา รแข่งขันศึกหน้าใหม่ปีที่ผ่านมาชนะนะครับ ส่วนโรงเรียนโซลวอล ที่ไม่เคยส่งลงแข่งขันเลยไม่ทราบว่าปีนี้จะลงหรือเปล ่าครับ”

เมื่อท่านประธานถามเสร็จ ทำให้มานพอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนโซลวอลนึกย้อนไปถึงเ รื่องที่เกิดขึ้นก่อนการประชุม เอกสิทธิ์อาจารยใหญ่ของโรงเรียนซีเนียร์ที่พูดดูถูกเ ขาไว้’อย่างนายน่ะไม่เคยจะส่งลงแข่งขันสักครั้งไม่รู้จะมา ทำไมให้เสียเวลา’ เชอะ ! ได้ไหนๆก็มาแล้วฉันจะชนะนายให้ได้ เขาคิดในใจก่อนจะโพล่งคำตอบที่ไม่เคยตอบออกไป
“ลงครับ” สิ้นเสียง เหมือนราวกับทุกคนจะอึ้งกับคำตอบนั้น
การประชุมดำเนินไปเรื่อย ๆ โดยที่ในหัวของมานพนั้นมีแต่ความคิดที่จะเอาชนะการดู ถูกครั้งนี้ให้ได้
“ถ้าอย่างนั้นขอให้ทุกโรงเรียนส่งรายชื่อนักกีฬาให้ท ันก่อนกำหนดศึกหน้าใหม่ที่จะมีในหนึ่งเดือนนี้ด้วยนะ ครับ
ขอสิ้นสุดการประชุมเพียงเท่านี้” พูดเสร็จทุกคนก็เดินออกไป

