| อ่านแล้วชอบหรือไม่ชอบก็บ่นได้นะครับ อย่าเงียบอยู่เลย....
_______________________________
Wish Follow the Rainbow
ตอนที่ 2
___อิเทอนัล ไซด์ จุดพักสำหรับนักเดินทาง มิติที่มีจุดเชื่อมอยู่กับโลกทุกใบ ดินแดนทุกดินแดนและอาณาจักรทุกหนแห่ง แต่เป็นมิติที่ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง เป็นสถานที่สำหรับบุคคลผู้ตามหาบางสิ่งบางอย่างด้วยใ จบริสุทธิ์เท่านั้นจึงจะสามารถค้นพบทางเข้าได้ และในชีวิตหนึ่งๆ จะสามารถมาเหยียบที่นี่ได้เพียงคนละครั้งเท่านั้น
___สเตล่า รูลซาลกี้ เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเฟเบียนที่ล่มสลายผู้ออกตามหาสา ยรุ้งเพื่อกอบกู้อาณาจักรของตน ซึ่งเกือบจะค้นพบต้นกำเนิดของสายรุ้งอันเป็นจุดมุ่งห มายได้ แต่เธอกลับถูกส่งข้ามประตูแห่งอิเทอนัลไซด์มาโดยไม่ไ ด้ตั้งใจแทน เธอพบกับยูมะ เด็กสาวท่าทางประหลาดๆ นอกจากนี้ยังเกือบจะจับสายรุ้งได้อีกครั้ง แต่ก็ยังพลาดอยู่ดี หากไม่ใช่เพราะว่าเรื่องการปรากฏของสายรุ้งในตำนานทุ กครึ่งปี ณ จุดพักสำหรับนักเดินทางนี่แล้วล่ะก็ สเตล่าคงจะหาทางกลับโลกเดิมของเธอไปเสียแล้ว ทว่า... ในตอนนี้กลับมีเหตุที่ทำให้เธออยากกลับโลกเดิมมากกว่ าการออกตามหาสายรุ้งต่อเสียอีก
___ ปล่อยข้านะ!!! ไม่เอา! ข้าไม่ใส่ชุดนั้นเด็ดขาด!!! นักรบสาว หรือจะเรียกให้ถูกก็น่าจะเป็น นักรบที่เป็นนักรบเมื่อสักนาทีก่อนได้ นั่นเพราะว่าเธอต้องมาติดแหงกอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อ เล็กๆแคบๆกับสองสาว และกำลังถูกฉวยโอกาสจับนู่นจับนี่อยู่ อ๋า! อย่านะ!! อย่าบีบตรงนั้น!!!
___ พอได้สัมผัสแล้วยิ่งบอกได้เลยว่า ของยูมะน่ะ ไม้กระดาน... สุดๆเลยนะ หญิงสาวร่างเล็กพอๆกับยูมะ ไว้ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนผูกโบว์ใหญ่ด้านหลัง เธออยู่ในชุดกระโปรงบานเหมือนดอกไม้สีส้มสั้นเหนือเข ่า ถุงเท้าและถุงมือยาวขึ้นถึงต้นแขนต้นขา
___เรเชล ไรซ์ หญิงสาวที่บรรลุนิติภาวะมานานแล้ว(?) ผู้เป็นภรรยาของวิโอล่า ไรซ์ เจ้าของร้านลิตเติลวิงก์คาเฟ่ เธอเป็นผู้จัดการเกี่ยวกับพนักงานในร้าน และชื่นชอบที่จะจับพนักงานแต่งตัวด้วยชุดที่เธอออกแบ บใหม่ทุกอาทิตย์
___ โธ่... ทำเป็นพูดไป ของเรเชลน่ะก็ไม่ได้ต่างไปจากยูมะหรอก แถมอายุก็มากกว่าตั้งเกือบสิบปี เด็กสาวหัวส้มโพลงขึ้นด้วยน้ำเสียงโมโหเล็กน้อย
___ กรี๊ด!!! พูดออกมาแล้วๆ
___ โป๊ก!!!
___ อ๋อย! เจ็บอ่า... มาโขกหัวยูมะทำไม คุณป้า!!!
___ ยะ.... ยะ... ยังไม่หยุดอีก หนอย! งั้นก็จงจมหน้าอกที่ตัวเองไม่มีวันมีไปซะ(เธอก็เหมือ นกันแหละ) เรเชลร้อง ก่อนจะกดหน้ายูมะเข้ากับหน้าอกของสเตล่าผู้น่าสงสารท ี่ยังติดแหง็กอยู่กับชุดพนักงานสีส้มรัดติ้วจนแทบหาย ใจไม่ออกด้วยไซส์เดียวกับของยูมะ
___ หว๋า! อย่านะ! อย่าทำแบบนั้น! ไม่นะ สเตล่าดิ้นขลุกขลักอยู่ตรงมุมห้อง คุณ... คุณเรเชล ข้า! ข้าหายใจไม่ออก!!!
___ ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้นะยูมะ!!!
___
___ ยะ... ยูมะ... กรี๊ด! ยูมะสลบไปแล้ว! สลบคาหน้าอกเลย!!!
__________________________________________________ __
___ถัดออกมาจากบานประตูไม้สู่ห้องกว้างที่สว่างไสวด้ วยสีขาวกับภาพวาดสีน้ำมันโทนเขียวและฟ้า ด้านหนึ่งเป็นบานกระจกใสเชื่อมกับถนนอาบแดดยามเช้าอั นเต็มไปด้วยผู้คน ด้านตรงข้ามคือเคาท์เตอร์สูงและตู้เย็นใส เค้ก พุดดิ้ง ไอศกรีมและอื่นๆ ที่นั่งสูงขนาบข้างนอกเหนือจากที่อยู่รอบๆโต๊ะหลายตั วในร้าน ชายหนุ่มสองคน คนหนึ่งนั่งมีถ้วยกาแฟอยู่ตรงหน้า ส่วนอีกคนยืนเท้าแขนที่เคาท์เตอร์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
___ วันนี้สาวๆก็ยังร่าเริงเหมือนเคยเลยนะ ชายผมยาวสีเงินในเสื้อโค้ทตัวใหญ่ที่นั่งอยู่ เขายกถ้วยกาแฟแต่ที่บรรจุอยู่นั้นไม่ใช่ขึ้นจิบ อืม... อยากได้น้ำตาลเพิ่มจัง วิโอล่า
___ นั่นน้ำมะเขือเทศนะ ใส่น้ำตาลเยอะก็แย่สิ ชายร่างผอมบางสูงเกินร้อยแปดสิบกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวพ ับตรงข้อมือกับกางเกงขายาวฟิตพอดีตัว เขามีผมสีทองรวบไว้ด้านหลัง นัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้นดูแล้วชวนให้นึกถึงทะเลของเหล่าว ิหค ตกลงว่านายเลิกดื่มเลือดเพื่อมาซดน้ำตาลงั้นเหรอ
___ เอาน่าๆ ไม่ต้องคิดมาหรอก ยังไงนี่ก็เป็นความเอาแต่ใจของผมเอง
___ ฮ่ะๆ
___ ว่าแต่ว่านะ วิโอล่า ผมล่ะสงสัยจริงๆว่า แฟนนายทำอะไรอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อน่ะ เห็นเอาแต่ขลุกตัวมาเกือบชั่วโมงแล้วนะ ชายผมสีเงินพูดขึ้น ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือดของเขาไม่ต่างอะไรไปจากสีแก้ว ในมือสักนิด
___ ผมก็นึกไม่ออกเหมือนกัน หนุ่มผิวขาวผมทองผู้มีใบหน้าเชิงอ่อนหวานยิ้มละไม พอดีเมื่อวานเพิ่งมีพนักงานใหม่มาเพิ่มน่ะ
___ อ้อ! เข้าใจล่ะ
___ทันใดนั้นเอง ประตูห้องเปลี่ยนเสื้อก็เปิดผัลวะออกอย่างแรงพร้อมกั บยูมะกับเรเชลโกยอ้าวออกมาด้วยความเร็วสูง ทั้งคู่มีสีหน้าตกใจปนหวาดหวั่นเล็กๆ ก่อนจะกระโจนไปอยู่หลังโต๊ะตัวหนึ่งด้วยท่าทางสั่นๆ และ...
