..ที่แต่งช้าเพราะอ่านหนังสือนั่นก็จริงครับ แต่ว่า... เป็นหนังสือการ์ตูนกับนิยายน่ะนะ
เนื้อเรื่องเลยไปช้าซะหยั่งกะเต่าแน่ะแถมตัวผมเอง พอแต่งๆไป ก็อยากจะเพิ่มนู่น เพิ่มนี่ เต็มไปหมด
...แต่ว่า ผมก็พยายามอัพเดทเรื่อยๆล่ะ แต่งไปเรื่อย มันต้องจบในซักวันนึงแน่ๆ
ตอนแรกๆ ผมวางแผนไว้ว่าจะแต่งให้จบภายใน สองปี นี่ผ่านไปปีนึงละ
..แต่ดูจากเนื้อหาตอนนี้ท่าทางจะเกินสองปีแน่ๆเลยเหอ ะๆ
มันเป็นความอ่อนหัดของผมเองแหละให้อภัยผมหน่อยละกันน ้า

ปล. คราวนี้ ลองจัดหน้าใหม่ โดย ขึ้นบรรทัดบ่อยขึ้น เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา การขาดครึ่งของคำ อย่างเช่น แบ
บนี้น่ะ มีความเห็นยังไง ชอบหรือไม่ชอบ หรือว่าแบบเดิมดีกว่าก็บอกได้นะครับ

ปล.2 ไม่รู้ว่า หน้าจอที่ทุกคนเปิด มันจะจัดหน้า เหมือนอย่างที่ผมเห็นรึเปล่าแฮะ อืม แต่ก็คงเหมือนล่ะมั้ง(ผมปรับใช้ขนาดตัวอักษรของIE6(T extsize) เป็น medium น่ะนะ



~วันรุ่งขึ้น~

.......... “เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ ลุงอาทิตย์”

.......... วันนี้ พิชญาณาเดินทางมาที่สถานพยาบาลอาทิตย์แต่เช้าตรู่ เพื่อบอกเรื่องราว
เกี่ยวกับการเข้ารับบททดสอบให้ลุงอาทิตย์ฟัง เธอใช้เวลาอธิบายรายละเอียดทั้งหมด
ของเรื่องอยู่หลายนาที และเพิ่งจะเล่าจบไปเมื่อสักครู่นี้เอง

.......... “อืม... เพราะเหตุนั้น หนูณาก็เลยมาช่วยงานที่สถานพยาบาลไม่ได้ไปซักพัก..”
อาทิตย์เอ่ยพลางขยับแว่นตาให้เข้าที่ “เฮ้อ~ นี่ถ้าลุงอายุน้อยกว่านี้ซัก 20 ปี ลุงจะเป็น
คนเข้ารับบททดสอบเอง ไม่ให้เดือดร้อนถึงพวกหนูหรอก”

.......... “อย่าพูดอย่างนั้นสิลุง ลุงไม่ได้ทำให้พวกหนูเดือดร้อนเลยซักนิด”

.......... “...แล้วนี่หนูณาจะตรงไปที่ภูเขาไฟศิลาคำรนเลยรึเปล่ า?”

.......... “ก็... เดี๋ยวณาต้องไปที่บ้านสังคีตก่อน แล้วค่อยไปทีเดียวพร้อมกับพวกนั้นเลย”

.......... “ถ้างั้น หนูณาก็ควรจะรีบไปได้แล้ว เรื่องงานที่นี่ ลุงดูแลคนเดียวได้ ไม่ต้องเป็นห่วง”

.......... “ณาจะไม่ห่วงเลยซักนิด ถ้าลุงเก็บค่ารักษา”

.......... “...เอ่อ... เดี๋ยวพวกนั้นจะรอนานนะ”

.......... “ค่า ค่า ณาจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” พิชญาณารู้ดีว่าถึงพูดเรื่องการเก็บค่ารักษากับลุงตอ นนี้
ก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ “บายค่ะ ลุงอาทิตย์” เธอกล่าวลา แล้วออกจากสถานพยาบาลไป

.......... บ้านของสังคีตอยู่บริเวณใจกลางหมู่บ้าน ใช้เวลาเดินจากที่นี่ไปประมาณ 10 นาทีก็ถึง
ระหว่างทาง มีคนในหมู่บ้านที่พิชญาณารู้จักเข้ามาทักทายเธอ 2-3 คน พิชญาณาคุยกับพวกเขาอยู่ซักพักนึง
เรื่องที่คุยก็เป็นเรื่องทั่วๆไป อย่างเช่น ‘อากาศวันนี้ร้อนนะ’ หรือ ‘สุขภาพเป็นไงบ้าง?’
‘อื้อ ก็แข็งแรงอย่างที่เห็นนี่แหละ’ เป็นต้น

