หลังจากที่ผมรื้อไฟล์งานเขียนในคลัง ผมเพิ่งค้นพบว่าเรื่องนี้มีอยู่สองเวอร์ชั่นครับ ผมเลยไม่แน่ใจว่าเวอร์ชั่นที่ลงใหม่นี่มันต่อจากคราว ที่แล้วไหม ใครที่อ่านช่วยบอกผมทีว่าเนื้อเรื่องมันต่อไหม ระหว่างช่วงเดิมที่ผมลงแล้วหายไปกับช่วงใหม่ที่เพิ่ง ลงเร็วๆนี้ครับ บอกทีๆ เพราะสองเวอร์นี้ถึงจะเป็นตอนเท่ากัน แต่เนื้อหาไม่เหมือนกันครับ
__________________________________________________ _____-

The Devil Brooch
มหัศจรรย์เข็มกลัดปิศาจ
ตอนทึ่8 โรงเรียนกับการไล่ล่า
___เสียงของชายวัยกลางคนที่แสนจะน่าเบื่อดังอย่างต่อ เนื่องมาเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้ว เนื้อความนั้นพูดถึงตำนานปิศาจที่ปรากฏตามหน้าหนังสื อของมนุษย์ก่อนยุคของเดอะนิวเวิร์ล และทัศนะคติของมนุษย์ในสมัยนั้นที่มีต่อปิศาจ

___ไวต์ถอนหายใจ แสงแดดแผดจ้าจากดวงอาทิตย์ที่ลอยเด่นอยู่ข้างๆเมฆสีข าวก้อนใหญ่บนท้องฟ้าส่องผ่านหน้าต่างมาทาบตัวเขา เวลาสิบเอ็ดโมงกว่าๆติดให้เห็นบนผนังเหนือกระดานหน้า ห้อง ท้องไวต์เริ่มครวญคราง ความเบื่อหน่ายผลุบๆโผล่ๆอยู่ตรงนู้นตรงนี้ภายในห้อง ที่เต็มไปด้วยโต๊ะกับนักเรียน ห้องสีขาวสะอาด กระดานเต็มที่ไปด้วยตัวหนังสือสีน้ำเงิน สายลมพัดพาเอาความง่วงเหงาหาวนอนเข้ามา

___“ ปิศาจ...เหรอ ” ไวต์พึมพำเบาๆ ขณะจ้องมองก้อนเมฆบนท้องฟ้าสีคราม ความสงบสุขที่เขาเคยชินดูเหมือนจะกลับมาสู่ตัวเขาอีก ครั้ง ช่างสงบเงียบจริงๆ “ แล้วเราคิดยังไงกับพวกเธอล่ะ ” เขาถามตัวเอง

___ทันใดนั้นเอง การเคลื่อนไหวแถวๆประตูโรงเรียนก็ได้เบนความสนใจไวต์ ไปจากห้วงแห่งความคิดคำนึง ราวกับว่าความสงบสุขของเขาหายไปอย่างฉับพลันทันที ลินน์อยู่ที่นั่น! เอมี่ก็ด้วย!

___ทั้งสองเดินอย่างกล้าๆกลัวๆเข้ามาในสนาม ลินน์อยู่ในชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนกับขาวดูพลิ้วๆ ส่วนเอมี่ก็เป็นแบบเดียวกันเพียงแต่สีชมพูและขนาดเล็ กกว่า ที่เหมือนกันอีกอย่างก็คือทั้งคู่สวมหมวกปีกกว้างสีข าวผูกด้วยริบบิ้นสีส้ม

___‘ เจ้าแอลนี่ก็ช่างสรรหาเสียจริง ’ ไวต์คิด ขมวดคิ้ว แอลมักจะโผล่มาบ้านเขาอาทิตย์ละสามสี่ครั้ง พร้อมกับชุดผู้หญิงให้ลินน์และพวก (แน่นอนว่าต้องเก็บเงินที่ไวต์ จนบางทีไวต์คิดว่าหน้าที่ของพ่อค้าในตำนานจริงๆแล้วก ็คือการค้าขายชุดผู้หญิง)

___เขาสั่นหัว นี่ไม่ใช่เวลามานั่งคิดเรื่องแอลกับชุดนะ ที่สำคัญกว่าก็คือการที่ต้องหาทางไล่ลินน์กับเอมี่กล ับบ้านไป ถ้าเกิดว่ามีใครไปเจอเข้าก่อนล่ะก็ เหวอ!