___ สเตล่า! ใจเย็นก่อนสิ! ใจเย็นแล้ววางโต๊ะลงก่อนก็ได้นะ มาค่อยพูดค่อยจากันเถอะ อย่าใช้กำลังเลยน้า
___ ใช่ๆ ยูมะไม่ได้ตั้งใจนะ เราแค่ล้อเล่นนิดๆหน่อยๆเอง
____ ยก... โทษ... ให้... ไม่.... ด้าย... เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเฟเบียนในสภาพที่เรียกง่ายๆว่าย ังแต่งตัวไม่เสร็จเดินแบกโต๊ะตัวใหญ่ขนาดเท่าโต๊ะอาห ารขนาดหกคนออกมาด้วยท่าทางเหมือนกับทีเรกซ์ถูกเหยียบ หาง ทำเอาสองหนุ่มที่อยู่ด้านนอกสะดุ้งสุดตัว คนหนึ่งสำลักน้ำมะเขือเทศจนดูเหมือนกับกระอักเลือดแล ะกำเดาพุ่ง ส่วนอีกคนก็... ล้มตึงนอนจมกองเลือด(กำเดา)อยู่จริงๆ
___ นะ... หน้าอก... วิโอล่านอนตาหมุนติ้ว ขณะที่สเตล่าที่รีบกอดอกอย่างเร็วจี๋โดยลืมบางอย่างท ี่แบกไว้อยู่ เธอตามโอเนอร์ไปนับดาวในวินาทีต่อมาจากการถูกน็อคด้ว ยสิ่งที่เรียกว่าโต๊ะทานข้าวขนาดครอบครัวหล่นใส่หัว ท่ามกลางความเงียบงันที่ไม่นับเสียงของน้ำมะเขือเทศไ หลจ๊อกลงพื้น เรเชลหันมองหน้าลูกค้าชายคนเดียวในร้าน ก่อนจะย่องๆเข้าไปสะกิดสเตล่าเบาๆ
___ ไม่เป็นไร... นะ...
..
___ ยินดีต้อนรับค่า เสียงประสานจากหลายพนักงานสาวผู้สดใสร่าเริงดังขึ้นเ มื่อประตูกระจกใสติดกระดิ่งถูกผลักเปิด มีสเตล่ารวมในกลุ่มทำท่าโค้งคำนับอย่างเก้ๆกังๆและไม ่ค่อยพอใจนัก(ไม่สิ เรียกว่าอย่างมากจะเหมาะกว่า)
___ ไม่ได้นะ สเตลิน สาวน้อยผมยาวสีเขียวอ่อนในเครื่องแบบชุดสีเดียวกันพู ดด้วยชื่อที่จงใจให้เพี้ยนซึ่งยูมะเป็นคนคิด เวลาลูกค้าเข้ามาน่ะ ต้องยิ้มต้อนรับอย่างงดงามสิ นี่เป็นหน้าที่ของ เอ่อ... เธอชะงักไป จากสีหน้าจะกินเลือดกินเนื้อของอดีตเจ้าหญิงผู้กลายม าเป็นสาวเสิร์ฟในปัจจุบัน
___ ทำไมข้าจะต้องมา... ทำไมข้าจะต้อง... ทำไมข้า...
___บรรดาสาวๆในยูนิฟอร์มกระโปรงสั้นๆบานๆต่างพร้อมใจ กันหันมองตามหลังสเตล่าที่เอาแต่บ่นพึมพำอย่างเก็บกด ไปด้วยกันกับบรรยากาศที่แรงกล้าพอจะอัญเชิญวิญญาณหลอ นๆมาได้รอบๆตัว แถมยังทำให้ลูกค้าสูงอายุคนหนึ่งในร้านร้องไห้โฮซบอก พนักงานเสิร์ฟอีก(แต่ความจริงแล้วบางทีชายคนนั้นอาจห าเรื่องเองมากกว่า เพราะวินาทีต่อมา ชายชราจอมฉวยโอกาสนั้นก็ถูกส่งออกจากร้านไปอย่างรวดเ ร็ว)
___เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับการปราก ฏตัวของกลุ่มนักเรียนชายชุดดำดูไม่เรียบร้อยหกเจ็ดคน ในร้าน พวกนั้นก้าวส่ายอาดๆไปนั่งตรงมุมร้านท่ามกลางสายตาอึ ดอัดของทุกคนในที่นั้น ขณะที่สายตาของทั้งลูกค้าและพนักงานสาวเหลือบมองกันเ องด้วยความรู้สึกไม่ดีอยู่นั้นเอง คนที่ดูเหมือนว่าเป็นหัวโจกก็โพลงขึ้นด้วยเสียงกระโช กโฮกฮาก
___ มีลูกค้าเข้า ทำไมไม่มารับออเดอร์ล่ะฟระ ชายผมทองชี้แหลมเหมือนเม่นทุบโต๊ะเปรี้ยง เขานั้นดูเหมือนเด็กมีปัญหาที่ได้รับความรักมาไม่เพี ยงพอ เหล่าสาวเสิร์ฟทั้งหลายสะดุ้งเฮือกยิ่งถอยออกห่าง ยูมะตกใจสะดุดขาตัวเอง ส่วนวิโอล่าน่ะหรือ เขารีบหลบลงใต้หลังเคาท์เตอร์ตั้งแต่ที่เจ้าพวกนั้นเ ข้ามากันแล้ว ลูกค้าคนอื่นๆก็ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ
____ ใช่ๆ ลูกพี่สั่งแล้วทำไมไม่มาล่ะ เด็กหนุ่มร่างสูงหน้าตาเหมือนกบต่างดาวที่นั่งโก่งปร ะหลาดๆอยู่ข้างชายโหดผมทองหัวเราะคิกคักเหมือนคนสติไ ม่เต็มเต็ง หรือบางที เจ้านี่อาจจะไม่เต็มจริงๆก็ได้ ...เหอ เหอ เหอ ผู้หญิงเยอะแยะเลยวุ้ย... ท่าทางวันนี้จะเป็นวันดีมากๆๆๆๆๆๆแฮะ
