อัพเดทนิดนึง ตอนเครียดๆ เก็บไปก่อน ลงฉากที่ว่า ถ้าเป็น การ์ตูนคงมีตัวอักษรศีลธรรมแปะก่อนละกัน >_<
ค่อยๆ คืนชีพเรื่อยๆ ตอนนี้ ลงไกลกะตอนที่แล้วแค่เกือบๆ 2 เดือนเองเน้อ
(ก็ยังถือว่านานน่ะนะ)
เอาเป็นว่า จะพยายามต่อไป ขอบคุณที่้ยังติดตามกันอยู่ หรือใครที่เพิ่งเข้ามาอ่านใหม่... (จะมีมั๊ยนั่น 55+)
ผมจะสิงที่ TG แล้วก็ลงต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้ล่ะครับ
ปล. ช่วงนี้ อาจมุขตันจริงๆก็ได้แฮะ 55+ แต่กระทุ้งๆหน่อยก็คงโอเคละ
__________________________________________________ ____________
หลังออกมาจากถ้ำศิลาคำรนได้ไม่นาน มารุตก็ขอแยกตัวไปเดิน(หรืออาจจะบิน)
เที่ยวในป่าพฤกษายักษ์ตามลำพัง
“แล้วผมจะกลับไปตอนเย็นๆฮะ” เด็กชายชาวปักษากล่าวเช่นนั้น แล้วก็แปลง
เป็นอีกาสีเขียวบินจากไป ด้วยเหตุนี้ จึงเหลือเพียงพิชญาณาและน้ำฝนที่กลับมายัง
หมู่บ้านภูเขาไฟ
ระหว่างเดินกลับ พิชญาณาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเองและครอบครัวให้น ้ำฝน
ฟัง น้ำฝนพบว่า หญิงสาวผมเปียที่มีอายุมากกว่าเธอเพียง 1 ปีเศษผู้นี้เป็นคนที่น่าคบหา
จริงใจ เปิดเผย และมีความเป็นกันเอง
ครอบครัวของพิชญาณามีด้วยกันทั้งหมด 4 คนคือ พ่อ, แม่, พี่สาว และตัวพิชญาณาเอง
“คุณพ่อน่ะเป็นเจ้าของกิจการร้านขายเครื่องดื่มที่ชื ่อว่า ‘ร้อยแก้ว’ ก็เลย
ไม่ค่อยได้อยู่บ้านเพราะต้องคอยตระเวนไปตรวจตราความเ รียบร้อยของร้านสาขาต่างๆ
พี่สาวเองก็ช่วยพ่อทำบัญชีของร้านเลยต้องเดินทางไปกั บพ่อทุกครั้ง นานๆทั้งสองคนถึง
จะกลับมาที่บ้านที แต่ว่าทั้งพ่อและพี่ก็ส่งจดหมายมาให้ทุกอาทิตย์นะ” นี่เป็นข้อความ
ส่วนหนึ่งที่พิชญาณาเล่าให้น้ำฝนฟัง
น้ำฝนแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ฟังชื่อร้านที่พ่อของพิช ญาณาเป็นเจ้าของ
เพราะน้ำฝนเองก็เป็นหนึ่งในลูกค้าขอประจำของร้าน ‘ร้อยแก้ว’ เช่นกัน การที่ได้รู้ว่า
พิชญาณาเป็นลูกของเจ้าของกิจการแบบนี้ทำให้รู้สึก... เอ่อ จะอธิบายไงดี... เอาเป็นว่า
มันคงคล้ายๆกับความรู้สึกที่เหมือนคุ้นเคยกันมานาน ล่ะมั้ง
“เอางี้ คืนนี้นำฝนไปค้างที่บ้านณานะ เธอจะได้เล่าเรื่องของเธอให้ณาฟังบ้าง”
พิชณาญาพูดขึ้นทันทีที่มาถึงหมู่บ้าน และโดยไม่รอคำตอบ เธอก็เดินจูงมือน้ำฝนตรงไป
ยังบ้านของเธอ
“กลับมาแล้วค่า~” พิชญาณากล่าวพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในบ้านของตัวเธอ เอง
“อ้าว? ทำไมกลับเร็วจังล่ะลูก หรือว่าลืมอะไร?” คุณแม่ของพิชญาณาถาม
หล่อนเป็นหญิงวัยกลางคน รูปร่างท้วม หน้าตาดูใจดี
“ไม่ได้ลืมหรอก แค่ธุระเสร็จเร็วกว่าที่คาดน่ะ” พูดเสร็จ พิชญาณาก็ดึงตัวน้ำฝน
เข้ามาใกล้แล้วแนะนำเธอให้คูณแม่รู้จัก
“สวัสดีค่ะ” น้ำฝนกล่าวทักทายอย่างสุภาพ
“สวัสดี ทำตัวตามสบายนะหนู” คุณแม่ของพิชญาณาทักทายตอบ
“งั้นขอตัวไปอาบน้ำก่อนน่ะแม่ ตอนนี้เหงื่อท่วม ทนไม่ไหวละ” จากนั้น พิชญาณา
