The Violin Of Violence


ตะวันกำลังลับขอบฟ้า...

ฉัตรกับเฉดแห่งวง Ass – ho - le กำลังคุยกันหน้าลานแสดงคอนเสิร์ตที่พวกเค้าเล่นเมื่อ คืนสักพักก็มีแขกรับเชิญเข้ามาร่วมสนทนา อันที่จริงก็ไม่ใช่แขกที่ไหน แต่เธอมาทีไรเธอชอบทำให้เพื่อนต้องหัวเราะทุกที...แต ่ก็น่ารักไปอีกแบบนะ

“นี่ ๆ ... เฮ้! เพื่อน ๆ” อ้อมตะโกนมาแต่ไกล
เธอกำลังวิ่งมาพร้อมกับไวโอลินตัวหนึ่งซึ่งไม่รู้ว่า ของใคร
“อารายยายอ้อมมีอะไรจะมาอวดอีกล่ะ วัน ๆไม่มีไรทำรึไง” เฉดถามด้วยน้ำสียงเบื่อหน่าย...แกล้งอ้อมเหมือนเดิม
“ชั้นไปฝึกเล่นเพลงใหม่มา เลยจะเอามาให้ลองฟังดู ช่วยฟังหน่อยนะ” อ้อมอ้อนวอน
“พะ...พะ...เพลงอะไรหรอ” ฉัตรกัดฟันถามต่อ...
“อืมมม ไม่เอา ไม่บอกฟังเองละกัน...” อ้อมพยายามพูดดึงความสนใจจากเพื่อน ๆ ที่มีอยู่น้อยนิด
“เอ่อ....”

เฉดพยายามพูดแต่ไม่ทันกาล…
อ้อมบรรเลงเพลงสุดอลังการของเธอ

The Violin Of Violence….

“แอ๊ด...อี๊....แอ๊ด...(เสียงไวโอลินมรณะ....)”

ป้อมเดินมาจากร้านเฮียเตี้ยพร้อมกับน้ำ 3 ขวด เห็นอ้อมกำลังสีไวโอลิน
และผู้คนแถวนั้นกำลังยืนหัวเราะกับอะไรบางอย่างที่พว กเค้าเห็นและได้ฟัง
ป้อมยืนยิ้มอยู่สักพัก มองดูอ้อมที่กำลังเล่นไวโอลีนอย่างเพลิดเพลิน ....เธอดูอินกับมันมากแต่เมื่อป้อมฟังไปเรื่อย ๆ ก็ส่ายหัว หน้าตาเหยเกบูดเบี้ยวเริ่มออกมาให้เห็น
รอยยิ้มของป้อมถูกแทนที่ด้วยเสียงโอดครวญปวดประสาทสั มผัส .....

“อ๊ากกกกกกกกกกก”
“คราย...ก้อ..ได้ชะ...ช่วย...หยุด....วะ...ไวโอ...ละ ...ลิน..นะ...นั่น...ที....”
“มะ...วะ....แล้ว @@”
“ฝะ....ฝาก...เอา....พิ...นะ...นัย...กรรม...หะ...ให ้แม่ข้า...ดะ...ด้วย”
“ฝากไว้ก่อนเถอะคาเมนไรด๊าห์....”

ป้อมรีบอุดหูทันที แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยช่วยอะไรเท่าไหร่
เสียงไวโอลินแห่งปิศาจกำลังจะทำร้ายประสาทหูของป้อมแ ละเพื่อน ๆ
ขวดน้ำกลิ้งตกลงไปข้าง ๆ เฉดที่น้ำลายกำลังฟูมปาก อาการหนักเข้าขั้นโคม่า....

“อ๊ากกกกกกกกกกก.....เย็นๆๆๆๆๆๆๆ”
“อ้อมหยุดเถอะ เธอจะฆ่าพวกเค้าหรอ....” ป้อมตะโกนแผดเสียงเพื่อให้อ้อมหยุดเล่น
“อะไรกันเพลงก็ออกจะเพราะออก” อ้อมแย้งขึ้นทันทีด้วยความมั่นใจสุดขีด
“เพราะเหรอ....เราขอไปอ้วกก่อนนะ....ไม่ไหวแล้ว @_@”

ฉัตรกับเฉดรีบวิ่งไปห้องน้ำทันที หลังจากที่อ้อมหยุดเล่น
ป้อมเดินลงมานั่งตรงขั้นบันไดหน้าตึกอ้อมนั่งลงข้าง ๆ เก็บไวโอลินลง....

“เพลงเราเป็นไง ^^”
“อ้อม ขอร้องเหอะไปฝึกมาให้ดีกว่านี้แล้วค่อยมาโชว์” ป้อมตอบไปโดยตรง
“นายว่าเราหรอ”
“เอ้าก็มันจริงนี่นา”

ป้อมเน้นความเห็นตัวเอง แล้วยิ้มเล็กน้อย
อ้อมก้มหน้าทำปากจู๋ด้วยท่าทางแสนงอน....
“ก็ได้ๆ ยอมรับ ๆ เรามันไม่ได้เรื่อง...” น้ำเสียงอ้อมดูขาดความมั่นใจและงอนป้อม
“555555+ อย่างอนดิ”

ป้อมหัวเราะแล้วก็พูดปลอบอ้อม
แต่ป้อมก็รู้สึกว่าอ้อมไม่เคยแสดงท่าทางเป็นหญิงแสนง อนอย่างนี้มาก่อน
ปกติพอพูดเสร็จป้อมก็โดนแพ่นกระบาลแล้ว แต่ครั้งนี้....เปลี่ยนไป....

ขณะที่ป้อมกำลังครุ่นคิด สายตาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าอ้อมนั้น…
อ.จิทาโร่วิ่งมาหาป้อม....

“ป้อมซัง!!!....ป้อมซัง!!!....ป้อมซังๆเปียโนเมื่อคื นโอเคมั้ยครับ?”
“โอเคครับ’จารย์ ขอบคุณมากนะครับ” ป้อมยิ้ม
“ไม่เป็นครับป้อมซัง” อ.จิทาโร่ยิ้มตอบ แล้วเงียบไปสักพัก....
“เอ่ออ.... อันที่จริงป้อมซังควรจะต้องไปขอบคุณอาจารย์โรซี่เค้า ถึงจะถูกนะ” อ.จิทาโร่พูดให้ป้อมงง
“ขอบคุณ’จารย์โรซี่หรอคะ? ทำไมอ่ะคะ?” อ้อมถาม

อ้อมกับป้อมเกิดความสงสัย
แล้วป้อมก็มองหน้าอ.จิทาโร่ สักพักก็ป้อมนึกออก....

“อ๋อ! หรือว่าเมื่อคืน?...”

อาจารย์จิทาโร่ยิ้มแล้วก็พยักหน้าตอบ
ป้อมเข้าใจทันที แล้วก็หัวเราะเบา ๆอ้อมก็ถามป้อมต่อ….

“ทำไมหรอป้อม”
“เอ!...อย่าบอกนะว่า...”
“ใช่...ที่แท้เสียงเปียโนเมื่อคืนก็มาจากอ.โรซี่ เราขอให้อ.โรซี่ช่วยเล่นเปียโนให้หน่อยน่ะ”
“มิน่าล่ะ เราเห็นอ.โรซี่ซ้อมอยู่ในห้องซ้อมคนเดียวตั้งแต่เย็น แล้ว แต่ก็ไม่ได้เข้าไปดู เราว่าแล้วเชียวว่าคุ้น ๆ กับทำนองที่อาจารย์เล่น แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร ได้ยินไม่ค่อยถนัดด้วยอ่ะและเราก็ไม่คิดนะว่า อ.โรซี่จะมาเล่นให้เมื่อคืนนี้ ...มิน่าล่ะ’จารย์ถึงเก็บตัวเงียบเลย”

อ้อมหายสงสัยในทันที….
พอป้อมอธิบายทุกอย่างเสร็จอ.จิทาโร่ก็ปลีกตัวไปที่อา คารเรียน คงจะไปหาอ.โร่ซี่ตามเคย....
พอดีกับที่ฉัตรกับเฉดเดินกลับมาพอดีท่าทางหมดแรง หน้าตาซีดเซียว เหมือนคนป่วยเพิ่งออกจากโรง’บาล
“อ๋อย!!!...เล่นเอาข้าวเช้าไปหมดเลยนะอ้อม...” ฉัตรว่า
“น่านดิคราวหลังอย่าเล่นเลยนะ ให้ฝีมือดีกว่านี้ก่อนดิ...อย่างนี้ไม่ไหวว่ะ” เฉดตาม
“อะไรกันอ่ะพวกนายอ่ะ มัน...” อ้อมค้านเสียงแข็ง แก้มแดงเป็นลูกระกำ แต่ก็ไม่รู้จะพูดไรต่อ
“ทำไมหรอจ๊ะ พวกเราทำไมหรอ...”
“อ๋อ อ้อมกำลังจะบอกว่า พวกนายอ่ะ หล่อมั่กมากกกก....ใช่มั้ยจ๊ะ” ฉัตรกับเฉดแซวอ้อมกันสนุกสาน
“ฮื่ม ๆ ๆ....” อ้อมพยักหน้างึ่ก ๆ ยืนมือเท้าเอวกัดปาก ทำเสียงเหมือนจะเห็นด้วย แล้วก็....

ตุ๊บ...โป๊ก!
เฉดโดนคนเดียวเต็ม ๆ
”โหยย!...อ้อม! ทำไมทำแต่เราคนเดียวอ่ะ ไม่ทำฉัตรมันมั่งอ่ะ โหหห...มันก็พูดนะ”
“ก็นายอ่ะตัวเริ่มเลย” อ้อมพูด ทำหน้าเป็นใส่เฉด

ฉัตรหัวเราะก๊ากอยู่คนเดียว สะใจที่เพื่อนโดน...

“เฮ้ย ไอฉัตรที่แก้มติดอ้วกว่ะ” ป้อมพูดสวนเสียงหัวเราะขึ้นมา
“ยี้!!!” อ้อมร้อง “สกปรกอ่ะ...”
“เออ...น่าเกลียดว่ะ ไปเลยนะมึง ไปไกล ๆ กูเลย .... ไป” เฉดเสริมต่อ
“หืยยยย...พวกแก ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ อย่าอยู่เลย ตายยยยย!!!...”

ฉัตรลุกขึ้นวิ่งไล่สองคนนั้นทันที อ้อมกับเฉดก็วิ่งหนีสุดชีวิต
ทั้งหมดวิ่งไล่กันเหมือนเด็กอนุบาลวิ่งไล่จับกันอย่า งสนุกสนาน
อ้อมและเฉดวิ่งไปก็หัวเราะไป ฉัตรก็ตะโกนร้องเรียกหมายจะฆ่าให้ตาย
ป้อมนั่งดูและยิ้มอยู่คนเดียว
แล้วทันใดนั้นดาวก็เดินหอบหนังสือมานั่งข้าง ๆ ป้อม โดยที่ป้อมไม่ทันสังเกต...

“ป้อม....เรื่องเมื่อคืนขอบใจนะ” ดาวพูดป้อมสะดุ้งเฮือก
“เอ่อ....ไม่เป็นไรหรอก” ป้อมพูดพลางหลบหน้าหลบตาแก้มแดงโคตร
ดาวเอามือขวาลูบหลังป้อมอย่างนุ่มนวล แสดงถึงคำขอบคุณ
ป้อมนั่งตัวแข็งตรงขึ้นทันทีขนลุกพล่านไปทั่วตัว
มือเย็นเฉียบ หน้าที่แดงก็ยิ่งปรากฏว่าแดงขึ้นไปอีก....
“เฮ่ย เดี๋ยว ๆ ๆ .... ดูนั่นดิ”
“โหหห มีลูบหลังด้วยอ่ะ แหมเผลอเป็นไม่ได้เลย คู่นี้” เฉดเห็นก่อนใคร
“5555555+ ไอป้อม มันเขินขนาดนี้เลยหรอวะ” ฉัตรร้องพลางหัวเราะไปด้วย
“55555555555+” อ้อมหัวเราะ
“แหมเดี๋ยวนี้สวีทกันใหญ่เลยนะ” เฉดตะโกนแซวดาวแทบผละมือจากหลังป้อมไม่ทัน แล้วแก้มดาวก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูขึ้นมาทันที
และดาวก็แก้เขินด้วยการหยิบโน้ตซึ่งเป็นเพลงไรก็ไม่ร ู้ขึ้นมาอ่านเล่น ๆ (กลับด้าน)
ส่วนป้อมก็หันหน้าหลบไปทางอื่น นั่งอมยิ้มแล้วก็เกาหัวตามสไตล์ผู้ชาย
ทั้ง 3 คนเลิกวิ่งไล่กัน แล้วเดินกลับมาหาป้อมกับดาว
“อะแห้ม ๆ! โทษนะครับ ผมเข้ามาขัดจังหวะรึเปล่าครับ” ฉัตรแกล้งพูด ทำเสียงหล่อเข้ม
“...เอ่อ...เฮ้ยๆไปเตะบอลกันดีกว่า”ป้อมนิ่งไปพักใหญ ่ แล้วพูดเปลี่ยนเรื่อง
“อ๊ะ ๆ อย่าเปลี่ยนเรื่องๆ ” เฉดพูดพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม
“น่านดิ...55555+” ฉัตรแซวต่อทันที
“...” อ้อมได้แต่ยืนยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร
“อะ...เอ่อ....ป้อมอย่าลืมไปซ้อมนะ....” ดาวพูดแล้ว ก็ลุกขึ้นเดินเข้าอาคารไปด้วยท่าทางเขินอาย
“เอ้า!....เจ้าหญิงจะรีบไปไหนกันล่ะครับ ไม่พาเจ้าชายไปสวีทด้วยหรอ 55555+” ฉัตรพูดผลั๊วววะ!!!เสียงฝ่ามือกระทบหัวดังก้องกังวาน ป้อมตบหัวฉัตรเต็ม ๆ อ้อมหัวเราะก๊าก
แล้วเฉดก็ซ้ำเข้าที่เดิม...แป๊ะ!!!

“ไปแหย่มัน ดูดิ๊เจ้าหญิงเดินแก้มแดงไปนู่นแล้ว...”

ผลั๊วววะ!!!เสียงเปิดซิงกระบานดังขึ้นอีกครั้งคราวนี ้ป้อมตบเฉดบ้าง

“มึงว่าแต่มัน มึงก็ด้วยแหละทำเป็นพูดดี” ป้อมกัดฟันพูดแล้วก็ยิ้มเล็กน้อยฉัตรเฉดหันมองหน้ากั น แล้วพูดพร้อมกัน...
“มึงตบพวกกูหรอตาย!!!”
“เฮ้ย”

คราวนี้เป็นทีเฉดกับฉัตรไล่เตะป้อมบ้างทั้ง 3 วิ่งไปทั่วลานแสดงกลางโรงเรียน
อ้อมนั่งลงขำตรงที่นั่งตรงขั้นบันไดอ้อมหัวเราะไม่หย ุดในท่าทางของ 3 คนนั้น
สักพักอ้อมก็ค่อย ๆ เงียบเสียงลงเหลือแต่รอยยิ้ม
แล้วอ้อมก็เงยหน้ามองฟ้า ใบหน้าปะทะแสงแดดอ่อน ๆ ยามเย็น....และคิดในในว่า....