___ ผัวะ! อูย...
___ แกน่ะเงียบไปเลย! หนุ่มหัวโจกตบหัวเจ้าโย่งหน้ากบหนึ่งป้าบอย่างแรง ตามด้วยเสียงฮาครืนตามาของบรรดาลูกกระจ๊อกอื่นๆ อืม... จะว่าไปก็ใช่ล่ะนะ... เฮ้ย! แม่สาวตรงนั้นน่ะ ที่นมโตๆน่ะ มานี่หน่อยสิ มาเร็วๆ
___ทั้งหมดในร้านหันไปมองตามเป้าหมายของเสียง สเตล่ายืนหันหลังคอตกบ่นพึมพำอยู่คนเดียวอยู่หน้าแจก ันดอกไม้ที่โต๊ะตัวในสุดของร้านติดกับประตูเชื่อมไปห ้องครัว ถ้าสังเกตดีๆแล้วจะเห็นได้ว่าดอกไม้ในแจกันนั้นเหี่ย วแห้งไปหมดในทันทีทันใด ทั้งๆที่เพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเท่านั ้น ยูมะกลืนน้ำลายเอื้อก อันที่จริง สาวๆพนักงานทุกคนเลยต่างหาก
___ ไม่ได้ยินหรือไง ยัยนมโต! มารับออเดอร์สิ!
___น่าแปลกที่สเตล่าทำตามอย่างว่าง่าย เธอเดินคอตกตรงเข้าหาชายกลุ่มใหญ่นั้น พร้อมกับสมุดจดเล่มเล็กในมือ ตามติดๆด้วยวิญญาณหลอนที่มาจากไหนก็ไม่รู้
___ รับอะไรดีคะ สเตล่าพูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ประมาณซอมบี้สุดๆ
___ เอา... เอ่อ... ขอพนักงานสักคนสิ เธอก็ได้ หนุ่มผมทองฉีกยิ้มยียวนโดยไม่ได้สนใจบรรยากาศเลยสักน ิด บรรยากาศที่สาวๆและยูมะพากันไปแย่งที่หลบภัยของวิโอล ่ากันหมด
___ ร้านเราไม่มีอะไรอย่างนั้นหรอกค่ะ... แต่ถ้าจะให้แนะนำเมนูเด็ดล่ะก็... ไม่สิ... ข้าขอแนะนำเลยละกันนะคะ สาวน้อยสเตลิน(ที่บรรดาพนักงานด้วยกันเรียกเพี้ยนๆ)เ งยหน้าขึ้นจ้องมองกลุ่มลูกค้าจอมกวนประสาท ซึ่งนั่นทำให้รอยยิ้มของเหล่าชายจอมหาเรื่องทั้งหมดห ายไปจากใบหน้าทันที หากว่ามองจากมุมของยูมะ สาวเสิร์ฟ รวมถึงลูกค้าทั่วไปคนอื่นๆ อย่างเดียวที่เห็นได้ก็คือ ใบหน้าตื่นกลัวของเหล่าโจ๋ซ่าทั้งหลาย หลังจากที่สเตล่าขึ้นประโยคต่อ
___ ข้าแนะนำสองอย่าง อย่างแรก ให้ข้าฆ่าแกซะ! ส่วนอย่างที่สอง พวกแกชิงฆ่าตัวตายซะก่อนที่ข้าจะลงมือเอง
___ปากกาถูกปักลงโต๊ะอย่างแรง จนทะลุภายในครั้งเดียว มันปักคาไว้อย่างน่ากลัว ราวกับว่าเป็นอนาคตที่ต้องเจอหากตอบคำถามผิด หรือว่าตัดสินใจไม่ตอบเลย...
___ กรี๊ด!!! ไม่ถึงหนึ่งวินาที นักเรียนชายผู้กำลังคึกสุดๆพลันกลายเป็นกลุ่มตาขาวขึ ้นมาในทันทีทันใด พวกนั้นโกยอ้าวออกจากไปร้านแบบที่ประตูยังไม่ทันได้เ ลื่อนปิดสนิทเลยด้วยซ้ำ
___ เฮ้อ! จู่ๆสาวน้อยผมเขียวผู้เต็มไปด้วยความหงุดหงิดก็ถอนหา ยใจเสียงดัง ทำเอาทุกคนที่ยังเหลืออยู่ในร้านกับสภาพเคร่งเครียดแ ละงุนงงอยู่ผวาไปตามๆกัน ราวกับว่าเป็นหนังสยองขวัญตอนช่วงที่ปิศาจร้ายหรือพู ดง่ายๆว่าผีค่อยๆหันหน้ามาทางผู้ชมโดยมีเสียงดนตรีบา ดแหลมดังขึ้นเรื่อยๆ ยูมะกลืนน้ำลายเอื้อก เตรียมหวีดออกมาเป็นคนแรก
___ สบายใจแล้ว เอ้า! ทำงานๆ สเตล่ายิ้มสดใสแบบฤดูใบไม้ผลิปลิวว่อนมาเยือนอย่างไง อย่างงั้น กลางวงล้อมของความอึ้งค้าง เธอก้าวฉับๆไปหยิบผ้ามาเช็ดโต๊ะที่พวกโจ๋เกเรนั่นก่อ นที่จะวิ่งหนีออกไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
___ประตูห้องครัวเปิดออกมาพร้อมกับเรเชลเวอร์ชั่นครี มติดแก้มในชุดผ้ากันเปื้อนชมพูทับชุดกระโปรงแบบเดียว กับพนักงานร้าน อารมณ์ของเธอนั้นไม่ต่างอะไรไปจากเจ้าหญิงในละครเพลง ที่วิ่งอยู่บนทุ่งหญ้าล้อมรอบด้วยหมู่กระรอกและเสียง ดนตรีน่ารัก
___ วิโอล่า~ มาช่วยฉันหน่อยสิจ๊ะ เธอพูดเสียงร่าเริงประดุจสีเหลืองหวาน ก่อนจะสังเกตเห็นท่าทางอันผิดปกติของทุกคน เอ๋? มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ
___ทุกนิ้วชี้ส่งชี้ไปยังสาวน้อยสเตลินที่กำลังเช็ดโ ต๊ะไปฮัมเพลงไปด้วยราวกับว่าเพลิดเพลินอยู่เสียเต็มป ระดา เรเชลขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะเดินกระย่องกระแย่งเข้าไปหา
___ สเตล่าจ๊ะ! ตั้งใจทำงานใช่ไหม
___ ค่า~ สาวน้อยตอบเสียงหวาน
___ ก็ไม่เห็นมีอะไรแปลกนี่ แล้ว... วิโอล่า จะซุกตัวอยู่ใต้เคาท์เตอร์ไปถึงเมื่อไหร่ มานี่ได้แล้ว ฉันคิดสูตรเค้กใหม่ได้แล้วล่ะ เรเชลลากชายหนุ่มหน้าหวานที่นั่งตัวแข็งทื่อผ่านเข้า ประตูห้องครัวไป
___ยูมะเบ้ปาก พลางอดสงสัยไม่ได้ว่า ในตอนที่พวกเด็กเกเรหนีไปน่ะ สเตล่าไปทำหน้าแบบไหนใส่กันแน่นะ
__________________________________________________ __
___ช่วงบ่าย เป็นช่วงแห่งความร้อนแรงที่แท้จริง แสงแดดจ้าคอยเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างบนผืนแผ่นดินให้ห ่อเหี่ยวไปตามๆกัน ลองมองร้านค้าเลียบสองข้างทางของถนนทางเท้าแคบๆดูสิ ทั้งเจ้าของจนถึงลูกค้าต่างพากันขยับตัวเอื่อยเฉื่อย เหมือนตุ๊กตาลานหมด ขณะที่สายลมจิ๋วๆหอบเอาไอร้อนส่งให้ป้ายสีขาวกับตัวอ ักษร น้ำแข็ง ตัวใหญ่สะบัดไหวไปมา
___ ยังไม่ใช่หน้าร้อนสักหน่อย แต่ทำไมมันร้อนตับแล่บเลยล่ะ สเตล่าบ่นงึมงำกับตัวเอง พลางเดินห่อเหี่ยวหลบตามเงาที่ทอดยาวไปตามพื้นอยู่ข้ างๆยูมะที่หน้าซีดเหงื่อแตกพลั่กพอกัน นอกจากอยู่เฉยๆก็ร้อนจะแย่อยู่แล้ว ยังมีทั้งสิ่งปลูกสร้าง พื้นอิฐและสิ่งของรอบๆที่เป็นโทนสี
เหลืองเข้มช่วยเพิ่มอุณหภูมิทางความรู้สึกกับสายตาอี กด้วย
___ ได้ยินจากคุณกาตอนเช้าว่าวันนี้ว่าคุณเรนนี่ไม่ค่อยส บายนะ คุณซันนี่เลยต้องมาคุมสภาพอากาศแทนน่ะ ยูมะพูด ชี้มือขึ้นไปบนท้องฟ้าเจิดจ้า