___สิ่งที่ไวต์กลัวมากก็คือ ลินน์จะเปิดเผยว่าตัวเองเป็นปิศาจ ทางโซนใต้นี้มีกฎที่เข้มงวดมากเรื่องที่ปิศาจจะมาอาศ ัยในเมือง ทางรัฐต้องการให้โซนใต้มีสภาพเหมือนกับโลกช่วงก่อนเด อะนิวเวิร์ลให้มากที่สุด ถ้าพวกเจ้าหน้าที่พบปิศาจในเขตนี้ล่ะก็ ปิศาจตนนั้นจะถูกคุมตัว สอบประวัติมากมายและส่งกลับ ที่ร้ายกว่าก็คือผู้ให้อาศัยและผู้เกี่ยวข้องอาจจะโด นหางเลขด้วย ซึ่งไวต์ไม่ต้องการเจอกับเรื่องยุ่งยากแบบนั้น

___และอีกอย่างก็คือ กลัวว่าลินน์หรือไม่ก็เอมี่หลุดปากออกไปว่าอาศัยอยู่ ที่บ้านของเขา พวกนักเรียนที่นี่โหดมากด้วย(โดยเฉพาะนักเรียนชาย) เขาคงโดนพวกคลั่งสาวน้อยลากไปหมกแน่ๆ ไหนจะข่าวซุบซิบแปลกๆอีก ไวต์ตัวสั่นน้อยๆเมื่อนึกถึงสีหน้าไคล์ที่ดูจริงจังต อนที่พูดออกมาว่า ‘ นายทำเป็นไม่มีแฟนต่อหน้าพวกเรา แต่ลับหลังก็แอบเปิดเป็นฮาเร็มที่บ้านสินะ ’

___“ อ๊าค!!! อะไรจะขนาดนั้น ” ไวต์ร้องตะโกน ลุกพรวดขึ้นยืน มือกุมขมับ วินาทีต่อมาเขาก็พบว่าทั้งห้องจ้องเขาเป็นสายตาเดียว กันด้วยความงุนงง ความเงียบที่น่าอึดอัดแผ่เข้าปกคลุม

___‘ แย่แล้ว ’ ไวต์คิด หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ‘ ซวยแล้ว!!! ’

___“ เธอต่างหากที่ ‘ อะไรจะขนาดนั้น ’ คุณไวต์ ” อาจารย์ชายผอมสูงหน้าห้องพูด ชี้นิ้วมาที่เขา ในขณะที่ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ไวต์ก้มหน้าก้มตาฟังคำดุด่าของอาจารย์

___“ นายว่าไหม พักนี้ไวต์ดูแปลกจริงๆ ” เนตกระซิบกับไคล์ที่พยักหน้าหงึกหงัก

___“ แปลกจริงๆ ” ไคล์ยอมรับ

___“ ออด! ” เสียงกริ่งดังก้องไปทั่วโรงเรียนเป็นสัญญาณบอกเวลาขอ งการพัก มันถือเป็นเสียงสวรรค์เลยสำหรับนักเรียนส่วนใหญ่ เสียงพูดคุยเฮฮาดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดของอาจารย์ที ่ลดลงจนเงียบไป

___ไวต์ลุกพรวดจากที่นั่งข้างหน้าต่าง กระโจนผ่านออกจากประตูหน้าห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่อาจารย์จะเก็บของเสร็จเสียอีก ในใจเขาปั่นป่วนร้อนรนมาก

