ถ้ามีใครหลงผิดเข้ามาอ่านก็ช่วยเม้นด้วยน่ะครับ

ไม่นานนักหลังจากที่ทั้งสองออกมาจากที่ทำการของสมาพั นธ์วิช วอเลทก็หยิบเอาแผ่นกระดาษที่ได้รับมาดูสถานที่ ๆ พวกตนต้องไป
“งานอารักขาขุนนางระดับสูง” ชายหนุ่มพึมพำ “ปัดโธ่เอ๊ย นึกว่าหัวหน้าจะใช้งานอะไรหนัก ๆ กว่านี้ซะเสียอีก กะอีกแค่งานไปอารักขาแค่นี้ให้พวกระดับล่าง ๆ ทำก็ได้”


แต่สีหน้าของลาซิเฟลมีแววครุ่นคิด “แล้วขุนนางที่เราต้องอารักขานี่เป็นใคร?”
“เทลาเลียส” วอเลทอ่านชื่อจากแผ่นกระดาษที่ถืออยู่ “เป็นขุนนางส่วนในอารักษ์ขององค์กษัตริย์ มีอำนาจสั่งการกองพลได้ประมาณ 1-2 กองพล...” คิ้วของวอเลทขมวดลง “...ในนี้บอกว่ากำลังอยู่ในช่วงเตรียมตัวออกเดินทางสู ่เมืองดาโกเรียให้เราไปรอที่ประตูเมืองตรงทางทิศตะวันออก”


“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะ” ลาซิเฟลกระชับเสื้อคลุมของตนพลางออกเดิน “จัดเตรียมของให้พร้อม ข้าสังหรณ์ใจว่างานในคราวนี้มีอะไรไม่ธรรมดา”


วอเลทยักไหล่ “เจ้าพูดเหมือนกับข้าจะสนอย่างนั้นแหละ”
กว่าทั้งสองจะจัดเตรียมของเสร็จและไปถึงประตูเมืองทา งทิศตะวันออกก็ตกเย็นมากแล้ว เนื่องจากเมืองโรเซียน่านั้นมีความกว้างใหญ่มาก ประกอบกับเหล่าผู้คนที่มีอยู่มากมายจึงทำให้การสัญจร ไปได้ช้า แต่กระนั้นทั้งสองก็มาถึงทันเวลา และพบกับผู้ร่วมงานทั้งสามคนซึ่งยืนคอยอยู่แล้วทั้งหมดสวมเสื้อคลุมสีเทาตั้งแต่ศีรษะจรดหัว และปิดบังใบหน้าเอาไว้ภายใต้ผ้าคลุมศีรษะ
“เจ้าคือเซราฟินและเพกกาทอร์ใช่หรือไม่” หนึ่งในนั้นร้องถามขณะที่ทั้งสองเดินเข้าไปใกล้
“ข้าคือลาซิเฟล เซราฟิน” ลาซิเฟลเอ่ย “และนี่เพื่อนของข้า วอเลท เพกกาทอร์เราทั้งสองคนมาจากสมาพันธ์ตามคำสั่ง”
“พวกเจ้ามาช้า” เสียงอีกเสียงกล่าว “ประตูเมืองโรเซียน่าจะปิดในอีกไม่กี่ชม.นี้อยู่แล้ว ถ้างานในครั้งนี้จะล้มเหลวเพราะพวกเจ้ามาสาย...”
“แต่พวกเราก็มาทันเวลา” วอเลทสวนตอบกลับอย่างรำคาญใจ “เงียบ ๆ แล้วรีบไปเสียที ข้าอยากจะพักเต็มแก่แล้ว”
“เจ้า!”
วอเลทสะดุ้งกับเสียงที่โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มี ขลุ่ย เขากวาดตามองดูรอบ ๆ ตัว และพบว่าต้นเสียงนั้นดังมาจากหนึ่งในเหล่าบรรดาผู้ร่ วมงานตรงหน้านี้เอง
“ใคร? ข้าอย่างนั้นรึ?”
“เจ้ามนุษย์” เสียงนั้นคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว และเพียงแค่ชั่วพริบตานั้นเองที่ผ้าคลุมสีเทาถูกสะบั ดออก พร้อม ๆ กับปลายแหลมของดาบยาวที่ถูกจ่อเข้าที่คอของวอเลท ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเอื้อกขณะยกมือทั้งสองขึ้น และมองดูร่างนิรนามที่กำลังเอาปลายดาบจอคอเขา
“จำข้าได้หรือยังเจ้ามนุษย์”


เสียงเย็นยะเยือกและท่าทีที่หยิ่งจองหองนั้นทำให้วอเ ลทจำได้ในทันที ปีศาจสาวที่เขาชนะในการพนันเมื่อคืนนั้นนั่นเอง ชายหนุ่มยิ้มแหย ๆ แล้วเอ่ยทัก
“สายัณสวัสดิ์ ท่านแม่หญิง ช่างเป็นความบังเอิญเสียจริงที่เราได้พบกันอีกแล้ว”
“เช่นกันเจ้ามนุษย์ ....และครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะบังเอิญเจ อกัน”


“พอได้แล้วคีรา” เสียงที่สามในกลุ่มผู้ร่วมงานเอ่ย “เรามีงานต้องทำ ไว้รองานเสร็จก่อนแล้วเจ้าจึงค่อยสะสางกับมนุษย์ผู้น ี้”


ปีศาจสาวที่ถูกเรียกว่าคีราเหลือบมองไปยังผู้ออกคำสั ่งการอย่างไม่พอใจ หากแต่ถึงกระนั้นนางก็ยอมเก็บดาบโดยดี แม้ว่าแววตายังคงแฝงแววอาฆาตแค้นเอาไว้
“ขออภัยต่อการเสียมารยาทของเราในครั้งนี้” ปีศาจอีกตนหนึ่งปลดผ้าคลุมศีรษะออก และเผยให้เห็นรอยสลักรูปสามง่ามบนใบหน้า “เราคือคารอธแห่งเวเกล นี่คือคีราแห่งรูนเดลาห์ และอาลัสแห่งวินเดนิเดล”


ปีศาจตนสุดท้ายปลดผ้าคลุมศีรษะของตนออก ลาซิเฟลผงกศีรษะให้กับคารอธเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ข้าเองก็ต้องขออภัยที่พวกเรามาช้าเช่นกัน”
“ถ้าเช่นนั้นถือว่าเราก็หายกัน” คารอธกล่าว “สำหรับการทักทายระหว่างเพื่อนของท่าน ข้าคงต้องของดไว้จนกว่าภารกิจในครั้งนี้จะเสร็จ ขุนนางเทลาเลียสกำลังรอพวกเราอยู่แล้ว” ชาวปีศาจชี้มือไปทางด้านซ้ายของประตูเมือง “ขอเชิญท่านทางนี้”
ลาซิเฟลผงกศีรษะอีกครั้งแล้วเดินตามคารอธที่ออกก้าวน ำออกไปอย่างเงียบ ๆ โดยมีปีศาจอีกสองตนที่เหลือเดินตามไป วอเลทเป็นผู้เดินรั้งท้าย สายตาของชายหนุ่มมองทอดไปยังทางเดินเบื้องหน้า แล้วนึกพาลให้เหนื่อยใจ



ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าการตามล่านั้นได้เริ่มขึ้นแล้ว ....

-------------------------
End of Chapter IV