ชมรมบาสม.ปลาย โรงเรียนโซลวอล ตอน 15.00น.
นักเรียน 4 คนกำลังเล่นบาสฯกันอยู่อย่างสนุกสนาน กับนักเรียนที่ยืนดูอยู่บนอัศจรรย์ส่งเสียงเชียร์
“เฮ้ย แซนด์ ชู้ตสามแต้มเลย” สิ้นเสียง เด็กร่างสูงกระโดดขึ้นเหมือนติดปีกลอยขึ้นในอากาศ
ฟิ้วว.. ~ สวบ !!! ลูกบาสฯที่ปล่อยจากมือลงห่วงอย่างง่ายดายเหมือนจับวา ง
ตึก ! ปลายผมซอยลากไทรสีดำขลับปลิ้วสะบัดตามแรงลม พอเงยหน้าเผยให้เห็นดวงตาสีดำนิลที่ดูลึกลับ
“แจ๋วว่ะเพื่อน” เด็กร่างสูงอีกคนเดินเข้ามา ทรงผมคล้าย ๆกับแซนด์แต่สั้นและเป็นสีขาว พร้อมกับนัยน์ตาสีเทาที่ดูสดใส
“ไนซ์พาสทู ว่ะบี” เขาพูดพร้อมระบายยิ้ม
“เฮ้ยจะคุยกันอีกนานหรือเปล่า” นภัสเพื่อนสาวผมยาวสลวยไว้ยาวบะบ่า เดินเข้ามาพร้อมสะบัดผมของเธอเพื่อระบายความร้อน
“นี่อุส่าห์ให้บุกนะเนี่ยกลัวตามแต้มไม่ทัน” แซนด์พูดพร้อมชี้มือไปที่ป้ายสกอร์40 - 20 ที่มีดิวผู้จัดการทีมยืนอยู่ เธอเป็นเด็กสาวที่น่ารัก สนุกสนานแต่ถ้าวีนเมื่อไร ได้เรื่อง - -“
สวบ !!!
“อ้าวเฮ้ยไหงบุกไปจริงๆ งั้นล่ะปอย” บีวิ่งไปโวยเด็กสาวผมสั้นบ็อบที่เพิ่งชู้ตลงไปเมื่อก ี้..
“55+ อยากคุยกันเองทำไม” นั่นสิ - -“
ปรี๊ดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!! อาจารย์ตัวสูงสง่าเดินเข้ามา อาจารย์ผึ้งที่ปรึกษาและโค้ชของชมรมบาสนั่นเอง
“หวัดดีคร้าบ’จารย์” แซนด์กับบีพูด
“สวัสดีค่ะอาจารย์” แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด - -“
“สวัสดีจ้ะ ^^” น่ารักจังอาจารย์
“เอาล่ะตามครูมา อาจารย์ใหญ่มีเรื่องจะคุยด้วย” เอาแล้วไง เรื่องอะไรล่ะทีนี้
ระหว่างทางสิ่งที่ทุกคนทำคือพยายามแต่งตัวให้ดูดีที่ สุดเท่าที่ทำได้ เพราะตั้งแต่เข้าโรงเรียนมาจะเจออาจารย์ใหญ่วันเปิดเ รียนและปิดภาคเรียน หรือเวลามีกิจกรรมต่าง ๆเท่านั้นเองเลยไม่คุ้นมากนัก แล้วท่านมีอะไรกับชมรมบาสฯที่มีคนไม่ครบล่ะเนี่ย ?
ก๊อก ๆ ๆ “ขออณุญาติเข้าไปนะค่ะ” อาจารย์ผึ้งกล่าว “เชิญ” เสียงเยียบเย็นดังลอดประตูออกมา
เอี๊ยดดด..พอบานประตูเปิดออก เผยให้เห็นชายร่างสูงดูไม่ชรานักที่กำลังหันหลังมองก ระจกอยู่
