เมื่อถูกเพื่อนรักแสนดีกระชากคอ พร้อมทั้งคำพูดที่ฟังดูประหลาดพิกล เนื่องจากตัวผู้พูดเองดูแทบจะไม่ได้ใส่ใจว่าคำพูดนั้ นจะสื่อความหมายของตนได้หรือไม่
“คำสั่งสมาพันธ์- -สาย- -ตายแน่!”
“ไม่หรอก”


การเคลื่อนที่ของวอเลทหยุดอยู่ในท่าชะงักนิ่งค้าง นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาจับจ้องมองดูลาซิเฟลด้วยความปร ะหลาดใจกึ่งงงงัน และเกือบจะเป็นการถามไปในทีว่าสิ่งที่พูดมานั้นมีควา มหมายว่าอย่างไร


ลาซิเฟลถอนหายใจอีกครั้ง “นี่เราอยู่ที่ใจกลางนครหลวงแห่งเมืองโรเซียน่า ไม่ใช่แถวนอกอาณาเขตเมืองหลวงนะ ยังจำได้มั้ย?”


ดวงตาของวอเลทฉายแววงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง “นี่เราอยู่ที่นครหลวงแล้วงั้นรึ?”


เมื่อลาซิเฟลพยักหน้า วอเลทก็สบถสาปส่งเจ้าคนท่ามาก เมื่อรู้ว่าตนเข้าใจผิดอย่างแรง “แล้วทำไมแกไม่บอกกันก่อนวะ เล่นทำเอาขายขี้หน้าประชาชีเขาหมด”
“ก็เห็นรีบมาก” ลาซิเฟลตอบนิ่ง ๆ พลางปัดเสื้อคลุมของตนที่มีรอยอันเกิดจากการถูกลากมา “แถมยังไม่คิดจะเอะใจถามซักคำ”


วอเลทพ่นลมหายใจพรืด “ช่างมันเถอะ” ชายหนุ่มว่าพลางเหลือบมองป้ายร้านอาหารที่ให้บริการท ี่พักที่ตนใช้เป็นที่พักผ่อนเมื่อคืนมา “ว่าแต่พวกที่นอนในเมืองหลวงนี่ก็ไม่เลวร้ายอย่างที่ค ิดแฮะ นาน ๆ ทีได้พักอย่างนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ ว่าไหมลาซิเฟล?”


“ก็จริง” ลาซิเฟลตอบรับ ดวงตาสีน้ำเงินทะเลของเขาฉายแววประกายเหมือนเช่นทุกค รั้งที่เงยหน้ามองดูผืนฟ้า “วันนี้ฝนอาจจะตก” เขาเอ่ยพลางสะบัดเสื้อคลุมของตนแล้วก้าวเดินออกไปสู่ ถนนใหญ่ที่มีผู้คนมากมาย “มาเถอะ อย่างน้อยไปเร็วก็ย่อมดีกว่าไปช้า”


วอเลทเงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่ดูไม่มีวี่แววว่าฝนจะตกแ ต่อย่างใดแล้วเกาหัว “เจ้าบ้า อากาศดีอยู่เห็น ๆ อย่างนี้ฝนมันจะไปตกได้ยังไงกัน” พูดจบ ชายหนุ่มก็ออกเดินตามเพื่อนของตนที่กลืนหายไปในหมู่ช นที่เดินกันขวักไขว่ในทันที

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ในย่านนครหลวงแห่งเมืองโรเซียน่าในช่วงกลางวันเช่นนี ้แลดูแตกต่างมากกว่าในช่วงกลางคืน แม้ว่าจะมีผู้เดินกันอยู่มากมายตามถนนใหญ่ที่ถูกตัดแ บ่งแยกออกเป็นซอยเล็กซอยน้อย หากแต่ก็ยังน้อยกว่าในเวลากลางคืนที่พ่อค้าจะสามารถน ำอาวุธชนิดต่าง ๆ มาค้าขายกันได้ เนื่องด้วยเมืองโรเซียน่านั้นถือเป็นเมืองใหญ่ที่มีก ารติดต่อค้าขายระหว่างพ่อค้าเป็นอันมาก จึงจำเป็นที่จะต้องมีกฎอนุญาตให้ขายอาวุธเฉพาะในเวลา กลางคืน ทั้งนี้ก็เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ที่อาจจะทำให ้เกิดความวุ่นวาย