จึงพาน้ำฝนเดินลึกเข้าไปภายในตัวบ้าน
บ้านของพิชญาณานั้นอยู่ใกล้ๆกับสถานพยาบาลอาทิตย์ด้ว ยระยะเดินเพียง 3 นาที
มันเป็นบ้าน 2 ชั้นเพียงหลังเดียวที่อยู่ในหมู่บ้าน ตัวบ้านทำขึ้นจากไม้เนื้อดีแสดงให้เห็น
ถึงฐานะของผู้อยู่อาศัย การตกแต่งภายในบ้านดูเรียบง่าย เน้นความสะดวกสบายในการอยู่อาศัย
และการหยิบจับใช้งานข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ดังนั้นจึงไม่มีชั้นวางของสูงๆ
หรือตู้เก็บของที่ล็อคอยู่ให้เห็นเลย
“โอย~ ร้อนจริงๆ” พิชญาณาบ่นพลางเลื่อนประตูห้องอาบน้ำเปิดออกและเดิน
เข้าไปโดยยังไม่ปล่อยมือที่จูงน้ำฝนไว้ ห้องอาบน้ำที่ทั้งสองเดินเข้าไปนั้นมีบ่อน้ำสำหรับ
ลงแช่ที่ทำขึ้นจากหิน ขนาดกว้างพอที่จะให้คน 2 คนลงแช่พร้อมกันได้โดยไม่อึดอัด
แต่นำฝนกลับรู้สึกอึดอัดใจที่เดินเข้ามาในห้องอาบน้ำ พร้อมกันกับพิชญาณาแบบนี้
น้ำฝนไม่เคยอาบน้ำด้วยกันกับคนอื่นมาก่อน ถึงตอนเด็กๆจะเคยอาบพร้อม
กับแม่ก็เถอะ แต่นั่นไม่นับ ก็ตอนนี้เธอโตแล้ว เป็นหญิงสาวเต็มตัว ดังนั้นน้ำฝนจึงรู้สึก
อายที่จะต้องแก้ผ้าต่อหน้าคนอื่นแม้คนนั้นจะเป็นผู้ห ญิงเหมือนกันก็ตาม
แต่แล้วการกระทำของพิชญาณากลับสวนทางกับความรู้สึกขอ งน้ำฝนโดย
สิ้นเชิง สาวผมเปียถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกอย่างไม่ลังเลและโยนม ันลงไปในตะกร้าผ้าข้างๆ
จากนั้นจึงตักน้ำสามถังล้างตัวอย่างรวดเร็วแล้วก็แทบ จะเรียกได้ว่ากระโดดลงไปนั่งแช่
อยู่ในบ่อน้ำ
“ฟู่ว~ ค่อยยังชั่ว” พิชญาณาปล่อยลมหายใจยาว ด้วยท่าทางผ่อนคลาย
“เอ้า จะมัวยืนเหงื่อท่วมอยู่ทำไมละ ลงมาอาบสิ” เธอเอ่ยเชิญชวนโดยไม่ได้สังเกตเลยว่า
น้ำฝนกำลังยืนอึ้ง ใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความขัดเขินอยู่
“เอ่อ... คือ จ.. จะไปรอข้างนอกนะคะ” น้ำฝนทำท่าเหมือนจะเดินออกไป
แต่ว่า ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้า
“พูดอะไรอย่างนั้น ลงมานี่เลย” พิชญาณาก็ฉุดแขนเธอจนเสียหลักหงายหลัง
ล้มลงไปในบ่อน้ำ
“ว้าย~!”
ซ่า!!
น้ำจำนวนมากกระเซ็นขึ้นมาจากบ่อทดแทนกับน้ำฝนที่ตกลง ไป
“แค่กๆ ... ทำอะไรของเธอเนี่ย! มันอันตรายนะ” หญิงสาวผู้เปียกปอนหันไป
โวยใส่คนฉุด ทั้งๆที่ยังสำลักน้ำอยู่
“อาว~ละ ทีนี้ ก็ถอดเสื้อผ้า”
“เอ๋?”
พิชญาณาไม่ปล่อยเวลาให้น้ำฝนงง เธอเริ่มลงมือทันที!
“อ๊ะ! ว้าย! เดี๋ยว รอเดี๋ยวก่อน!”
“อยู่นิ่งๆสิ ชุดกระโปรงแบบนี้ยิ่งถอดยากๆอยู่” พิชญาณาเอ็ด แต่คนถูกเอ็ดก็
ยังคงดิ้นรนต่อต้านการถอดเสื้อผ้า เสียงน้ำดังป๋อมแป๋มจากการเคลื่อนตัวเพื่อความอยู่รอ ด?
ดังก้องไปมาในห้องอาบน้ำ
“ดิ้นมาก เดี๋ยวชุดก็ขาดหรอก” ในที่สุด น้ำฝนก็ต้องยอมแพ้
“เสื้อผ้าแค่นี้ นู๋ถอดเองได้ค่า~~” น้ำฝนร้องเสียงหลง ใบหน้าแดงก่ำ เธอเริ่ม
ได้คิดว่า พิชญาณานั้นค่อนข้างจะมีความเป็นกันเอง และเปิดเผย มากเกินไปหน่อย...