___“ ไวต์! ห้ามวิ่งบนระเบียงทางเดินนะ ” เสียงอาจารย์ตะโกนไล่หลัง แต่ไวต์ไม่สนใจ เขาวิ่งผ่านห้องเรียนห้องอื่นๆ นักเรียนส่วนใหญ่เริ่มทยอยออกจากห้องของตนกันแล้ว ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มนักเรียน บันไดหรืออะไรก็ตามก็หยุดเขาไว้ไม่ได้ ไวต์รีบเร่งเสียจนพุ่งชนนักเรียนหญิงคนหนึ่ง

___“ อ๊ะ! โทษทีๆ ” ไวต์ตะโกน โบกมือก่อนจะวิ่งต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

___ประตูหน้าตึกเปิดผัลวะออกอย่างรุนแรง ไวต์พุ่งตัวออกมาที่สนามอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มต้นมองหา ลินน์กับเอมี่อยู่ที่ไหนกัน

___เขาออกวิ่งต่อไปรอบๆโรงเรียนเท่าที่จะสามารถนึกสถ านที่ได้ โรงอาหารที่คนเริ่มจะแน่น (แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะมีข้าวกล่องที่ลินน์ทำมาให้อยู่แล้ว) โรงยิม ห้องสมุด ดาดฟ้า ห้องธุรการและแม้กระทั่งห้องน้ำ (แน่นอนว่าเขาไม่ได้เข้าไปหาในห้องน้ำหญิงหรอก แค่ด้อมๆมองๆเท่านั้น เลยถูกหาว่าเป็นพวกโรคจิตแล้วถูกไล่ล่า)

___“ บางทียัยนั่นอาจกลับบ้านไปแล้วก็ได้ ” ไวต์พึมพำ ยืนพิงผนังหอบหายใจแฮ่กๆ หลังจากที่เพิ่งจะหลบกลุ่มนักเรียนหญิงที่ตามไล่ล่าเ พราะคิดว่าเขาเป็นพวกโรคจิตมาได้ และถึงแม้เขาจะพูดเช่นนั้น แต่บางอย่างในใจก็ยังคงค้างคาอยู่ราวกับจะเชื่อว่าทั ้งคู่ ลินน์กับเอมี่ยังอยู่ในเขตโรงเรียนนี้

___เขาถอนหายใจขณะเดินขึ้นตึกเรียนตรงกลับไปที่ห้องป ระจำ ท้องร้องเสียงดังโครกคราก บางทีเขาอาจจะกังวลมากไปเองก็ได้ ลินน์แค่พาเอมี่มาเดินเล่นเท่านั้นเอง แล้วก็คงกลับไปแล้วล่ะ ไม่เห็นจะมีอะไรต้องกลัวเลย

___ประตูห้องเลื่อนเปิดช้าๆตามแรงมือของไวต์ เสียงพูดคุยกันในห้องดังมากผิดปกติ ‘ เอาน่า! คงมีเกมส์สนุกๆออกใหม่หรือไม่ก็มีใครเอาลายเซ็นดาราด ังๆมาอวดก็ได้มั๊ง ’ ไวต์คิดอย่างอารมณ์ดี แต่จริงๆคือกำลังพยายามหลอกตัวเองว่าอารมณ์ดีอยู่ต่า งหาก ไม่มีทางที่เกมส์กับลายเซ็นดาราจะทำให้นักเรียนในห้อ งเสียงดังได้ขนาดนั้นแน่

___กลุ่มนักเรียนกลุ่มใหญ่รุมล้อมบางอย่างอยู่ ท่าทางของแต่ละคนตื่นเต้นกันมาก เสียงพูดเฮฮาดังกว่าตอนที่ไวต์ยังไม่เปิดประตูหลายเท ่า