“สวัสดีค่ะอาจารย์ใหญ่” เด็กทั้งห้ากล่าวพร้อมกัน
“สวัสดี ๆ ไม่ต้องมีพิธีตองมากก็ได้” เขาพูดพร้อมกับยิ้มให้เด็ก ๆ อย่างอ่อนโยน ฟู่ ~
“เชิญนั่งก่อนสิ” เขาผายมือเชิญทุกคนให้นั่งลงบนโซฟา
“ขอบคุณค่ะ” หลังจากนั่งลงครบทุกคน ความเกร็งก็เริ่มหายไปจากเด็ก ๆ
“ที่เรียกมาวันนี้ ครูมีข่าวดีจะมาบอกครูจะเพิ่มงบให้ชมรมบาสฯ แต่ต้องเตรียมตัวแข่งศึกหน้าใหม่อีกหนึ่งเดือนนี้ทัน ที เอาล่ะเราขาดงบอะไรบ้าง” อาจารย์ใหญ่ทำท่าทางเหมือนเด็กที่กำลังตื่นเต้น
“เอ่อ..คือว่าขอเสียมารยาทนะค่ะอาจารย์ใหญ่แต่ชมรมบา สฯของเรามีคนไม่ครบค่ะ ขาดผู้เล่นอีกหนึ่งคน” แซนด์พูดขึ้น
“แล้วเธอจะหาทันหรือเปล่ากัปตัน” เขาถามกลับพร้อมกับจ้องมาที่หน้าของแซนด์อย่างท้าทาย
“แน่นอนครับ..เอ๊ย..ค่ะ” แฮะ ๆ
“ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเธอนี่ตลกดีเนอะ” หลังจากนั้นการประชุมเรื่องงบก็เริ่มขึ้นอาจารย์ใหญ่ จะให้งบซื้อรองเท้าบาสฯ แป้นใหม่ ห่วงใหม่ และ ยูนิฟอร์มใหม่ หลังสิ้นสุดการประชุมทุกคนเอาแต่ขบคิด จะเอายังไงกับคนที่ 5 ?
โรงยิม 17.00 น.
“เฮ้อ ~” ทุกคนเอาแต่ถอนหายใจแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว
“ปอยเอายังไงดี เราพอจะมีใครบ้างมั้ยที่เรารู้จัก” นภัสถามขึ้น
“ไม่รู้สิ...เอ...แต่จะว่าไปแล้วยังมีอีกคนนะ” ปอยพูดขึ้นเหมือนจุดประกายความหวัง
“ใครล่ะ” อีกสี่คนที่เหลือถามพร้อมกัน
“แพรวไง” หลังพูดจบทุกคนทำหน้าตะงิด ๆ แต่ก็ยิ้ม
“เออใช่ แพรวก็เคยเล่นบาสตอนม.ต้นนี่นา” ดิวโพล่งขึ้น
“แล้วทำไมเราถึงนึกไม่ออกนะ” นภัสนึกขำ ๆ ขณะที่แซนด์กับบีนั่งงง ใครวะแพรว ?
“แล้วคิดว่าแพรวอยู่ไหนล่ะตอนนี้” แซนด์ถาม เพราะได้ตัวเท่าไหร่ยิ่งดีเท่านั้น
“กลับบ้านแล้วมั้งแพรวชอบกลับเร็ว ความจริงเราก็สนิทกันนะแต่พอเข้าชมรมบาสเราก็เอาแต่ซ ้อมบาสฯส่วนแพรวเข้าชมรมดีไซน์เนอร์เลยเอาแต่วาดรูปเ ลยไม่ค่อยได้กลับด้วยกันเท่าไหร่” ปอยพูดเป็นฉาก ๆ - -“
“เอาเถอะงั้นเรามาซ้อมกันหน่อยแล้วกัน พรุ่งนี้โชว์ให้แพรวดูหน่อยว่าเราเป็นยังไงกันบ้าง” แซนด์สั่งแล้วทุกคนก็ซ้อมไปจนดึกดื่น