___ หา? เรนนี่? ซันนี่?
___ เทพธิดาฤดูกาลน่ะ
___ อ้อ!
___จากคำบอกเล่าของยูมะและผู้อยู่อาศัย ณ อิเทอนัล ไซด์มานาน เล่ากันว่าแผ่นดินทั้งหมดอันเป็นผืนเดียวและไม่มีที่ สิ้นสุดนั้นถูกดูแลโดยเหล่าเทพธิดาและภูติทั้งหลาย ตั้งแต่เรื่องกระจ้อยร่อยอย่างไม่จิ้มฟันจนกระทั่งถึ งอะไรที่ใหญ่ยิ่งกว่าเรือรบ(แต่ที่นี่รู้สึกว่าจะไม่ มีเรือรบหรอก)จะมีภูติประจำอยู่ทั้งสิ้น ส่วนเรื่องของสภาพอากาศ การไหลของสายน้ำ อุณหภูมิ แสงแดด การเติบโตและก้อนเมฆบนท้องฟ้ายามกลางวันกับดวงดารายา มค่ำคืนล้วนเป็นหน้าที่ของเทพธิดาทั้งสิ้น(รวมถึงควา มหวานของเค้กด้วย) สเตล่าเคยถามตรงๆไปว่าพวกเขารู้ได้อย่างไร ซึ่งคำตอบที่ได้นั้นจะเหมือนกันหมดเสมอ
___ เดี๋ยวก็รู้เองแหละ
___ ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็ไปบอกคุณซันนี่หน่อยสิว่าตอนนี้ร้อนเกินไปแล้ว สเตล่าประชด
___ เอ๋? นี่ไม่เชื่อยูมะเหรอ ยูมะดูประหลาดใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าแบบจะร้องไห้ออกมา อือ...
___ โอเคๆ เชื่อก็ได้ โธ่เอ๊ย! สาวร่างสูงแอบเบ้ปาก
___ ...นี่...
___ อะไร?
___ ไปหาอะไรเย็นๆกินกันถอะ
___ นั่นสินะ
___อากาศร้อนระอุเคลื่อนที่ไปมาอย่างอิสระผ่านซอกมุม ของบ้านเรือนร้านค้าอย่างคล่องแคล่ว ทั้งๆที่ไม่มีคู่แข่งอยู่แท้ๆ แต่ดวงอาทิตย์สีเจิดจ้าก็ยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไปด ้วยความตั้งใจเกินร้อย ในบ้านเปิดหลังหนึ่ง เด็กสาวสามคนพี่น้องนอนเท้าแช่น้ำอยู่ตรงชานบ้าน ที่ใต้เงาต้นหูกวางใหญ่ริมถนน แมวห้าหกตัวนั่งแบบสฟิงค์เฝ้าพีระมิดคอยจ้องหน้าผู้ผ ่านทางที่มีเพียงน้อยนิด หญิงสาวร่างท้วมผมฟูป่องยาวคาดผ้ากันเปื้อนสีหม่นทับ ชุดสีขาวเปื้อนๆในมือถือตะหลิวกำลังวิ่งไปมาตรงนั้นท ีตรงนี้ที พลางตะโกนเรียกชื่อคนไปด้วย
___ มีอะไรหรือคะ ยูมะ เด็กสาวผมสั้นประบ่าสีส้มผู้มีรูปร่างเล็กเท่าเด็กปร ะถมเดินเข้าไปถาม
___ ไทร่าน่ะสิ หายตัวไปไหนก็ไม่รู้ นี่ก็เลยเวลาข้าวเที่ยงมาชั่วโมงกว่าแล้ว ปกติก็ไม่เคยหายตัวไปดื้อๆแบบนี้เลย หญิงวัยกลางคนพูด มือลูบด้ามจับตะหลิวอย่างใจลอย แย่จัง เจ้าลูกคนนี้นี่
___ เห... แล้วลองไปหาดูที่บ้านเพื่อนแล้วหรือยังคะ
___ ไปมาแล้วล่ะ แต่ทางนั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน ลูกเขาก็ด้วย หายตัวไปพร้อมๆกันหมดเลย เฮ้อ! ในวันร้อนๆแบบนี้ด้วยล่ะนะ ถ้าเกิดเป็นล้มเป็นแล้งไปจะว่ายังไง
___ ...งั้นหนูจะช่วยตามหาอีกแรงนะคะ ยูมะที่ใช้เวลาคิดเพียงหนึ่งวินาที หรืออาจไม่ได้หยุดคิดเลยด้วยซ้ำโพลงขึ้นด้วยน้ำเสียง ร่าเริงพอๆกับความร้อน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ คุณป้า
สเตล่าที่นั่งหลบอยู่ใต้ต้นไม้ข้างๆแมวดำสามตัว สีสวาทอีกหนึ่งแล้วก็อื่นๆที่อยู่บนกิ่งไม้เหนือหัวไ ปอีกหน่อยอยู่หกเจ็ดตัว เธอถอนหายใจและเขย่าคอเสื้อให้ลมพัดเข้าข้างในขณะมอง ยูมะเดินสปริงตัวน้อยๆเข้ามาหาหลังจากหางานเพิ่มให้ต ัวเองเรียบร้อยแล้ว พลางรู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้เธอปวดหัวได้มากกว่าไอร้อน ระอุนี้ได้ก็คือเด็กสาวท่าทางไม่เต็มเต็งคนนี้นี่เอง
