| เอาตอนจบมาลงครับผม(ความจริงแค่จบภาคแหละ) แต่ก็เหมือนจบ(เพราะผมไม่ได้เขียนต่อ หวังว่าสักวัน ผมคงต่อได้) แล้วผมกะว่า หลังลงตอนสิบนี้แล้ว ผมจะเอาอีกเวอร์ชั่นมาลงตั้งแต่แรกเลยครับ
__________________________________________________ __________________________
________________________________The Devil Brooch
มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ
ตอนทึ่10 ถล่ม
___เชลล์เป็นปิศาจที่มีรูปร่างพอๆกับลิเดีย แถมเหาะได้เหมือนกันด้วย ใบหน้าดูเย็นชา ผมไว้ยาวประบ่าสีชมพูเข้ม นัยน์ตาสีม่วง ผิวขาวเปล่งปลั่ง บนหัวสวมหมวกผ้าใบเล็กๆสีขาว มีปลอกคอเหล็กหนามคล้องที่คอ สวมเสื้อและกระโปรงสั้นรัดรูปสีขาวกับดำ ที่ข้อมือทั้งสองข้างถูกล็อคด้วยกำไลทองเชื่อมกับโช่ ขาดๆราวกับว่ามันเคยใช้เป็นเครื่องพันธนาการมาก่อน กระโปรงด้านซ้ายเป็นรอยฉีกขาดเผยให้เห็นต้นขาขาวที่ม ีผ้าสีดำผูกไว้อยู่ รองเท้าหนังสูงถึงเข้ามีสีดำและขอบสีเหลือง
___เข็มกลัดของลินน์ ลิเดียและเอมี่ร่วงหล่นลงพื้นเมื่อเชลล์ปล่อยมือ เธอยิ้มแบบผู้ได้รับชัยชนะ แอลกัดฟันกรอด
____ จะลงมือหรือ พ่อค้า เธอพูดเสียงเย็น แต่ฟังดูเยาะเย้ย เข้ามาได้เลย ฉันไม่หวั่นอยู่แล้ว ตราบเท่าที่มีมาย่าในมือ เธอพูด เงาดำร่างหนึ่งปรากฏอยู่ข้างหลังแอล
___แต่ยังไม่ทันที่ใครจะลงมือทำอะไร ลินน์ก็ลุกพรวดขึ้นแล้วโดดเตะเสยเข้าจุดที่เชลล์เคยย ืนลอยอยู่ สายฟ้ามุ่งตรงหาเธอ แต่เพียงลินน์สะบัดมือ สายฟ้าก็กระจายหายไป
___ ในที่สุดก็เอาจริงแล้วหรือ เชลล์พูดเสียงตื่นเต้น นัยน์ตาเบิกกว้างแฝงแววบ้าคลั่ง กำลังเบื่ออยู่พอดีเลย
___ลินน์มองศัตรูด้วยสายตาที่เฉียบคมดุดัน เธอกำหมัดแน่นก่อนจะพุ่งเข้าใส่เชลล์
___ เปรี้ยง! เชลล์เตะเข้าที่ท้องลินน์ก่อนจะซัดตามด้วยพลังไฟฟ้าอ ย่างรวดเร็วและถี่รัวจนไม่มีโอกาสให้ร้องสักแอะ แล้วจึงฟาดแส้ต่อเป็นชุด แต่คราวนี้ไวต์ไม่รู้สึกไปด้วยแล้ว
___ กรี๊ด
! ลินน์ร้อง ทรุดลงกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกจากแผลที่ปรากฏขึ้นมากมายตาม แขนขาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ เสื้อผ้าเธอขาดหลุดลุ่ยกระจุยกระจาย
