“มานั่งทำไรตรงนี้”

วันนี้เป็นวันแรกที่ผมมาเรียนที่โรงเรียนหรูหรา ต้องบอกเลยว่า ตั้งแต่เช้ามา ผมเห็นแต่พวกลูกคุณหนู มองคนด้วยฐานะ ดูถูก ความจริงผมก็ไม่ได้อยากมาเรียนที่นี่หรอกนะ เพียงแต่ว่า..

“เรื่องของฉัน!!”
“พูดแบบนี้อีกละ”

เพราะเธอคนนี้ไง ผมถึงต้องมาเรียนที่ๆผมไม่ชอบ เธอเป็นรักแรกของผมเองแหละ แต่ปากคุณเธอ ไม่อยากจะพูดหรอกนะ เดี๋ยวจะหาว่าใส่ร้ายกัน แบบว่าสุดๆเลย

“อย่างนายจะมาเข้าใจอะไรฉัน ไปไกลๆหัวแม่เท้าฉันได้แล้ว!!”

นั่นไง ( - -* )

ผมคงไม่ต้องบอกเหตุผลแล้วนะ แล้วก็ไม่ได้ใส่ร้ายด้วย

ฉันหล่ะ เบื่อหมอนี่จริงๆ ทั้งๆที่อุตส่าห์หนีมาเรียนที่ไกลๆ และเข้ายากๆ ก็ยังตามมาถูกซะได้ จะไม่ให้เบื่อได้ไง หล่ะ ก็หมอนั่นเล่นแบบตัวติดกัน ไปไหนไปกัน ตลอด24ชั่วโมง อยากจะฆ่า ฆ่า ฆ่า หมกส้วมตายไปเลย จะได้ไม่ต้องตามมา น่าเบื่อจะตาย

ที่บ้านหมอนั่นก็ใช่ว่าจะดีซะหน่อย มาเรียนในที่แบบนี้ คอยดูเหอะ ไม่ถึงอาทิดย์ก็ต้องวิ่งแจ้นขอออกแน่ โรงเรียนนี้มันปกติซะเมื่อไหร่หล่ะ ฉันอยู่มาสองปีกว่าๆแล้วยังไม่ได้ชินซักที น่าเบื่อ

จะมีดีก็ตรงที่ ใครจบจากโรงเรียนนี้จะสามารถไปเรียนต่อที่อื่นได้ง่า ย แต่ก็อย่างว่าแหล่ะ พวกคุณหนูทั้งหลายจะเรียนด้วยเหรอ แล้วฉันพูดอะไรเนี้ย มันเกี่ยวกันไหม

“แล้วนายจะตามฉันมาถึงไหน อย่าตามติดเป็นขี้ฟันฉันได้ไหม”
“เรื่องของเราน่า”
“งั้นก็เดินไปทางอื่นซิย่ะ ไป๊”
“ไม่”
“ทำไม”
“หน้าด้าน”
( -*- )

เกิดมาพึ่งเคยพบเคยเห็นผู้ชายหน้าด้านอย่างนี้ที่สุด เลย เห็นหน้าแล้วหงุดหงิด

ผมก็พูดไปงั้นแหล่ะ มันสนุกดีนะคุณว่าไหม หากทำให้คนที่เรารักโกรธ โมโห 555+ ผมโรคจิตไหมหล่ะ เข้าข่ายเนอะ ก็เวลาเธอยิ้มกับเวลาเธอโกรธ ผมเลือกอย่างหลังดีกว่า มันสนุก รู้สึกว่ามันจะกลายเป็นกิจวัตประจำวันของผมไปแล้วหล่ ะ

ถ้าผมไม่ทำให้เธอด่า .. เหมือนมันจะนอนไม่หลับ ( - -* )

ไม่ว่าเวลาไหนก็จะแวบไปให้เธอด่าอยู่เสมอ ตอนกลางวัน ตอนพัก ตอนกลับบ้าน ไม่อยากให้โลกเงียบเหงา เดี๋ยวเราจะเฉ่าตาย 555

วันนี้ก็เหมือนเดิม ผมก็ยังไปให้เธอว่าอยู่ดี

“กินข้าวยัง ไปกินด้วยกันไหม”
“จะกินข้าวหรือกินขี้ก็เรื่องของฉัน”
“จะกินขี้เหรอ อร่อยไหมหล่ะ”
“อ๊ากกกกก ไปไกลๆเลยไอบร้า ( = =* )”

