| ต่อครับ ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วยครับ ถึงจะเขียนก่อน The Devil Brooch แล้วก็สนุกน้อยกว่า แต่ก็ขอฝากด้วยครับผม
__________________________________________________ _________________
_________________________________เทอร์เคียรี เมเทโอร่า
ความทรงจำแห่งสัญญา
ตอนที่ 4 เทวี 3 ฤดู
___วันของการจัดเตรียมงานฉลองฤดูที่แสนจะยุ่งเหยิงใน อีก 2 วันต่อมาผ่านไปโดยที่ไม่ค่อยจะมีเหตุการณ์ที่น่าตื่น เต้นและสำคัญๆเท่าใดนัก จะมีก็แค่การหลบรอดของรูนกับนิกจากหัวหน้าห้องที่ไม่ ยอมเชื่อว่าพวกเขามีชมรมอยู่แล้วอย่างหวุดหวิดไป 19 ครั้ง และการยั่วโมโหดาน่าของรูนกับแอล เนื่องจากว่าทั้งคู่ได้ยินเรื่องของดาน่ากับชายลึกลั บผู้ที่ช่วยเธอออกมาจากห้องกระจกมายา(จริงๆแล้วก็ว่า น่าแปลกนะ ตกลงว่าแอลไม่ได้เป็นคนพาออกมาเหรอ? ซึ่งแอลยืนยันตลอดว่าจะไม่มีคำตอบจากปากเขาแน่นอน ดังนั้นจึงต้องเอามาผูกเรื่องมั่วๆกันเอง) บวกกับเรื่องที่ดาน่าคิดจะปรับปรุงตัวเองให้ใจเย็นลง ไม่ขี้โมโหเหมือนเดิม ซึ่งซิลค์ได้เผลอเล่าให้รูนกับพวกฟังในเย็นวันหนึ่งห ลังจากที่ทนการรบเร้าของรูนไม่ไหว ผลก็คือทั้งรูนและแอลก็เกือบจะไม่ได้มาร่วมงานฉลองเพ ราะดาน่าเกิดฟิวส์ขาดขึ้นมาครั้งหนึ่ง
___แต่ความสงสัยที่มีในใจของรูนและพวกยังคงมีอยู่อีก มากมายและหาคำตอบไม่ได้ ยังคงทำให้พวกเขาร้อนใจอยากรู้เสมอ ดูอย่างรูน เขาพยายามหลอกล่อให้แอลเล่าเรื่องที่เขารู้เกี่ยวกับ นักรบมืด(ที่เจนำมาอ้าง)แปลกๆทั้ง 3 คนนั้นเกือบทุกครั้งที่เริ่มต้นการสนทนา แถมยังพยายามโยงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องให้เข้าสู่คำถ ามได้อย่างน่าประหลาดใจ แต่ก็ไม่มีอะไรที่หลุดจากปากทั้งสองคนแม้แต่คำพูดเดี ยว(จริงๆหลุดจากปากแอลมาคำพูดนึง คือ อ๊า)
___ในที่สุดวันงานฉลองฤดูก็มาถึง มีเสียงดนตรีดังเป็นจังหวะเดียวกันไปทั่วทั้งเมืองจา กเหล่านักดนตรีของเมืองเกือบร้อยคน บรรดาร้านค้าทั้งหลายต่างพร้อมใจกันปิดร้านหมด บรรยากาศครึกครื้นผ่อนคลายและน่าสนุกสนานแผ่ไปทั่วทั ้งเมือง ตามจุดใหญ่ๆต่างๆในเมืองจะมีการจัดงานขึ้นต่างกัน บ้างก็มีจัดการแข่งขัน(แข่งความเร็วในแบบต่างๆ,แข่งต ่อสู้,แข่งตอบปัญหา เป็นต้น แต่อันหลังไม่ค่อยจะนิยมจัดเท่าไหร่) การแสดงโชว์ งานแข่งชิงรางวัล การเต้นรำ การเดินขบวนพาเหรด และในแต่ละที่ที่ขาดไม่ได้ก็คือร้านค้าที่ยกแผงกันไป ตั้งเต็ม(ตามสถานที่ใหญ่ๆ)
___ที่ที่ใหญ่ที่สุดและเป็นศูนย์กลางของการจัดงานจะเ ป็นที่ไหนไปไม่ได้นอกจากโรงเรียนเลวิเทีย ซึ่งต่างจากที่อื่นตรงที่ว่าจะมีเทวีผู้ดูแลฤดูกาลมา ร่วมชมงาน และยังมีการโชว์รายละเอียดของชมรมต่างๆในโรงเรียนของ บรรดานักเรียนอีกด้วย ซึ่งจุดนี้เองที่เป็นข้อแตกต่างจุดหนึ่งที่ในส่วนอื่ นๆของเมืองไม่มีใครทำ(เหตุผลหนึ่งก็อาจจะเป็นว่าในเม ืองนี้ไม่มีโรงเรียนของเด็กตั้งแต่ชั้นปีที่ 1 โรงเรียนอื่นในเมืองนี้ก็เป็นได้)
__________________________________________________ ________________
___ นี่ๆ นายว่าใครน่าจะได้เป็นแชมป์ปีนี้กันนะ รูนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แสนจะกระตือรือร้น เอ้านี่ รายชื่อของทีมแต่ละทีมที่เข้าแข่งขันกันล่ะ เขาส่งแผ่นกระดาษแผ่นใหญ่ๆแผ่นหนึ่งให้นิกอ่าน
___ อืม... นิกหยิบดินสอมาหมุนเล่นในขณะที่ใช้ความคิดอย่างมากกั บกระดาษที่รูนส่งมาให้ ตัวอักษรสีดำตัวใหญ่กลางหน้ากระดาษตอนบนสุดเขียนไว้ว ่า การแข่งขันความเร็วภายในโรงเรียนเลวิเทีย เขามีสีหน้ายุ่งเล็กน้อยขณะที่อ่าน ดูๆแล้วนะปีนี้ท่าจะเดายากกว่าปีก่อนๆเยอะเลยล่ะ มีทั้งแชมป์ของคราวที่แล้ว ทีมที่ดูรายชื่อสมาชิกแล้วน่าจะมีสิทธิ์ชนะกะเข้าบ้า ง กับทีมใหม่ๆแปลกๆที่เข้ามาร่วมด้วยอีก