___ ยังๆ เชลล์ตะโกน มีแสงวาบขึ้นที่มือของเธอพร้อมกับแส้ที่ตวัดเร็วขึ้น ...เร็วขึ้น...เร็วขึ้นเรื่อยๆจนมองตามไม่ทัน เห็นเป็นเพียงม่านสีเทาบางๆที่ปกคลุมเชลล์เท่านั้น แต่ทว่าเป็นม่านที่สามารถตัดได้ทุกอย่างแม้แต่เพชรที ่ได้ชื่อว่าแข็งที่สุด และให้ความรู้สึกราวกับว่าพายุคลั่งพัดกระหน่ำ
___ลินน์ค่อยๆลุกขึ้นยืน นัยน์ตาเธอจับจ้องพายุที่ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาหาเขม็ง กำหมัดแน่น แสดงถึงจิตใจที่ยังไม่ยอมแพ้ถึงแม้ว่าจะแทบขยับร่างก ายไม่ไหวแล้วก็ตาม
___ แย่แล้ว! พายุเชือดเฉือน แอลร้อง เขาตัดสินใจกางเขตป้องกันเล็กๆสีเขียวขึ้นก่อนที่พาย ุแส้จะเข้าถึงตัวลินน์ เสียงเปรี๊ยะๆแหลมสูงเชือดเฉือนแก้วหูดังขึ้น ไวต์รีบอุดหูแล้วกัดฟันลุกยืนขึ้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปรับร่างที่อ่อนปวกเปียกของลินน์ที่ล ้มลงอีกครั้ง
___ อย่าเข้ามายุ่งนะ เชลล์ตะโกน เธอยิงคลื่นเวทย์มนต์ในรูปแสงสว่างจ้า มันลอยผ่านอากาศอย่างรวดเร็วอ้อมหลังหาแอล แล้วระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นหมอกฝุ่นสูงเกือ บห้าเมตร
___ไวต์พบว่าแค่เพียงเข็มกลัดหลุดจากการ์เดียนในการต ่อสู้ก็จะทำให้สภาพการเป็นการ์เดียนหายไปทันที และนี่ก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการมาตลอด การเป็นอิสระจากปิศาจแบบนี้ หากว่าเขาถอนตัวตั้งแต่ตอนนี้ เขาก็จะปลอดภัย แถมไม่มีปิศาจมาตามกวนใจอีก ไม่ต้องมีการต่อสู้อีก สามารถกลับไปใช้ชีวิตตามปกติเหมือนแต่ก่อนได้
___ ผมควรจะทำอย่างไรดี ไวต์คิดอย่างจนปัญญาเมื่อเห็นเชลล์ค่อยๆลอยมาทางเขาก ับลินน์
___ ทำอย่างไรดี...
___ ใครก็ได้ช่วยด้วย...
___ไวต์มองลินน์ในอ้อมแขน เธอบาดเจ็บอย่างรุนแรง เลือดไหลจนชุ่มโชกไปหมด สีหน้าค่อยๆซีดลงเรื่อยๆจนน่ากลัวว่าเธอจะทนได้อีกไม ่นานนัก อาจจะเป็นเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ แต่ทว่าดวงตาสีเหลืองทองสดใสและดุดันนั้นก็ยังจ้องศั ตรูอย่างกระหายตลอดเวลา
___ เขาควรจะทำอย่างไรดี ไวต์คิดซ้ำไปซ้ำมาจนในที่สุดแล้วเขาก็มั่นใจได้ว่าไม ่มีทางที่จะมีใครมาช่วยเขาได้อีก แอลก็โดนซัดไปแล้ว ส่วนลินน์ก็อาการย่ำแย่ คำว่า หนี ผุดขึ้นในสมองโดยอัตโนมัติเมื่อเขาหวนนึกถึงมาย่า อุปกรณ์เพียงชิ้นเดียวที่จะช่วยพลิกสถานการณ์ได้ก็อย ู่ในมือเชลล์ ไม่มีทางเลยที่เขาจะต่อสู้กับศัตรูที่ร้ายกาจแบบนี้ไ ด้เพียงคนเดียว บางทีเขาควรจะหนีไปซะ
___หนี...! หนี...! หนี...! สมองสั่งการอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นสีหน้ายิ้มๆของเชลล์ เวลาทุกนาทีดูเหมือนจะเดินช้าเป็นชั่วโมง ดูเหมือนเชลล์จะค่อยๆทำร้ายพวกเขาทางจิตใจก่อนสังหาร ทิ้ง ดูเธอจะต้องการเห็นสีหน้าหมดหวังไม่ก็ดิ้นรนสุดชีวิต จากผู้แพ้ ดังนั้นย่อมต้องไม่มีทางที่เธอจะปล่อยเขาไปอยู่แล้ว ในเมื่อไม่มีทางหนี เขาก็ต้องยอมรับมันซะ อย่างน้อยถ้าได้เกิดใหม่ก็คงได้เกิดเป็นคนที่ดีกว่าต อนนี้ล่ะมั๊ง
___ ฉันว่าฉันเปลี่ยนใจนิดหน่อยนะ เชลล์พูดยิ้มๆ อาจเป็นเพราะเธอเห็นสีหน้ายอมรับชะตากรรมของไวต์ก็ได ้ แส้สีดำตวัดเข้าพันรอบคอลินน์ก่อนจะกระตุกร่างเธอให้ ลอยไปหาเชลล์ ส่วนไวต์ถูกดีดล้มก้นกระแทกพื้น ฉันว่าฉันจะปล่อยอดีตการ์เดียนของเธอไป แต่ต้องให้เขาเห็นเธอตายก่อนนะ
____ แล้วรู้ไหม คำว่าผู้ควบคุมที่ใช้เรียกเผ่าพันธุ์ฉันมันหมายถึงอะ ไร เชลล์พูด มีแววบ้าคลั่งปรากฏในดวงตา แต่ในวินาทีนั้นเอง ไวต์กลับเห็นเป็นนัยน์ตาที่แสนบริสุทธิ์และเศร้าศร้อ ยราวกับถูกบางอย่างกักขังไว้ มันหมายถึงเผ่าพันธุ์ที่ควบคุมผู้อ่อนแอกว่าได้อย่าง สมบูรณ์แบบยังไงล่ะ เธอไม่มีวัน...ไม่มีวันที่จะเอาชนะฉันได้ เชลล์พูดต่อ ขณะดึงแส้ให้รัดคอลินน์มากขึ้น
___ อะ...อะ... ลินน์สำลัก พยายามแกะแส้ที่พันคออยู่อย่างแน่นหนาออก แต่ก็ทำได้เพียงแค่ขูดมันเท่านั้น ร่างกายเธอเริ่มกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้
___ ไม่! ต้องไม่มีใครตายต่อหน้าผมเด็ดขาด แอลตะโกน โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ เงาดำที่มักอยู่รอบๆตัวเขาพุ่งผ่านเชลล์ เพียงแค่วูบเดียว ร่างของลินน์ก็ถูกดึงออกจากท่ารัดคอได้อย่างง่ายดาย
___ เผ่าพันธุ์เงาจันทร์งั้นหรือ เชลล์พูด พลางตวัดแส้ใส่แอลที่กางเขตป้องกันสีเขียวใสขึ้นรับ เท่าที่ไวต์เห็น ทั้งคู่ดูราวกับว่ากำลังหยอกล้อกันอยู่หรือไม่ก็ลองเ ชิงกัน เชลล์ไม่ได้ใช้พลังอย่างเต็มที่ ส่วนแอลก็ไม่มีใครรู้แน่ชัด
___ไวต์อยู่นิ่งๆมองเหตุการณ์อยู่อย่างเงียบๆ แล้วเขาก็เห็นเข็มกลัดสามอันที่ตกอยู่บนพื้น ของลินน์มันอันไหนกันแน่นะ ทันใดนั้นเองความคิดที่แสนอันตรายหนึ่งก็แว่บขึ้นมาใ นหัว
___ นายพร้อมแล้วหรือยัง ไวต์กลืนน้ำลายเอื้อก การกระทำครั้งนี้อาจจะอันตรายกว่าครั้งไหนๆในชีวิตเล ยก็ได้ ยิ่งกว่าการตกจากต้นไม้ที่เป็นความทรงจำสุดสยองของเข าก็ได้ เขาจะทำอย่างไรดี
___การตัดสินใจอันเด็ดเดี่ยวที่ตัวเองคิดว่าโง่มากๆเ ริ่มขึ้น ไวต์ลุกขึ้นวิ่งกระโผกกระเผลกไปหาเข็มกลัดบนพื้น ทันทีที่คว้าขึ้นมาจากพื้นได้ก็รีบติดพวกมันเข้ากับเ สื้ออย่างรวดเร็วที่สุดโดยไม่สนใจว่ามันจะทิ่มเนื้อห รือไม่
___หมัดจากการ์เดียนของเชลล์ลอยมาจากไหนก็ไม่รู้ แต่วินาทีต่อมาร่างของไวต์ก็ลอยมาอยู่ด้านหลังของแอล กับเขตป้องกัน เงาดำของแอลช่วยดึงไวต์หลบจากหมัดสังหาร เขาพบว่าลินน์นอนอยู่ข้างเขา เธอยังคงหลับตานิ่ง เลือดไหลซึมออกจากปากแผลเรื่อยๆ
___ ให้เลือดเธอ! แอลพูดรัวเร็ว มือที่ประสานกันไว้ข้างหน้าสั่นเกร็งอย่างมาก เหงื่อไหลย้อยเต็มหน้า ผมคิดว่าบุคลิกแวมไพร์เธอยังอยู่ เลือดของการ์เดียนสามารถมอบพลังให้ปิศาจได้อย่างมหาศ าล
___ แน่ใจเหรอ
ไวต์ถาม
___ เรื่องเลือดน่ะแน่ แต่บุคลิกคงต้องใช้โชคแล้วล่ะ แอลตอบ
___ แต่
ยังไง
ไวต์พูดงงๆ
___ เถอะน่า
ผมจะไม่ไหวแล้วนะ
แอลพูด จัดการที ลูน่า
___ทันใดนั้นเอง เงาดำก็หวดเข้าที่ปากไวต์ รสเลือดแจ่มชัดขึ้นมาทันที (ไวต์รู้สึกขอบคุณมากที่ฟันเขายังอยู่ครบ) ก่อนที่เงานั้นจะออกแรงกดหัวเขาให้เข้าประกบปากกับลิ นน์ ( มันฉุกละหุกจริงๆ โทษนะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขโมยจูบอะไรเธอเลย แต่ถ้าเป็นฉากที่โรแมนติกกว่านี้ก็ไม่แน่หรอกนะ ไวต์คิดในชั่วพริบตา)
___ความรู้สึกที่หนักหน่วงถาโถมเข้าใส่ มันอัดแน่นไปด้วยอารมณ์และความคิด ไวต์มองเห็นความมืดกระจายจากทุกทิศทางเข้าโอบล้อมร่า งเขา นั่นอาจเป็นเพราะฟ้ามืดแล้วก็ได้ เข็มกลัดของลินน์เป็นสิ่งเดียวที่กำเนิดแสงสว่างจ้าส ีเหลืองส่องสดใส อันที่จริงก็ไม่ใช่สิ่งเดียวหรอก ร่างจริงของเธอก็เช่นกัน บาดแผลตามร่างกายเริ่มหายไปจนผิวเรียบสนิทไม่เหลือร่ องรอยใดๆ
___ ช้าจังเลยนะ ลินน์พูดเบาๆในอ้อมแขนของไวต์ สายตาของเธอดูอ่อนโยนมากเมื่อมองเขา ไวต์หน้าแดงวาบขึ้นมาทันที ลินน์อีกบุคลิกก็ดูน่ารักไปอีกแบบ ความเข้มแข็ง เฉียบคมและดุดันภายใต้ใบหน้าที่นุ่มนวลงดงาม
___ ได้เวลาโต้คืนแล้ว เอาเป็นสิบเท่าไปเลย ลินน์ลุกพรวดขึ้นยืน รอยยิ้มโหดๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก เชลล์ก็เช่นกัน เธอดูยินดีมากที่คู่ต่อสู้จู่ๆก็แข็งแกร่งขึ้นกะทันห ัน
___สายฟ้าตกรัวถี่จากฟ้าราวกับห่าฝน ลินน์หายตัวแว่บไปโผล่หน้าเชลล์ในระยะประชิดพร้อมออก หมัดที่ดูรุนแรงมากใส่ เพียงแต่เชลล์เอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยก็กลายเป็นว่าลูกเ ตะซัดเข้าที่หัวลินน์แทน ไวต์รู้สึกว่าแขนกระตุกแปล๊บๆ
___ความมืดที่แฝงไปด้วยความกดดันรุนแรงโอบล้อมร่างไว