วอเลทจ้องมองดูทางเดินไปรอบ ๆ ขณะมุ่งไปยังที่ตั้งแห่งศูนย์กลางสมาพันธ์วิช ในยามช่วงเช้าอย่างนี้ สิ่งที่เหล่าพ่อค้าจะนำมาค้าขายกันมากนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นพวกวัตถุดิบสำหรับการเล่นแร่แปรธาตุ ซึ่งแม้ว่าการเล่นแร่แปรธาตุในที่นี้ แท้จริงแล้วจะมิได้เกี่ยวข้องกับการแปรธาตุแม้แต่น้อ ย หากแต่ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง สิ่งใดก็ตามที่ถูกสร้างขึ้นโดยไม่ได้เกี่ยวข้องกับเว ทมนต์จะถูกเรียกว่า ‘การแปรธาตุ’


ในไม่ช้า ทั้งคู่ก็เดินมาถึงย่างจัตุรัสใจกลางเมืองโรเซียน่า ที่ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนต่างเผ่าพันธุ์มากมาย สถานที่แห่งนี้จึงแลดูตระการตากว่าที่ใด ๆ ในเมืองโรเซียน่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งน้ำพุที่อยู่ใจกลางเมืองซึ่งถูกสลั กขึ้นจากศิลาหินนานับชนิด ละม้ายคล้ายกับว่าเป็นการยกย่องแด่เหล่าผู้ก่อตั้งมห านครโรเซียน่านี้


หากแต่สิ่งนั้นก็ช่างดูด้อยค่าเสียเหลือเกินในสายตาข องวอเลท เขาทอดสายตามองไปตามถนนทุกสายที่ถูกตัดมาบรรจบกับสถา นที่แห่งนี้อย่างนึกสงสัยในความคิดของบุคคลซึ่งวางแผ นสร้างตัวเมือง มันดูราวกับเป็นสถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกนำมาใช้เป ็นสนามรบ ทั้งตัวเมือง ตึกราบ้านช่อง ทั้งหมดล้วนถูกสร้างอย่างมีระเบียบและแบบแผนจนดูเหมื อนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างถูกกำหนดมาตั้งแต่แรกเริ่มแล ้ว


ราวชะตากรรมที่ถูกกำหนด...

ชายหนุ่มสะบัดไล่ความคิดเหล่านั้นออกไปจากหัว เขายังไม่ควรคิดถึงเรื่องนี้ในขณะนี้ ยังมีก้าวเดินอีกมากที่เขาจะต้องก้าวผ่านไป... และชะตากรรมอีกมากมายที่จะยังคงรอคอยอยู่
ทั้งสองเดินทางกันต่อไปอีกเล็กน้อย วอเลทเริ่มสังเกตดูรายละเอียดของตัวเมืองมากขึ้น เมื่อคืนนี้ชายหนุ่มไม่ค่อยได้มีโอกาสสำรวจตัวเมืองน ี้มากเท่าไหร่นักเนื่องจากความมืดและเหตุสุดวิสัยจาก การมีเรื่องกับเผ่าปีศาจที่ไม่ค่อยจะญาติดีกับเผ่ามน ุษย์เช่นเขาเท่าไหร่นัก


เท่าที่วอเลทสังเกตดู ส่วนตัวเมืองที่สำหรับไว้พักอาศัยของชาวเมืองนั้นจะอ ยู่ปะปนไปกับพวกย่านค้าเสียมาก มีบางส่วนเท่านั้นของเมืองนี้ที่ถูกแยกกันไว้ต่างหาก สำหรับเป็นที่พักอาศัย ถนนทุกเส้นสายที่ถูกสร้างขึ้นนั้นทะลุเป็นทอด ๆ ต่อถึงกัน และทุกสายล้วนแล้วแต่มาบรรจบ ณ ที่แห่งนี้ ใจกลางเมืองโรเซียน่า