มันสนุกดี

อีกไม่กี่อาทิตย์ก็สอบปลายภาค จบม.6 ที่นี้แล้ว แต่หมอนั่นก็ยังกวนประสาทได้เรื่อยๆ ไม่อ่านหนังสือบ้างเหรอไงย่ะ ฉันหล่ะเซ็ง

อ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง เพราะหมอนั่นกวนฉันทุกนาที ขนาดกลับบ้านว่าจะหนีพ้นแล้ว ยังโทรมากวนจนได้ ถ้านับคำด่าของฉันนะ ป่านี้คงทำลายสถิติโลกแล้วหล่ะ ( - -* ) คิดดูนะ ไม่ว่าจะว่าหมอนั่นอย่างไร อีกสิบนาที มาอีกแระ อ๊ากกกก ใครก็ได้ นำตัวมันกลับไปนรกที่หมอนั่นอยู่ที่

ก็จริงอยู่นะว่า ทำไมฉันต้องขยันอย่างนี้ ไม่ใช่เพราะว่าฉันเข้ากับเพื่อนไม่ได้เหรอ จะว่าไปตอนนี้ฉันก็มีเพื่อนแค่ 3-4 คนเท่านั้นเอง ก็พวกคุณหนูไม่ยอมคบฉันนี่นา ฉันไม่ได้รวยอะไรนักหนาหรอก แต่ฉันก็ไม่แคร์หรอก เพราะคบแต่เงิน อยู่ด้วยกันไม่ยืดหรอก

ไม่รู้ว่าหมอนั่นจะมีเพื่อนหรือเปล่า ยิ่งจนกว่าฉันซะอีก เป็นห่วง

ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ เป็นห่วงว่า หมอนั่นจะออกก่อนที่ฉันจะฆ่ามันต่างหาก ( = = )

“แล้วนายไม่อ่านหนังสือบ้างเหรอไง จะสอบแล้วนะ”
“อ่านแล้ว”
“อ่านไร”
“อ่านใจ ( ^ ^ )”
“ ( = = ) ไปไกลๆได้แระ เดี๋ยวมีเตะ”

ดูมันพูด ดูดู๊ดู พูดไม่ได้คิดเลย เดี๋ยวปัด เหนี่ยวเลย

ไม่ใช่ว่าผมไม่อ่านหนังสือหรอกนะ อ่านเหมือนกัน ผมขยันมากกว่าคนอื่นสิบเท่าตัวเห็นจะได้ อ่านมันยันอนุบาล( = = ) ล้อเล่นหนา ผมอ่านของมหาลัยมาแล้วด้วย ยังดีที่ว่าผมมีเพื่อนอยู่ พูดถึงเพื่อน ผมก็มีมันคนเดียวหน่ะแหล่ะที่ยอมคบกับผม ไม่อยากเรียนกับพวกคุณหนูเลย ทำตัวไม่ถูกจริงๆ

ผมว่า ผมก็ฉลาดนะ ไม่ได้ชมตัวเองนะ ผมรู้หมดทุกอย่างที่อาจารย์สอนหมดแล้ว ผมจึงเอาเวลาเหล่านั้น คิดว่าที่ยั่วคนบางคน 555+ คอยดูเหอะ เธอจะต้องด่าผมแน่ หรือไม่ก็ไม่ด่า แต่ผมปากแตก ( = = )

“ฮั่ลโหลๆ”
“โทรมาทำไมย่ะ ไม่แกะเห็บกินเหรอไง”
“ ( -*- ) กะจะแกะของเธอมากิน”
“อ๊ากกก ว่างมากถึงโทรมาเหรอไง จะนอน!!!”
“นอนแล้วเหรอ แล้วอาบน้ำหรือเปล่าเนี่ย เหม็นๆ”
“เหม็นหัวแกหล่ะสิ ไป๊!!!”
“ไปไม่ได้”
“อะไรอีกย่ะ”
“ออกจากใจเธอไม่เป็น ( ^ ^ )”
“ไอหน้าด้าน!!!”

เป็นอย่างนี้แหล่ะ ถึงนอนหลับ ไม่งั้นเหมือนมันขาดอะไรไปอย่าง

แล้วเมื่อไหรผมถึงจะสารภาพรักกับเธอได้เนี่ย เศร้า ( T-T )

.................................................. .................................................. ....