ต์อีกครั้ง การหายใจที่เพิ่งกลับมาคล่องเมื่อไม่นานมานี้กลับติด ขัดอีกครั้งอย่างน่าประหลาด ภาพของลินน์ที่ซัดกับเชลล์อยู่กลางอากาศดูกระตุกซ่าๆ ราวกับโทรทัศน์ใกล้พัง แล้วจู่ๆเขาก็ปวดหัวขึ้นมาอย่างฉับพลันรุนแรง
___ ไวต์! ไวต์! เสียงของแอลดูจะล่องลอยมาจากที่ไกลแสนไกล ขณะที่ความมืดแผ่เข้ามาในรัศมีการมองเห็นจนหมด มันไม่ใช่ความมืดจากกลางคืน เขาโดนเข็มกลัดครอบงำแล้ว เสียงแอลยังคงดังต่ออย่างแผ่วเบาจนหายไป น่าแปลกที่ไวต์ฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิดเดียวว่าอะไร
___หลังจากที่ผ่านอาการปวดหัวจนแทบระเบิด ผ่านการกรีดร้องสุดเสียงที่ไม่มีใครได้ยินแล้ว อาการปวดดูจะหายไปจนสิ้น ไวต์รู้สึกถึงความเบาสบายจนคิดว่าตัวลอยได้ และเขาก็ลอยอยู่จริงๆด้วย ลอยอยู่ท่ามกลางความมืดที่ล้อมรอบทุกทิศทางไม่มีสิ้น สุด
___ ที่นี่
ที่ไหนกัน ไวต์พึมพำเบาๆ พร้อมก้มดูร่างกายตัวเอง ชุดนักเรียนสีน้ำเงินเข้มคุ้นตาก็ยังปกติดี เอ
ร่างเราก็ยังอยู่นี่นา เขาพึมพำต่อ ขณะยกมือขึ้นจับๆตรงแถวท้อง
___เขาหันมองรอบๆ เห็นเพียงความมืดมิดที่ลึกเข้าไปเท่านั้น แต่ทว่าในใจกลางมันกลับมีความสว่างในตัวเอง ราวกับว่าแสงทุกดวงถูกดูดกลืนเข้าไปในทุกอณูสีดำจนรว มตัวที่ศูนย์กลาง
___ แปลกจัง ไวต์พูดกับตัวเอง เขารู้สึกว่าตัวเขาเองก็เป็นแสงสว่างในความมืดนั้นเช ่นกัน แต่แสงของเขาค่อนข้างต่างออกไป
___ แสงสว่างนั่นก็คือแสงแห่งชีวิตของคุณไงล่ะคะ เสียงลินน์ดังขึ้น ร่างของเธอปรากฏขึ้นเงียบๆข้างๆไวต์ แสงของคุณจะค่อยๆถูกความมืดของที่นี่ดูดกลืน
___ ลินน์
ไวต์พูดช้าๆ มองดูลินน์ผู้ปรากฏกายมาอยู่ข้างๆเขา ทันทีที่เห็นก็รู้เลยทันที เธอเป็นบุคลิกยามปกติ ใจดีและอ่อนหวาน
___ คุณต้องออกไปจากที่นี่ กลับไปยังร่างกายคุณ อย่าถูกเข็มกลัดของฉันครอบงำ ลินน์พูดเสียงร้อนรน
___ เข็มกลัด
? ไวต์งง ความทรงจำค่อยๆหวนกลับมา ลินน์รู้ได้อย่างไรกันว่าเขาถูกเข็มกลัดครอบงำ ก็ตอนที่เขาติดเข็มกลัดตอนนั้น
___ ฉันรู้อยู่ตลอดเวลาที่อยู่ในโลกแห่งนี้ ภายในเข็มกลัด ทั้งเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น เรื่องที่ฉันเคยลืมเลือนไปเมื่อสลับบุคลิกคืน ลินน์ยิ้มอย่างอ่อนโยน ฉันเสียดายนิดหน่อยนะที่ต้องลืมช่วงเวลาเหล่านี้ไปเม ื่อสลับบุคลิกกัน คงจะดีไม่น้อยถ้าจำได้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้นเวลาที่ฉัน