ยังเดาไม่ได้หรอก
___ เหรอ งั้นเอาที่นายคิดว่าน่าจะชนะก็แล้วกัน ตามความคิดนายนะ รูนยังคงเซ้าซี้ถามต่อไปอีก การแข่งขันนี้ถือเป็นงานที่เป็นจุดนิยมของงานฉลองเลย ทีเดียว ที่ว่าแข่งความเร็วนั้น ไม่ใช่แค่ว่าแข่งความเร็วแล้วเข้าเส่นชัยเฉยๆก็พอ กติกาจะเป็นว่า ผู้เข้าร่วมแข่งจะต้องจัดเป็นทีม 3 คน ในการแข่งขันจะใช้อะไรก็ได้เพื่อให้เข้าเส้นชัยก่อน โดยภายในทีมจะต้องช่วยเหลือกันเองให้เข้าเส้นชัยให้ไ ด้อย่างน้อยที่สุดสองคน การแข่งขันจะแข่งกันในเส้นทางที่กำหนดไว้ซึ่งจะมีสิ่ งต่างๆคอยขัดขวางอยู่มากมาย(ที่ฮิตที่สุดก็คงเป็นดงข องไม้ประหลาดที่คอยรัดพันแข้งพันขาแล้วปล่อยของเหนีย วๆคล้ายกาวออกมา แล้วเชื่อเถอะว่า ดงก็คือดงจริงๆ)
___ คราวนี้เหรอ ผมคิดว่า... นิกกัดดินสอ ดวงตาเพ่งบนแผ่นกระดาษที่จุดๆหนึ่ง ผมขอเชียร์ทีมใหม่ที่เพิ่งตั้งแล้วกัน ทีม...เอ่อ...จิ้งจอก เอ...ชื่อแปลกจังแฮะ เขาพูดต่อ รูนชะโงกหน้ามองรายชื่อในแผ่นกระดาษข้ามหัวนิก
___ ไม่ได้เชียร์แชมป์ปีที่แล้วหรอกเหรอ ใครๆก็เชียร์ทีมนี้กันทั้งนั้นนะ รูนถาม ถ้าจะพูดถึงแชมป์ปีที่แล้วจะต้องบอกว่าเป็นทีมที่เน้ นความเร็วคนเดียวที่เหลือเป็นพวกนักวางแผน(อัศวินขาว )กับคนโจมตีระยะไกล(นักรบ) แต่ละคนก็มีฝืมือสูงมากและเข้าขากันได้อย่างดียิ่ง ประวัติเคยเป็นแชมป์มาแล้ว 3 ปีซ้อน โดยที่ยังไม่มีใครสามารถล้มทีมนี้ได้เลย นายคิดว่าทีมใหม่ชื่อแปลกๆนี่จะเป็นแชมป์ได้เหรอ เขาถามต่อสั้นๆ
___ ก็คิดว่านะ ไม่รู้สิว่าทำไมถึงเลือกทีมนี้ แบบว่ามันแวบขึ้นมาในหัวเองแหละ นิกตอบ แถมน่าสนใจมากเลยไม่ใช่เหรอ ดูสิ เขาว่าเป็นทีมพิเศษด้วย ขนาดว่าไม่มีบอกชื่อสมาชิกทีมซักคน ของชั้นปีไหนก็ไม่บอก น่าลุ้นดีมาก
___ น่าสนใจดีนะ เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของทั้งสอง เจเดินมาสะกิดนิก ถ้าพวกนายว่างนักนะก็มาช่วยกันหน่อย ด้านหน้าตรงโซนรับสมาชิกยังว่างอยู่ไม่มีใครทำแน่ะเห ็นไหม เจชี้ไปที่เก้าอี้ตรงมุมซุ้มชมรมที่ตั้งติดกับผ้าสีเ ขียวที่ขึงกั้นพื้นที่ระหว่างชมรมแต่ละชมรม ที่ตรงนั้นว่างจริงๆและรวมถึงด้านหน้าที่ให้คนมาสมัค รสมาชิกยืนเข้าแถวด้วย ไม่มีใครมาสมัครเลย
___ ยังเช้าอยู่เลย รูนบ่น งานยังไม่เริ่มเลย เขายังจัดซุ้มกันอยู่ เห็นไหม ไม่มีใครบ้ามาสมัครตั้งแต่เช้าหรอก เขาชี้ไปยังซุ้มตรงข้ามที่มีคนอยู่เกือบสิบคนที่กำลั งง่วนอยู่กับการจัดเตรียมของส่วนที่เหลือให้พร้อม
___ ไงจ๊ะ ซิลค์โผล่มาจากด้านหลังผ้าสีเขียวที่ขึงข้างเก้าอี้ร ับสมัครสมาชิกซึ่งใช้แบ่งพื้นที่ระหว่างชมรมแต่ละชมร มออกจากกัน เธอโผล่พรวดมาจนทำให้รูนที่กำลังบ่นอยู่แถวนั้นสะดุ้ งโหยง จนเตะเก้าอี้ไม้ล้มทับขานิกที่อยู่ข้างๆ
___ ไงซิลค์ วันนี้โผล่มาแบบน่าตกใจดีนะ นิกทักตอบ ยกเก้าอี้ที่ล้มอยู่ให้ตั้งแล้วนั่งลูบเท้าข้างที่ถู กทับ เอ...ว่าแต่วันนี้ดาน่าไม่ได้มาด้วยเหรอ เขาถาม
___ รู้สึกว่าอาจารย์จะเรียกไปนะ ซิลค์ตอบ ไม่รู้เหมือนกันว่าไปไหน
____ นั่นสิ ไปไหนกันนะ เสียงเจดังขึ้นเหมือนพูดลอยๆ แต่ทำให้ทั้งสามคนที่อยู่ซุ้มนั้นด้วยเงียบกริบกันทั ้งหมด รูน นิกและซิลค์รู้ดีว่านิสัยของเจถ้าเขาพูดประโยคอะไรปร ะมาณนี้ออกมาตอนที่กำลังคุยเรื่องที่ไม่รู้กันอยู่ แสดงว่าเขาจะต้องรู้อะไรแน่ๆ
___ บอกมาให้หมดนะว่ารู้อะไรอยู่ นิกพูดยิ้มๆ ถึงแม้ออกจะมั่นใจว่าเจต้องไม่บอกเขาแน่ก็ตาม
__________________________________________________ ________________
___ ปุ้งๆๆๆๆ เสียงพลุดังขึ้นทั่วเมืองตอนแปดโมงกว่าๆเป็นสัญญาณแส ดงให้รู้ว่าเริ่มเทศกาลฉลองเรียบร้อยแล้ว เสียงพวกนักเรียนและอาจารย์พูดคุยกันดังขึ้นพร้อมๆกั บเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่ดังอยู่ทั่วบริเวณโรงเรียน เสียงดนตรีที่ดังขึ้น