และโดยไม่ทันตั้งตัว ในระหว่างที่วอเลทกำลังเหม่อลอยสังเกตสังกาตัวเมืองอ ยู่นั้นเอง เขาก็เดินไปชนกับใครบางคนซึ่งจู่ ๆ ก็หยุดเดินโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงแต่อย่างใด และเมื่อชายหนุ่มเงยหน้าเพื่อที่จะด่า คำพูดทั้งมวลก็ถูกหยุดชะงักไว้ที่ลำคอ เมื่อมองเห็นว่าดวงตาสีน้ำทะเลนั้นกำลังทอประกายวาวโ รจน์ด้วยความโกรธ


วอเลทเอี้ยวตัวมองไปตามสายตาของเพื่อนของตนอย่างนึกส งสัย ฉับพลันนั้นเองที่เขามองเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลั งต้อนพาเอาเด็กชายหญิงคู่หนึ่งไปยังตรอกเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครผู้ใดสังเกต เป็นอีกครั้งที่วอเลทรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจกับความคิด ของเพื่อนตน หากแต่ภาพเหตุการณ์นั้นก็ช่างเหมือนกับเหตุการณ์หนึ่ งในอดีต ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อนานนักแล้ว


และวอเลทก็เลือกที่จะทอดทิ้งอดีตนั้นไปนานแล้วด้วยเช ่นกัน อดีตที่ทำให้เขาเห็นความโสมมในความชั่วช้าของเหล่ามน ุษย์ที่ถูกชักจูงด้วยความปรารถนาอันดำมืด แต่ถึงกระนั้นก็ตาม วอเลทก็ไม่ได้คิดสนใจจะแทรกแซงเหตุการณ์ที่มักเกิดขึ ้นบ่อย ๆ นัก เขาถอนหายใจพลางตบบ่าเพื่อนของตน
“งานนี้ตามใจเจ้าก็แล้วกัน”


สิ้นเสียงบอกกล่าวของวอเลท ลาซิเฟลก็ตวัดเสื้อคลุมของตนพลางก้าวเดินไปยังตรอกนั ้นอย่างเงียบเชียบ ดวงตาสีน้ำเงินทะเลของเขาหลุบซ่อนเข้าไปภายในเงามืดข องตรอกนั้นเมื่อย่างก้าวเข้าไป ทุกย่างก้าวของชายหนุ่มในเวลานั้นดูไม่ต่างอะไรจากเง ื้อมเงาแห่งยมทูตที่ถูกกลืนหายไปพร้อมกับเงาสีดำ
วอเลทถอนหายใจ เพื่อนบ้าของเขายังคงใจดีอยู่เหมือนเดิม

สถานที่ทำการแห่งสมาพันธ์วิชนั้นอยู่ไม่ไกลจากจัตุรั สใจกลางเมืองมากนัก วอเลทเดินตามลาซิเฟลไปอย่างเนือง ๆ ในขณะที่เพ่งมองผู้คนสัญจรผ่านไปมาด้วยความเร่งรีบ เขานึกสงสัยในกลไกของชีวิตของเหล่าผู้คนมากมายที่ไม่ ล่วงรู้ถึงภยันตรายที่อยู่ใกล้ตัว ผู้คนเหล่านี้มีชีวิตไปเพียงวัน ๆ ทำงานหาเงินและเสพสุข จะมีใครบ้างที่เคยเหลียวมองดูภาพรอบ ๆ ตัวว่ามีสภาพเช่นใด


เช่นเมื่อครู่นี้ที่ลาซิเฟลได้ช่วยฉุดชีวิตของเด็กน้ อยสองคนออกมาจากตรอกนั้น เด็กทั้งสองตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของทั้งคู่บ่งบอกได้อย่างดีถึงสิ่งที่ทั้งสองได ้ประสบมา และมันน่ากลัวเกินกว่าที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้
“แล้วจะเอายังไงกันดีล่ะ” วอเลทถามพลางมองดูเด็กน้อยทั้งสองที่เกาะเสื้อคลุมขอ งลาซิเฟลเอาไว้ “เจ้าคงจะไม่กะเตงเด็กสองคนนี้ไปกับเราถึงทีสมาพันธ์ห รอกใช่ไหม?”
“ไม่หรอก” ลาซิเฟลตอบ “เราจะพาเขาไปส่งที่ศูนย์ทำการของสมาพันธ์ สมาพันธ์จะรับและฝึกพวกเขาให้รู้จักการทำงาน” พูดจบ ชายหนุ่มก็มองดูเด็กน้อยทั้งสองด้วยดวงตาสีน้ำเงิน “มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเด็กสองคนนี้”


แต่วอเลทส่ายหน้าและบ่นพึมพำ “เจ้านี่ใจอ่อนจริง ๆ”


ที่ตั้งทำการของสมาพันธ์นั้นสูงเด่นเป็นสง่าเหนือกว่ าสิ่งก่อสร้างใด ๆ ในเมืองโรเซียน่า อาจกล่าวได้ว่าสำนักงานของสมาพันธ์วิชนั้นมีความใหญ่ โตและดูมีมนต์ขลังอย่างประหลาดจากสิ่งก่อสร้างโบราณจ ากในอดีต มันเป็นตัวอาคารที่ถูกสร้างขึ้นจากหินชั้นดี และถือเป็นงานประติมากรรมชั้นเยี่ยมที่ยังคงหลงเหลือ อยู่บนโลกใบนี้ วอเลทจ้องมองดูอาคารสูงสง่านั้นตาวาว ความงดงามของอาคารที่ถูกสร้างขึ้นนี้มองดูราวกับวิหา รอันศักดิ์สิทธิ์ ทั้งสองก้าวผ่านเข้าไปยังซุ้มโค้งอันเป็นทางเข้าสู่ส มาพันธ์พร้อม ๆ กับเด็กทั้งสองที่เดินตามมาติด ๆ


ภายในห้องโถงที่ซุ้มโค้งนั้นนำมาเต็มไปด้วยภาพวาดต่า ง ๆ ที่ถูกสรรสร้างขึ้นจากเหล่าจิตกรที่ถูกว่าจ้างมา วอเลทจ้องมองภาพวาดตาฝาผนังนั้นอย่างนึกชื่นชมในความ งามของมัน สมาพันธ์นั้นช่างใส่แม้กระทั่งรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ จริง ๆ ทั้งหมดเดินมาเรื่อย ๆ จนมีชายคนหนึ่งเดินตรงมา


ชายผู้นั้นสวมเครื่องแบบสีเทาเข้มของสมาพันธ์ ใบหน้าของเขานั้นมองดูเป็นมิตร “ยินดีต้อนรับท่านทั้งสองสู่สมาพันธ์วิชของเรา” เขากล่าว “ไม่ทราบว่าธุระอันใดที่นำพวกท่านมายังที่แห่งนี้”
“เราเดินทางมาตามคำสั่งของท่านเอลาดีมิเทรียส” ลาซิเฟลกล่าว ชื่อเอลาดีมิเทรียสนั้นเป็นชื่อเต็ม ๆ ของหัวหน้าของพวกเขา ชายผู้นั้นพยักหน้าน้อย ๆ ครั้งหนึ่งแล้วผายมือ
“ถ้าเช่นนั้นขอเชิญท่านทางนี้ หากแต่ข้ามีคำถามสำหรับเด็กน้อยสองคนนั้น” เขาว่า “เด็กน้อยเหล่านี้มิใช่ส่วนหนึ่งของสมาพันธ์ ทั้งยังดูเหมือนว่าจะไม่มีธุระใดด้วย เหตุใดพวกท่านจึงพวกเขาจึงมายังแห่งนี้”


“เด็กทั้งสองนี้กำพร้า และไม่มีที่อยู่อาศัย” ลาซิเฟลตอบ “ส่วนสาเหตุที่ข้านำพวกเขามายังที่แห่งนี้ เพื่อให้สมาพันธ์รับไว้เป็นเด็กฝึกงาน”
“แล้วใครจะเป็นผู้รับเด็กทั้งสองนี้ไว้ฝึกงาน?”
“ไอดาดัส”


ชายผู้นั้นเลิกคิ้วขึ้น “ไอดาดัส? ท่านหมายถึงช่างตีเหล็กของสมาพันธ์เช่นนั้นหรือ?”
“ใช่ และบอกเขาว่าข้า ‘ลาซิเฟลขอฝากเด็กน้อยทั้งสองนี้ไว้ให้เป็นผู้ช่วยงาน ของเขา’ บอกเขาเพียงแค่นี้ แล้วเขาจะเข้าใจเอง”


“ข้าเข้าใจแล้วถ้าเช่นนั้นข้าจะเป็นผู้นำเด็กทั้งสองนี้ไปหาไอดาดัส เอง ขอเชิญท่านไปได้แล้ว ท่านเอลาดีมิเทรียสกำลังคอยท่านอยู่” กล่าวจบ ชายผู้นั้นก็พาเด็กทั้งสองไป เด็กทั้งสองจ้องมองดูลาซิเฟลอยู่ครู่หนึ่งก่อนโค้งลง น้อย ๆ คล้ายแสดงความขอบคุณ และเดินจากไปกับชายผู้นั้น


วอเลทพ่นลมหายใจ “พับผ่าสิ เจ้านี่ใจอ่อนเป็นบ้าเลย” ชายหนุ่มว่าอย่างนึกขัน ๆ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนตน “เอาเถอะ รีบไปกันดีกว่า ขืนช้ากว่านี้มีหวังหัวหน้าได้โวยตายชักแน่”

ภายในห้องของเอลาดีมิเทรียสนั้นช่างเย็นยะเยือก แต่บรรายายภายในห้องนั้นยิ่งเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเมื่ อวอเลทก้าวเข้าไป ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกตกแต่งด้วยสีน้ำตาลดำ แค่เพียงก้าวเข้าไป วอเลทก็รู้สึกถึงบรรยายมืดมัวที่ชวนให้หม่นหมองใจ


บุคคลที่นั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะตัวใหญ่ไม่แม้แต่จะเง ยหน้าขึ้นมอง บุรุษผู้เป็นหัวหน้าหน่วยแห่งสมาพันธ์วิชอันยิ่งใหญ่ วอเลทยิ่งรู้สึกเสียวสันหลังมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินห ัวหน้าของเขากล่าวเสียงต้อนรับ
“ยินดีต้อนรับ”
วอเลทหรี่ตาจ้องมองรูปภาพที่อยู่เบื้องหลังของหัวหน้ าตน มันเป็นรูปของซากวิหารที่ดูเหมือนจะรอดพ้นจากการถูกท ำลาย แต่ความรู้สึกบางอย่างกำลังรบกวนวอเลทเมื่อมองดูรูปภ าพนั้น ราวกับว่ามีสัญญาเตือนภัยตรายบางอย่างที่มองไม่เห็น
“พวกเจ้ามาสาย”
“ขออภัยขอรับหัวหน้า” ลาซิเฟลกล่าวพลางโค้งตัวลง “การเดินทางของเรามีอุปสรรคเล็กน้อยทำให้ล่าช้าอีกทั้งเรายังไม่คุ้นเคยกับสถานที่ ๆ มีผู้คนมากมาย”
“ช่างมันเถอะ” เอลาดีมิเทรียสว่าพลางโบกมือ “ความล่าช้าของเจ้าไม่ได้ทำให้งานที่ข้าจะมอบหมายนี้เ สียไปแต่อย่างใด หากแต่ถ้าจะมีเรื่องใดสลักสำคัญขึ้นมาบ้าง ก็คงเป็นต้นเหตุความล่าช้าของพวกเจ้า”