___ ไปตามหาไทร่ากันเถอะ!
___ เห... ไม่เอาหรอก สเตล่าขมวดคิ้ว ทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเอนหลังพิงลำต้น เจ้ารู้จักกับป้าคนนั้นด้วยหรือไง
___ เปล่า...
___ หา? ไม่รู้จัก... แล้ว?
___ ก็ถ้าคนอื่นเดือดร้อน เราก็ต้องช่วยสิ ยูมะพูดยิ้มแย้มขัดกับสภาพอากาศจริงๆ ซึ่งนั่นทำให้สเตล่าอดรู้สึกฉุนกึกอย่างน่าประหลาดไม ่ได้ นะๆ ไปช่วยกันหน่อยนะ น่านะๆๆๆๆๆๆๆ ขอร้องล่ะ เธอทำท่าไหว้ประหลกๆ
___อดีตเจ้าหญิงผู้กำลังรู้สึกหงุดหงิดเต็มที่จากควา มร้อนหันไปจ้องหน้าแมวดำตัวหนึ่งด้วยสีหน้าประมาณว่า เซ็ง! ขณะที่เสียงหนวกหูที่ขึ้นต้นด้วยตัว น ของยูมะยังคงดังต่อไปเหมือนระบบเทปแบบออโต้รีเวอร์ส ภายในชั่วอึดใจ สเตล่าตบหน้าผากตัวเองเบาๆแสดงถึงการยอมแพ้ต่อความใจ อ่อนของตัวเอง
___ ก็ได้ๆ แต่แค่ไปเป็นเพื่อนนะ
___ตามทางเดินเล็กๆระหว่างตัวบ้านที่ปลูกชิดกันเป็นพ รืด พื้นอิฐแข็งสีโทนส้มเรียงรายทอดยาวไปเบื้องหน้าบังคั บเส้นทางซ้ายขวาของมันเอง ป้ายไม้แขวนรูปรองเท้า รูปเครื่องเขียนและรูปปลาถูกยึดไว้เหนือหัว เลี้ยวที่มุมครั้งแรกเป็นน้ำพุเล็กๆกลางลานแคบๆระหว่ างกำแพงสามด้านและประตูบ้านหนึ่งบาน ไปตามเส้นทางเปิดระหว่างกำแพง เลี้ยวขวาอีกสามครั้ง ผ่านหน้าต่างอีกเจ็ดบานก็พบกับทางน้ำเล็กๆลึกพอถึงเข ่า สายน้ำใสสะอาดดูเย็นสบาย มีแมวนับสิบตัวนอนหลับอุตุใต้ร่มไม้ใหญ่เพียงต้นเดีย วกลางลานกว้าง
____ ทำไมทางมันถึงได้วนๆแคบๆอย่างนี้นะ สเตล่าบ่นพึมพำ มือปาดเหงื่อเม็ดโป้งที่ไหลรินผ่านแก้ม ก่อนจะชะโงกหน้ามองผิวน้ำ ดวงตาสีเขียวสดจ้องตอบกลับมาจากโลกคู่ขนานอันห่างไกล แต่กลับใกล้เพียงผืนน้ำกั้น น้ำนี้ใช้ได้หรือเปล่า
___ อืม... ทานได้นะ นี่เป็นน้ำที่เดินทางมาจากยอดเขาไกลๆทางนู้นน่ะ เป็นของประทานจากเทพธิดาวอตี้ล่ะ ชาวบ้านใช้ดื่มแล้วก็ปรุงอาหาร ยูมะพูด ชี้มือไปทางท้องฟ้ากว้างๆที่มองอะไรไม่เห็นนอกเสียจา กแสงที่เจิดจ้าและเมฆสีขาวเท่านั้น
___ เข้าใจล่ะ สาวน้อยผมเขียววักน้ำขึ้นดื่มแล้วล้างหน้า เหมือนได้คืนชีพขึ้นมาในทันทีทันใด ว่าแต่เจ้าจะเอายังไงอีกล่ะ เดินมาก็นานแล้วนะ ยังไม่เห็นเด็กสักคนเลย แถมร้อนขนาดนี้ด้วยนะ ใครจะมาบ้าเล่นกันตอนนี้
___ นั่นสิ... แต่ว่า ยูมะก็ว่าแปลกนะ เพราะปกติ ทุกๆวันคี่จะต้องมีเด็กออกมาวิ่งเล่นกันเต็มตรอกซอยไ ปหมดเลยไม่ใช่เหรอ แม้แต่ในวันร้อนๆแบบนี้ก็มีให้เห็นบ้างเหมือนกันนะ เด็กสาวตอบ ที่ว่าวันคี่นั้น ในอิเทอนัล ไซด์มีคำกล่าวว่า วันคู่คือการเล่าเรียน ส่วนวันคี่คือการละเล่น ดังนั้น โรงเรียนต่างๆจะเปิดสอนเฉพาะวันคู่เท่านั้น แล้วยังพ่อแม่ที่หาลูกๆไม่เจออีก
เจ็ดรายแล้ว... สำหรับผู้ปกครองที่ตามหาลูกๆของพวกเขาไม่เจอ เจ็ดรายแล้วในระหว่างทางที่ผ่านมา...
___ ฟังดูอย่างกับ... เรื่องของ พายด์ ไพเพอร์เลยนะ
___ พาย ไพเพอร์? ยูมะทวนคำงงๆ
___ มันเป็นเรื่องเล่าจากแดนไกลน่ะ เกี่ยวกับชายเป่าปี่ผู้น่าพิศวง ข้าก็ได้ฟังเขามาอีกทีจากนักดนตรีลึกลับที่มาเยือนอา ณาจักรของข้าตอนข้ายังเด็ก สเตล่าทรุดตัวลงนั่งใต้ร่มเงาไม้ เงยหน้าขึ้นมองลำแสงที่ส่องลอดหมู่ไม้ลงมา นัยน์ตาเหม่อลอยจากการย้อนอดีตด้วยการตั้งสมาธิอย่าง หนัก มีหมู่บ้านหนึ่งที่ถูกโจมตีด้วยบรรดาหนูมากมาย ส่วนชาวบ้านก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับพวกหนูนี้ดี พวกเขาไม่มีวิธีที่ดีพอที่จะไล่พวกมันไปได้ ดังนั้น พวกเขาก็เลยป่าวประกาศไปว่า จะให้รางวัลแก่ผู้ที่สามารถไล่หนูทั้งหมดออกจากไปจาก เมืองได้ และแล้ววันหนึ่ง ชายประหลาดกับปี่ของเขาก็ปรากฏตัวขึ้น ในยามที่เขาเล่นเพลง หนูทั้งหลายก็ต้องมนตร์สะกดในทันที พวกมันออกจากที่ซ่อนแล้วตามชายผู้นั้นไป จนกระทั่งชายคนนั้นข้ามแม่น้ำ พวกหนูก็ข้ามตาม แต่ว่า หนูน่ะ ว่ายน้ำที่ลึกและก็เชี่ยวไม่ได้... ก็เลยถูกพัดตายไปจนหมด
___ หมดเลยเหรอ? ฟังดูโหดร้ายจัง
___ นั่นสินะ สเตล่าจ้องมองผ่านรอยแยกของใบไม้ขึ้นไป ความทรงจำหนึ่งกลับแจ่มชัดขึ้นมา ฟอร์เต้... ชีวิตน่ะ... มีแต่เรื่องโหดร้าย...