เสียงปืนและเกมส์ตามจุดต่างๆก็เริ่มดังเช่นกัน แต่รูนกับนิกยังคงอยู่ที่ซุ้มชมรมที่ทั้งคู่เป็นสมาช ิก
___ ขอไปเดินเที่ยวหน่อยได้ไหม รูนพูดอย่างร้อนรน ขณะที่บางอย่างที่คล้ายๆลูกโป่งสีแดงลอยผ่านหน้าซุ้ม ชมรมไป สวนทางกับนักเรียนที่เดินกินขนมอย่างเอร็ดอร่อยกลุ่ม ใหญ่ ขอออกไปหน่อยนะ
___ ไม่ได้ๆ นายทั้งคู่ต้องอยู่เฝ้าซุ้ม เผื่อมีใครอยากจะมาเข้าชมรมเรา เจตอบอย่างรวดเร็วและแทบจะไม่ต้องคิดแม้แต่นิดเดียว นี่ๆ นายรู้ไหมซุ้มทางโน้นมีการประมูลของหายากด้วยนะ ไปดูกันเถอะ เสียงคนตะโกนดังผ่านเสียงดนตรีและเสียงพูดคุยอย่างตื ่นเต้นแว่วมาให้ทั้งสามได้ยิน มีนักเรียนสองสามคนมาหยุดยืนดูซุ้มของเจครู่หนึ่งก่อ นจะเดินจากไปราวกับจะบอกว่าที่เจพูดน่ะผิด ปล่อยรูนกับนิกไปเที่ยวเถอะ
___ โธ่ เหอะนะ แล้วทำไมที่ซิลค์ยังไปได้เลยอ่ะ แถมแอลอีก โดดหายไปเลย ขนาดวันนี้ยังไม่มาเหยียบที่นี่ซักนิดเดียว รูนบ่น ส่วนนิกมีสีหน้าเรียบเฉยแต่ในใจแน่นอนเลยว่าต้องรู้ส ึกแบบรูนด้วยแน่ๆ ดูสิขนาดนี้ยังไม่มีใครมาเข้าเลย ชมรมอื่นๆมีเข้ากันไม่ต่ำกว่าสิบกันแล้ว รูนบ่นต่อ แต่คราวนี้ดูเหมือนเขาจะพูดแรงเกินไป เมื่อเขาสบตากับเจก็ต้องผงะเพราะสายตาที่เจจ้องมาที่ เขานั้นอย่างกับว่าอยากจะสาปเขาให้เป็นหินเสียตรงนั้ นเลย(อาจจะสาปได้จริงๆด้วย)
___ งั้น...มาเล่นไพ่กันเถอะ จู่ๆเจก็เปลี่ยนท่าทีอย่างฉับพลัน พร้อมๆกับมีไพ่ปึกหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ ถ้าพวกนายคนใดคนหนึ่งชนะเราได้ อยากจะไปไหนก็ไปเลย เอาไหม สีหน้ายามปกติของเจกลับมาแทนสีหน้าโกรธเมื่อครู่ แต่กลับดูไม่ปกติในความรู้สึกของรูน อย่างกับว่าเขาคิดแผนเล่นงานแปลกๆออกมาได้
___ เอาสิ เราทั้งคู่ขอท้าเล่นกับนาย รูนตอบอย่างรวดเร็วหลังจากหยุดคิดนิดหนึ่ง(จริงๆแล้ว ก็แทบไม่ได้คิดอะไรเลย) เนื่องจากว่าเขามั่นใจในตัวนิกมาก มีอยู่ช่วงหนึ่งที่นิกเคยเล่นไพ่(อะไรไม่รู้แหละ)แข่ งกับรุ่นพี่ โดยฝ่ายชนะก็คือนิกตลอด ครั้งนี้รูนก็คิดว่าต้อง ชนะแน่ๆ เหมือนกับตอนนั้น
___ ไงเด็กๆ ทำอะไรกันอยู่ วอลเลซโผล่พรวดเข้ามาหาพวกเขา ในมือเต็มไปด้วยขนมหลากชนิด หือ ไพ่? เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเจยื่นไพ่ใบหนึ่งมาให้ และก็เข้าใจในทันที
___ มาเลย วอลเลซพูดเสียงร่าเริงและตื่นเต้น การดวลไพ่ครั้งที่ 99 ของเราทั้งคู่ เขาพูดต่อ รีบดึงเก้าอี้ไปตั้งล้อมรอบโต๊ะตัวเล็กๆด้านใน พร้อมกวักมือเรียกรูนและนิกให้เข้าเล่นด้วย
___ นี่เราเล่นกันแบบจริงๆนะ รู้หรือเปล่าว่า ถ้าใครแพ้จะต้องมาเฝ้าซุ้มของชมรมนี้ตลอดวันเลยนะ เจพูดเสียงจริงจัง ไม่ได้เล่นๆแบบทุกครั้งหรอกนะ
___ ไม่กลัวหรอกน่า ยังไงเสียคนที่ต้องเฝ้าที่นี่ก็คือเธอคนเดียวเท่านั้ นแหละ วอลเลซหัวเราะ " เธอต้องแพ้แน่นอน ไม่มีทางแปรเปลี่ยนได้ และนี่จะต้องเป็นครั้งแรกแห่งชัยชนะของฉัน " เขาพูดต่อเสียงดังจนแทบจะเป็นเสียงตะโกน
___ หา!!! รูนกับนิกร้องพร้อมๆกัน ขณะที่รอยยิ้มน้อยๆแบบเวลาที่เจรู้สึกพอใจที่ไม่ค่อย จะมีให้เห็นได้บ่อยนักก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจ
__________________________________________________ ______________________
___ โอ๊ย! ขำ รูนหัวเราะ ครั้งนี้วอลเลซก็แพ้ครบ 100 ครั้งแล้วสิ แถมยังต้องอยู่เฝ้าชมรมให้ด้วย อุ๊ปส์ ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบก็มีอะไรบางอย่างที่ลอยได้เข้ ามาขัดจังหวะเสียก่อน
___อะไรบางอย่างนั้นมีรูปร่างเป็นก้อนสีเทาๆลอยพุ่งผ ่านอากาศมาอย่างรวดเร็ว ข้ามหัวบรรดานักเรียนที่เดินขวักไขว่มั่วกันไปหมด และตรงเข้ากระทบกับหัวรูนอย่างจัง ทันใดนั้นหลังจากที่รูนล้มลงไปแล้ว เงาคนสองคนก็โผล่มาอยู่ข้างหน้าพวกเขา แอลที่มีขนมและของเล่น?