เบิร์ดลุกขึ้นมายื่นทรงตัวแล้วมองไปที่สัตว์ชีวะที่ก ำลังสู้กันอยู่ด้านบน

เบิร์ดยังไม่ได้รู้สึกตัว ที่ร่างกายสามารถเคลื่อนไหวได้อยู่นั้นเพราะผลของไวร ัสที่ทำให้ DNA
ของเบิร์ดมาผสมตัวกับ Virus ซึ่ง Virus ที่เบิร์ดถูกฉีดเข้าไปนั้นมี DNA ของสัตว์ที่ดุร้ายหลาย
ชนิดไม่ว่าจะเป็นสัตว์บก สัตว์น้ำและสัตว์มีปีก

เบิร์ดใช้เท้ากบนั้นแตะพื้นเบาๆ เพื่อดันให้ตัวเองนั้นพุ่งสู่ด้านบน ด้วยแรงส่งเพียงน้อยนิดแต่
สามารถขับเคลื่อนสู่ด้านบนอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มที่อยู่ในอาการขาดสติที่พุ่งขึ้นไปอย่างรวดเ ร็วพร้อมกับกางแขนทั้ง 2 ข้าง จนสามารถมอง
เห็นเป็นรูปกางเขน

ชายหนุ่มพุ่งผ่ากลางวงของสัตว์ทดลองทั้ง 2 ขึ้นไปสู่ด้านบน เพียงแค่เวลาเพียงเสี้ยววินาทีเขาก็
สามารถทำให้สัตว์ทดลองนั้นขาดครึ่งท่อนได้

"เฮ้ย!!!.....เกิดอะไรขึ้น" ดร.ซาร่า หันไปมองหน้า เลออนฮาร์ท อย่างไม่สบอารมณ์

ตุบ!!!...ตุบ!!!...ตุบ!!!!....

ดร.ซาร่า หันกลับไปอย่างตกใจและสิ่งที่พบก็คือภาพของชายหนุ่มท ี่ขาดสติกำลังใช้หมัดธรรามดา
ต่อยกระจกเพื่อจะพังมันเข้า....น้ำเริ่มไหลทะลักผ่าน ลอยร้าวของกระจก

ดร.ซาร่า เดินถอยหลังออกมาช้าๆอย่างตกตะลึงจนลืมอาการที่โมโหไ ปตอนแรก

ส่วน เลออนฮาร์ท ก็รีบฉวยโอกาศนี้หนีเข้าไปในลิฟแล้วกดปุ่มขึ้นเพื่อท ำให้ลิฟเคลื่อนตัวสู่ด้าน
บน

เคร้ง~งงง!!!....ตุ๊บ!!!.
หล่อนเดินถอยหลังจนไปชนกับโต๊ะทำงานของเธอที่อยู่ด้า นหลังจนล้มหงายหลังไป

ตุบ!!!....ตุบ!!!!.....เพล้~งงงงงงง!!!!
เบิร์ดสามารถทำลายกระจกเข้ามาได้พร้อมกับน้ำที่ได้ไห ลเข้าไปในช่องกระจกนั้นอย่างเร็วและ
รุนแรง

ชายหนุ่มตัวตอนนี้เปรียบเหมือนสัตว์ประหลาดไม่รีรอ.. .รีบพุ่งตัวเข้าไปในช่องโหว่นั้นตามน้ำอย่าง
คล่องแคล่ว

เขารีบมุ่งไปที่ ดร.ซาร่า แล้วใช้มือข้างหนึ่งจิกผม ดร.ซาร่า ขึ้นมามองระดับสายตา

"อย่า...อย่าฆ่าฉันเลย....อย่า" ดร.ซาร่า ร้องโอดครวญขอชีวิตซึ่งผิดกับตอนแรกอย่างเห็นได้ชัด

แต่ชายหนุ่มในร่างที่ขาดสติกลับไม่สนใจในคำขอร้องใดๆ ทั้งสิ้นของหญิงสาวผู้นั้น

ฉั่~วววว!!!!!

ดร.ซาร่า ถูกคลีบอันคมกริบของข้อศอกอีกข้างของเบิร์ดฟันตัดไปท ี่คอของ ดร.ซาร่า....

: ด้านหนม

หลังจากที่ได้ปะทะกับงูยักตัวนั้นและสามารถเอาชนะมาไ ด้ หนมกับสิบเอกกมลภัทรก็รีบเดินทาง
ต่อเพราะต่างคนก็ต่างเกรงว่า จะเจอกับตัวประหลาดแบบเมื่อกี้อีก

"พี่อั้ม...เดินช้าๆหน่อยก็ได้แข็งแรงจริงๆเลยน่ ะ" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงอ่อนจนเหมือนคราง

อีกฝ่ายก็ไม่ได้สะทกสะท้านในสิ่งที่ชายหนุ่มนั้นพูดม าแม้แต่น้อย แต่ทว่าหนมนั้นก็พูดวนอยู่แต่คำ
เดิมๆ จนทำให้สิบเอกกมลภัทร เริ่มมีความรำคราญขึ้นมาบ้าง จึงโต้กลับขณะที่เดินอยู่นั้นด้วย
วาจา "คราวหลังก็หัดไปวิ่งออกกำลังกายบ้างสิ ผู้ชายอะไรไม่แข็งแรงเอาซะเลย"

สีหน้าของชายหนุ่มที่ถูกเอ็ดก็ร้อนพราวขึ้นเมื่อได้ย ินประโยคนั้น จึงโต้กลับด้วยเสียงเบา...ทว่าขุ่นเขียว
"โถ่...ใครน้อ...เกือบจะต้องตายเพราะงู"