___ ไม่หรอก ยูมะส่ายหน้า ยื่นมือมากุมมือหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ถ้าเรามองในมุมอื่นบ้าง มันก็ไม่เป็นอย่างนั้นเสมอไปหรอกนะ
___ อืม... เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรที่ล่มสลายไปสิ้นฝืนยิ้มออกมาเล ็กน้อย แล้วทีนี้ ชายประหลาดคนนั้นก็กลับไปพบกับชาวบ้านเพื่อรับรางวัล ที่เขาควรได้ ทว่า... ชาวบ้านกลับเกิดความเสียดายขึ้นมา... ดังนั้น พวกเขาตัดสินใจที่จะไม่ให้รางวัลใดๆเลยนอกจากความว่า งเปล่า ซึ่งนั่นทำให้ชายแปลกหน้านั้นโกรธมาก วันรุ่งขึ้น... เขาจึงเล่นเพลงปี่อีกครั้ง แต่คราวนี้ เป้าหมายกลับเป็นเด็กๆทุกคนในเมือง ว่ากันว่า... เด็กๆทุกคนตามเขาไป และไม่มีใครได้พบกับเด็กน้อยเหล่านั้นอีกเลย
___ เด็กๆเหรอ... คิดไปก็คล้ายๆเหมือนกันนะ แต่ว่า... ก็ไม่เห็นจะมี...
___ หมายถึงเสียงปี่งั้นสินะ เสียงหนึ่งดังออกมาจากเงามืดที่ลึกเข้าไปในประตูบ้าน ที่เปิดแง้มเอาไว้ เป็นเสียงที่ฟังดูนุ่มนวลและหนุ่มแน่น ทั้งสุภาพเรียบร้อย บางทีการนำพานี้อาจมาในรูปแบบอื่นก็เป็นได้
___ เจ้าเป็นใคร หมายความว่ายังไง! เผยตัวออกมานะ!!! สเตล่าหันกลับไปตะโกนเสียงแข็ง ลุกพรวดขึ้นยืนตั้งท่าเตรียมพร้อม
___ เรียกผมว่าดาร์ค แล้วก็ต้องขออภัยด้วยที่ผมไม่อาจออกไปทักทายพวกคุณได ้ โปรดอย่าโกรธเคืองกับความไม่สุภาพของผมเลยนะครับ ผมแพ้แสงแดดน่ะ แพ้มากๆเลยด้วย
___ คุณเป็นลมแดดเหรอ ยูมะถามเสียงใส งั้นสเตลิน เราอย่าไปกวนเขาเลยนะ
___สเตล่าขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ...แพ้แสงแดดงั้นเหรอ
___ ให้ผมแนะนำนะ... ลองเปิดใจให้กว้างสิ แล้วมองหาสิ่งที่แปลกไปจากเดิมแม้เพียงน้อยนิด เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้แฝงแววขบขันไว้ด้วย แต่ระวังให้ดีล่ะ เพราะปลายสุดของเส้นทางนั้นคือการหลงออกนอกเส้นทาง
___ เอ๋? สาวน้อยผมยาวร้องงงๆ
___ อ๊ะ! ผีเสื้อนี่นา จู่ๆยูมะก็โพลงขึ้นด้วยเสียงตื่นเต้น ก่อนจะออกวิ่งไป ว้าว! ผีเสื้อเต็มเลยล่ะ!
___ ดะ... เดี๋ยวก่อน! สเตล่ายื่นมือออกไปคว้าแขนเด็กสาว ทว่าช้าไป ยูมะ! จะไปไหนน่ะ ยูมะ ไม่เห็นจะมีผีเสื้อเลยสักหน่อย!!!
___ ไม่จริงน่า!
___สเตล่าวิ่งออกตามสาวน้อยร่างเล็กที่นำหน้าไปตามตร อกซอยแคบๆอย่างคล่องแคล่วเชี่ยวชาญ ภาพด้านหน้านั้นคือด้านหลังยูมะที่สั่นไหวบิดเบี้ยวไ ปเพราะความร้อน ไม่ว่าจะวิ่งตามด้วยแรงขนาดไหน ก็ยิ่งจะดูห่างออกไป ราวกับเป็นภาพลวงตาตามอุณหภูมิ... ห่างออกไป... ทุกที... ทุก... ที...
___ ยูมะ? รู้ตัวอีกที เจ้าหญิงผู้หลุดมาจาดต่างแดนก็พบว่า มีเธอยืนอยู่เพียงคนเดียวกลางจัตุรัสเล็กๆเสียแล้ว
__________________________________________________ _
___อิฐบล็อกสีเทาๆต่อเรียงรายยื่นและบุ๋มจากบนพื้นผิ วที่ราบเรียบ ทว่าหากมองอีกครั้งก็จะพบว่ามันดูมีน้ำหนักเป็นสามมิ ติขึ้นมาราวกับเป็นภูเขาที่เกิดขึ้นจากก้อนสี่เหลี่ย มนับไม่ถ้วนต่อกัน และพอเพ่งดีๆต่อไปอีกก็เหมือนกันทิศทางทั้งหมดนั้นกล ับหัวกลับหางไปเรื่อยๆอย่างไม่สิ้นสุด
___ยูมะยืนปวดหัวอยู่กับทิวทัศน์เหลี่ยมๆสีหม่นที่กว ้างไกลสุดสายตารอบๆตัว ทั้งซ้ายขวาบนล่าง ไม่มีว่างเว้นเลยสักนิด และตัวเธอเองก็กำลังยืนอยู่บนบล็อกก้อนหนึ่งซึ่งเป็น ก้อนที่อยู่ตำแหน่งสูงที่สุด และต่อกันได้ราวกับเชือกที่ขึงไว้ไม่ตึง ทว่าอีกนัยหนึ่งนั้นคือ ตำแหน่งที่ต่ำที่สุดนั่นเอง
___ทันทีที่เธอคิดเช่นนั้น ตัวเธอพลันร่วงหล่นลงจากพื้นที่ยืนได้อย่างมั่นคง หมุนติ้วๆมากองบนอิฐบล็อกยักษ์... ก้อนเดิม แต่เป็นด้านที่อยู่ทางขวานับจากเดิม ถ้าเปรียบง่ายๆก็คือร่วงจากเต๋าแต้มหกไปยังหน้าแต้มท ี่อยู่ติดกันด้านใดด้านหนึ่งนั่นเอง
___ อะไรเนี่ย? หญิงสาวพึมพำงงๆ และแน่นอน เธอกำลังมึนๆกับสิ่งที่เกิดกับเธอ งงกับทิวทัศน์ที่อธิบายได้อย่างงงๆ และงงกับเหล่าเด็กน้อยที่กระจัดกระจายกลับหัวกลับหาง กันไปอยู่ตามจุดต่างๆทั่วไปในโลกแห่งอิฐบล๊อกยักษ์ที ่มั่วได้อย่างน่าคลื่นไส้ได้แห่งนี้ พวกเด็กๆ!