เต็มอ้อมแขนกับดาน่าที่ถือก้อ นสีเทาๆแข็งๆแบบเดียวกับที่ชนหัวรูนเมื่อครู่นั่นเอง
___ รูน! เป็นอะไรไหม นิกพูดด้วยความตกใจ รีบดึงรูนให้ลุกขึ้น รอยปูดๆแดงๆปรากฎอยู่บนหัวเขา ดาน่า เธอทำอะไรน่ะ เขาพูดต่อขณะที่ถูกแอลยัดขนมใส่มือ และรูนส่ายหน้าด้วยความมึนงง
___ เปล่า ก็แค่เรียกเฉยๆน่ะ ดาน่าตอบเรียบๆแบบที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่รู้สึกว่าจะกำลังอารมณ์เสียอยู่ นายผิดเองนะที่มัวแต่เหม่อลอย เธอพูดต่อ มีคนสวมชุดหมีหัวโตๆตัวสีน้ำตาลเดินคู่กับหนูที่ขนาด หัวพอกันเดินผ่านพวกเขาไป ที่ตามมาติดๆก็เป็นกลุ่มผู้หญิงกลุ่มใหญ่ที่พร้อมใจก ันสวมชุดแม่มดหมวกแหลมๆกับผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้ม รูนเห็นเด็กคนหนึ่งในกลุ่มนั้นโบกมือให้นักเรียนชายท ี่ยืนถัดจากเขาด้วย ที่มีการแต่งตัวแบบนี้ก็เพราะในงานนี้ไม่ได้มีการบัง คับเรื่องการแต่งตัวเท่าใดนักจึงมีการแต่งตัวแปลกๆกั นเยอะมาก แถมรู้สึกว่าจะมีการประกวดด้วยอีกต่างหาก
___ แต่มันก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องทำแบบนี้นี่ นิกส่ายหน้า ส่วนมือก็แกะห่อขนมอย่างเร็วโดยไม่ต้องมอง
___ เอาน่า นิก ตอนนี้น่ะดาน่ากำลังหงุดหงิดอยู่นะ จู่ๆซิลค์ก็โผล่พรวดมาจากทางด้านหลังของนิก เธอกำลังกังวลเรื่องเงินอยู่น่ะสิ เธอพูดต่อ
___ หา? เรื่องเงิน ทำไมล่ะ นิกรีบถามซิลค์ทันที คงชอบกินขนมมากละสิ ผู้หญิงก็หยั่งงี้แหละ เดี๋ยวก็...อุ๊บ นิกกะว่าจะต่อด้วยคำว่า อ้วน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ของบางอย่างที่เคยชนหัวรูนมาแล้วก็ถึงคราวชนหัวนิกบ้ าง และที่แตกต่างกันระหว่างคราวก่อนกับคราวนี้ก็คงแป็นค วามแรงที่เพิ่มขึ้นมากๆๆ
___ ยังไงเหรอ บอกหน่อยๆ รูนสไลด์ตัวเข้ามาหาซิลค์ทันทีที่เขาเริ่มรู้สึกหายม ึนหัวแล้ว ช่วงนี้อาการของรูนเมื่ออยู่ต่อหน้าซิลค์จะแปลกๆจากป กติอย่างเห็นได้ชัดแต่อธิบายไม่ได้ เขาจะดูร่าเริงขึ้นจนเกินไป สามารถฟังเรื่องที่ซิลค์เล่าให้ฟังได้อย่างสนอกสนใจม ากทั้งที่เป็นเรื่องที่แม้แต่นิกก็จะง่วงเมื่อฟังก็ต าม(ถ้านิกถึงขั้นง่วงแล้วล่ะก็ รูนก็คงไม่รอดหรอก)และยังฟังจนจบได้โดยไม่หลับด้วย
___ ก็ตลอดทางที่แอลเดินเที่ยวไปเรื่อยๆน่ะสิ ร้านขายของแต่ละร้านจะมีขนมหายไปร้านละหนึ่งอย่าง ซิลค์เริ่มเล่าเรื่องด้วยท่าทางเหมือนทุกครั้ง แปลกดีไหมล่ะ
___ จริงง่ะ นิกเดินเซๆเข้ามาทางด้านข้างรูน หรือว่าจะเป็นเรื่องของเงาสายฟ้ากันนะ เขาพูดต่อ สายตามองไล่ไปรอบๆตัวแต่ไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ใด(อาจเ พราะว่าโดนกระแทกอย่างแรงก็ได้ ผู้อ่านอย่านำไปทำตามล่ะ) เรื่องของเงาสายฟ้าที่นิกเอ่ยถึงนี่เป็นหนึ่งใน 11 เรื่องเล่าที่มีการเล่าต่อๆกันมาของโรงเรียนเลวิเทีย กล่าวคือ เมื่อถึงในวันที่มีการจัดงานใหญ่ๆขึ้นไม่ว่าจะวันใด ทุกคนจะพบว่าของๆตนที่นำออกมาวางโชว์หรือวางทิ้งไว้จ ะหายไป ถึงแม้ว่าตรงที่นั้นๆจะไม่มีใครอยู่หรือผ่านก็ตาม ว่ากันว่าสิ่งของเหล่านั้นถูกขโมยโดยวิญญาณของเด็กนั กเรียนคนหนึ่งที่ฝึกวิชาของหัวขโมยจนเก่งกาจ แต่ได้เกิดอุบัติเหตุขึ้น(อะไรก็ไม่รู้)ก่อนที่เขาจะ จบออกไปจากโรงเรียน และเขาก็ยังไม่ได้ไปจากโรงเรียนนี้
___ ไม่ใช่หรอก ซิลค์ส่ายหน้า ที่จริงมันเป็นว่า แอลนั่นแหละที่เป็นคนหยิบไป ด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อด้วยนะ เธอพูดต่อ ทุกคนหันหน้าไปมองทางแอลที่ทำสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย(ไ ม่รู้ว่าจริงหรือแกล้ง)
___ ผมฝึกหยิบของแบบนี้บ่อยๆแหละ แปลกเหรอ แอลพูด
___ ไม่ใช่เรื่องนี้ แอล แต่การขโมยของแบบนี้น่ะมันผิดนะ นิกพูดแต่หันไปแตะไหล่รูน หน้าตายังคงมึนงงอยู่เล็กน้อย เอ แล้วมันเกี่ยวข้องกับดาน่ายังไงล่ะ ถ้ามันไม่เกี่ยวข้องกับ เอ่อ...เรื่องกิน เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเกรงกลัวเล็กน้อย
___ ก็ดาน่าน่ะเป็นเพียงคนเดียวที่ทันเห็นมือของแอลตอนที ่ทั้งคู่บังเอิญเดินสวนกัน ซิลค์เล่า พวกคณะกรรมการกลุ่มใหญ่เลยนะ แต่มีดาน่าเห็นทันแค่เพียงคนเดียว ร้ายกาจมากเลยแอลเนี่ย พอพูดถึงตอนนี้ทั้งหมดยกเว้นดาน่าที่ยังโมโหอยู่จ้อง ไปทางแอลกันหมดด้วยสายตาชื่นชมปนกับความทึ่ง(ไม่รู้เ หมือนกันว่าทำไม ทั้งๆที่แอลทำผิดอยู่แท้ๆ)
___ ทีคนทำผิดนะทำเป็นชื่นชม ดาน่าขมวดคิ้ว หยั่งงี้จะมีพวกคณะกรรมการไปเพื่ออะไรกัน ในเมื่อทำผิดแล้วดีใจกัน เธอพูดต่อกับซิลค์
___ ไม่นะ ดาน่า ที่เราตื่นเต้นกันก็เพราะแบบว่า ข้อเท็จจริงคือ เธอเนี่ยเป็นคนที่สายตาไวที่สุดในกลุ่มของคณะกรรมการ ใช่ไหมล่ะ และก็เป็นเธอคนเดียวเสียอีกที่ทันเห็นมือของแอลตอนเข าหยิบของ นี่ก็แสดงว่าระดับฝีมือของแอลก็สูงมาก ไม่ค่อยจะพบเลยนะคนแบบเนี๊ย แบบว่าปกติเจอแต่ระดับธรรมดากันเท่านั้นเอง ซิลค์พูดยาวและรัวเร็วจนแทบไม่ได้หายใจ และเธอก็ไม่ได้คิดจะจับแอลในฐานะของคณะกรรมการด้วย เมื่อตอนนั้นฉันเห็นนะ เธอควักเงินจ่ายตามร้านที่ต้องเสียของเพราะถูกแอลหยิ บไป แล้วก็ไม่ยอมเรียกพวกคณะกรรมการคนอื่นๆด้วย ดีแล้วล่ะ เธอเริ่มห่วงคนอื่นบ้างแล้วล่ะนะ กะว่าจะมาแก้นิสัยแอลทีหลังล่ะสิ ซิลค์ยิ้มกว้าง หัวเราะเล็กน้อย
___ ดะ เดี๋ยวก่อน ซิลค์ นี่เธอ ดาน่าพูดตะกุกตะกัก
___ อ้าว! ดาน่า เธอทำเพื่อผมเหรอ กลัวว่าผมจะพลาดแล้วจะถูกจับได้ใช่ไหม แอลพูดเสียงดังแทรกระหว่างดาน่ากับซิลค์ขึ้นจนทำให้ค นแถวๆนั้นหันมามองด้วยความสงสัย ไม่ต้องห่วงผมไปหรอกน่า เขาพูดต่อ ขนมในมือเริ่มร่อยหรอ เสียงตะโกนเรียกชวนกันให้ไปในห้องประชุมดังผ่านพวกเข าไป ตอนนี้คงจะเป็นเวลาที่การประกวดชุดแต่งตัวทั้งหลายเร ิ่มขึ้นแล้ว
___ ก็คือว่า...ฉัน...คิด ดาน่าตอบช้าๆ
___ ทำไมกัน เธอชอบแอลเหรอ รูนตะโกนขัดดาน่า
___ ก็เหมาะกับเธอดีนะ รอยยิ้มแปลกๆปรากฏขึ้นบนมุมปากนิก เขาพูดขัดตอนที่ดาน่ากำลังจะอ้าปากพูดพอดี พวกชอบความรุนแรงงี้แหละ จะชอบใครคนนั้นก็ต้องแกร่งกว่าและเก่งกว่า เขาพูดต่อพร้อมกับที่ดาน่าอ้าปากอีกครั้งพอดี น้ำเสียงฟังดูพอใจที่ได้ประชดประชัน แล้วถ้าใครสังเกตตอนนี้ดีๆจะพบว่าดาน่าเริ่มมีสีหน้า แดงก่ำแล้ว(ไม่แน่ใจว่าอายเพราะคำพูดของคนอื่นๆหรือว ่าโกรธจัดกันแน่ แต่ข้อหลังน่าจะมีความเป็นไปได้มากกว่า)
___ เมื่อกี๊ได้ยินคุยกันเรื่องคนที่ดาน่าชอบนี่นา ขอแจมด้วยสิ ลีออนโผล่มาทางด้านหลังแอล หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสพร้อมกับท่าทางที่กระตือรือร้น ในมือมีสมุดเล่มเล็กๆกับปากกา ดูเหมือนว่าเขาจะมาฟังทันแค่ช่วงหลังๆเท่านั้น
___ ต้องเป็นข่าวใหญ่แน่ๆ เสียงที่พยายามจะเลียนแบบลีออนแต่ไม่เหมือนดังขึ้นข้ างๆนิก วอลเลซผู้มีท่าทางเหน็ดเหนื่อยนั่นเอง ท่าทางเขาคงเพิ่งจะหนีเจมาได้(อย่างฉิวเฉียด) หน้าหนึ่งเลยล่ะ เหมือนตอนที่เคยแพ้แอลไง
___ดูเหมือนว่าขีดความอดทนของดาน่าจะมาถึงขีดสุดเสีย แล้ว วัตถุส่องแสงบางอย่างพุ่งทะลุออกมาจากทางห้องเรียนปร ะจำของพวกเขา แสงจากวัตถุนั้นสาดส่องไปทั่วและผู้ที่ต้องแสงนั้นแม ้เพียงนิ้วเดียวก็แทบจะหายใจไม่ออก ขยับตัวไม่ได้ ความเคลื่อนไหวด้านนอกในสนามหายวับไปในทันที มีเพียงใบไม้ใบเล็กๆสองสามใบร่วงหลุดจากกิ่งเท่านั้น
___และทันใดนั้นเองการหยุดนิ่งทั้งหมดเมื่อครู่ก็เข้ าสู่การหยุดนิ่งที่แท้จริง รูนรู้สึกว่าครั้งนี้มันคล้ายๆกับเหตุการณ์หนึ่งที่เ ขาเคยพบมา ความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายแผ่กระจายไปทั่วร่างกายข องเขาแทนที่ความรู้สึกหนักอึ้งที่เกิดจากแสงประหลาดเ มื่อครู่ เขาหันหน้าไปมองรอบๆ ทุกคน ทุกสิ่งทุกอย่างได้หยุดนิ่งหมดอย่างสมบูรณ์แบบ แต่บางสิ่งไม่ได้หยุดไปด้วย นิก ซิลค์และวอลเลซหันหน้ามองเลิกลั่กไปมา
___ อะไรกันเนี่ย รูนพูดเสียงประหลาดใจ เกิดอะไรขึ้นน่ะ เขาถามต่อถึงแม้จะรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้คำตอบที่แท้จริ งมาอยู่แล้ว
___ นั่นสิ มันเกิดอะไรขึ้น นิกพูดย้ำคำถามของรูนช้าๆ มันคล้ายๆกับว่าเคยเกิดขึ้นมาแล้ว เขาพูดต่อช้าๆ หยิบนาฬิกาพกเรือนสีทองของเขาขึ้นมาดู เข็มทั้งสองหยุดนิ่ง แต่นิกมั่นใจแน่นอนว่า นาฬิกาไม่ได้เสีย
___ ... ซิลค์อึ้ง พูดอะไรไม่ออก มีท่าทางงุนงงอย่างหนัก
___ แอล เจ พวกนายใช่ไหมนั่น วอลเลซตะโกนเสียงดัง เสียงของเขาดังเหมือนกับสะท้อนไปตามผนังถ้ำที่ลึกเข้ าไปอย่างไม่มีสิ้นสุดทั้งๆที่พวกเขาอยู่ในสนามกว้าง ซักครู่ร่างของแอลกับเจก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาอ ย่างทันทีทันใดและไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ
___ โทษที เจพูดเสียงราบเรียบ พอดีรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่กล้าแกร่งมาก เลยต้องทำแบบนี้ก่อนน่ะ กันการเสียหายที่จะเกิดขึ้น เขาพูดต่อ มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ก้อนเมฆก้อนใหญ่ๆหลายก้อนหยุดน ิ่งอยู่ รูนเห็นนักเรียนคนหนึ่งใกล้ๆเขาหยุดนิ่งค้างในท่าที่ กำลังอ้าปากจะกัดขนมอยู่ แอล นายไปดึงดาน่าเข้ามาซิ เก็บดาบของเธอมาด้วย เจสั่งแอลที่ยอมทำตามอย่างว่าง่าย
___รูนและคนอื่นๆ(ที่ไม่ได้หยุดนิ่งอยู่)มองด้วยความ งุนงงตามแอลที่เดินต้อยๆไปอยู่ใต้วัตถุสีเงินๆยาวๆที ่ลอยค้างอยู่ในอากาศ สิ่งนี้เองที่เป็นต้นกำเนิดแสงที่มีพลังประหลาดเมื่อ ครู่ แอลย่อตัวลงนิดนึงก่อนจะดีดตัวขึ้นไปจับดาบในอากาศแล ้วดึงติดมือลงมา เขาโดดได้สูงมากจนน่าประหลาดใจ ความสูงที่เขาทำได้นั้นก็เกือบสี่เมตรจากพื้นถึงดาบ จากนั้นจึงไปดึงแขนดาน่าที่ค้างอยู่ในท่ากระโดดอยู่ ทันทีที่แอลจับโดนแขนดาน่าที่อยู่สูงจากพื้นเกือบเมต ร เธอก็ร่วงลงมาทันที
___ อืม...ทีนี้ก็ครบคนในตอนนี้พอดี เจพูด ช่างเป็นกลุ่มที่น่าสนใจดีแท้
___ เกิดอะไรกันเนี่ย ซิลค์พูดขึ้นได้เป็นคนแรกหลังจากเกิดความเงียบขึ้นอย ู่นานทีเดียวหลังจากการปรากฏตัวของแอลกับเจ ไปจนถึงดาน่าที่หายจากอาการถูกหยุดไว้เมื่อถูกแอลดึง แขน เธอเองก็งงอยู่เหมือนกันเมื่อได้เห็นบรรยากาศรอบๆ
___ เวลาไง แอลหัวเราะเสียงดัง เสียงของเขาฟังดูสะท้อนไปมาแบบเดียวกับวอลเลซ เขตการควบคุมเวลา ความสามารถของเจเขาน่ะ
___ เขตการควบคุมเวลา? รูนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มันคืออารายน่ะ
___ ว้าว! ยอดไปเลย นิกร้องอย่างตื่นเต้น ท่าทางว่าความสงสัยจะจางหายไปบางส่วนแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นจริงๆ
___ อะไรๆกัน นิก บอกหน่อยสิ ซิลค์ถามรัวเร็วประสานเสียงกับรูนพอดี ส่วนดาน่ายืนนิ่งแต่ภายในใจไม่ได้นิ่งไปด้วย
___ เขตการควบคุมเวลาก็คือ เขตที่พวกนักเวทย์หยุดเวลาไว้นั่นเอง นิกอธิบายด้วยท่าทางกระตือรือร้น วิชาที่ถนัดของเขานอกจากภูมิศาสตร์ก็คือวิชาประวัติศ าสตร์ ความรู้ในเรื่องนี้ของเขานั้นถ้านำไปเทียบกับระดับชั ้นอื่นๆก็พอๆกับนักเรียนปี 4 แล้ว ในสมัยโบราณช่วงที่เหล่านักเวทย์ยังคงความรุ่งเรืองอ ยู่นั้น จะมีคนกลุ่มหนึ่งที่ได้ชื่อว่ากลุ่มของผู้ควบคุม เป็นกลุ่มที่มีการร่วมมือกันระหว่างผู้เชี่ยวชาญในแต ่ละสายอาชีพ ซึ่งหนึ่งในนั้นจะต้องมีนักเวทย์อยู่อย่างน้อย 1 คน มีหน้าที่ต้องคอยหยุดยั้งเหตุการณ์ร้ายต่างๆที่จะเกิ ดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นพวกนักรบมืด อสูรฝ่ายมืด และภัยธรรมชาติ พวกเขาจะมีนักทำนายที่แม่นยำมากเกือบที่สุดคอยตรวจสอ บเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น จากนั้นจะส่งทีมออกปฏิบัติงาน หนึ่งในขั้นตอนนั้นก็มีการใช้เขตควบคุมเวลาด้วยในบาง สถานการณ์ เขาอธิบายต่ออย่างยืดยาว มีเจพยักหน้าหงึกๆอยู่ตลอดเวลาที่นิกอธิบาย
___ แล้วมันอะไรกัน ดาน่าพูดเสียงออกจะหงุดหงิดเล็กน้อย อธิบายยืดยาวแต่ก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี
___ เรากับแอลเป็นนักเวทย์ เจพูดสั้นๆเสียงนิ่งๆง่ายๆทันทีที่ดาน่าพูดจบ ทำเอาทั้งนิก รูนและวอลเลซนิ่งเงียบ มองหน้าเจและอ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่าเจจะบอกเรื่องน ี้กับคนอื่นๆอีกได้ง่ายๆ ถึงจะเป็นซิลค์กับดาน่าก็เถอะ ความลับน่ะยิ่งมีคนรู้มากก็ยิ่งอันตรายนะ นิกคิด ส่วนทางดาน่ากับซิลค์ก็นิ่งเช่นกัน แต่ต่างจากนิกนิดหน่อยคือ ทั้งคู่กำลังสงสัยว่ามีการเล่นตลกอะไรอยู่แน่ๆ
___ อึ้งไปเลยล่ะสิ แอลตะโกน อึ้งไปเลยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เขาพูดซ้ำๆย้ำๆ กระโดดไปมา และสุดท้ายก็ไปลงเอยกับขนมที่นอนกองรออยู่ที่ร้านค้า ที่ใกล้ที่สุด และยังไม่ทันที่จะมีใครรู้ตัว เขาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว พูดพึมพำเสียงเบาๆทั้งๆที่ขนมที่เพิ่งจะใส่ปากเข้าไป ยังค้างอยู่เต็มปาก มือก็ชี้มาทางรูนที่วินาทีต่อมาได้กลายเป็นเป็ดขนสีน ้ำตาลอ่อนพร้อมกับแสงสีเขียวเรืองเป็นสายแวบหนึ่ง
___ เฮ้ย! นิกร้อง ซิลค์กับดาน่าสูดหายใจเสียงดังด้วยความตกใจ ส่วนวอลเลซยืนตัวสั่นเพราะกลั้นหัวเราะ รูนกลายเป็นเป็ดไปแล้วล่ะ ยอดมากแอล เจ๋งจริงๆ วอลเลซพูดกลั้วหัวเราะก่อนที่ในอีกวินามีต่อมาเขาก็ถ ูกเจทำแบบเดียวกับรูน เพียงแต่คราวนี้เขากลายเป็นคางคกตัวใหญ่แทน
___ โทษทีๆ เจชี้ไปที่รูน ทันใดนั้นเขาก็คืนร่างเป็นคนเช่นเดิมท่ามกลางแสงสีฟ้ าๆ นายน่าจะเล่นวอลเลซแทนนะ ถ้าอยากให้คนเขาเข้าใจที่เราพูดกันน่ะ เจพูดกับแอล ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะมองไปทางดาน่ากับซิลค์
___ นายเจ๋งดีเพื่อน นิกพูดตบไหล่แอล ซิลค์ ผมคนนึงนะที่ขอบอกเลยว่าเจน่ะพูดความจริง เพราะเห็นกับตามาแล้วหลายครั้งน่ะ จริงๆแล้วพวกเธอก็ด้วยล่ะ ตอนวันแรกของเทอมไง
___ ไม่ฮาเลย รูนส่ายหน้า ตกใจแทบแย่เลยแอล
__________________________________________________ ____________
___ ผลของเขตควบคุมเวลาก็เป็นหยั่งงี้แหละ พอถอนเวทย์มนต์ออกเวลาภายนอกก็จะมาเชื่อมต่อแบบนี้ไง เจพูด แหงนหน้ามองท้องฟ้าสีส้ม ดวงไฟสว่างไสวไปทั่วโรงเรียน เสียงดนตรีที่ดังอึกทึกตั้งแต่เริ่มงานไม่มีทีท่าว่า จะหยุดเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้ผู้คนต่างก็เริ่มจะทยอยกันเข้าไปในห้องประชุมก ันแล้ว พอดีพลังของเราไม่ค่อยสูงนัก เวลาด้านในที่ถูกหยุดไว้ด้านในเลยไหลตามเร็วพอๆกับด้ านนอก เขาพูดต่อ ตั้งแต่ที่นิกโชว์ความสามารถในด้านประวัติศาสตร์ในตอ นที่อยู่ในเขตควบคุมเวลา รู้สึกว่าเจจะเริ่มเข้ากับนิกได้เป็นอย่างดีมากขึ้น
___ ได้ยินมาว่าเทวีฤดูกาลเนี่ยงดงามมาก เดี๋ยวพอเริ่มพิธีการเราคงจะได้ยินเสียงหนวกหูของพวก ผู้ชายกันล่ะ ลีออนพูดกับรูนและแอลอย่างรู้ดีอยู่ด้านหลังเจ ผมก็อยากเห็นเหมือนกันด้วยล่ะ
___ ขนาดนั้นเลยอ่ะ ว่าแต่ว่าเทวีเนี่ยจะมากันทำไมล่ะ รูนถามสั้นๆ แต่คำถามสั้นๆนี้เนี่ยแหละที่เกือบทำให้ลีออนร้องออก มาด้วยความประหลาดใจ นี่นายไม่รู้เลยว่างานฉลองเนี่ยฉลองอะไร ลีออนถามอย่างรวดเร็ว
___ ไม่รู้ รูนตอบสั้นๆรวดเร็วและได้ใจความมาก รู้แค่ว่า ไม่ต้องเรียน สนุกสนานและมีของให้กินเยอะ
____ เชื่อเขาเลย... ชีวิตนายนี่ไม่ค่อยจะแปลกไปกว่านี้เลยนะ ลีออนพูด แต่เอาเถอะ รีบๆเดินหน่อย เดี๋ยวที่ยืนดีๆจะไม่มีนะ ป่านนี้คงมีพวกนักเรียนชายเต็มไปหมดแล้วมั๊ง(รวมผมด้ วยล่ะ!)