___“ น่ารักจัง ” เสียงผู้หญิงดังขึ้น

___“ เธอมาหาใครเหรอจ๊ะ ”

___“ สเป๊กฉันเลย ”

___“ เจ๋งเป้ง! นายว่าไหม ”

___“ เอ๋! ตามหาคนอยู่เหรอ ”

___“ นี่ๆ เธออยู่โรงเรียนไหนอ่ะ ”

___“ ขอเบอร์ได้ม้า ”

___ไวต์เริ่มรู้สึกถึงความสยองที่ค่อยๆคลืบคลานเข้าห าอย่างช้าๆแต่แน่วแน่ ไม่มีทางที่นักเรียนในห้องจะมามุงกันและถามคำถามประเ ภทว่า ‘ อยู่โรงเรียนไหน ’ หรือไม่ก็ ‘ ขอเบอร์ได้ม้า ’ ถ้าไม่ใช่ว่ามีสาวๆจากที่อื่นหลุดเข้ามาในห้องนี้

___เขาเหลียวซ้ายแลขวา ก่อนที่จะหันหลังกลับเตรียมย่องหนีออกไปจากห้อง ทันใดนั้นเอง เสียงตะโกนเรียกชื่อเขาก็ดังขึ้น ไวต์รู้สึกว่าหัวใจเขาหล่นวูบ หัวหน้าห้อง หญิงสาวผมสั้นประบ่าสีดำเรียก

___“ ไวต์! มีคนมาหานายแน่ะ ” เธอพูด

___“ แฮะๆ จำผิดมั๊ง ” ไวต์เอียงคอนิดหนึ่ง ยังไม่ยอมหันไปมอง หัวใจเต้นรัวถี่ เวรแล้ว! เขากลืนน้ำลายเอื้อก คำว่าหนีผุดขึ้นมาในสมองเพียงคำเดียว ไวต์แน่ใจว่าเขาไม่มีทางหยุดสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ เขาต้องเดือดร้อนกับเรื่องนี้แน่ๆ

___“ ไม่นา...ก็เห็นเขาบอกตั้งหลายครั้งว่าเป็น...นาย ” เสียงหัวหน้าดังขึ้นอีก ทั้งห้องเงียบกริบ ไวต์รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

___“ คะ...คง...คงจำผิดแหละ ” ไวต์หัวเราะแหะๆ ค่อยๆหันไปสบตากับหัวหน้าห้องราวกับว่าจะส่งสัญญาณขอ ร้องให้ปล่อยเขาไปเถอะ “ ...มั๊งนะ... ”

___“ ท่าทางไวต์จะต้องรู้จักกับสองคนนั่นแน่ๆ ” เนตก้มตัวกระซิบกับไคล์ “ ดูท่าทางลนลานนั่นสิ เขามักเป็นแบบนั้นทุกครั้งที่กำลังพยายามโกหกแก้ตัวแ บบน้ำขุ่นๆ ” ไคล์พยักหน้าหงึก

___“ ใช่ๆ ”

___“ อ๊ะ! พี่ไวต์นี่นา ” ไวต์ดันเผลอไปสบตากับเอมี่พอดี นับว่าเป็นความโชคร้ายของเขาเอง เธอตะโกนเสียงดังก่อนจะวิ่งเข้ากอดเขา สายตาและรังสีแปลกๆแผ่กระจายเข้าหาไวต์ทันที ทั้งสายตาที่เหมือนกับบอกว่า ‘อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง’ กับ ‘อะไรกัน ไวต์กับเด็กน่ารักงั้นหรือ’ แล้วยังมีสายตาเคลือบแคลงสงสัยกับพลังอาฆาตเล็กน้อยท ี่ดูไม่มีเหตุผลด้วย

___“ ฉันจำได้ว่า นายเคยบอกว่านายไม่มีพี่น้องและลูกพี่ลูกน้องที่เป็น ผู้หญิงไม่ใช่เหรอ...รู้สึกจะใช่นะ ” หัวหน้าห้องพูด เลิกคิ้ว ในใจไวต์ปั่นป่วนจนแทบระเบิด ทำไมยัยนี่ถึงมาความจำดีเด่นตอนนี้นะ “ แล้ว...นั่น... ” เธอพูดเสียงสูงเป็นเชิงถาม

___“ เอ่อ... ” ไวต์งึมงำ คำตอบยังคงดำมืด เหงื่อแตกพลั่กๆ

___“ ฉันเข้าใจแล้ว! ” ผู้หญิงใส่แว่นผมสีน้ำตาลยาวคนหนึ่งร้อง “ ที่นายเคยปฏิเสธจดหมายของเอลลิก็เพราะอย่างนี้นี่เอง ”

___“ นายมัน...โลลิคอน...สินะ ” หญิงสาวร่างเล็กๆที่ไวต์จำได้ว่าเธอเตี้ยที่สุดในห้อ งโพลงขึ้น

___“ อะไรนะ...? ไวต์เป็นโลลิคอน ” เสียงพูดคุยสับสนดังขึ้น

___“ เราก็ว่านะ รู้สึกว่าไวต์เป็นคนแปลกๆ แต่ไม่ได้คิดว่าจะเป็นพวกชอบเด็กเลย ถ้าเป็นไคล์ล่ะว่าไปอย่าง ”

___“ ก็สองคนนี้เป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ ”

___“ ไวต์เป็นโลลิ! ”

___ไวต์ยืนอ้าปากค้างตัวแข็งราวกับรากงอกลงพื้นตรงจุ ดนั้น ประกาศิต ‘โลลิคอน’ ประทับตราลงบนใบหน้าเขา รู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดใส่ ขณะที่เอมี่ยังคงกอดเขาอยู่อย่างไม่รู้เรื่องราว

___“ เอ๋...เป็นโลลิก็ไม่เห็นจะแย่ตรงไหนเลยนี่นา ” ไคล์กระซิบกับเนต

___“ นั่นสำหรับนาย อย่าลืมสิว่าไวต์กับคนอื่นๆ เอ่อ...ค่อนข้างจะแตกต่างจากนาย ” เนตกระซิบตอบ

___“ แล้ว...เธอเป็นพี่สาวของเด็กคนนี้เหรอ แล้วรู้จักหมอนั่นได้ไง ” ผู้หญิงสองสามคนล้อมวงถามลินน์

___“ ฉันเป็นเพื่อนสนิทกับเอมี่ค่ะ แต่ใครๆก็ชอบทักว่าเป็นเหมือนพี่น้องกันมากกว่า ” ลินน์ตอบยิ้มๆซื่อๆ “ ส่วนเกี่ยวข้องกับคุณไวต์นั่นก็... ”

___“ อะไรเหรอๆ ” เสียงประสานดังขึ้น ไวต์รู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาอย่างกระทันหัน เขาเดาได้ว่าลินน์จะพูดอะไร

___“ เอ่อ... ” ลินน์มีท่าทางลังเลเมื่อเห็นไวต์สั่นหัวอย่างบ้าคลั่ ง

___“ ไวต์! หยุดสั่นหัวเป็นเจ้าเข้าสักที ” หัวหน้าห้องพูด

___“ อะไรเหรอๆ ” เสียงถามยังคงดังต่อไป

___“ คุณไวต์เป็นการ์เดียนของฉันค่ะ ตอนนี้ฉันพักอยู่ที่บ้านของเขาค่ะ เอมี่ก็เหมือนกัน ” ดูเหมือนว่าฝ่ายคำถามจะชนะ ไวต์อ้าปากค้าง รู้สึกราวกับมีก้อนหินหนึ่งตันอยู่ในท้อง ราวกับถูกสายฟ้าที่ใหญ่กว่าเดิมฟาดใส่

___“ การ์เดียน...?ผู้ปกป้อง...? ” เสียงหนึ่งดังขึ้น ขณะที่เสียงสูดหายใจอย่างรุนแรงดังไปทั่วห้อง มันอาจหมายถึงว่าเป็นความตระหนกหรือความแปลกใจก็ได้ ไวต์มองเห็นสถานการณ์ที่ย่ำแย่ลอยอย่างเด่นชัดอยู่เบ ื้องหน้า