___วินาทีที่ยูมะตัดสินใจที่จะโดดลงไปยังพื้นที่ที่ต ่ำกว่าหนึ่งขั้นเพื่อตรงไปหาเด็กสาวผมทองในชุดที่คล้ ายกับผ้ากันเปื้อนผูกทับชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน ทุกสิ่งรอบๆตัวเธอพลันพลิ้วไหวจนยืนแทบไม่อยู่ แล้วยูมะก็พบว่าตัวเองเสียหลักลงมากองอยู่บนพื้นที่อ ยู่ตำแหน่งเพดานของเด็กสาวคนนั้น เมื่อเธอลุกขึ้นยืน หัวของทั้งสองก็เข้ากระแทกกันอย่างจัง
___ อูย... เจ็บอ่า... เอ๋? ยูมะร้องเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าเด็กสาวคนนั้นก ็เงยหน้าลงมาจ้องหน้าเธอเหมือนกัน หรือว่าเป็นเธอต่างหากที่เงยหน้าลงมองเด็กสาวคนนั้น จะอย่างไรก็เถอะ... เอ่อ... นี่... รู้หรือเปล่าว่าที่นี่ที่ไหนเหรอ
___ ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เด็กคนนั้นตอบอย่างสุภาพ แปลกดีนะคะ
___ อืม ยูมะเห็นด้วย ชั่วขณะหนึ่งดูราวกับว่าเธอนั้นกำลังห้อยหัวลงมา แต่อีกขณะกลับเป็นการเงยหน้าขึ้นไป ทว่าไม่มีอาการปวดเมื่อยหรืออึดอัดใดๆเลย ฉัน... ยูมะ แล้วเธอล่ะ
___ อลิซค่ะ
___ แล้วอลิซจำได้หรือเปล่าว่ามาที่นี่ได้ยังไง
___ ตอบยากค่ะ คือ หนูจำได้ว่าเห็นกระรอกน่ารักตัวหนึ่ง ก็เลยวิ่งไล่จับ แต่ว่าไล่ยังไงก็ไม่ทันซะที สุดท้าย พอรู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว เด็กสาวตอบ
___ ของยูมะเป็นผีเสื้อล่ะ น่าตื่นเต้นดีเนอะ
___ คุยกันได้อย่างสบายใจจริงนะ เสียงห้าวๆดุๆดังขึ้นจากทางด้านหลังของยูมะ สเตล่ายืนกอดอกขมวดคิ้วอยู่ด้วยท่าทางน่ากลัว ตกลงว่ากลับออกจากโลกงี่เง่านี่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรสิน ะ
___ อ๊ะ! สเตลินนี่นา! สาวน้อยผมส้มผู้เริงร่ากระโดดเข้ากอดเธอ เจ้าหญิงถอนหายใจเบื่อๆ นี่อลิซ อลิซ นี่สเตลินล่ะ
___เด็กสาวผมฟ้าตัวเล็กๆจ้องมองหญิงสาวผมยาวสีเขียวด ้วยสายตานิ่งเฉยอยู่ครู่หนึ่ง
___ ชื่อประหลาด
___ หยุดนะ! ข้าไม่ได้ชื่อว่าสเตลินสักหน่อย อย่ามั่วเอาเองสิ!! สเตล่าหันไปโป๊กหัวยูมะเข้าทีหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาชี้หน้าอลิซ แล้วเจ้าก็ห้ามเรียกข้าแบบนั้นด้วย!
___ สเตลินๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อลิซกระดกลิ้นรัวๆ นอกจากเธอจะดูไม่กลัวเกรงแล้ว ยังสนุกอยู่ด้วยซ้ำ
___ ยะ... อยากตายสินะ!!! เจ้าหญิงหน้าแดงวาบขึ้นมาด้วยความโกรธ เธอดึงดาบออกจากฝักเล็กน้อยเป็นเชิงขู่
___ สเตลิน... ดาบ? ยูมะร้องงงๆ ก็ดาบเล่มนี้ สเตล่าทิ้งไว้ที่บ้านของเธอเมื่อเช้านี่นา
___ อ้อ! ดาบเล่มนี้เป็นดาบที่สามารถมาปรากฏต่อข้าได้ยามที่ข้ าเรียก สเตล่าพูด เธอเหลือบมองไปรอบๆ ในตอนที่เจ้าหายตัวไปน่ะ เจ้าคนกลัวแดดที่ชื่อดาร์คบอกกับข้าไว้ ที่นี่คือ มิติยามบ่ายของคอริแกน หรืออีกชื่อคือ โลกของผู้หลงทาง เป็นที่ที่คนที่ไม่รู้ตัวว่าหลงทางอยู่จึงจะมาได้ พูดง่ายๆก็คือ เจ้าจะต้องหลงทางเสียก่อนที่เจ้าจะมาถึงที่ที่ทำให้เ จ้าหลงทางได้
___ แล้วสเตลินเข้ามาที่นี่ได้ยังไงล่ะ ยูมะเกาหัว รู้สึกงงๆกับคำอธิบายที่แสนประหลาดนี้ ไม่เข้าใจเลยอ่า
___ หากุญแจไง ประตูทุกบานย่อมจะต้องมีกุญแจอยู่ เพียงแต่จะเห็นหรือไม่ก็เท่านั้นเอง
___ กุญแจ...
___ อย่างของเจ้าคือผีเสื้อไงล่ะ แต่ข้าไม่รู้หรอกนะว่าของเด็กๆแต่ละคน พวกเขาตามอะไรถึงได้หลงเข้ามาที่นี่ได้ สเตล่าตอบ
___ หนูตามกระรอกมาค่ะ อลิซพูดขึ้น
___ นั่นล่ะ สเตล่าดึงดาบออกจากฝัก ประกายสีเงินของมันสดใสราวกับดวงตะวัน แต่กรณีของข้าไม่ได้เข้ามาแบบของพวกเจ้าก็เท่านั้นเอ ง ว่าแล้ว... หญิงสาวก็ตวัดดาบใส่อากาศว่างๆ ท่ามกลางความงุนงงของยูมะและอลิซต่อการกระทำอันแปลกป ระหลาดนี้
___ จงเปิดออกเพื่อข้า! ซิลเวอร์ไลท์ เควตซัลโคอัลต์!
__________________________________________________ _-
___ภาพในหัวออกจะหมุนติ้วๆอยู่สักหน่อย หรือบางทีอาจไม่ใช่ภาพหรอกที่หมุน แต่เป็นตัวเองต่างหากล่ะ ยูมะรู้สึกได้ขึ้นมาตงิดๆ พลางถูกจู่โจมด้วยความรู้สึกคลื่นไส้เหมือนกำลังนั่ง อยู่บนเรือโคลงเคลง วินาทีต่อมา เธอก็พุ่งอัดกับพื้นแข็งๆร้อนฉ่าบวกสว่างจ้าจากแสงอา ทิตย์ มีเสียงตูมซ่าดังลั่น เมื่อสเตล่ากับอลิซหล่นปุลงในทางน้ำใสสะอาด ละอองสดใสเย็นสดชื่นล่องลอยขึ้นก่อให้เกิดรุ้งเล็กๆข ึ้นในชั่วพริบตา
___ รุ้ง!?! สเตล่าพึมพำ ทันใดนั้นเอง ยูมะก็กระโจนเข้ากอดเธอ
___ กะ... กะ... เกิดอะไรขึ้นอ่า ทำไมมัน... หมุนติ้วๆ ฟิ้วๆ อ๊อค! ยังไม่ทันจะพูดจบ สาวน้อยหัวส้มร่างเล็กก็อ้วกใส่เจ้าหญิงนักดาบ โอ้ก!!!
