| ตุบ!!!.....เนียร์ใช้เท้าตัวเองถีบไปที่ตัวหนมอย่างแ รง แบบไม่ปราณีก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเนียน
เรียบ "ทำไม...ไม่พอใจอะไร..."
หนมนอนขดตัวกุมท้องด้วยความจุก บวกกับตอนนี้ซึ่งไม่มีแรงที่จะขัดขืน แต่ก็ยังมีสายตาของชาย
ผู้ที่ถีบเขามองอยู่อย่างไม่ละสายตาไปจากเขา
"ลุกขึ้นมาสิ เก่งไม่ใช่รึไง" เนียร์เอ่ยด้วยประโยคที่ราบเรียบ แต่จริงจัง พร้อมกับเดินไปจับ
ข้อเท้าของหนม แล้วลากไปตามทางเดิน เพื่อหวังจะทรมานหนมเล่นๆเพื่อความสนุกและสะใจ
ส่วนตัว ซึ่งชายหนุ่มที่ถูกลากก็ไม่สามารถทำอะไรได้เหมือนกัน
เมื่อเนียร์ลากหนมจนมาถึงห้องโถ่งในตอนแรก เขาก็ปล่อยมือจากข้อเท้าของหนม แล้วเดินไปที่
ส่วนหัวของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มตัวแล้วใช้มือขวาจับไปที่คอพร้อมกับออกแรงบ ีบ
ในขณะที่จับไปด้วย เนียร์ยกร่างของหนมด้วยมือข้างขวาเพียงมือเดียวจนหนม ลอยขึ้นมาในระดับ
สายตาของเขา
แต่ทว่าในขณะนั้น หนมก็ได้สังเกตุเห็นมีดของเนียร์ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ที ่ต้นแขนขวา เขาไม่รอช้า
รวมกำลังเฮือกสุดท้ายเข้าไว้ แล้วปล่อยหมัดข้างซ้ายพุ่งตรงไปที่หน้าของเนียร์ อย่างเร็ว
"เฮ้ย!!" เนียร์สะดุ้งเล็กน้อย แต่ทว่าหมัดนั้นก็ได้หยุดลงก่อนถึงหน้าเขา
ทั้งใดนั้นหนมก็ใช้มือขวาพุ่งไปกระชากมีดที่ถูกเก็บซ ่อนไว้ที่ต้นแขนของเนียร์ แล้วใช้มันแทงลง
ไปบนข้อศอกขวาของเนียร์....สวบ!!!!.....
"อ๊ากกกก!!!..." เนียร์หลุดปากอุทานออกมาอย่างทรมาน พร้อมกับมือที่คายจากคอหนม
ชายหนุ่มรีบดึงมีดออกจากศอกของชายคนนั้น แล้วใช้จังหวะนั้นพยุงตัวเองออกจากห้องไป
อย่างทุลักทุเล
"แสบมากนักน่ะ...ไอ้เด็กเวร"
เนียร์นั่งชันเข่าข้างหนึ่งและมือข้างซ้ายที่ใช้ประก บแผลที่ข้อศอกข้างขวา กับสายตาที่มองตาม
หลังชายหนุ่มที่วิ่งออกไปอย่างโกรธแค้น
__________________________________________________ __________________________________
แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...เสียงของหนมที่ดังก้องอยู่ในโส ตประสาทของเขาในขณะที่กำลัง พยุงตัว
เองหนี จากคนแปลกหน้าพวกนั้น
ชายหนุ่มนั้น พยุงตัวเองไปตามทางเรื่อยๆอย่างสะบัดสะบอม จนเมื่อมาถึงทางเดินที่มี 3 แยก
เขาก็ได้วิ่งชนกับใครบางคนเข้าอย่างจัง จนทั้งเขาและคนที่ถูกชนล้มลงไปกับพื้นทั้งคู่
"โอย!!!..." เสียงของชายแปลกหน้านั้นเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ที่ สุด ก่อนจะเงยหน้าไปมอง
ที่คู่กรณี ทว่าชายแปลกหน้าคนนี้ก็ต้องตกใจเมื่อ คนตรงหน้านั้นเป็นคนที่เคยรู้จักกัน เขาชะงัก
ตกใจไปชั่วครู่...ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่หนมเงยห น้าขึ้นมาจ้องเขาอย่างพอดิบพอดี
ชายทั้งคู่ได้ชะงักค้างไป...เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคื อใคร
"...Mr.L / หนม..." ชายทั้ง 2 เอ่ยทักขึ้นพร้อมกันด้วยสีหน้างุ่นงงเล็กน้อย...แต่ก ็ทำให้พวก
เขาทั้ง 2 ชะงักค้างไปได้ชั่วครู่
เลออนฮาร์ท ลุกขึ้นหลังจากหลุดจากอาการชะงักค้าง...แล้วส่งมือไป ให้หนมจับ ซึ่งชายหนุ่มตรง
หน้าเขาก็ตอบรับด้วยการยื่นมือออกมาจับ
"ฮึบ!!" ลีออนฮาร์ททำเสียงดังในลำคอพร้อมกับดึงร่างของชายหนุ ่มตรงหน้าขึ้นมา
"...นิ...นายปลอดภัยดีใช่ไหม??" เสียงนั้นเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง...ทว่าเสแสร้ง
ซึ่งหนมเขาก็ไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของ Mr.L และตอนนี้ชายหนุ่มก็แทบจะไม่มีสติที่
จะพยุงตัวเองให้ยื่นอยู่ได้ ทว่าสีหน้านั้นดูแล้วรู้สึกกำลังผ่อนคลายอย่างเห็นได ้ชัด ก่อนจะล้มลงไป
ทางที่ Mr.L ยืนอยู่
"ฟู่..." เสียง เลออนฮาร์ทถอนหายใจออกมายืดยาว ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มจางๆ
"ฮึ...นึกว่าจะถูกจับผิดแล้วซะอีก"
__________________________________________________ ___________
: ด้านสิบเอกกมลภัทร
สิบเอกกมลภัทรที่เดินอยู่นั้นไม่ได้รู้เลยว่าหนมได้ห ายไปจากเส้นทางที่ตัวเองเดินผ่านมาหลาย
ต่อหลายนาที...แต่นานเข้าเขาก็รู้สึกเหงาจึงกะ จะหันไปชวนหนมคุยด้วย
แต่เมื่อ สิบเอกกมลภัทรหันกลับไปกลับพบแต่เพียงความว่างเปล่า. ..ไม่มีร่องรอยอย่างอื่นนอก
จากเขา
"เฮ้ย...ไอ้หนมโมโหเราขนาดนี้เลยรึเนี่ย..." สิบเอกกมลภัทรพึมพำ ด้วยท่าทางครุ่นคิด
"เหอะ...แต่ก็ไม่น่าทำอย่างนี้เลยน่า" เขากลับหลังหันแล้วเดินต่อไป
สิบเอกกมลภัทรเดินต่อไปได้เพียงประมาณ 15 ก้าว เขาก็รู้สึกได้ถึงเสียงฝีเท้าที่สับกันมาอย่าง
เร็วๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขาเอี้ยวตัวหันไปอย่างไม่ได้ระวังตัว
"เฮ้ย!!!" ไม่ทันทื่จะสิ้นเสียงของสิบเอกกมลภัทร เขาก็ถูกชายชุดดำพุ่งใส่อย่างแรงจนกระเด็น
ล้มลงไปกับพื้น ร่างของสิบเอกกมลภัทร ถไลไปกับพื้นอย่างรุนแรง
เมื่อร่างของเขาหยุดถไล สิบเอกกมลภัทรก็รีบลุกขึ้นอย่างรีบร้อน แต่ไม่ทันที่เขาจะยืนเสร็จ
ก็ถูกชายชุดดำนั้น พุ่งใส่อีกครั้ง
แต่คลาวนี้เขาไม่ยอมปล่อยให้ถูกโจมตีอีกครั้ง เขาหมุนตัวรอบหนึ่งก่อนจะปล่อยเท้าขวาถีบไป
ไปด้านที่ บุรุษชุดดำพุ่งมา
ตุบ!!!!
สิบเอกกมลภัทร ถีบโดนเป้าหมายเข้าอย่างจัง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีอาการใดๆ แต่กลับจู่โจมได้
ต่ออย่างปกติ
ตุบ!!!!
สิบเอกกมลภัทร ถูกอีกฝ่ายใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าเต็มแรงจนร่างเขาลอยกร ะเด็นไปไกลอีกครั้ง
ด้วยความแรง |