___“ อยู่บ้านเดียวกัน... ” ดูเหมือนคนส่วนใหญ่จะสนใจเรื่องนี้มากกว่า ทุกสายตาจับจ้องเป็นจุดเดียวกัน ที่ไวต์

___“ เอ่อ...คือ... ” ไวต์อ้ำอึ้ง พลังความอาฆาตดูจะรุนแรงมากขึ้น นักเรียนชายสองคนขยับตัวน้อยๆ หักข้อนิ้วดังเปาะๆ ไวต์เริ่มเชื่ออย่างจริงจังแล้วว่าเขาต้องตายแน่ๆร้อ ยเปอร์เซนต์

___“ นายจะอธิบายพวกเราว่าไง หา! ทำไมนายถึงอยู่บ้านเดียวกับสาวน้อยน่ารักแบบนี้ ทำไมนายอุบเงียบเอาไว้ ลืมกฎของเหล่านักเรียนชายแล้วหรือไง หา! ข้อสามน่ะ ข้อสาม ” ชายหน้าโหดราวกับกอลริลล่าในชุดนักเรียนพูดขึ้น ไวต์ถอยกรูดไปตัวลีบติดกำแพง เอมี่ตกใจวิ่งไปหลบหลังลินน์ ไอ้เจ้ากฎของนักเรียนชายข้อสามก็คือว่า หากชายในโรงเรียนนี้คิดจะมีแฟนจะต้องมีการเปิดเผยและ แข่งขันกับคนอื่นๆที่ชอบคนๆเดียวกันนี้อย่างยุติธรรม ซึ่งกฎนี้ตั้งขึ้นโดยกลุ่มนักเรียนชายผู้คลั่งสาวน้อ ยน่ารักซึ่งใหญ่เป็นอันดับสองของโรงเรียน(พูดง่ายๆก็ คือเอาปริมาณเข้าข่มให้คนอื่นขัดขืนไม่ได้นั่นเอง) แต่เท่าที่ไวต์เห็นก็คือ เจ้ากฎนี้เป็นกฎที่ตั้งเพื่อประโยชน์ของพวกตัวเองชัด ๆ และยังไม่นับรวมกับข้ออื่นๆอีกที่เป็นกฎเพื่อพวกพ้อง เดียวกันอย่างแท้จริง

___“ นี่! พวกนาย เด็กเขากลัวรู้ไหม ” หัวหน้าห้องพูดเสียงดุ “ ถ้าพวกนายอยากจะมีเรื่องอะไรก็เอาไว้ทีหลังข้างนอกโน ่น ” เธอชี้ไปที่ประตู ไวต์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก จะเดี๋ยวนี้หรือทีหลังมันก็ไม่ต่างกันหรอกคร้าบ นอกจากนี้เขายังรู้สึกว่าหัวหน้าห้องมองเขาด้วยสายตา แปลกอีกด้วย มันให้ความรู้สึกไม่ค่อยดีเลย

___ไม่ว่าเรื่องราวตอนนี้จะแย่ลงถึงขนาดไหน ไวต์ก็เชื่อว่าเขาสามารถคลี่คลายมันได้แน่ เพราะว่าสมองเริ่มทำงานอย่างเต็มที่แล้ว อีกอย่าง ถ้าใครรู้จักเขาดีแล้วล่ะก็จะต้องยกนิ้วให้กับความสา มารถในการพูดโน้มน้าวของเขาเลยทีเดียว

___แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ทำทำอะไรต่อ(รวมถึงไวต์ด้ วย) ไคล์ก็เปิดประเด็นที่ทำให้ไวต์ตกที่นั่งลำบากกว่าเดิ มอีก

___“ อะไรกัน ไวต์! นายกะว่าจะเปิดฮาเร็มงั้นเหรอเนี่ย ” ไคล์โพลงออกมา ไวต์สะดุ้งสุดตัว และพอหันไปมองก็พบกับสายตาของเนตที่ส่งข้อความคร่าวๆ มาว่า ‘ โทษทีนะเพื่อน พอดีห้ามไคล์ไว้ไม่ทันน่ะ ’ และไวต์ก็อดสังเกตไม่ได้ว่า บางทีแล้ว จิตสังหารในห้องนี้รวมๆแล้วอาจรุนแรงพอๆกับที่แอลเคย ปล่อยเลยก็ได้ มันกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