___ กรี๊ด!!!
.
___ ตกลงแล้ว... ดาบนี่สามารถผ่านข้ามมิติแปลกๆได้งั้นเหรอ ยูมะถามอย่างสนใจ ขณะที่สเตล่าสะบัดเสื้อนอกสีแดงที่เปียกโชก น่าสนุกจัง...
___ เออ! ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ หญิงสาวผมเขียวพูดโกรธๆ ตอนนี้มีเพียงเสื้อตัวจิ๋วสีขาวบางๆสวมอยู่กับกระโปร งสีดำสั้นเท่านั้น ทั้งรองเท้า ทั้งเข็มขัดสะพายดาบต้องถอดออกมาตากแดดทั้งหมด เพิ่งจะเห็นประโยชน์ของแดดแรงๆก็ตอนนี้แหละนะ พูดจบ เธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
___ พี่สาวเลอะอ้วก! อลิซโพลงขึ้นด้วยเสียงดังฟังชัด กลายเป็นว่าสเตล่าได้ชื่อเรียกใหม่นอกจาก สเตลิน ไปเรียบร้อยแล้ว นี่ไปโดนอะไรมาน่ะ
___ อย่าเรียกข้าแบบนั้นนะ! สเตล่าหันมาตวาด ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหลังตัวเอง นี่เหรอ... ไม่มีอะไรหรอก
___ยูมะอดสังเกตไม่ได้ว่า... สายตาของสเตล่าช่างเศร้าสร้อยและมืดมนเพียงใด ก็นั่นน่ะ... เป็นรอยที่ถูกของมีคมทะลุผ่านเข้าไปไม่ใช่หรือ แถมเป็นร่องรอยที่กระจายอยู่ทั่วไปทั้งแผ่นหลังเสียด ้วย...
___ ทีนี้ก็เสร็จไปอีกหนึ่งงานนะ องค์หญิงพูดยิ้มๆ พลางลุกขึ้นยืนแต่งตัว เอาเถอะ! ถึงจะเลอะไปบ้างแต่ก็ไม่เป็นไร
___หญิงสาวทั้งสามที่อยู่ใต้ต้นไม้กลางลานจัตุรัสเล็ กๆจ้องมองเด็กๆหลายสิบคนที่มีท่าทางงุนงงเดินแยกย้าย กันไป ยูมะเงยหน้าขึ้นมองสเตล่าผู้ปรากฏรอยยิ้มละไมท่ามกลา งสายลมและไอแดด วินาทีนั้นเอง... สาวน้อยผมประกายสีส้มรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างจี๊ดข ึ้นมาในท้อง
___ เท่ห์... เท่ห์จัง
___ หืมม์... มีอะไรเหรอ สเตล่าหันมาถาม ทันใดนั้น พลันปรากฏร่างๆหนึ่งข้างหลังเธอ จากประสาทสัมผัสอันเฉียบคมที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี เจ้าเป็นใคร!
___กลายเป็นว่าผู้ที่มาปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเธอนั้นค ือยูมะ แต่... เมื่อครู่... ยูมะยังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้อยู่เลยไม่ใช่หรือไง
___ เอ๊ะ? ทั้งสองร้องงๆ
___วินาทีต่อมา มือที่ยังมองไม่เห็นเจ้าของก็ผลักให้สเตล่าล้มใส่สาว น้อยผมส้มร่างเล็ก ทั้งคู่ล้มคว่ำโครมลงน้ำอีกรอบ และที่ไม่คาดคิดคือ ทั้งคู่ได้จูบกันโดยไม่ได้ตั้งใจ...
___ อ๋อย! ยูมะยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก ฟันกระแทก... เจ็บจังอ่า...
___ทว่าทางด้านสเตล่ากลับควันขึ้นหน้าแดงแปร๊ด ราวกับมีภาพใบหน้าของคนๆหนึ่งซ้อนทับขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะพูดได้ไม่เต็มปากนัก แต่ยูมะก็มีบางอย่างในตัวที่ทำให้เธอนึกถึงเจ้าชายฟอ ร์เต้
___ แก! ใครกัน!
___หญิงสาวผมสีชมพูยาวตรงมีม้วนเป็นก้อนกลมตรงปลาย เธออยู่ในชุดเหมือนนักบัลเล่ต์สีฟ้าใสราวกับจะมองทะล ุผ่านเข้าไปได้ ที่หลังของเธอนั้นมีปีกใหญ่มหึมารูปทรงเหมือนปีกผีเส ื้อเป็นสีโทนเหลือง ฟ้าและชมพูดูประหลาดๆ หญิงสาวผู้นี้มีขนาดตัวพอๆกับสเตล่า เพียงแต่ว่าเป็นไม้กระดานอย่างแรง และนัยน์ตาเธอก็เป็นสีชมพูอ่อนจางๆ
___ เป็นภาพที่ให้ความประทับใจจัง แม่นี่หน้าแดงเลยล่ะ ใบหน้าร้อนผ่าวๆ ฮะๆๆๆๆ สาวน้อยปีกผีเสื้อหัวเราะคลอคำพูดที่ดูเหมือนจะพูดกั บตัวเองโดยเฉพาะ ข้าคือคอริแกน เป็นภูติแห่งการหลงทาง
___สเตล่าพุ่งเข้าใส่ตั้งใจจะคว้าคอ ฉับพลัน สาวน้อยตรงหน้าก็หายวับไป แล้วปรากฏขึ้นอีกทีที่ด้านหลังเธอ แถมยังใช้มือปิดตาเธออีกต่างหาก
___ ใครเอ่ย คอริแกนถามเสียงเยาะๆ
___พูดจบ... ภูติแห่งการหลงทางก็จูบสเตล่าเข้าอีกคน
___ จูบล่ะๆ ยูมะพูดกับอลิซ
___ แก! ทำอะไรน่ะ สเตล่าแยกเขี้ยว ดูโกรธเอามากๆ(ผสมกับความอายด้วย) แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีกับภูติที่หายตัววับไปมาได้อ ย่างอิสระ
___ จูบไง ข้าชอบจูบ คอริแกนหัวเราะลั่น
___ อืม... สาวๆนี่สนุกจังเลยแฮะ... เสียงผู้ชายลึกลับที่ดังลอดผ่านประตูออกมาเบาๆ ชายหนุ่มที่ชื่อดาร์คกำลังเฝ้ามองอย่างพอใจ (ไอ้โรคจิต ถ้ำมองเอ๊ย!) นี่แหละ! อิเทอนัล ไซด์ล่ะ
______________________________จบตอน |