.......... ในที่สุด พิชญาณาก็เดินมาถึงบ้านของสังคีต ประตูบ้านไม่ได้ล็อค เธอจึงเปิดเข้าไป
โดยไม่ได้เคาะประตูก่อน

.......... “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณพิชญาณา” เสียงทักทายของน้ำฝนดังขึ้นเมื่อพิชญาณาเดินเข้ามาใน บ้าน

.......... “รุณสวัสดิ์น้ำฝน” พิชญาณาหันไปทักทายตอบ วันนี้น้ำฝนอยู่ในชุดวันพีซแขนสั้นสีขาว
ดูเหมือนเธอจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เพราะผมของเธอยังเปียกอยู่

.......... “นี่ ฉันบอกแล้วไงให้เรียกว่า ณา เฉยๆ เรียก ‘คุณพิชญาณา’แล้วมันดูห่างเหินน่ะ”

.......... “ค่ะ เข้าใจแล้ว ณา” น้ำฝนพูด พลางใช้ผ้าขนหนูซับผมของตนให้แห้ง
“ว่าแต่... ดีจังเลยนะคะ ที่หมู่บ้านเล็กๆ กลางป่าแบบนี้ มีน้ำประปาใช้ด้วย”

.......... “อ๋อ นั่นน่ะ เป็นระบบส่งจ่ายน้ำที่คนในหมู่บ้านสร้างขึ้นมาเอง โดยใช้แหล่งน้ำจาก
ลำธารสายเล็กๆ ใกล้ๆหมู่บ้าน ไม่ใช่น้ำประปาแบบที่วารีนครหรอก” พิชญาณาอธิบาย

.......... “คนอื่นๆยังไม่ตื่นกันอีกเหรอ?” สาวผมเปียมองสำรวจไปรอบๆ ห้องอเนกประสงค์
แต่เธอไม่พบใครอีกเลย นอกจากน้ำฝน และปู่บาลที่หลับอยู่กลางห้อง

.......... “ไวท์กับมารุตก็ตื่นแล้วค่ะ แต่ออกไปไหนกันตั้งแต่เช้าก็ไม่รู้”

.......... “...เหลือแต่คิดที่ยังไม่ตื่นสินะ แย่จริงๆเลย ณาไปปลุกให้ก็แล้วกัน” แล้วพิชญาณาก็
เดินเข้าไปในห้องนอนของสังคีต และปลุกเจ้าเพื่อนขี้เซาด้วยการถีบตกเตียง!!
...แน่นอน คนที่โดนปลุกด้วยวิธีนี้ก็ต้องเจ็บตัวบ้าง เป็นธรรมดา แต่รับรองว่าตื่นแน่ 100%

.......... “อูย~ อะไรของเธอเนี่ย ปลุกดีๆไม่ได้รึไง คนกำลังฝันดีแท้ๆ” สังคีตบ่นกระปอดกระแปด
ก่อนจะเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวในยามเช้า

.......... “เอ่อ... วิธีปลุกนั่นไม่รุนแรงไปหน่อยเหรอคะ?”

.......... “โฮ้ย~ ไม่หรอก ลองเข้าไปปลุกแบบธรรมดาสิ หมอนั่นได้แกล้งละเมอขึ้นมากอดเธอแน่”

.......... “อืม... นั่นสิคะ อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้” น้ำฝนเห็นด้วยกับพิชญาณา ดูจากนิสัยของสังคีต
มันมีความเป็นไปได้ที่เขาจะฉวยโอกาสแบบนั้น ถ้างั้น นี่คงเป็นวิธีปลุกแบบปลอดภัยไว้ก่อนสินะ
เห็นที คงต้องจำไปใช้บ้างแล้วล่ะ น้ำฝนคิด

.......... “ไม่ ‘อาจจะ’ หรอก แต่ ‘แน่นอน’ เลย” พิชญาณาพูด

.......... ตอนนั้นเอง อีกาสีเขียวตัวหนึ่งก็บินเข้ามาในห้อง ทางหน้าต่างที่เปิดไว้ กาตัวนั้นคาบผลไม้สีแดงสด
รูปร่างคล้ายๆมะม่วงมาด้วย ขนาดของผลนั้นใหญ่กว่าตัวของอีกาซะอีก แต่มันก็ยังสามารถขนมาได้
อีกาเขียวร่อนลงบนโต๊ะกินข้าวในห้อง และวางผลไม้ลง

.......... “พี่น้ำฝน ลองชิมนี่ดูสิฮะ ผมเก็บมาจากในป่า มีเพียบเลย อร่อยมากด้วยฮะ” อีกาตัวนั้นพูด

.......... ‘..ดูจากการพูด กาตัวนี้คือมารุตรึเนี่ย’ พิชญาณาคิด ‘เคยอ่านในหนังสือเหมือนกัน ว่าเผ่าปักษา
สามารถแปลงร่างเป็นนกได้ แต่เพิ่งเคยเห็นของจริงก็คราวนี้แหละ’

.......... “...นี่มัน... ผลไม้อะไรเนี่ย?” น้ำฝนหยิบผลไม้ขึ้นมาพิจารณา เธอไม่เคยเห็นมันมาก่อน

.......... “นั่นเรียกว่า แอ๊ปเปิ้ลไฟ น่ะ” พิชญาณาตอบ “หาได้ง่ายๆในป่าพฤกษายักษ์ รสชาติจะออกหวาน
และมีรสเผ็ดร้อนแฝงอยู่นิดๆ อร่อยดีนะ แต่ถ้ากินตอนดิบๆละก็ มันเผ็ดมากเลยล่ะ”

.......... “แอ๊ปเปิ้ลไฟ? ทำไมถึงเรียกแบบนี้ล่ะคะ?” น้ำฝนดูยังไงๆ มันก็คล้ายมะม่วงยักษ์มากกว่า

.......... “คนรุ่นแรกๆเขาเรียกมาแบบนี้น่ะ ณาแค่เรียกตาม ก็เลยไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน”

.......... “เหรอคะ? แล้วผลนี้สุกรึยังค่ะเนี่ย?” น้ำฝนถามเพื่อความแน่ใจ เพราะเธอไม่ชอบกินอาหารรสเผ็ด
ถ้ามันยังดิบอยู่ เธอจะต้องแย่แน่ๆเลย

.......... “สุกแล้วล่ะ ถ้ายังไม่สุกจะเป็นสีส้มน่ะ กินได้เลย”

.......... น้ำฝนลองกัดแอ๊ปเปิ้ลไฟดู ... รสชาติหวานชุ่มฉ่ำ แต่พอเคี้ยวๆไปแล้วจะมีรสเผ็ดๆอยู่ด้วย
มันอร่อยจริงๆ แต่เธอไม่ค่อยชอบซักเท่าไหร่ เพราะถึงยังไง มันก็เผ็ดเกินไปสำหรับเธออยู่ดี

.......... “มารุต แล้วไวท์ล่ะจ๊ะ ไม่ได้ไปด้วยกันเหรอ?” น้ำฝนถามอีกาสีเขียว

.......... “ไม่นี่ฮะ ตื่นมาผมก็ไม่เห็นไวท์แล้ว ไม่รู้ไปไหน”

.......... ‘...ไปไหนของเค้านะ...’ น้ำฝนคิด เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจที่ไวท์ชอบหายตัวไปคนเดียว
โดยไม่บอกเหตุผลอยู่บ่อยๆ และเขาก็ไม่ยอมบอกอีกด้วยว่าไปไหนมา... หรือไวท์จะมีเรื่องปิดบังอะไรเราอยู่นะ

.......... “โอย หิวข้าวๆ” เสียงบ่นหิวของสังคีตดังขึ้น เขาเพิ่งจะล้างหน้า แปรงฟันเสร็จ
“ไม่มีอะไรให้กินเลยรึเนี่ย”

.......... “บ้านนาย นายก็ทำกินเองสิ” พิชญาณาพูด

.......... “เอานี่ไปกินรองท้องก่อนก็ได้ค่ะ” น้ำฝนพูดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน พิชญาณาหันไปมองน้ำฝน
ด้วยสายตาที่สื่อความหมายประมาณว่า ‘อย่าให้หมอนั่นกินดีกว่าน่า..’ แต่น้ำฝนไม่ทันสังเกต
เธอยื่นแอ๊ปเปิ้ลไฟที่กัดไปแล้ว 2-3 คำให้สังคีต

.......... “อะ โอ้ว~ นี่มัน... สุดยอด~” สังคีตรับแอ๊ปเปิ้ลไฟมา ท่าทางดีใจสุดๆ

.......... “เอ๋?” น้ำฝนสงสัย ว่าทำไมสังคีตต้องดีใจจนเวอร์แบบนั้น หรือว่าเขาจะชอบแอ๊ปเปิ้ลไฟมาก?

.......... “เฮ้อ~ จะให้ณาบอกมั้ย ว่าหมอนั่นคิดอะไรอยู่”

.......... “แล้วอะไรเหรอคะ?”

.......... “ก็แอ๊ปเปิ้ลไฟลูกนั้นน่ะ น้ำฝนกินไปแล้วใช่มั้ย ...หมอนั่นมันก็กำลังคิดอยู่ว่า นี่เป็นการจูบทางอ้อมน่ะสิ”
พิชญาณาอธิบายด้วยท่าทีเซ็งๆ

.......... “ห๊า!!” เรื่องแบบนี้ ไม่เคยอยู่ในความคิดของน้ำฝนมาก่อนเลย ... เธอพลาดซะแล้ว...