Beat 2
Ass – ho – le เปิดคอนเสิร์ต


หลังจากการเรียนการสอนของนักเรียนและอาจารย์วิชาดนตร ีตะวันตกได้จบสิ้นลง สัญญาณเตือนหมดคาบก็ดังขึ้นพอดี ดาวเก็บข้าวของด้วยท่าทีรีบร้อนก่อนหอบหนังสือออกมาจ ากห้อง แล้ววิ่งลงมาหาป้อม

ป้อม!...ป้อม! ไปกินข้าวกัน” เสียงใสเอ่ยกับเด็กหนุ่มอย่างจริงจัง แต่ใบหน้ายังคงปรากฏรอยยิ้มสดใสให้เห็น
“ครับ” ป้อมตอบ แล้วลุกขึ้นพลางปัดฝุ่นที่กางเกง ก่อนจะสะบัดหน้าไปหาอีกคนแล้วตะโกนเรียก
“อ้อม ไปกันเร็ว”
“อื้อ” เจ้าของชื่อตอบก่อนจะกวาดข้าวของใส่กระเป๋าแล้วเดินอ อกมาสมทบ

- ทางเดิน... -

นักเรียนม.4 ของวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ทั้งสาม เดินไปด้วยกันตามทางเดินของโรงเรียนซึ่งเต็มไปด้วยต้ นไม้ที่ปลูกเรียงรายอยู่รอบบริเวณ ดอกไม้ พวกเขาเดินไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนสงบเงียบ.... เอ่อ... เงียบกริบ ...

“อ่ะ....เงียบกันทำไมอ่า” อ้อมพูดขึ้นในที่สุด
“....” คุณหนูผู้เรียบร้อยได้แต่ยิ้มตอบ
“นั่นสิ....เหอะ ๆ ” เด็กหนุ่มคนเดียวเอ่ยบ้าง พลางก้มหน้าส่ายหัว
“นี่ ๆ ครั้งต่อไปเราจะเล่นเพลงอะไรหรอ” เด็กสาวคนเดิมชวนคุยเหมือนทุกครั้ง
“ยังไม่รู้เลย อาจารย์ยังไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเพลงใหม่เลย อ้อม” โซโลอิสท์ของวงเอ่ยขึ้นยิ้ม ๆ ด้วยเสียงใส ๆ ของเธอ
“ขออย่างเดียวเหอะ ขอทิมปานีเยอะ ๆ หน่อย เบื่อเป็นบ้า....ที่ซ้อม ๆ มาทุกเพลงตีไม่เคยเกิน 5 ที” ผู้ประจำตำแหน่งทิมปะนีบ่นอุบอย่างเบื่อหน่าย
“5555+ นายก็อย่างนี้อยู่เรื่อยล่ะป้อม บ่นตลอด” อ้อมพูดขำ ๆ

บรรยากาศกลับมาเงียบอีกพักหนึ่ง

”.... เอ้อ!! เดี๋ยวซ้อมเสร็จคืนนี้ นายจะตั้งวงใช่มะ” คนชวนคุยก็ยังคงเป็นคนเดิม
“อื้อ กะว่า จะเล่นเพลงใหม่น่ะ” มือกลองวงที่ว่าตอบ
“เพลงอะไรหรอ ป้อม” อ้อมถามด้วยท่าทีสงสัย (มันมีเพลงใหม่ด้วยเหร๊อ)
“ไม่บอก ^^” ป้อมตอบแล้วทำท่าเป็นไม่รู้ไม่ชี้
“จะบอกเปล่า” เสียงติดกวนๆแข็งขึ้น
“ไม่บอก ^^” เด็กหนุ่มทำท่าล้อเลียน
“ไม่บอกหรอ แง่งงง” สาวห้าวหันไปแยกเขี้ยวก่อนเงื้อมือเตรียมฟาด
“เฮ้ย อ้อม! ใจเย็นๆดิ” คนพูดกระโดดออกห่างแม่คุณทันควัน เมื่อมือหนัก ๆ เล็งเป้าหมาย
เมื่อเพื่อนทั้งสองสาดความยียวนใส่กัน ทั้งคู่ก็เปิดฉากวิ่งไล่และหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานซ ึ่งมันก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ประจำจนชินตาเพื่อนๆ ผู้พบเห็น คุณหนูผุ้น่ารักที่เดินอยู่เบื้องหลังก็เดินไปขำไป มือเรียวนั้นปิดปากเพื่อกลั้นหัวเราะอย่างลำบากลำบน ไปจนถึงห้องซ้อม

“เอาล่ะนักเรียน... วันนี้ครูจะขอทบทวนเพลงเก่าที่เคยซ้อมกันมานานนมแล้ว นะจ๊ะ เริ่มที่เพลง Four Season(เล่นเสียงลูกกระแดะ)ช่วงฤดูหนาวดีกว่านะ จะได้เข้ากับบรรยากาศนี้หน่อย พอดีครูอินเทรนด์นะจ๊ะ^O^ เอาล่ะ มาเริ่มกันเลย....”

สิ้นเสียงคำสั่งของอาจารย์โรซี่ หญิงสาวผู้เป็นคอนดัคเตอร์ประจำวง ดุจดาวก็ออกมายืนๆ ข้างครูเหมือนเช่นทุกครั้ง ในขณะที่ผู้กำกับจังหวะยกมือขึ้นด้วยท่วงท่าเดิมตามแ บบฉบับมืออาชีพ

.....และเพลงก็บรรเลงไป ตามท่วงทำนองแห่งดนตรี ที่ดึงเอาสัมผัสอันอ่อนโยน และความรู้สึกของผู้คนและสายลมแห่งฤดูหนาวมารวมเข้าไ ว้ด้วยกันด้วยเสียงแห่งพลัง ที่บรรดานักเรียนแห่งวิทยาลัยดนตรีบรรจงสรรสร้างออกม า..