อีกคนออกไป
___ คุณไวต์ คุณต้องกลับออกไปนะ เข็มกลัดไม่ใช่สถานที่ที่มนุษย์สามารถเข้ามาได้ มันเป็นที่ของปิศาจอย่างเราต่างหาก เธอพูดเสียงเศร้าๆ ไวต์เห็นแววเจ็บปวดแฝงอยู่ในดวงตาของเธอเมื่อพูดคำว่ าปิศาจ มันฟังดูเป็นคำขวางกันระหว่างเธอกับการ์เดียนอย่างเข า
___ แต่ว่า
ไวต์พยายามจะพูดอะไรสักอย่าง รู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่ที่ปล่อยให้ลินน์อยู่ในความม ืดมิดแบบนี้ต่อไป
___ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันชินแล้ว เธอพูด แต่ถ้าจะว่ากันจริงๆแล้ว อีกคนหนึ่งของฉันอาจจะน่าสงสารกว่าก็ได้ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ในความมืดนี้
___ ดะ
เดี๋ยว ไวต์ร้อง ขณะที่ร่างของเขาค่อยๆจางลงไป ลินน์ส่งยิ้มให้
___วาบ!!!
__________________________________________________ _______________
___แสงสว่างจ้าจากหลอดไฟ เสียงตึงตังโครมคราม ความเจ็บปวดตามร่างกายถาโถมอย่างฉับพลันเข้าใส่ไวต์ เขาเห็นลินน์ซัดเชลล์อยู่กลางอากาศ ดูเธอจะกลับมาเป็นฝ่ายเหนือกว่าบ้างแล้ว แอลยืนมองไวต์อยู่นิ่งๆโดยเงาดำที่มักอยู่ข้างกายเขา หายไปแล้ว ในมือแอลถือมาย่าอยู่
___ ผมรู้อยู่แล้วว่านายต้องดึงตัวเองกลับมาได้ แอลยิ้มกว้าง โยนมาย่าให้ไวต์ นายเป็นถึงผู้มีสิทธิ์ในการใช้มาย่านะ คงไม่โดนปิศาจครอบงำง่ายๆหรอก
___ ไม่ใช่ ไวต์พูด เขานึกถึงลินน์ที่ใจดีและโลกมืดมิดของเธอ ลินน์ต่างหากที่ช่วยผม ลินน์
___ เอาเถอะ! แอลตัดบท ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม แต่นายก็กลับมาได้แล้วนี่ สำหรับปิศาจระดับแวมไพร์นะ มนุษย์ธรรมดาเอาไม่อยู่หรอก แต่นายต่างออกไป ดูเหมือนลินน์คนนั้นจะยอมรับนายแล้วนะ เขาบุ้ยใบ้ไปทางลินน์ที่อยู่กลางอากาศ
___ งั้นเหรอ
ไวต์พูด ความรู้สึกเจ็บปวดตามร่างกายลดน้อยลงมาก ทางจิตใจก็รู้สึกดีขึ้นด้วย
___ หากการ์เดียนกับปิศาจยิ่งเข้าใจกันมากขึ้นเท่าใด พลังจะเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น แอลตบไหล่ไวต์ ความเจ็บปวดก็จะเกิดขึ้นยาก นี่คือหัวใจของการต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับชาวเอ็ม เมอรัล
___ คงจะจบแล้วล่ะ แอลพยักหน้า เมื่อลินน์ซัดคลื่นแสงลูกใหญ่ใส่เชลล์ตรงๆจนเกิดระเบ ิดตูมใหญ่ ไวต์เห็นการ์เดียนของเชลล์ร่างกระตุกหนักๆสองสามครั้ งก่อนจะล้มลงแน่นิ่งไป ไม่ต้องห่วง ลินน์ไม่ได้เล่นถึงตายหรอก