วอเลทสะดุ้งเฮือก งานนี้เป็นเรื่องจนได้


“ข้ามีเหตุผลที่พอจะเชื่อได้ว่า ก่อนที่เจ้าทั้งสองจะมาถึงยังที่แห่งนี้ เจ้าได้ชิงเด็กสองคนมาจากพ่อค้าวาณิชผู้หนึ่ง”


ลาซิเฟลไม่ตอบสิ่งใด เขายืดตัวขึ้นตรงและจ้องสบตากับหัวหน้าของตน
“ใช่...ข้าได้ยินเรื่องน่าสนใจก่อนที่เจ้าจะมาถึงที่น ี่เพียงเล็กน้อย” บุรุษผู้ทรงอำนาจแห่งสมาพันธ์วิชยังคงกล่าวต่อไป “พ่อค้าวาณิชผู้นั้นเล่าว่าเขาได้ซื้อเด็กทั้งสองคนนั ่นมาจากท่าเรือเอเรเซีย และเดินทางรอนแรมมาถึงโรเซียน่า เผอิญว่าเด็กสองคนนั่นหนีมาได้ วาณิชผู้นั้นจึงส่งคนไปตามกลับคืนมา”


วอเลทกลั้นลมหายใจ ตามการหยุดเว้นจังหวะของหัวหน้า
“แน่นอน พวกเขาเจอเด็กสองคนนั่นในที่สุด แต่กลับถูกขัดขวางโดยชายคนหนึ่งที่ไม่รู้ที่ไปที่มา ชายคนนั้นซัดผู้ที่วาณิชว่าจ้างมาจนนอนหงาย และพาตัวเด็กสองคนนั้นไป” กล่าวจบ หัวหน้าก็จ้องมองดูลาซิเฟลด้วยแววตาเพ่งพินิจ “แต่หลังจากนั้น พ่อค้าวาณิชผู้นั้นก็มายังที่สมาพันธ์แห่งนี้ และยื่นคำร้องขอให้ติดตามเด็กน้อยทั้งสองนั้นกลับคืน มา


ความเงียบงันแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ
“เจ้าจะว่าอย่างไร ลาซิเฟล เซราฟิน”

นานชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่ลาซิเฟล เซราฟินจะกล่าวตอบ
“หากสมาพันธ์รับคำร้องของวาณิชผู้นั้น ข้าก็คงไม่มีข้อกล่าวอย่างใดหากแต่ข้าคิดว่าเราไม่ควรมองค่าของชีวิตเท่ากับค่าขอ งเงินตรา”
“เจ้าพูดถูกที่ว่าชีวิตของมนุษย์นั้นไม่อาจถูกตีค่าเป ็นเงินตราได้ แต่เจ้าก็ควรจะรู้ว่างานที่สมาพันธ์ของเรากระทำนั้นเ ป็นเช่นใด” เอลาดีมิเทรียสตอบอย่างเคร่งขรึม “เราทำงานจากใบร้องขอต่าง ๆ ของผู้คน เจ้าจะทำอย่างไรหากข้าจะสั่งให้เจ้าเป็นผู้นำเด็กทั้ งสองนั้นไปคืนแก่พ่อค้าวาณิชผู้นั้น”


บรรยากาศแห่งความอึดอัดยิ่งแผ่ปกคลุมแน่นขนัดกว่าเดิ ม วอเลทเริ่มจะรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองจะขาดอากาศหายใ จตายเพราะความเงียบงันที่เกิดขึ้น บ้าชะมัด...นี่เพื่อนของเขาคงไม่ได้คิดจะงัดข้อกับหั วหน้าหน่วยของตัวเองหรอกนะ
“สมาพันธ์จะรับเฉพาะใบคำร้องที่ถูกที่ควรเท่านั้น” ลาซิเฟลตอบ “ข้าคิดว่าใบคำร้องของพ่อค้าวาณิชผู้นั้นไม่บริสุทธิ์ พอที่จะเชื่อได้ว่าเป็นการกระทำที่ถูกต้อง”
“เจ้ามีหลักฐานอะไรเช่นนั้นรึ?”