สิบเอกกมลภัทรชะงักกึก พลางหันไปหาหนมด้วยอารมณ์ฉุนโกรธ ซึ่งหนมนั้นก็ได้หยุดเดินเช่น
กันดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่หนมอย่างโกรธ เคือง
"งั้น...ไปเลยสิเก่ง มากไม่ใช่รึไง"

หนมยกมือขึ้นแตะคาง ในท่าครุ่นคิดสายตานั้นมองขึ้นไปด้านบนเหมือนคิดอะไร บางอย่าง
"แล้วใครกันนะ ที่สั่งให้เรามาเดิมตาม" หนมตอบหน้าตายขณะอยู่ในท่านั้น

อารมณ์ของสิบเอกกมลภัทรนั้นวิ่งมาถึงขีดสุด เขาหลับตากำหมัดไว้แน่นก่อนจะเอ่ยกลับไปโดย
ที่ไม่หลงเหลือร่องรอยล้อเล่น "พอที...ชั้นน่ะเริ่มหมดความอดทนแล้วนะ!!"

"...!?..." หนมนิ่วหน้าลงนิดหนึ่งด้วยความตกใจก่อนจะตามมาด้วยอา การสลด

สิบเอกกมลภัทรหมุนตัวกลับแล้ว รีบเดินสาวเท้าโดยที่ไม่รีรอหนมอีกครั้ง

เมื่อหนมรู้สึกว่าชายคนนั้นเคลื่อนไปแล้ว ก็ทำไหล่ลู่ลงนิดโคลงหน้าเบาๆครั้งหนึ่งก่อนจะเดินตา ม
ชายคนนั้นไปอย่างช้าๆ

แต่แล้วขณะที่เขาทั้ง 2 นั้นเดินห่างกันอยู่มากนั้น หนมซึ่งกำลังเดินตามสิบเอกกมลภัทรอยู่นั้น
ก็ถูกใครบางคนกระโดดพุ่งมากระแทกจากทิศใดนั้นชายหนุ่ มก็ไม่รู้ จนรู้สึกอีกทีหัวของชายหนุ่มก็
กระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรง แต่มันก็ยังไม่แรงพอที่จะทำให้ชายหนุ่มนั้นสลบไป...ท ว่ารู้สึกมึนอยู่ไม่น้อย

หนมพยามจะตะโกนขอความช่วยเหลือจากสิบเอกกมลภัทร แต่ก็ถูกมือข้างหนึ่งของชายแปลกหน้าตะปบปาก
หนมไว้ ซ้ำยังเค้นเสียงเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อลอดไรฟันออก มา พร้อมกับมือ
อีกข้างง้างขึ้น "แกลองพูดสิ จะได้เป็นวิญญานเฝ้าที่นี้ซะเลย"

หนมนั้นฟังภาษาที่ชายแปลกหน้านั้นพูดออกมาไม่รู้เรื่ อง แต่หนมกลับรู้สึกว่าเขากำลังโดนขู่อยู่
แน่ๆจึงสงบปากสงบคำไว้

เพียงไม่กี่วินาทีถัดมาเขาก็ปล่อยมือข้างที่ปืดปากหน มไว้แล้วเอ่ยด้วยเสียงที่ค่อนข้างเบา ขณะที่
กำลังปลดอาวุธหนม "ตามชั้นมาเงียบๆ"

หนมฟังประโยคนั้นก็จับใจความได้แค่เพียงว่า "ตามมา"

สายตาของชายหนุ่มจ้องมองไปที่คนเบื้องหน้าอย่างพินิจ
"อะไรกัน...เขาเป็นใครน่ะ??...แล้วใส่แว่นดำทำบ้าอะไ ร??...แล้วเสื้อสีดำนั้นล่ะใส่เพื่ออะไร"
หนมตั้งคำถามขึ้นในใจและก็กำลังรอคอยโอกาสที่จะหนี

เพียงอึดใจเดียว ชายแปลกหน้านั้นก็เปิดโอกาสให้หนมหนีโดยที่เขาไม่รู้ ตัว

หนมกลับหลังแล้ววิ่งสุดฝีเท้าเท่าที่เขาเคยจะทำมาได้ ....

แต่ทว่าเมื่อหนมหันหน้ากลับไปที่เก่าซึ่งชายแปลกนั้น ยืนอยู่ กลับไม่พบร่องรอยนั้น...แต่เขาก็ไม่สนใจรีบสาวเท้า
ตัวเองให้เร็วที่สุดต่อ...

ตุบ!!!!......หนมเหมือนถูกของอะไรบางอย่างที่หนักมาก ทับเข้าจากด้านหลัง
แรงกระแทกทำให้หนมถไลไปกับพื้นอย่างรุนแรง...

เมื่อทุกอย่างสงบลง...ชายหนุ่มที่ล้มคุกฝุ่นด้วยอากา รจุกนั้นก็หันหน้าไปมองด้านหลังซึ่งยังโดน
ทับอยู่...สิ่งที่เขาเห็นคือชายชุดดำคนเดิมซึ่งตอนนี ้กำลังนั่งกอดอกตัวเองอยู่บนหลังของหนม
และหนมก็สลบไปพร้อมกับคำถามที่ยังคาใจ
"ทำไมชายชุดดำคนนั้นถึงได้สามารถมาอยู่บนหลังของเขาซ ึ่งตอนนั้นก็อยู่ห่างกันมากแล้ว"