___“ ว้ากกกกกกกก! มันน่าอิจฉาเกินไปแล้วว้อย! ” เสียงตะโกนดังขึ้น ในขณะที่ไวต์ตัดสินใจวินาทีสุดท้าย เขาหมุนตัวไปกระชากประตูเปิด แล้วใส่เกียร์หมาโกยอ้าวสุดชีวิต แรงใจคราวนี้รุนแรงมากจนส่งผลให้ขาพาไปข้างหน้าได้อย ่างรวดเร็วเหลือเชื่อกว่าทุกทีที่เคยทำ ซึ่งการวิ่งคราวนี้สามารถเรียกได้เต็มปากเต็มคำว่า ‘การวิ่งเพื่อชีวิต’ อย่างแท้จริง

___“ โอ้วววว! จับมันให้ได้ เราจะทำให้มันรู้ซึ้งถึงความร้อนแรงของพวกเราเอง ” เสียงตะโกนดังไล่หลังไวต์ นอกจากกลุ่มคลั่งสาวน้อยแล้ว เขายังจำได้ว่ากลุ่มขนาดใหญ่ไม่แพ้กันอีกกลุ่มก็คือ กลุ่มไร้แฟน (นั่นเป็นเพราะเหตุผลบางประการ) พวกนี้มักมีพลังร้อนแรงมากกับพวกที่มีแฟนแล้วหรือมีผ ู้หญิงมาชอบ ไม่ว่าด้วยสาเหตุอันใดก็ตาม แต่ไวต์ก็ไปขัดกับพวกนั้นอย่างจัง

___“ แว้กกกก! ” ไวต์ร้องสุดเสียงขณะสไลด์ลงบันไดแบบเฉียดฉิวจนน่าหวา ดเสียวว่าหัวจะแตก การลงเอยแบบนี้ไม่ใช่ฉากจบแบบที่ไวต์คิดในตอนแรก แต่ดูๆไปมันก็แย่พอกัน

___“ หยุดนะเฟ้ย! ”

___“ เหวอ! ” “ ช่วยด้วย! ”
__________________________________________________ ____________

___กลิ่นขนมปังปิ้งหอมฟุ้งกระจายเต็มร้านหนังสือ ไวต์ แอลและเอมิลี่นั่งล้อมรอบโต๊ะตัวกลมสีขาวท่ามกลางโทน สีเข้มของหนังสือมากมายที่กองเรียงกันจนเหนือหัวเอนเ อียงจวนล้ม ความเงียบสงบในร้านทำให้รู้สึกเหมือนมีพลังบางอย่างส ถิตอยู่ ความขลังที่ไม่มีวันเสื่อมคลายแม้โลกจะพังทลายลงเดี๋ ยวนั้นเลย ยิ่งบวกกับความมืดทึมเข้าไปอีก คลังความรู้ที่ยิ่งใหญ่นี้ทำเอาไวต์หายใจไม่ทั่วท้อง เลยทีเดียว

___“ ตกลงว่าไม่กลับไปเรียนคาบบ่ายแน่นะ ” เอมิลี่ถามพลางยิ้มอย่างใจดี ขณะยกถ้วยกระเบื้องควันฉุยจากชาขึ้นจิบ

___“ ครับ ” ไวต์ตอบ เขานั่งนิ่งจ้องขนมและน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะ

___“ ถ้านายไม่รีบกัดขนม ระวังมันจะกัดนายแทนนะ ” แอลเหลือบตามองหน้าไวต์ “ ว่าแต่ว่านะ ฮาจริงๆ นายถูกพวกนักเรียนชายไล่ล่าเพราะลินน์ไปบอกว่าอยู่บ้ านเดียวกับนายงั้นเหรอ ” เขาหัวเราะลั่น โบกขนมปังแผ่นไปมา

