| ในที่สุดหนมก็ฟื้นขึ้นมา เขาพบว่าตอนนี้เหมือนกำลังถูกใครบางคนแบกอยู่ ซึ่งหนมจึงลองลำดับ
เหตุการณ์ดูและเขาก็ต้องพบว่าคนที่แบกเขาอยู่นั้น ก็คือคนที่ทำให้เขาสลบไปนั้นเอง
"โอย!!!..." หนมถูกว่างลงกับพื้นอย่างแรงแบบไม่ทันได้ตั้งตัวจนหั วกระแทกพื้นอย่างแรงอีกครั้ง
จึงทำให้อาการปวดหัวนั้นปวดมากขึ้นกว่าเดิม
หนมจึงใช้ข้อศอกดันตัวขึ้นมาเพื่อมองสิ่งแวดล้อมรอบๆ ด้าน แต่ก็ถูกชายชุดดำใช้เท้ายันไปที่
หน้าอกของชายหนุ่ม จนร่างของหนมต้องกลับไปแน่บกับพื้นอีกครั้ง
ไม่นานนักก็มีชายแปลกหน้าเดินมาที่ชายชุดดำ
"ท่านประธานเวสเกอร์ คนของ ดร.ซาร่า รวมถึงเธอ ตายหมดแล้วครับ"
ชายแปลกหน้าที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่นั้นบอกอะไรบางอย่า ง ซึ่งหนมก็ยังฟังไม่ค่อยออก
"ไม่เป็นไร พวกมันเป็นแค่เศษสวะตัวน้อยๆ ที่ชั้นเลี้ยงไว้ดูเล่นเท่านั้นเอง เพราะฉะนั้นชั้นไม่สน"
ชายชุดดำเขาตอบขณะที่ยังใช้เท้าเหยียบอยู่ที่หนม อย่างไม่แยแสอะไรกับคนของเขาเลยแม้แต่
น้อย ด้วยสีหน้าปกติ
"เฝ้าเด็กนี้ไว้ให้ดีๆล่ะ...เดี๋ยวชั้นขอตัวไปล่าคนก ่อน" ชายที่ชื่อเวสเกอร์พูดขณะยกเท้าออกจาก
ตัวของหนม ก่อนจะเดินออกนอกห้องไปอย่างมาดเข้ม
เมื่อเวสเกอร์เดินออกไป ชายคนนั้นก็คุกเข่าลงข้างๆตัวหนมก่อนจะพูดด้วยภาษาที ่หนมคุ้นเคย
"หวัดดี เป็นไงหลงเข้ามาในนี้รึไงน่ะ แหม...น่าสงสารจริงๆเลย อ๋อเรียกชั้นว่า เนียร์ น่ะ "
เมื่อหนมได้ยินเขาพูดภาษาไทยก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่ อย ถึงแม้ว่าจะไม่ถึงครึ่งของความกังวลของ
เขา ชายหนุ่มใช้ข้อศอกดันตัวขึ้นมานั่งแล้วมองไปที่ เนียร์
"เรียกผมว่า หนม ครับ" หนมพูดกับเนียร์ด้วยสีหน้าที่เศร้าหมองอย่างเห็นได้ช ัด
ซึ่งเมื่อหนมเอนตัวขึ้นมานั่ง เนียร์เขาก็ลุกยืนพร้อมกับใช้มือแตะค้างแล้วมองลงมาท ี่หนม อย่าง
ครุ่นคิด
"นิ...หนมใช่ม่ะ....ลุกขึ้นแล้วตามมา" เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบๆก่อนจะก้าวเท้าเดินนำไป
ชายหนุ่มลุกขึ้นตามที่เนียร์สั่ง พลางใช้มือกลุ้มหน้าผากตัวเอง ด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก
หนมยืนทรงตัวอยู่สักพัก ก็ออกเดินตามชายตรงหน้าไปอย่าง โซซัดโซเซ เหมือนคนเมา
"จะพาผมไปไหนครับ" หนมเอ่ยด้วยเสียงที่เบา จึงทำให้อีกฝ่ายได้ยินไม่ชัดเจน
"ฮ่ะ....อะไรน่ะ?!" เนียร์หยุดเดินแล้วหันไปมองหน้าหนมด้วยความประหลาดใจ
"จะพาผมไปไหนเหรอ..." ชายหนุ่มทวนประโยคนั้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแบบเดิม
"อ่อ...ตามมาเหอะน่า" เนียร์ทำท่ากวับมือเรียกก่อนจะหันไปเดินต่ออย่างสบาย ใจ โดยที่ไม่ได้
สนใจอาการของคนที่ตามหลังตัวเองมาเลยแม้แต่น้อย
"รอก่อน...รอก่อน..." หนมยื่นแขนออกไปที่เบื้องหน้าของเขาขณะเดินอย่างคนไม ่สมประกอบ
ชายหนุ่มเริ่มมีอาการที่ไม่สู้ดีนัก และเหงื่อที่ไหลออกมาจนท่วมตัวตั้งแต่เริ่มเดินอีกคร ั้งหลังจากฟื้น
อาการของชายหนุ่มเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ แต่เขาก็ยังคงทนเดินอยู่ทั้งๆที่ไม่จำเป็น
"ชั้น...จะต้องมาตายอยู่ในนี้จริงๆรึเนี่ย"
จนในที่สุดเนียร์ก็เดินนำหนมจนมาถึงที่หมายก่อน
"เอ้า!!...ไอ้เวรคิดจะหนีคนอย่างชั้นเหรอ" เขาขมวดคิ้วขณะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่โกรธหน่อยๆ......ท ว่าไม่จริงจังนัก
เพียงไม่กี่วินาทีถัดมา ก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มที่เดินเกาะกำแพงมาอย่างช้าๆ
เนียร์ยืนมองดูอย่างซะใจด้วยสีหน้าอำมหิต เมื่อหนมเดินมาถึงเนียร์ ชายหนุ่มก็ทรุดลงกับพื้นด้วย
ท่าทีที่หมดแรงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งนั้นก็เป็นอีกภาพหนึ่งที่ประทับใจเนียร์ที่สุด
"แหม...ชั้นรู้สึกเบื่อแล้วม่ะเดินกลับกันต่อ" เนียร์ก้มหน้าลงแล้วพูดใส่หนมซึ่งล้มกองอยู่กับพื้น
"ไม่ฟังเหรอ...ชั้นบอกให้แกลุกขึ้น!!" เสียงนั้นเริ่มดุดันขึ้นพร้อมกันกับสีหน้าที่ดูโหดจั ด
หนมลุกขึ้นมายืนทรงตัวต่อด้วยร่างกายที่ยังสั่นเทาเช ่นเดียวกับขาที่เกือบจะไร้แรง ชายหนุ่มจ้อง
ไปที่หน้าของเนียร์อย่างโกรธเคือง |