สั้นไปมั้ง - -" เดี๋ยวพรุ่งนี้มาต่อครับ

ต่อนะครับ ^^ ในตอนแรกเหมือนพระเอกจะเก่งคนเดียวเลยแฮะ - -"

อย่าเพิ่งหาว่าผมเข้าข้างพระเอกนะครับ มันมีเหตุมีผลนะ T^T

- - -- - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - -

ห้องเรียน 4/2 วันรุ่งขึ้น
“เฮ้ยแซนด์ว่าไงวะ เรื่องแพรวคิดว่าเธอจะเข้ามั้ย “ บีถาม
“ศึกษาข้อมูลมาแล้ว เรียบร้อยต้องทำให้เธอเข้าให้ได้ ดู ๆ ๆ “ แซนด์พูดพร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา
ในแผ่นกระดาษนั้นเป็นรูปของแพรว ประวัติการเล่นบาสฯ ไม่ใช่เล่น ๆ เลย ทำไมพวกเราถึงไม่รู้จักก็ไม่รู้ เก่งเรื่องการชู้ตสามแต้ม การทำคะแนนวงนอก
“เฮ้ย ! ไม่จริงน่าแล้วทำไมเธอไม่เข้าชมรมบาสฯวะ” บีถามอีกครั้ง พร้อมกับที่แซนด์เหยียดยิ้ม
“ไม่รู้ว่ะ 55+” แล้วตอบเพื่อ ? - -“
“แล้วตอนนี้เธออยู่ห้องไหน” บีถามขึ้นเสียงดัง (ทำไมมันขี้สงสัยจังวะ)
“อยู่ห้องไหนไม่รู้แต่ตอนนี้เธออยู่ในห้องเรียนนะ ยัยธนาพร” เสียงอาจารย์ดังขึ้น
“ขอโทษคร้าบ” 555+ โดนซะแล้วเพื่อน
“อยู่ห้องที่จัดเตรียมไว้เพื่อนวิศวะและดีไซน์เนอร์โ ดยเฉพาะ /4 ไง”
“โอเคงั้นเดี๋ยวจะคาบพักแล้วเราไปบุกห้อง 4 กัน แล้วปอยกับนภัสแล้วก็ดิวล่ะ”
“บอกไว้เรียบร้อยแล้ว” แซนด์ตอบ แล้วก็นั่งเรียนต่อไป
ติ๊ง ต่อง ติ๊ง ต่อง และแล้วออดก็ดังขึ้น
พรวด ! โครม !
“เฮ้ยแซนด์ใจเย็น ๆ ก็ได้แพรวไม่หนีไปไหนหรอกน่า” บีขำเมื่อแซนด์รีบจนตกเก้าอี้
“555+ มันเป็นมุขๆ” โอย ~ เจ็บ
ห้อง 4/4
ระหว่างที่บีและแซนด์กำลังเดินไป ทั้งปอย ดิว และนภัสก็มาขอร้องแพรวอยู่ในห้องแล้ว
“นะแพรว เข้าเหอะอาจารย์ใหญ่สนับสนุนเลยนะเว้ย” ปอยพยายามขอร้อง
“ไม่เอาหรอก เล่นมาเยอะแล้วเหนื่อย” แพรวตอบ
“โหยยย..ไม่เอาน่าแพรวนะ ๆ ๆ “ นภัสอ้อน
“ไม่เอาไงยะ” แพรวตอบอีกครั้ง
“เฮ้อ..แล้วฉันจะง้อแกได้มั้ยล่ะเนี่ยยัยแพรว” ดิวทำหน้าเซ็งๆ
“ไม่มีทางย่ะ” แพรวพูดทำท่าล้อเลียน ระหว่างที่บีและแซนด์เดินเข้ามาในห้อง
“นั่นไงแพรว..แพรวมาเข้าชมรมบาสฯกัน” บีพยายามชวนแต่ผลก็ออกมาเหมือนเดิม
“นี่พวกเธอจะให้ฉันพูดกี่ครั้งกันยะ ไม่ไปไง” แพรวพูดอย่างหมดความอดทน
“ไม่กล้าล่ะสิ กลัวอะไรล่ะ กลัวจะสู้พวกเราไม่ได้หรือไง” แซนด์ยั่วแพรว
“ทำไมฉันจะไม่กล้า” แพรวทำหน้าท้าทาย
“งั้นก็มาแข่งกันสิ ชนะฉันให้ได้ถ้าเธอชนะฉันจะเลิกตื้อ แต่ถ้าฉันชนะเธอต้องเข้าชมรมบาสฯ” แซนด์พูด
“ได้เลย อย่าลืมรักษาสัญญาล่ะ”
”เธอก็เหมือนกัน เจอกันที่โรงยิมหลังเลิกเรียน ถ้าไม่มีชุดล่ะก็ยืมนภัสก็ได้ เพราะเธอถ้าเธอใส่เสื้อฉันมันคงจะยาวจนเธอเล่นไม่ถนั ด” แซนด์ยั่วแพรวขึ้นอีก
“เชอะ ! นายสูงตายแหละ”
“แล้วเดี๋ยวจะคอยดู” หลังจากพูดจบทุกคนก็แยกย้ายไปกินข้าว
หลังจากนั้นข่าวก็เริ่มแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะทั้งแพรวและแซนด์ก็ดังในวงการบาสทั้งนั้น(แล้วท ำไมตอนแรกมันคิดไม่ออกล่ะนั่น - -“)ทำให้ทุก ๆ คน แห่กันมาดูการแข่งขันนี้ บรรยากาศในสนามเริ่มตึงเครียดเมื่อทั้งสองเดินออกมา เสียงคนดูเงียบลงและเริ่มมองมาที่ทั้งสองเป็นตาเดียว ทั้งสองคนเกร็งแต่ก็พยายามระงับอาการไว้ไม่ให้อีกฝ่า ยรู้
“แข่ง 1-1 ครึ่งสนาม 3 นาทีนะ อาจารย์ผึ้งจะเป็นกรรมการให้เอง อย่าลืมออกนอกเส้นสามแต้มก่อนชู้ตเสมอถ้าอีกฝ่ายชู้ต แล้ว ว้า ~ แล้วฉันมานั่งสอนจระเข้ให้ว่ายน้ำทำไมเนี่ย เริ่มกันเลยดีกว่าแพรว” แซนด์พูด
“เอาล่ะ ให้เปิด เป็นอะไรเกร็งหรอ” เขาเริ่มยั่วอีกครั้ง
“อย่างฉันน่ะหรอไม่มีทาง” แพรวกำลังพูดโกหก เอาล่ะเราต้องชนะ