___ คิดไว้แล้วว่าต้องใช่ ซิลค์ที่ตามหลังรูนติดๆพูดกับดาน่าแบบที่ไม่ให้คนอื่ นได้ยิน ฉันรู้สึกแปลกๆมาตั้งนานแล้วว่าแอลต้องมีอะไรแปลกออก ไปอย่างแน่นอน จะว่าไปก็ตั้งแต่ที่เห็นหนังสือที่แอลเผลอทำหล่นแล้ว ล่ะ อ้อ! ตอนนั้นเธอไม่อยู่ด้วยนี่นา
___ อืม ดาน่าส่งเสียงสั้นๆตอบกลับมา ครั้งนั้นเจก็ใช้เวทย์แบบนั้นช่วยให้แอลชนะฉันได้สิน ะ แล้วหยั่งงี้ฉันจะเอาคืนแอลได้ยังไงล่ะถ้าเขาเป็นนัก เวทย์ เธอพูดต่อ
___ นี่ๆไหนว่าจะปรับปรุงตัวไงล่ะ ซิลค์ขุดเอาไม้ตายในการห้ามดาน่าไม้ตายใหม่ขึ้นมาเล่ น อย่าคิดมากเลย จริงๆเธอก็เก่งนะ เจเขาก็บอกนี่นาว่าที่เขาต้องกางเขตการควบคุมเวลาก็เ พราะเธอนั่นแหละ พรสวรรค์ด้านพลังที่มากมายของเธอที่ปลดปล่อยออกมาตอน นั้นน่ะ อย่างน้อยๆก็สามารถทำให้ที่ตั้งชมรมหายไปได้แถบนึงเล ยล่ะ
___ เอ่อ...ก็ ขอโทษนะ ที่ตอนนั้นเกือบจะทำร้ายเธอไปด้วย ดาน่าพูด ก้มหน้าเล็กน้อย นี่ถ้าเจไม่มาละก็... ดาน่าพูดต่อเสียงเบาๆ ขณะที่นักเรียนคนอื่นที่เดินอยู่ข้างๆเธอคุยกันเสียง ดังเป็นเรื่องว่าทำไมวันนี้เวลามันผ่านไปเร็วแปลกๆ
___ ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องคิดมาก เราคิดในแง่ดีก็พอแล้วล่ะ คิดว่าเธอมีความอดทนมากขึ้น ถึงแม้จะยังไม่สมบูรณ์พร้อม แต่ก็ค่อยๆฝึกตัวเองไปเรื่อยๆจนดีที่สุด ซิลค์พูดอย่างอารมณ์ดี แล้วก็น่าแปลกใจนะ เธอเรียกดาบมาได้ยังไงกัน ซิลค์ถามดาน่าที่ส่ายหน้าบอกว่าจำไม่ได้ว่าทำยังไง
___เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นเมื่อเสียงประกาศเริ่มงานเ ต้นรำดัง พวกรูนเดินมาถึงลานตรงน้ำพุแถวๆหน้าห้องประชุมที่เต็ มไปด้วยฝูงชนออกันอยู่ ต่างก็มองขึ้นไปตรงระเบียงด้านบนชั้น 2 รูนเงยหน้ามองขึ้นไปตามก็เห็นพวกอาจารย์ยืนนิ่งกันอย ู่เต็มอย่างเป็นระเบียบเหมือนกับจะรออะไรอยู่
___ อาจารย์อยู่เต็มเลย เกิดอะไรขึ้นเหรอ รูนสะกิดถามลีออน
___ เงียบก่อน ลีออนกระซิบตอบ เทวีฤดูกาลจะออกมากล่าวแล้วล่ะ เดี๋ยวก็จะมีงานเต้นรำแล้ว เขาพูดต่อ
___ ที่นี่น่ะ จะเป็นที่แรกที่เริ่มงาน แล้วจากนั้นทั่วเมืองจะค่อยเริ่มตาม นิกพูดเสริมเบาๆ งานเต้นรำจะเริ่มขึ้นในตอนค่ำวันแรกของงาน เริ่มต้นด้วยพิธีเปิดที่เลวิเทียแล้วจะค่อยๆขยายวงกว ้างออกไปจนทั่วเมือง ในช่วงนี้ตามถนนหนทางจะเต็มไปด้วยคู่เต้นรำเต้นท่ามก ลางดนตรีจังหวะสนุกสนานและแสงจากก้อนแร่พลังงานที่นำ มาใช้อย่างมหาศาล พิธีเปิดกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วล่ะ แค่รออีกหน่อยเดียว รอให้เทวีทั้งสามปรากฏกายออกมา... นิกพูดต่อ และก่อนที่เขาจะพูดจบ บางสิ่งก็เกิดขึ้นตรงระเบียงจนทำให้นิกอ้าปากค้าง รูนมองตามขึ้นไปพร้อมๆกับเสียงคุยกันอย่างตื่นเต้นดั งขึ้น
___ที่นั่นตรงระเบียง ร่างสามร่างที่สง่างามยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขา แสงสีทองสว่างวูบวาบอยู่ด้านหลัง บรรดานักเรียนเบื้องล่างต่างพากันนิ่งเงียบราวกับต้อ งมนตร์สะกด...ทุกๆคน...เว้นแต่
___ อ๊ะนั่น ซันนี่ เรนนี่กับวินดี้นี่นา แอลตะโกนลั่นฝ่าความเงียบออกมา
______________________________________จบตอน |