เหมือนว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดแฮะ

เมื่ออยู่ๆ เพื่อนสุดหล่อตัวดีของผม ดันไปจีบสาวผ่านเน็ตเข้า ผมก็เซ็งน่ะสิ เพื่อนมันทั้งหล่อ ทั้งรวย แต่จะให้ผมทำไงได้หล่ะ คนรวยกับคนจน ให้ผู้หญิงเลือก คงไม่ต้องถามก็รู้คำตอบแล้วหล่ะ

และแล้วชะตาโชคดีหรือว่าร้ายไม่รู้ ตกใส่หัวผมเต็มๆ เมื่ออยู่ๆ เพื่อนของผม พาผมไปร้านคาราโอเกะฉลองเรียนเสร็จ ไม่ใช่สอบเสร็จนะ ไอเพื่อนบร้า

วันนั้นเป็นวันเรียนวันสุดท้ายของม.6 ซึ่งทำให้พวกผมมีเวลาหยุดอ่านหนังสือถึงสามวันก่อนจะ สอบปลายภาค คงจะดีกว่านี้ถ้าผมเอาเวลาเหล่านี้ไปอ่านหนังสือ หรือไม่ก็แกล้งคนที่ผมเคยทำ แต่แล้วเพื่อนก็ลากไปเที่ยวซะอย่างนั้น

พอเช้าขึ้นมา ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเพื่อนตัวดี ที่อยู่ดีๆ ก็นัดบอร์ดสาวจากเน็ต ที่ร้านอาหารที่ไหนซักแห่ง อีกทั้งยังให้พาเพื่อนไปให้ได้ซะอีก ความซวยก็ตกมาที่ผมยังไงหล่ะ เพราะผมเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของมัน เอ่อ...ถ้าจะให้จริงใจหน่อยก็คือ ผมไม่สามารถปฏิเสธมันได้ต่างหาก ( - -* )

สวรรค์มันมีอยู่จริง

เมื่อผมไปที่งานนัดบอร์ดโดยไม่ได้เต็มใจสักนิด แต่กลับได้เจอคนที่คาดไม่ถึงอยู่ที่นั่นด้วย ผมว่า พวกคุณคงคาดถึงหล่ะสิ

ใช่ เธอนั่นแหล่ะ

วันนี้ฉันเซ็งอารมณ์มากๆ ทั้งที่เลิกเรียนแล้วเนี่ยนะ วันนี้วันสุดท้าย ปกติฉันจะต้องยิ้ม แล้วตรงไปห้องสมุดเพื่อหาหนังสือมาอ่านสำหรับสามวันท ี่หยุด อย่างน้อยก็ก่อนสอบครั้งสุดท้ายของชีวิตม.ปลาย

แต่ไมมันหงุดหงิดนะ

ก็ไม่อยากยอมรับหรอกนะว่าหงุดหงิดเพราะหมอนั่น ก็หมอนั่นดันไปยืนคุยสองต่อสองกับรุ่นน้องคนหนึ่งตอน พักกลางวัน มันทำให้อารมณ์ฉันขึ้นอย่างมาก ไม่รู้เพราะสาเหตุอะไรหรอก แต่ที่รู้ หมอนั่นคงไม่อยากตายดีๆแน่

เย็นวันนั้นเลยไม่มีจิตใจทำอะไร อีกทั้งวันนี้หมอนั่นดันไม่ตามไปส่งถึงบ้าน และกวนประสาทเหมือนทุกที มันเป็นอะไรไปอีกนะ มันแต่จีบรุ่นน้องหล่ะสิ ผู้ชายก็อย่างนี้แหล่ะ หาดีไม่ได้ซักคน

เลยต้องโทรหาเพื่อนที่เคยคุยกันผ่านเน็ต เขาก็บอกว่าให้ไปเที่ยวพักผ่อนบ้าง แต่จะไปยังไงหล่ะ จะสอบอยู่อีกสามวันนี้แล้ว ถ้าไปมีหวัง หนังสือไม่ได้อ่านแน่ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธไปหรอกนะ เพราะว่ากลัวจะเสียเพื่อนที่มีอยู่น้อยนิด น้อยนิดจริงๆ

พอได้รู้ว่าเป็นงานนัดบอร์ดของกลุ่ม ก็คิดว่า งานนี้อาจจะได้แฟนดีๆสักคน ดีกว่าไอหมอนั่นที่ตอนนี้ก็ไม่ยอมกลับบ้าน ไปตายที่ไหนแล้วก็ไม่รู้ หาชุดสวยๆแต่ ทาหน้านิดหน่อย ก็พอดูได้ ไม่ถึงกับแย่ซะหน่อย ทำไมไอหมอนั่นถึงว่าฉันว่าหล่อนะ ฉันหล่ะกลุ้ม( - -* )