แค่ให้ลุกไม่ขึ้นเท่านั้นเอง
___ลินน์ลอยช้าๆลงมายืนข้างไวต์ เธอจ้องมองไปยังหลุมยักษ์เบื้องหน้า ฝุ่นกระจายหนาทึบจนคนเป็นภูมแพ้จะมีปฏิกิริยาทันที ไม่มีใครลุกขึ้นมา เธอชนะแล้ว
___ ชนะแล้ว... ไวต์พึมพำเบาๆด้วยความโล่งใจ
___ หึ! ยอดมาก ลินน์ยิ้ม จู่ๆก็กอดคอไวต์ราวกับเป็นเพื่อนสนิทที่เพิ่งจะลุยผ่ านเหตุการณ์ตื่นเต้นมาหมาดๆ ทำหน้าดีใจหน่อยสิ เราเพิ่งจะชนะนะ เฮ้! ไวต์ นายหน้าแดงๆนะ ไม่สบายเหรอ
___ ไวต์... ลินน์ เกิดอะไรขึ้นน่ะ ลิเดียตะโกนถาม เธอกับเอมี่วิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล ไวต์สังเกตเห็นร่องรอยของไอศกรีมติดอยู่ที่ริมฝีปากท ั้งคู่เมื่อมาอยู่ใกล้เขา อยู่ๆก็เจ็บแปล๊บๆ เป็นๆหายๆ
___ ต่อสู้กันนิดหน่อยนะ แอลพูดยิ้มๆ ขณะที่ลินน์ส่งสายตาเฉียบขาดไปยังลิเดียกับเอมี่
___ อึ๋ย! ทั้งคู่สะดุ้งเฮือก คงรู้ตัวกันแล้วว่าตอนนี้อีกบุคลิกของลินน์โผล่ออกมา
___ ไม่เป็นไรหรอกน่า เราชนะแล้วนี่นา ไวต์พูด ลินน์มีท่าทางดีใจที่ได้ยินเช่นนั้นจากปากเขา เธอกอดคอไวต์แน่นแล้วเขย่า หัวเราะอย่างร่าเริง
___ เอ้า! แอลยัดเข็มกลัดสีชมพูใส่มือไวต์
___ ?
___ มันคือ... ลิเดียพูดช้าๆ ดูงงๆ เท่าที่ไวต์จำได้ นี่ไม่ใช่เข็มกลัดของปิศาจทั้งสามของเขา
___ เข็มกลัดของเชลล์น่ะ แอลพูด จำที่ผมเคยเล่าได้ไหม เทียร่ามีพลังในการควบคุมปิศาจ ราชินีใช้พลังนี้ควบคุมกองทหารของเธอ แม้ว่าจะไม่เต็มใจ แต่ผู้ที่โดนควบคุมก็ต้องทำตาม
___ เข้าใจแล้ว อย่างนี้นี่เอง ลิเดียพยักหน้า
__________________________________________________ __________________
___ไวต์ลุกจากเตียงนอนอย่างมึนงง ภายในบ้านเงียบสงัด ความมืดยังคงแผ่ปกคลุม เขาหันมองรอบๆตัวโดยอัตโนมัติ ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เอมี่ไม่ได้แวะเข้ามานอนที่ห้อง
___ ในที่สุด ความปกติก็กลับมาสักที ไวต์พึมพำ แต่คำว่าปกติในที่นี้ฟังดูแปลกๆชอบกล ที่จริงมันก็พูดอย่างเต็มปากไม่ได้หรอก ในกรณีที่บ้านของคุณมีปิศาจอาศัยอยู่มากกว่าสองตน เอาเป็นว่าเงียบสงบดีจังแฮะ ก็แล้วกัน
___ในขณะที่เขาเดินข้ามห้องตรงไปที่ประตู ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกถึงสายตาจับจ้องก็วาบขึ้นหลังหัว ด้วยสัญชาติญาณ ไวต์กลิ้งตัวไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งแล้วขว้างไปยังจุ ดที่น่าสงสัย ถึงแม้ว่าจุดนั้นจะไม่มีใครอยู่ก็ตาม