___“ ไม่ตลกนะ! ” ไวต์พูดเสียงขุ่นๆ “ นี่ถ้าเอลลิไม่ช่วยโกหกพวกนั้นให้ไปอีกทาง ผมคงได้นอนหยอดข้าวต้มเป็นเดือนแล้วล่ะ ”

___“ วัยรุ่นนี่สนุกจังเนอะ ” เอมิลี่หัวเราะน้อยๆกับแอล ไวต์ทำหน้าแบบอารมณ์ประมาณว่า ‘แหงะ’ “ แล้วคนที่ชื่อเอลลินั่นเป็นคนที่เธอเคยเล่าให้ฟังว่า ได้ส่งจดหมายรักถึงเธอ? ” เอมิลี่พูดเสียงสูงเป็นเชิงถาม

___“ เอ่อ...ครับ ” ไวต์พยักหน้า ตอบเสียงแผ่วเบา “ เมื่อเดือนก่อนครับ ว่าแต่...ทำไมครับ ”

___“ วู้ว จดหมายล่ะ ” แอลทำเสียงล้อเลียน

___“ แต่เธอก็ปฎิเสธเขา ” เอมิลี่ยิ้ม

___“ โห... โหดร้าย ” แอลทำหน้าล้อเลียนเพิ่มเข้าไปด้วย

___“ ก็มัน... ” ไวต์พูด พยายามไม่มองไปทางแอล

___“ ไม่เป็นไรๆ ” เอมิลี่พูด “ ดูจากท่าทางแล้ว เอลลิคงยังไม่ตัดจากเธอหรอกนะ ถ้าเธอต้องการ ให้ฉันช่วยเรื่องนี้ไหมล่ะ รับรองจีบติดร้อยเปอร์เซนต์ชัวร์ ”

___“ เอ๋... ” ไวต์ร้อง ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงวนเข้าเรื่องนี้ได้ ก่อนจะนึกออกว่าเอมิลี่มักจะชอบวนเข้าเรื่องหาแฟนให้ เขาเสมอ ไม่รู้ว่าพูดจริงหรือเล่น

___“ ถึงนายจะไม่เคยสังเกตนะ ไวต์ แต่ผมอยากจะบอกว่า ลินน์ เอมี่กับลิเดียน่ะน่ารักมากเลย ” แอลพูด “ บางทีนายควรจะคว้าไว้สักคนนะ ไว้ให้คนอื่นอิจฉาเล่นไง ”

___“ ไม่ใช่น้า!!! ” ไวต์ร้อง “ อย่างนี้ผมก็โดนเก็บทันทีเลยสิ แค่นี้ก็แทบไม่กล้าโผล่ไปโรงเรียนแล้ว ”
__________________________________________________ _____________

___ปรากฏว่าเย็นวันนั้น ไวต์พบว่าเรื่องที่ลินน์เป็นปิศาจก็ยังเป็นความลับต่ อไป ซึ่งนับว่ายังมีความโชคดีแฝงอยู่บ้าง แถมลินน์กับเอมี่ยังได้ของฝากกลับบ้านจากผู้ชื่นชอบ( ?)อีกมากมาย

___“ เฮ้อ ” ไวต์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ถึงแม้เรื่องจะดูลงเอยด้วยดีแล้ว (ไม่นับรวมเรื่องที่เขายังต้องหาข้ออ้างที่จะเอาตัวร อดในโรงเรียนอีก) แต่ไวต์ก็ยังติดใจอยู่เรื่องหนึ่ง ท่าทีของแอลก่อนที่เขาจะออกจากร้าน ‘อ่านสนุก’ นั้น...

___“ แล้วนายจะพบกับความสนุกยิ่งกว่านี้อีกนะ โชคดีครับ ” แอลพูดยิ้มๆในมโนภาพความทรงจำของไวต์

___“ เฮ้อ ” เขาถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง ท่ามกลางเสียงของสายฝนที่สาดกระหน่ำตัวบ้าน เสียงฟ้าร้องดังลั่นและเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆปิศาจ

___“ เฮ้อ…! ”
________________________________จบ