แต่แล้ว เมื่อมีโชคดี ความซวยย่อมมาเยือนถึงที่ ฉันไปที่ร้านอาหารปอร์เซ่ ร้านอาหารฝรั่งเศส เป็นร้านที่ดูดีมาก แต่สำหรับฉัน มันดูน่ารักมากกว่านะ ฉันนั่งรอพวกสาวๆ แต่ก็มีพวกหนุ่มๆตามมาด้วยนิดหน่อย ทุกคนมองฉันตาเป็นมัน ไม่ได้หลงตัวเองนะ ฉันออกจะน่ารัก...ในแบบที่ไอหมอนั่นเรียกว่า แปลกๆ ( -*- )

“สวัสดีคับ คุณชื่ออะไรเหรอ”
“น่ารักจังเลยนะคับ มีแฟนหรือยัง”
“หัวใจยังว่างไหมคับ ขอผมจองนะ”

ไอประโยคหลังมันเสี่ยว เลยทำให้เป็นเรื่องตลกปนหวานไปโดยปริยาย แต่รู้สึกว่าโดนเขม่นจากสาวๆนะ ก็เล่นแย่งหนุ่มๆมาครองคนเดียวแบบเนี่ย

นายอยู่ที่ไหนกันแน่นะ ฉันว่า ฉันชักคิดถึงปากแมวๆของนายแล้วหล่ะ มันรู้สึกคันหูยังไงไม่รู้

และแล้ว ความซวยก็มาเยือนตรงหน้า เหมือนเรียกไก่ ไก่ก็มาอย่างนั้นเลย ไอหมอนั่นโผล่ออมาด้วยชุดสุดหล่อ อย่างน้อยก็พอลบคราบนายกระจอกได้มั้ง แต่ดูท่า จะไม่ได้เลยมากกว่า

“อ้าว มาได้ไงเนี้ย”
“ฉันควรจะถามมากกว่า”
“มากับเพื่อนหน่ะ เพื่อนมันชวนมา อย่าเข้าใจผิดนะ”
“ใครสน”
“เหรอ นึกว่านั่งคิดถึงรอกลับบ้านซะอีก
“นาย!! ใครจะเหมือนนายหล่ะ ต้องหยดปูนขาวก่อน ถึงจะโผล่มา”
“แล้วเธอหล่ะ แต่งชุดสวย จะหาแฟนหนุ่มเหรอ หาแฟนสาวดีกว่านะ”
“ไอ!!”

โอ๊ยยยย ฉันปวดหัวกับมันจะแย่อยู่แล้ว แค่เจอกันไม่เกินสองนาที ดีกรีความกวนไม่ได้ลดลงไปเลยเหรอไงเนี้ย ท่าจะคิดผิดจริงๆที่มา

ผมก็สนุกหน่ะสิครับ เมื่อวานทำเอาผมคิดถึงทั้งคืน ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเพื่อนของผมชวนเที่ยวจนเมาหลับไป ผมคงกลับไปมองหน้าคนที่ผมรักไปแล้วหล่ะ แต่ทำไงได้ และมันก็เหลือเชื่อจริงๆที่อยู่ดีๆผมก็มาเจอกับเธอที ่งานนัดบอร์ด ยิ่งกว่าถูกรางวัลที่ 1 ซะอีก

ได้โอกาสก็แกล้งเธอสิครับ หลังจากยั่งได้ที่เป็นออเดริฟ ผมก็จัดการอาหารตรงหน้าไปด้วยก่อนที่จะแกล้งคนอย่างเ ธอไปด้วย เวลาเธอโกรธที่ไร ทำเอาใจผมแทบสั่นทุกที ถึงจะมีกรรมการรวมไทยมุง คอยห้ามไม่ให้เธอหันผมเป็นชิ้นๆ กินแทนข้าวก็ตาม

แต่ดูเธอจะให้ความสนใจกับหนุ่มๆที่อยู่ในงานไม่ใช่น้ อย ทั้งขาว ตี๋ รวย มีอะไรที่ผมไม่มีอีกไหม ผมแทบจะฉุดกระชากลากเธอให้ห่างจากพวกนั้น สายตาที่มองเธอ มันทำให้ผมแทบจะเอาส้อมจิ้มตาเรียงคนไปเลย