___ ...เจ็บ... เสียงช้าๆนิ่งๆของผู้หญิงดังขึ้น ไวต์สะดุ้งเฮือก เชลล์!
___ ...ไง... เชลล์ตอบกลับเสียงเบาๆ
___ ทำไมเธอถึงเข้ามาในห้องผม ไวต์ถามเสียงตกใจ เชลล์ในยามที่หลุดออกจากอำนาจของเทียร่าดูเป็นคนละคน กับตอนที่สู้กับไวต์อย่างสิ้นเชิง เธอมักจะเก็บตัวเงียบๆ พูดน้อยและชอบทำอะไรแปลกๆ แถมยังล่องหนด้วย
___ ...มาดู เธอตอบสั้นๆ ไวต์เลิกคิ้วขึ้นงงๆ
___ ...และขอบคุณ เสียงเชลล์ดังต่อ เขารู้สึกเหมือนมีคนดึงให้นั่งลงบนเตียง ร่างของเชลล์ปรากฏขึ้นข้างๆเขา เธออยู่ในชุดนอนสีชมพูอ่อน ...ที่ช่วยให้ฉันหลุด ...จากมนต์สะกด...
___เธอดึงตัวไวต์ให้นอนหนุนตักเธอ แล้วลูบหัวไวต์อย่างนุ่มนวล ทำให้เขานึกถึงสุนัขในทันที นี่คงเป็นวิธีขอบคุณแบบของเธอล่ะมั๊ง เขาหัวเราะหึๆในใจ
___ทันใดนั้นเองลินน์ก็เปิดประตูผัลวะเข้ามา นัยน์ตาเฉียบคมจ้องเขม็งมายังทั้งคู่ เธอรีบเดินเข้ามาดึงตัวไวต์ลุกขึ้น ท่ามกลางความงุนงง
___ ...อ๋า... เชลล์ร้องเสียงเบาๆ
___ มานี่ไวต์! ไปออกกำลังกายกันเถอะ ลินน์พูดอย่างกระตือรือร้น งวดนี้อีกบุคลิกดุดันออกมาข้างนอกนานพอดูเหมือนกัน และท่าทางเหมือนจะติดไวต์เหมือนเพื่อนร่วมสมรภูมิ ไปกันเถอะ! ร่างกายแข็งแรง เธอพูดอย่างร่าเริง
___ หยุดนะ! ไวต์ ออกห่างจากลินน์ซะ ลิเดียโผล่พรวดเข้ามาก่อนจะผงะเมื่อพบว่าลินน์พุ่งตั วใส่เธอและยังเป็นบุคลิกโหดที่เธอกลัวอีกด้วย กรี๊ด!!! อย่าเข้ามานะ ลิเดียถอยหนีขณะที่ลินน์ยิ้มอย่างพอใจที่ได้แกล้ง
___ พี่คะ ไปเล่นกัน เอมี่โผล่เข้ามาในห้องอีกคน เธอดึงแขนไวต์ข้างหนึ่ง ส่วนเชลล์ดึงอีกข้าง
___ ...อยู่กับฉันเถอะ...
___ เล่นกันๆ
___ อย่าเข้ามาน้า!!!
___ เธอหนีไม่พ้นหรอกน่า
___ เฮ้อ! ไวต์ถอนหายใจขณะเซไปมาตามแรงดึง จากห้องนอนที่เคยสงบเงียบกลายเป็นห้องที่แสนหนวกหู เราคงพูดผิดไปนิดหนึ่งเกี่ยวกับความสงบ ใช่! เราผิดเอง
___ เฮ้อ!
______________________________________________จบภา ค |