ดวงตาสีน้ำเงินของลาซิเฟลหลุบลงชั่วครู่หนึ่งเหมือนก ับรำลึกถึงบางสิ่งบางอย่าง จากนั้นชายหนุ่มจึงกล่าวว่า “ข้าไม่มีหลักฐานใดในเวลานี้ แต่ข้าเชื่อว่าชีวิตที่วัยเยาว์ไม่ควรจะถูกจองจำหรือ จำกัดอิสรภาพ ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุใดก็ตามที แต่หากสมาพันธ์ยังคงยืนยันที่จะเลือกรับคำร้องขอนั้น ข้าก็คงไม่มีสิ่งใดที่ต้องกล่าวอีกต่อไป”
นานชั่วครู่ที่เอลาดีมิเทรียสไม่ตอบสิ่งใด ราวกับว่ากำลังใคร่ครวญบางสิ่งบางอย่างอยู่ ครั้นแล้วบุรุษผู้กุมอำนาจแห่งคำสั่งการก็ถอนหายใจพล างเอ่ยว่า “ถ้าเจ้ากล่าวเช่นนั้น ข้าเองก็คงจะจำต้องยอมรับในสิ่งที่เจ้ากล่าวมา แต่เจ้าทำให้ข้าลำบากใจ เซราฟินเห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้รบกวนจิตใจของเจ้าเป็นอย่างมา ก... มากเสียจนบางทีข้าคิดว่าเจ้าอาจจะไม่เหมาะที่จะกระทำ งานให้แก่สมาพันธ์”
“ข้าเชื่อว่าข้ากระทำในสิ่งที่ถูกต้อง”
“แม้ว่าเจ้ากระทำในสิ่งที่ถูกต้อง แต่นั่นก็มิได้หมายความว่าสมาพันธ์จะต้องเห็นว่ามันถ ูกต้องเสมอไป”
“สิ่งที่สมาพันธ์จะกระทำจำต้องมีคุณธรรม ข้าเชื่อเช่นนั้น”

“อย่าเชื่อในสิ่งที่เจ้าเชื่อนัก เซราฟิน” เอลาดีมิเทรียสปราม “บางครั้งสิ่งที่เจ้าเชื่ออาจจะกำลังหลอกลวงเจ้าสมาพันธ์ไม่ใช่อะไรนอกจากกลุ่มบุคคลที่รวมตัวกันเพื่ อสร้างผลประโยชน์ จงสำนึกในข้อนี้ไว้ให้ดีก่อนที่เจ้าจะออกไปจากห้องนี ้”
ลาซิเฟลนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเอ่ยตอบรับ “ขอรับ”


“ผู้ที่จะร่วมงานกับเจ้ารออยู่ข้างนอกแล้วพวกเขาจะเป็นคนอธิบายภารกิจนี้ให้แก่พวกเจ้าเอง จงระลึกอยู่เสมอว่าตัวเจ้าเป็นใคร และเหตุใดเจ้าจึงทำงานให้กับสมาพันธ์นี้”
“ขอรับ”
“ถ้าเช่นนั้นก็ไปได้แล้ว” พูดจบ เอลาดีมิเทรียสก็หันไปหา บุรุษอีกผู้หนึ่งซึ่งดูเหมือนจะหลับตานิ่งมาพักใหญ่ มองเพียบปราดเดียวเขาก็รับรู้ได้ในทันทีว่านั่นเป็นก ารยืนหลับ เอลาดีมิเทรียสประวิงเวลาเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเรียกเสียงดังชัด
“เพกกาทอร์”
“ขอรับ?” วอเลทสะดุ้งตื่นพลางขานรับ
“เจ้าเข้าใจหรือยัง”


ชายหนุ่มสะบัดหัวเล็กน้อย “ขอรับ ข้าเข้าใจดี...ว่าแต่มีอะไรอย่างนั้นหรือขอรับท่านหั วหน้า?”
ดวงตาของบุรุษผู้อยู่ในตำแหน่งหัวหน้าหน่วยแห่งสมาพั นธ์วิชเต็มไปด้วยความเอือมระอา
“ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าได้แล้ว”