5 โมง เย็น..

“ไอ้ป้อม!!! ไปซ้อมกันเร็ว” เสียงทะเล้นของหนุ่มหน้าเด็กใส่เหล็กดัดเงยหน้าอ้าปา กตะโกนเร่งเพื่อนร่วมวง เขาเป็นมือกีตาร์วงเดียวกับป้อม ชื่อว่าเฉด เด็กหนุ่มอีกคนที่สูงพอ ๆ กันหน้าตากวน ๆ ฉัตรยิ้มยิงฟันขึ้นมาให้เช่นกัน แต่รอยยิ้มนั้นมันแข็ง ๆ พิกล

...ก็แม่งให้รอตั้งครึ่งชั่วโมงนี่ไอสาดด...

“เออ ๆ ” มือทิมปะนี้ประจำวงของวิทยาลัยกำลังรีบเก็บของไปแปลง ร่างเป็นมือกลองฟ้าประทานของวงดนตรีร็อค ที่มีนามว่า Ass – Ho - le

“ดาว อ้อม เราไปก่อนนะ เดี๋ยวคืนนี้เจอกัน” ป้อมตะโกนบอกเด็กสาวทั้งสองก่อนจะผลุบลงไปบันไดไป แต่ยังทันได้ยินเสียงแว่วๆของทั้งสอง
“อื้อ/จ้ะ

เด็กหนุ่มวิ่งถลาเกือบหน้าคะมำมาเบรคอยู่ตรงหน้าเพื่ อนทั้งสอง

“มึงจะรีบไปไหนวะ”เฉดถามพลางขมวดคิ้ว
“เอ้า เวรกำ ก็มึงบอกให้กูรีบมา ก็มาแล้วไง” ป้อมตอบงงๆ
“เออๆ ไปๆซะทีเหอะ” ฉัตรเอ่ยแล้วดันเด็กหนุ่มที่เหลือให้เดินไปในที่สุด

- ห้องซ้อม... -

“One…Two…Three…Four!”

ทั้งสามซ้อมเพลงกันตามปกติเหมือนทุกวัน แต่ครั้งนี้มือกลองของวงดูท่าทางแปลกไปจากทุกที
....เพราะคืนนี้สำหรับเขาแล้ว อาจไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา....

- ลานกว้าง...

เมื่อนาฬิกาหน้าปัดสีดำบอกเวลาทุ่มตรง(ถึงเจ้าของจะไ ม่ได้มองมันก็เหอะ)

“สวัสดีคร้าบบบบ พวกเรา Ass – Ho - le นะครับ วันนี้ เราก็มาอีกแล้วนะครับ...”ฉัตรเอ่ยกับบรรดาเพื่อนร่วม โรงเรียนที่มายืนล้อมรอบพวกเขา เด็กหนุ่มสะพายเบสตัวเดิมของเขาแล้วยิ้มแฉ่ง
“ใช่ครับ มาอีกแล้ว...เบื่อหน้าพวกเราอ๊ะยาง” เฉดเอ่ยสมทบ เขาเองเตรียมพร้อมกับกีตาร์ของเขาเช่นกัน
“ยางงงงงงงงงงงง” เสียงมหิดล ฯ มุงตอบรับ ขณะที่ป้อมถือไม้กลองนั่งประจำที่
“โอเคคร้าบบ งั้น เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า ขอเริ่มด้วยเพลงใหม่นะครับ”มือกีตาร์หน้าเด็ก(เหล็กด ัด)กรอกเสียงลงไปในไมค์แล้วนับ

“one…two…three…four!”

“โอ้ความร้าก....โปรดมองฉัน....วันเวลา...เราพบกันเม ื่อวันช้ำใจ....” เฉดร้องอย่างได้อารมณ์มาก บวกเสียงและฝีมือกลองอันสุดยอดของป้อม ทำให้คุณผู้ชมทั้งหลายเต้นกันอย่างเมามันส์ รวมไปถึงอ้อม ที่แดนซ์กระจายซะ....(เอ่อ..มันเกินบรรยายนะ) ส่วนดาวก็ยืนอมยิ้ม โยกตัวนิดๆ ตามประสาคนเรียบร้อย....

“นี่ ป้อมเก่งเนอะ...หล่อก็หล่อ....” เสียงใครสักคนแถวนั้นแทรกขึ้นมาให้ได้ยินแว่บนึงเมื่ อเพลงแรกจบลง

“เพลงต่อไปนะครับ ไอ้ป้อมของเรามันขอมอบให้ใครบางคน ที่อยู่แถวนี้....” ฉัตรพูดเสียงทะเล้นแล้ว หันหน้าไปขยิบตาให้ดาว
“เพลงๆนี้นะครับ มือกลองมันอยากมอบให้ ก็จัดไป!!!” เฉดเอ่ยบ้าง
“เฮ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ” เหล่าผู้มามุงส่งเสียงเฮกันยกใหญ่
“เพลงอะไรอ่า บอกหน่อย ๆ วู้ ๆ ” ใครก็ไม่รู้ถามขึ้นมา Ass - Ho -le ทั้งสามมองเลิกคิ้วให้กันก่อนจะหันไปหาคนดูอีกครั้ง แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย