ด้าน: หนม

แฮ่!!...เสียงของหนมที่กลายเป็นซอมบี้พุ่งเข้ากัดกิน คนที่เขาเคยเห็นแล้วยังจำได้แม่น....
ทุกคนตายหมด....

"นี่เราเป็นซอมบี้ไปแล้วเหรอ...ไม่...ไม่จริงใช่ไหม. ...ไม่!!!!"

หนมไม่สามารถควบคุมตัวเองได้...หนมตกอยู่ในร่างของซอ มบี้ที่เน่าเละ..........................



"ไม่...ไม่!!" หนมกำลังเผ้อ ออกมาในขณะที่กำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา

ส่วนสิบเอกกมลภัทรพอได้ยินเสียงของหนมที่อยู่ในอาการ ตกใจก็รีบเข้าไปหา

"เฮ้ย!!!หนมเป็นอะไร.." สิบเอกกมลภัทรเรียกไปด้วยเขย่าตัวหนมไปด้วยที่นอนอยู ่บนโซฟาไปด้วย

หนมสะดุ้งตื่นขึ้นมา ก็มองและใช้มือสำรวจตัวเองอย่างผวา...ก่อนจะถอดหายใจ ออกมาอย่าง
โล้งอกและสีหน้าที่ผ่อนคลาย

"เป็นอะไรไป" เสียงของสิบเอกมลภัทรนั่งยองๆกับพื้น ถามหนมอย่างเป็นห่วง

"ฝัน...ฝันร้ายน่ะ" หนมตอบคำถามของสิบเอกกมลภัทรก่อนจะถามกลับไป
"แล้วตอนนี้ผมอยู่ไหน"

"โรงเชือดหมูไง" สิบเอกกมลภัทรบอกกลับไปด้วยสีหน้าที่นิ่งจนเกือบทำให ้อีกฝ่ายหลงเชื่อ

สักพักสิบเอกกมลภัทรก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสะใจเม ื่อเห็นหนมทำหน้าตางงๆ

"พอเลย...ตกลงว่าผมอยู่ไหนเนี่ย" หนมขมวดคิ้วเข้าด้วยกันแล้วพูดกลับอย่างจริงจังด้วยส ีหน้าที่
ไม่พอใจกับชายตรงหน้า

"อ่ะ...บอกก็ได้" สิบเอกกมลภัทรพูดออกไปด้วยท่าทางที่ยังเหลืออาการขำไ ว้อยู่เล็กน้อย
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...คงจะเป็นห้องพักละมั้ง"

หนมลุกขึ้นแล้วเดินวนไปวนมาเหมือนหาอะไรบางอย่าง

"หาอะไรเหรอ" เสียงสิบเอกกมลภัทรถามไปขณะนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับที่ หนมนอน

"ห้องน้ำอยู่ไหนครับ" หนมตอบพางใช้มือขยี้ลูกตา

"ก็เดินออกไปนอกห้องเดี๋ยวก็เห็นเอง" สิบเอกกมลภัทรพูดพร้อมใช้มือชี้ไปที่ประตูห้อง

เมื่อหนมเดินเข้าไปใน้ห้องน้ำก็เดินตรงไปยังอ้างล้าง มือ

หนมใช้มือทั้ง 2 ข้างลองน้ำแล้วก็ก้มหน้าลงไปแล้วก็ใช้ที่มือลองน้ำลู บไปบนหน้า
เขาทำอย่างนี้วนไปมา 3-4 ครั้ง ก็ใช้มือทั้ง 2 ข้างเท้าลงไปที่ขอบอ้างแล้วก็จ้องมองไปที่หน้า
ของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจก พร้อมกับย้อนคิดถึงเหตุการณ์ในความฝัน...จนนึกไปถึงช ่วงหนึ่ง
ก็นึกได้ว่า ตัวเองนั้นถูกหมาซอมบี้กัด จึงรีบก้มหน้าลงไปมองบาดแผลพร้อมกับใช้นิ้วแตะลงไป
ที่แผลเบาๆ

"เอะ...แผลจะหายแล้วเหรอ..." เสียงหนมที่สงสัยเอ่ยขึ้นขณะที่ก้มมองแผลอย่างประหลา ดใจ

"แล้วเราก็น่าจะติดไวรัสไม่ใช่เหรอ" เสียงหนมที่สงสัยยิ่งกว่าเก่าเอ่ยขึ้นอีกรอบพร้อมกับ เงยหัวขึ้น
ไปจ้องที่กระจกอีกครั้ง

เมื่อหนมเข้าห้องน้ำเสร็จก็เดินกลับไปที่ห้องพร้อมกั บความคิดที่ยังค้างคาใจ

"เอ้าหนม...ไปซะนานเลยเป็นอะไรรึเปล่า" เสียงสิบเอกกมลภัทรถามเมื่อเห็นหนมกลับมา
ขณะที่เขาก็กำลังวุ่นอยู่กับอะไรบ้างอย่าง

"เอ่อ...คนที่ถูกพวกผีดิบกัดจะกลายเป็นพวกซอมบี้ใช่เ ปล่าครับ" หนมถามกลับพางเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเดิม

"ใช่...แล้วก็จะเป็นภายใน 3-4 ชั่วโมงด้วยแต่ใครโชคดีแบบนายก็นานขึ้นมาหน่อย"

"แล้วนี้ก็ผ่านไปนานมากแล้วด้วย" สิบเอกกมลภัทรพูดพร้อมกับหยิบปืนที่ว่างอยู่ใกล้ๆขึ้ นมาชักแล้วเล็งปากกระบอกไปที่หนม

หนมหลับตาไม่คิดหนีเพราะเขาได้เตรียมใจไว้แล้ว

"ปัง!!..." สิบเอกกมลภัทรทำเสียงเลียนแบบเสียงปืน

หนมสะดุ้งก่อนจะลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง ก็เห็นสิบเอกกมลภัทรแอบขำและโคลงศรีษะเล็กน้อยซึ่ง
บ่งบอกว่า ไม่ได้เรื่องเลย อย่างชอบอกชอบใจ

"ชอบล้อเล่นอยู่เรื่อยเลย" หนมระอากับสิบเอกกมลภัทรเต็มทน

"หนม...นายเป็นหนี้ชีวิตฉันแล้วน่ะ...ต่อไปนี้นายต้อ งคอยติดตามฉันเข้าใจรึเปล่า"
สิบเอกกมลภัทรพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนไม่เหลือเค ้าเดิมที่บอกว่าล้อเล่น

"เดี๋ยวก่อนแล้วพี่ช่วยอะไรผมล่ะ" หนมลุกพรวดจากโซฟาแล้วถามกลับไปอย่างใจร้อน

"ก็เรื่องVirusไง" สิบเอกกมลภัทรตอบกลับไปด้วยท่าทีแบบเดิม

หนมก็กลับลงไปนั่งฟังที่โซฟาเหมือนเดิม

"ฉันอุตสาลงทุนใช้Anti-Virusที่มีราคาพอๆกับG-Virusช่วยนายน่ะเนี่ย"

"เดี๋ยวน่ะนี้พี่ไม่ได้เป็นพวกหน่วยคอมมานโดเหรอ " หนมถามด้วยความสงสัยเต็มประดา

"เป็น..เป็นสิแต่ก็แค่อาชีพบังหน้าน่ะจริงๆแล้วจะเรี ยกฉันว่านักล่าของก็ได้"
สิบเอกกมลภัทรยื่นกอดอกพูด

"สมัยนี้ก็มีพวกนักล่าเหลือน้อย เวลาฉันทำภารกิจสำเร็จน่ะ ได้เป็นล้านเชียวล่ะ"
สิบเอกกมลภัทรทำสีหน้าแบบพวกโลภมาก

"สรุปนายมาช่วยฉัน จบข่าว" สิบเอกกมลภัทรพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
หนมจึงได้แต่เออออตอบตกลงไป..

"งั้นเราก็ออกหากันเลยดีกว่าครับ" หนมพูดเสร็จก็เดินไปหาสิบเอกกมลภัทร

สิบเอกกมลภัทรพยักหน้ารับแล้วก็บอกให้หนมเก็บของ

หลังจากนั้นพวกเขาทั้ง 2 ก็ออกตามหาVirus ระหว่างที่เดินหนมก็ถามเรื่องต่างๆเกี่ยวกับ
ประโยชน์ของVirusทั้งหลายชนิด.....