แต่ก็ไม่ทันได้ทำอะไร ผมก็ถูกเรียกไปคุย หมายถึง ทำความรู้จักกับสาวๆที่มาในงานเหมือนกัน ถึงผมจะตอบคำถามไปเรื่อยๆ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรคนพวกนี้หรอก เพราะดูท่าผู้หญิงของผม จะอารมณ์ขุ่นอีกแล้ว

หรือว่าเธอหึงกันแน่ อย่างนี้มีลุ้น ผมนั่งคุยกับสาวๆไปด้วย พลางสังเกตเธอไปด้วย เห็นได้ชัดว่า โกรธชัดๆ บางที เสร็จงานนี้ผมอาจจะตายก่อนก็ได้ ใครรับจองศาลามั่งนะ

เมื่อมาถึงช่วงสำคัญของงานที่จะให้คนที่ถูกใจแยกย้าย กันกลับบ้านหรือไม่ก็ไปต่อกันสถานที่ต่างๆ ผมเห็นเธอถูกหนุ่มๆชวนไปอย่างไม่ขาดสาย ทั้งที่ผมเองก็อยากจะชวนเธอไปบ้านผมเหมือนกัน

อย่าคิดมาก ก็แค่บ้านเธอถึงก่อนบ้านผม ผมจะได้ส่งเธอที่บ้านไง

“นี่หนุ่มน้อยมีโปรแกรมไปไหนหรือยังจ๊ะ”
“อ๋อ ยังครับ”
“จะกลับบ้านหรือเปล่า”
“ผมคิดว่า....”
“ไปเที่ยวกับพวกเรานะ”

ผมหันไปมองยิ้มๆกับเธอ เห็นเธอมองเขม็งมาทางนี้ น่ากลัวชะมัด งานนี้ ท่าจะไปไม่รอดแหงแซะ ถ้าผมตอบตกลง มีหวังตายสถานเดียว คิดจะรักกับคนเจ้าอารมณ์ก็อย่างนี้แหล่ะคับ

“ผม....”
“โครม!!”

เสียงเธอลุกจากเก้าอี้เสียงดังมาก จนทำให้เก้าอี้สวยหรูที่น่าสงสารลงไปนอนกองกับพื้น เหล่าหนุ่มๆที่อยู่รอบตัวเธอก็พากันลี้ภัย เพราะคาดว่าลูกระเบิดคงลงหนักแน่ และสงสัยคงจะกลัวกันด้วยแหล่ะ

แต่ผมไม่แปลกใจเลย เพราะประตูไม้ยังหักคาเท้าเธอคนนี้มาแล้ว แค่นี้ ชิวๆ แต่คิดอีกที

ที่หักอาจเป็นคอผมก็ได้ ( - -* )

หงุดหงิดๆ อยากฆ่าคน โดยเฉพาะหมอนั่นจะดีมากเป็นพิเศษ นี่ฉันเป็นอะไรไปนี้ แค่เห็นหมอนั่นไปม่อคนอื่น มันหงุดหงิดไงไม่รู้ ถึงรู้ก็เหอะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก อย่างฉันนี้นะ เวอร์

เป็นไปไม่ได้ อินพอสสิเบิ้ล

ระหว่างที่ฉันเดินไปเรื่อยๆ ว่าจะหารถเมล์กลับบ้านซะหน่อย ฉันก็ได้ยินเสียงหมอนั่นวิ่งตามหลังฉันมา ฉันยังไม่อยากเจอหน้าหมอนั่นตอนนี้ เลยรีบวิ่งหนีหมอนั่นไปตามทางแคบๆ หนีไปเรื่อยๆ หมอนั่นก็ตามมาเรื่อยๆ

รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันร้องไห้ ฉันรู้เลยหล่ะ เพราะว่าตาของฉันพล่ามัวไปหมด พอคิดถึงหน้าหมอนั่นตอนที่หันมายิ้มให้ฉัน ก่อนที่จะหันไปบอกว่าไปเที่ยวต่อกับพวกสาวๆที่งาน มันก็เจ็บที่หัวใจ

ฉันพอรู้แล้วหล่ะ ว่ามันคืออะไร ความรู้สึกที่ฉันไม่อยากรู้จักมันมาตลอด

ฉันไม่อยากเจอหน้านายตอนนี้นะ สุดท้ายหมอนั่นก็วิ่งตามฉันจนได้ หมอนั่นจับมือฉันซะแน่น จะบีบแขนฉันให้แตกเลยเหรอไง

“เธอจะวิ่งหนีทำไม!!”

หมอนี้ใช่คนที่ฉันรู้จักหรือเปล่า ทำไมน่ากลัวขนาดนี้ ปกติต้องเป็นฉันไม่ใช่เหรอที่ต้องขู่หมอนี้หน่ะ นี้มันอะไรกัน

“นายจะตามมาทำไม”
“แล้วเธอวิ่งหนีทำไม”
“เรื่องของฉัน!!”
“เธอ...ร้องไห้เหรอ”

ผมตกใจมากที่เธอวิ่งออกจากร้านไป เพราะผมก็ไม่คิดว่าจะเกิดอย่างนี้ ผมแค่แกล้งเธอเหมือนที่ผมเคยทำเท่านั้น แต่ดูท่าครั้งนี้ผมจะผิดจริงๆหน่ะแหล่ะ

“ขอโทษนะ คงไปด้วยไม่ได้หรอก”
“ทำไมหล่ะจ๊ะ อุตส่าห์มาถึงนี้ ไม่ไปเที่ยวด้วยกันหน่อยเหรอ”
“ขอโทษจริงๆนะ เพราะว่า...”
“แฟนเธอหนีไปใช่ไหมหล่ะ”
“อืม...เย้ย!!...รู้ได้ไง”
“เอ๊า ก็เพื่อนเธอเป็นคนบอกเอง”
“..!!!...”

กลับไปผมจะต่อยเพื่อนมัน หรือว่าไปขอบใจมันดีเนี้ย เอานะ อย่างน้อยก็ทำให้ผมรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงกับผม

เอ่อ...ถ้าผมไม่ตายไปซะก่อนนะ เพื่อนยาก

“เธอร้องไห้ทำไม”
“เรื่องของฉัน นายไม่ต้องมายุ่ง!!”
“ทำไมหล่ะ ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้หล่ะ”
“ไปได้แล้ว ฉันเกลียดนาย!! ได้ยินไหม!!”

ตอนนั้นผมก็หน้ามืดตามัว กระทำในสิ่งที่ผมคิดไว้ตลอดเวลา แต่ไม่กล้าที่จะทำ

ผมจูบเธอ

ผมไม่สนใจแล้วว่าใครจะว่ายังไง ไม่สนด้วยว่าเธอจะโกรธผมขนาดไหน ผมแค่ต้องการให้เธอรู้ว่า ผมคนนี้รักเธอมากขนาดไหน แต่รู้ไหมว่าผมคิดอะไรตอนจูบเธอไปแล้ว

ผมคิดว่า...ผมจะตายยังไงหล่ะสิ ถ่วงน้ำ หรือแขวนคอ หรือว่าเธอจะหักคอผมจิ้มน้ำพริกกันแน่ คิดแล้วสยอง

แต่ผมก็ผิดคาด หลังจากผมละปากจากเธอ เธอก็แค่ซบหน้าลงบนอกของผมเท่านั้น แน่นอนว่าผมก็กอดเธอด้วยความรักของผมเหมือนกัน

ผู้ชายที่ฉันคิดว่า ไม่คู่ควรกับฉันเลยซักนิด แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ฉันอยากจะรู้สึกใกล้ๆเขา ให้เขาเป็นของฉันเพียงคนเดียว

บทสรุป

ฉันรู้แล้วหล่ะว่าความรักมันต้องใช้เวลา และความพยายามขนาดไหน ถึงตอนแรกฉันจะไม่ได้รักเขาอย่างที่เขารักฉัน แต่เรื่องคราวนี้ทำให้ฉันรู้ว่า

ความรักต้องใช้เวลานานมากๆ

ความรักต้องใช้ความจริงใจมากๆ

ความรักต้องใช้ความรักมากๆ(งงไหม)

ความรักต้องการความอดทนมากๆ

ทั้งหมดนี้ฉันพึ่งเข้าใจ

แต่มันก็หลังจากที่ฉันอัดอีตานี่เข้าโรงพยาบาลนะ หน่อย ดันรวมหัวกับเพื่อนปั่นหัวฉัน

ย๊ากกกกก!!!!

.................................................. .................

ความรักต้องใช้ความเข้าใจ แม้จะไม่เข้าใจก้อต้องเข้าใจ ไม่งั้นก้อไม่มีทางรักได้หรอก